Relaties
alle pijlers
Onzekerheid
zaterdag 28 juli 2018 om 02:30
Dit is een beknopte beschrijving of "stoomgedachte" die ik vanacht in me op kreeg.
Eerst wat achtergrond informatie voordat de tirade van onzekerheden volgt
Ik heb insomnia (slaapstoornis zelfs na dagen wakker kan ik niet in slaap komen)
Type 1 diabeet met veel lichamelijke problemen (ik doe met mijn arts alles om het goed te houden helaas is mijn lichaam het er nooit mee eens)
Autisme (oude ppd-nos diagnose, weet niet wat het tegenwoordig is)
Over twee weken 25 jaar
Mannelijk
Excuses voor eventuele grammaticale foutjes.
Daar gaan we dan,
Hoe,
Hoe kan ik slapen naast een vrouw die nog niet eens durft te zeggen wat ze echt voelt. Nog niet eens me recht in de ogen durft aan te kijken omdat ze bang is dat ze een storm zou zien.
Vanacht vertelde ze me dat ze dacht dat ik altijd boos op haar was. Of chagerijnig. De werkelijkheid is dat ik nooit boos op haar zou kunnen zijn nog worden, met al het gelukt wat ze me heeft gegeven. Hoe kan ik boos worden op zo'n prachtmens die me teruggetrokken heeft van de rand van suïcide omdat ik mn eigen zieke lichaam niet meer aan kon.
Na een jaar gelukkig te zijn met wat ik heb, met wie ik ben geworden en wat ik heb gekregen als resultaat. Twijfel ik of mijn interpertatie en gevoel juist is of het allemaal een leugen lijkt te zijn. Zoveel lijkt er niet verteld te worden, of verzwegen. Raakt ze me aan uit liefde of adoratie, of omdat ze het gewend is geworden. De grootste vraag in mijn hoofd is nog altijd: Hou ik haar tegen?
Ik grap vaak over het lied "is dit alles" maar dat is zeker een waar gevoel voor me geworden. Houd ze wel echt van me of is het een gecreëerde illusie van mijn eigen hand, de zoveelste manipulatie die mij over een tijd terug zal gaan bijten.
En uiteraard de andere vraag de aan me blijft knagen:
Weet ze echt wie ik ben en wat ik voel.
Ze zecht dat ze me kent en dat ze het weet. Met een groots gesprek is het naar boven gekomen maar wat ermee beter zou moeten worden is aleen meer aan het vervagen in de verte, tot er niets meer van over is. Is het mijn terkortkomingen? Mijn lichaam? Mijn ziekte? Ik zal er waarschijnlijk nooit achterkomen tot het zoals altijd weer veel te laat is.
Eerst wat achtergrond informatie voordat de tirade van onzekerheden volgt
Ik heb insomnia (slaapstoornis zelfs na dagen wakker kan ik niet in slaap komen)
Type 1 diabeet met veel lichamelijke problemen (ik doe met mijn arts alles om het goed te houden helaas is mijn lichaam het er nooit mee eens)
Autisme (oude ppd-nos diagnose, weet niet wat het tegenwoordig is)
Over twee weken 25 jaar
Mannelijk
Excuses voor eventuele grammaticale foutjes.
Daar gaan we dan,
Hoe,
Hoe kan ik slapen naast een vrouw die nog niet eens durft te zeggen wat ze echt voelt. Nog niet eens me recht in de ogen durft aan te kijken omdat ze bang is dat ze een storm zou zien.
Vanacht vertelde ze me dat ze dacht dat ik altijd boos op haar was. Of chagerijnig. De werkelijkheid is dat ik nooit boos op haar zou kunnen zijn nog worden, met al het gelukt wat ze me heeft gegeven. Hoe kan ik boos worden op zo'n prachtmens die me teruggetrokken heeft van de rand van suïcide omdat ik mn eigen zieke lichaam niet meer aan kon.
Na een jaar gelukkig te zijn met wat ik heb, met wie ik ben geworden en wat ik heb gekregen als resultaat. Twijfel ik of mijn interpertatie en gevoel juist is of het allemaal een leugen lijkt te zijn. Zoveel lijkt er niet verteld te worden, of verzwegen. Raakt ze me aan uit liefde of adoratie, of omdat ze het gewend is geworden. De grootste vraag in mijn hoofd is nog altijd: Hou ik haar tegen?
Ik grap vaak over het lied "is dit alles" maar dat is zeker een waar gevoel voor me geworden. Houd ze wel echt van me of is het een gecreëerde illusie van mijn eigen hand, de zoveelste manipulatie die mij over een tijd terug zal gaan bijten.
En uiteraard de andere vraag de aan me blijft knagen:
Weet ze echt wie ik ben en wat ik voel.
Ze zecht dat ze me kent en dat ze het weet. Met een groots gesprek is het naar boven gekomen maar wat ermee beter zou moeten worden is aleen meer aan het vervagen in de verte, tot er niets meer van over is. Is het mijn terkortkomingen? Mijn lichaam? Mijn ziekte? Ik zal er waarschijnlijk nooit achterkomen tot het zoals altijd weer veel te laat is.
zaterdag 28 juli 2018 om 02:35
zaterdag 28 juli 2018 om 02:54
Hoezo durft ze niet te zeggen wat ze voelt? Dat zegt ze toch juist wel?
Ze zegt dat ze voelt dat jij boos bent.
Daarna komt een heel verhaal aan diepgaande bullshit. Jij maakt er veel meer van dan het is.
Jij straalt blijkbaar een norse, boze vibe uit. Nou, doe daar dan iets aan.
Vertel haar wat vaker dat ze lief en leuk is. Leg niet al jouw shit bij haar neer. Sta wat positiever in het leven.
Kut voor je dat je zoveel problemen met je gezondheid hebt. Dat kan slopend zijn en je hele leven beïnvloeden, dus logisch dat je daardoor getekend bent, maar nu heb je iets moois en goeds in je leven. Leg je focus daar op en probeer niet in het negatieve te blijven hangen.
Ze zegt dat ze voelt dat jij boos bent.
Daarna komt een heel verhaal aan diepgaande bullshit. Jij maakt er veel meer van dan het is.
Jij straalt blijkbaar een norse, boze vibe uit. Nou, doe daar dan iets aan.
Vertel haar wat vaker dat ze lief en leuk is. Leg niet al jouw shit bij haar neer. Sta wat positiever in het leven.
Kut voor je dat je zoveel problemen met je gezondheid hebt. Dat kan slopend zijn en je hele leven beïnvloeden, dus logisch dat je daardoor getekend bent, maar nu heb je iets moois en goeds in je leven. Leg je focus daar op en probeer niet in het negatieve te blijven hangen.
zaterdag 28 juli 2018 om 08:34
Er hoeft ook niet zoveel gezegd of gekend te worden. Het zijn filosofische piekergedachten.
Je kent elkaar veel meer door wat je doet en ziet, de onbewuste processen zijn veel belangrijker dan een zogenaamd diep gesprek.
En waarom is liefde uit gewoonte zo erg? Kijk af en toe is het fijn als je weer helemaal op kunt gaan in lust en adoratie (?). Maar voor het dagelijks leven en langdurig geluk is het juist de gewoonte die ervoor zorgt dat de band in stand blijft.
Kijk het kan zijn dat ze je minder leuk gaat vinden en het uitmaakt. Dan was het nog steeds geen leugen. En het zou wel handig zijn als je haar niet die kant op duwt met piekerig moeilijk gedoe waar vanuit jou veel wantrouwen spreekt. Vooral niet als je haar graag wil houden.
Je kent elkaar veel meer door wat je doet en ziet, de onbewuste processen zijn veel belangrijker dan een zogenaamd diep gesprek.
En waarom is liefde uit gewoonte zo erg? Kijk af en toe is het fijn als je weer helemaal op kunt gaan in lust en adoratie (?). Maar voor het dagelijks leven en langdurig geluk is het juist de gewoonte die ervoor zorgt dat de band in stand blijft.
Kijk het kan zijn dat ze je minder leuk gaat vinden en het uitmaakt. Dan was het nog steeds geen leugen. En het zou wel handig zijn als je haar niet die kant op duwt met piekerig moeilijk gedoe waar vanuit jou veel wantrouwen spreekt. Vooral niet als je haar graag wil houden.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
zaterdag 28 juli 2018 om 09:16
Voor jou is het blijkbaar logisch dat je nooit boos op haar zou kunnen worden, maar zo ervaart zij het dus niet. Ze vindt het blijkbaar moeilijk in te schatten hoe jij je voelt of hoe ze je houding moet “lezen”.
Verplaats je eens in haar positie in plaats van alleen vanuit jouw perspectief te denken.
Overigens is het niet meer dan normaal dat je ook wel eens boos bent op elkaar. Als je zegt dat nooit te kunnen, dan vind ik dat sowieso al zorgelijk.
Verplaats je eens in haar positie in plaats van alleen vanuit jouw perspectief te denken.
Overigens is het niet meer dan normaal dat je ook wel eens boos bent op elkaar. Als je zegt dat nooit te kunnen, dan vind ik dat sowieso al zorgelijk.
zaterdag 28 juli 2018 om 11:22
zondag 29 juli 2018 om 11:00
Waarschijnlijk komt zijn gedrag niet overeen met wat hij zegt. Je kunt wel zeggen niet boos te zijn, maar als je dan toch knorrig en nors handelt voelt die ander dat niet zo.parbleumondieu schreef: ↑28-07-2018 11:22Nou, als ze nog steeds bij je is terwijl ze de indruk krijgt dat jij boos op haar bent en chagrijnig bent, dan voelt ze blijkbaar wel nog wat voor jou.
Is het moeilijk om te zeggen: nee, lieve vrouw, ik ben niet boos op jou. Dat lijkt me gemakkelijk genoeg.
Net zoals mensen die zeggen: “er is niks”, terwijl er overduidelijk wél wat is.
