Relaties
alle pijlers
Perfectionisme, piekeren, analyseren
donderdag 18 augustus 2011 om 18:33
Ik ben 18 jaar en al 2.5 jaar samen met mijn vriend. We hebben het heel leuk samen en ik ben dol op hem. Vanaf het begin was er een klik en heb ik een bijzonder gevoel van verbondenheid met hem. Hij is er altijd voor me, zoekt met mij naar oplossingen voor problemen. Als we ruzie hebben kunnen we er goed over praten en vaak blijkt dat het gewoon een misverstand was. We hebben dezelfde interesses, hoewel we in sommige opzichten heel anders zijn. Hij is heel gesloten en rustig, ik ben het tegenovergestelde. Wil altijd over alles praten en schiet in de stress als dingen niet gaan zoals ik wil. Ik analyseer alles, ben een enorme perfectionist en pieker veel. Waar andere mensen zich niet druk om zullen maken, maak ik een groot probleem. Ik vind het heel moeilijk om dingen los te laten en te laten zijn hoe ze zijn. Ik kan niet genieten van een moment omdat ik van mezelf constant moet nadeken en analyseren. Heel vermoeiend, voor mezelf maar ook voor mijn vriend. Hij wordt er heel onzeker van en denkt steeds dat ik hem niet goed genoeg vind, terwijl dit niet het geval is. Aan de ene kant respecteer ik zijn rust en geslotenheid, aan de andere kant zou ik willen dat hij wat opener was. Ik durf mezelf niet over te geven en heb weinig vertrouwen. Het zou kunnen dat dit komt doordat mijn ouders 2 jaar geleden plotseling gingen scheiden en mijn moeder een half jaar geleden borstkanker heeft gekregen. Misschien heeft dit mij onzeker gemaakt en bang om ergens op te vertrouwen? Ik weet het niet.. Ik weet wel dat ik er klaar mee ben steeds maar na te denken in plaats van te voelen en te genieten. Ik weet wel dat niets perfect kan zijn, maar toch moet ik van mezelf naar perfectie streven. Op het gebied van relatie, uiterlijk, opleiding, alles.
Zijn er mensen die dit herkennen, of misschien tips hebben om een beetje los te kunnen laten en minder perfectionistisch te zijn?
Zijn er mensen die dit herkennen, of misschien tips hebben om een beetje los te kunnen laten en minder perfectionistisch te zijn?
donderdag 18 augustus 2011 om 19:59
Je klinkt sterk, vind ik. Je hebt een duidelijk beeld van wat je dwars zit, en wil er zelfs al aan gaan werken. Dat vind ik knap, als je nog maar 18 jaar oud bent.
Je vraagt hoe je kan loslaten. M.i. vraagt loslaten om ontspanning, overgave en vertrouwen. Daar zit bij jou een knelpunt, schrijf je. Je kunt je niet goed ontspannen, hebt weinig vertrouwen en bent erg perfectionistisch. Aan perfectionisme ligt angst ten grondslag, vaak de angst om niet goed genoeg te zijn. Maar weet je, je bent wél goed, precies zoals je nu bent.
Je kan kiezen om met je angsten aan de slag te gaan, (eventueel met hulp), om te leren hoe je meer (op jezelf) kan vertrouwen. Je kan ook denken; ik voel me nu angstig, ontevreden, onzeker of.. (vul zelf maar in). Maar dat is niet erg. Ik ben pas 18 jaar, en ik ben goed zoals ik ben. Ik accepteer dat ik mij op dit moment zo voel. En ik weet dat dit niet blijvend is. Ik heb nog genoeg tijd om te leren, en ik zal nog veranderen. Voor nu ben ik precies goed, en ik gun mezelf daarom om me bezig te houden met leuke dingen. (sport, uitgaan, film? Wat jij leuk vindt!)
Bepaal voor jezelf wat jij nodig hebt en wat bij je past. En als het antwoord nu niet komt, dan komt het later. En dat is ook oké.
Je vraagt hoe je kan loslaten. M.i. vraagt loslaten om ontspanning, overgave en vertrouwen. Daar zit bij jou een knelpunt, schrijf je. Je kunt je niet goed ontspannen, hebt weinig vertrouwen en bent erg perfectionistisch. Aan perfectionisme ligt angst ten grondslag, vaak de angst om niet goed genoeg te zijn. Maar weet je, je bent wél goed, precies zoals je nu bent.
Je kan kiezen om met je angsten aan de slag te gaan, (eventueel met hulp), om te leren hoe je meer (op jezelf) kan vertrouwen. Je kan ook denken; ik voel me nu angstig, ontevreden, onzeker of.. (vul zelf maar in). Maar dat is niet erg. Ik ben pas 18 jaar, en ik ben goed zoals ik ben. Ik accepteer dat ik mij op dit moment zo voel. En ik weet dat dit niet blijvend is. Ik heb nog genoeg tijd om te leren, en ik zal nog veranderen. Voor nu ben ik precies goed, en ik gun mezelf daarom om me bezig te houden met leuke dingen. (sport, uitgaan, film? Wat jij leuk vindt!)
Bepaal voor jezelf wat jij nodig hebt en wat bij je past. En als het antwoord nu niet komt, dan komt het later. En dat is ook oké.
donderdag 18 augustus 2011 om 22:08
@funnylittlefrog; bedankt voor je reactie, heel fijn, dat advies. ik kan er wel iets mee. Het probleem is alleen vooral dat ik ook mijn vriend steeds dingen op wil leggen hoe ík dat wil, omdat ik denk dat het niet goed genoeg is als het op een andere manier gebeurt. terwijl het niet per definitie slechter hoeft te zijn wat hij doet, alleen anders. Ik geloof wel dat het in de loop der jaren over gaat, maar nu heb ik daar inderdaad niet zo veel aan.
donderdag 18 augustus 2011 om 23:02
quote:birgit1209 schreef op 18 augustus 2011 @ 22:08:
@funnylittlefrog; bedankt voor je reactie, heel fijn, dat advies. ik kan er wel iets mee. Het probleem is alleen vooral dat ik ook mijn vriend steeds dingen op wil leggen hoe ík dat wil, omdat ik denk dat het niet goed genoeg is als het op een andere manier gebeurt. terwijl het niet per definitie slechter hoeft te zijn wat hij doet, alleen anders. Ik geloof wel dat het in de loop der jaren over gaat, maar nu heb ik daar inderdaad niet zo veel aan.Je dénkt dat het niet goed is als het op een andere manier dan de jouwe gebeurt, maar je wéét dat dat onzin is. Eigenlijk heb je je oplossing al, iedere keer dat je je vriend jouw manier op legt, zeg je tegen jezelf dat jouw manier niet beter is dan de zijne. Word je bewust van wat je doet, dan ben je al een heel eind. Wat je ook doet is jezelf boven de ander plaatsen, en dat is ook een teken van onzekerheid. Ben je zeker van jezelf, dan laat je de ander in zijn waarde en probeer je hem niet te verbeteren. Daarnaast is het wellicht zinvol om je af te vragen wát je precies stoort aan je vriend's manier van doen, of zijn. Probeer dat eens te benoemen. Waarschijnlijk heb je dan je eigen blinde vlek of leerpunt te pakken. Ben benieuwd!
@funnylittlefrog; bedankt voor je reactie, heel fijn, dat advies. ik kan er wel iets mee. Het probleem is alleen vooral dat ik ook mijn vriend steeds dingen op wil leggen hoe ík dat wil, omdat ik denk dat het niet goed genoeg is als het op een andere manier gebeurt. terwijl het niet per definitie slechter hoeft te zijn wat hij doet, alleen anders. Ik geloof wel dat het in de loop der jaren over gaat, maar nu heb ik daar inderdaad niet zo veel aan.Je dénkt dat het niet goed is als het op een andere manier dan de jouwe gebeurt, maar je wéét dat dat onzin is. Eigenlijk heb je je oplossing al, iedere keer dat je je vriend jouw manier op legt, zeg je tegen jezelf dat jouw manier niet beter is dan de zijne. Word je bewust van wat je doet, dan ben je al een heel eind. Wat je ook doet is jezelf boven de ander plaatsen, en dat is ook een teken van onzekerheid. Ben je zeker van jezelf, dan laat je de ander in zijn waarde en probeer je hem niet te verbeteren. Daarnaast is het wellicht zinvol om je af te vragen wát je precies stoort aan je vriend's manier van doen, of zijn. Probeer dat eens te benoemen. Waarschijnlijk heb je dan je eigen blinde vlek of leerpunt te pakken. Ben benieuwd!
donderdag 18 augustus 2011 om 23:05
quote:eva333 schreef op 18 augustus 2011 @ 22:28:
Funny little frog: wat een goede tekst!
Ook nuttig voor mij en goed om nog eens een paar keer door te lezen.
Schrijf je uit persoonlijke of werkervaring?Dank je! Nee, geen werkervaring. Tis gewoon mijn interpretatie/kijk op dingen. En ik vind mensen boeiend!
Funny little frog: wat een goede tekst!
Ook nuttig voor mij en goed om nog eens een paar keer door te lezen.
Schrijf je uit persoonlijke of werkervaring?Dank je! Nee, geen werkervaring. Tis gewoon mijn interpretatie/kijk op dingen. En ik vind mensen boeiend!
donderdag 18 augustus 2011 om 23:19
Je hebt helemaal gelijk, en eigenlijk weet ik het diep in mijn hart ook wel, maar op zo'n moment zelf nemen mijn gedachten het dan toch weer van me over. Alsof ik er geen controle meer over heb. Ik denk dat het inderdaad helpt om het steeds maar weer tegen mezelf te blijven zeggen. Het zal even tijd kosten maar dan denk ik dat het steeds beter gaat. Ik ga proberen het probleem te benoemen, waarschijnlijk ligt het meer aan mezelf dan aan hem. Als ik eerst zelf lekker in mijn vel zit, kan ik de dingen beter relativeren. Ik vind het super dat je de tijd neemt om zo'n zinvolle reactie te plaatsen, heb er in ieder geval zeker iets aan!
vrijdag 19 augustus 2011 om 09:34
Hoi hoi,
toch nog even een reactie van mij, vind het toch nog wel vervelend voor je dat je er moeilijk uit kan komen! Hoewel ik weet dat ik er zelf ook nog niet ben, ben ik in de afgelopen weken met sprongen vooruit gegaan. Ik bleef eerst ook hangen in het piekeren en het perfectionisme. Het piekeren had ik vlak voor mijn vakantie grotendeels los kunnen laten. Hoe? Dat weet ik niet zo goed, ik denk door veel afleiding te zoeken en zodra ik merkte dat ik piekerde, mezelf de juiste vragen te stellen. Ga na waar de angst vandaan komt die je hebt en kijk vooral of deze angst realistisch is. Wat is het ergste wat je kan overkomen en hoe kan je dit voorkomen? Bij mij was het ergste het kwijtraken van mijn vriend en dat kon ik voorkomen door te stoppen met piekeren...
Daarnaast is acceptatie heel erg belangrijk. Accepteer dat je vriend niet perfect is en dat jij dat net zo goed niet bent. Ik merkte dat ik steeds meer op de negatieve dingen ging letten, maar het niet uit zou maken met hem door die punten. Waarom zou ik me er dan nog druk om maken? De punten die ik toen als heel negatief beschouwde, zijn er nog steeds, maar inmiddels weet ik dat ik die moet accepteren omdat ze bij hem horen. Ik plaag hem er soms zelf mee! En dat doet hij net zo goed bij mij als ik bijvoorbeeld een chagrijnige dag heb! Zodra je dus weer dat die punten niet weg zullen gaan en jij nog steeds van hem blijft houden ondanks die punten, ben je al heel ver!
Ik hoop dat je hier wat aan hebt en anders, je weet me te vinden!
toch nog even een reactie van mij, vind het toch nog wel vervelend voor je dat je er moeilijk uit kan komen! Hoewel ik weet dat ik er zelf ook nog niet ben, ben ik in de afgelopen weken met sprongen vooruit gegaan. Ik bleef eerst ook hangen in het piekeren en het perfectionisme. Het piekeren had ik vlak voor mijn vakantie grotendeels los kunnen laten. Hoe? Dat weet ik niet zo goed, ik denk door veel afleiding te zoeken en zodra ik merkte dat ik piekerde, mezelf de juiste vragen te stellen. Ga na waar de angst vandaan komt die je hebt en kijk vooral of deze angst realistisch is. Wat is het ergste wat je kan overkomen en hoe kan je dit voorkomen? Bij mij was het ergste het kwijtraken van mijn vriend en dat kon ik voorkomen door te stoppen met piekeren...
Daarnaast is acceptatie heel erg belangrijk. Accepteer dat je vriend niet perfect is en dat jij dat net zo goed niet bent. Ik merkte dat ik steeds meer op de negatieve dingen ging letten, maar het niet uit zou maken met hem door die punten. Waarom zou ik me er dan nog druk om maken? De punten die ik toen als heel negatief beschouwde, zijn er nog steeds, maar inmiddels weet ik dat ik die moet accepteren omdat ze bij hem horen. Ik plaag hem er soms zelf mee! En dat doet hij net zo goed bij mij als ik bijvoorbeeld een chagrijnige dag heb! Zodra je dus weer dat die punten niet weg zullen gaan en jij nog steeds van hem blijft houden ondanks die punten, ben je al heel ver!
Ik hoop dat je hier wat aan hebt en anders, je weet me te vinden!
woensdag 24 augustus 2011 om 11:15
Hey Birgit!
Nou je hebt iemand gevonden die zich zelf wel goed herkent in jou hoor! Ik kan ook erg goed analyseren, nadenken en willen dat alles 'perfect' is. Maar ik leg dit dan weer heel erg aan mezelf op en nooit aan anderen juist. Ik ben het vooral ten opzichte van mezelf..
Maar dat analyseren en nadenken en dan niet kunnen genieten van het moment. Ik herken het wel! Maar ik moet zeggen dati k het steeds meer los begin te laten.. Ik merk dat ik vanuit het perfectionisme vaak al dacht bij een avondje stappen: deze avond moet geweldig zijn! Dat was dan niet, omdat ik erzo'n hoge verwachting van had dat ik het continu ook aan het checken was.. Is het wel geweldig? Ja.. Probeer dan nog maar eens te genieten!
Nu als ik dat voel opkomen denk ik altijd: ach, ik dans hier, ik voel me lekekr en m'n vriendinnen zijn bij me en mijn vriend wacht thuis op me (al heb ik daar nu net een topic over geopend omdat dat best lastig allemaal nu zit ff off-topic). Maar echt dat gaat minder worden! Je moet jezelf gewoon af entoe wakker schudden als je merkt dat je wordt meegezogen in je analyses enzo. Je kan toch nooit analyseren en je kunt gevoelens als blijdschap of kapot analyseren zo heb ik het ervaren.
Ik heb ook een keer een boek gelezen erover: piekerprinssessen. Daaruit heb ik wel geleerd dat je neit de enige bent en dat helpt al. Er stonden ook wat tips in. Misschien iets voor jou?
Nou je hebt iemand gevonden die zich zelf wel goed herkent in jou hoor! Ik kan ook erg goed analyseren, nadenken en willen dat alles 'perfect' is. Maar ik leg dit dan weer heel erg aan mezelf op en nooit aan anderen juist. Ik ben het vooral ten opzichte van mezelf..
Maar dat analyseren en nadenken en dan niet kunnen genieten van het moment. Ik herken het wel! Maar ik moet zeggen dati k het steeds meer los begin te laten.. Ik merk dat ik vanuit het perfectionisme vaak al dacht bij een avondje stappen: deze avond moet geweldig zijn! Dat was dan niet, omdat ik erzo'n hoge verwachting van had dat ik het continu ook aan het checken was.. Is het wel geweldig? Ja.. Probeer dan nog maar eens te genieten!
Nu als ik dat voel opkomen denk ik altijd: ach, ik dans hier, ik voel me lekekr en m'n vriendinnen zijn bij me en mijn vriend wacht thuis op me (al heb ik daar nu net een topic over geopend omdat dat best lastig allemaal nu zit ff off-topic). Maar echt dat gaat minder worden! Je moet jezelf gewoon af entoe wakker schudden als je merkt dat je wordt meegezogen in je analyses enzo. Je kan toch nooit analyseren en je kunt gevoelens als blijdschap of kapot analyseren zo heb ik het ervaren.
Ik heb ook een keer een boek gelezen erover: piekerprinssessen. Daaruit heb ik wel geleerd dat je neit de enige bent en dat helpt al. Er stonden ook wat tips in. Misschien iets voor jou?
