Relaties
alle pijlers
Plotseling uit iemands'leven gewist
vrijdag 14 juni 2019 om 11:01
Ik ga proberen het kort te houden.
Een jaar of twee geleden ontmoette ik een enorm leuke vrouw. We hadden dezelfde interesses, humor, levensverhaal (het hare iets heftiger dan het mijne) en konden enorm met elkaar lachen. We kregen energie van elkaar en we spraken elkaar regelmatig of deden leuke dingen.
Wel zijn we allebei flierefluiters en spraken we af dat het contact nooit dwingend zou zijn.
We werden goede vriendinnen en ik hield -en hou- veel van haar.
Het contact was altijd spontaan, we namen het elkaar niet kwalijk als we even niets hoorden en er waren daarover ook nooit verwijten over en weer omdat we er hetzelfde instonden.
Er is toen een moment geweest dat ik regelmatig iets van haar mocht lenen dat zij zelf niet gebruikte. Ze heeft op mijn hart gedrukt er niets voor te willen en dat ik het mocht lenen zo vaak ik wilde. Ik ben hier zorgvuldig mee omgegaan. Heb als ongewenst bedankje regelmatig boodschappen gehaald, een kleinigheidje meegenomen, een keer op eten getrakteerd omdat haar hulp gewoon heel fijn voor mij was. En omdat ik dat netjes vond.
In januari dit jaar reageerde ze opeens niet meer op berichtjes. Helemaal niets. Of kortaf. Ik heb mijn hoofd gebroken over de reden, maar ik kreeg niks.
Ik heb nog een klein kadootje naar haar gestuurd als bedankje en voor haar verjaardag; geen reactie.
Een week geleden verscheen er op haar FB dat ze mensen ging verwijderen, en dat dát niet aan hen lag. Uiteraard ben ik ook verwijderd en geblokt.
Ik weet dat ik met haar heb afgesproken dat we elkaar tot niets zouden verplichten. Maar ik voel mij hier niet fijn bij. Ik twijfel of ik toch steken heb laten vallen of niet attent genoeg ben geweest in mijn bedankje.
Omdat ik haar ken -sterke tante, wel terminaal ziek, weet ik dat ik haar niet kan vragen wat de reden is omdat zij waarschijnlijk vindt dat ik dan mijzelf teveel als slachtoffer plaats en zij zich niet hoef te verantwoorden voor mijn gevoelens. Zij is hier vrij stellig in, ze is duidelijk geweest dat ze doet wat voor haar goed voelt.
En toch.
Ik mis haar.
Ik vind het jammer dat ik geen deelgenoot meer mag zijn in haar leven. Misschien kan ik haar ergens bij helpen.
Accepteren dat ik niet meer in iemands' leven pas, snap ik ook. Maar ik heb nu geen reden. En dan ga je toch invullen. En ergens ben ik ook een beetje boos dat ik uit haar leven ben gebannen ofzo, maar ik kan dat niet tegen haar zeggen want dan draait het weer om mij terwijl zij vrij wilt zijn in haar keuzes.
Klinkt allemaal heel moeilijk, maar ik mis haar gewoon heel erg en ik had het graag af willen sluiten op een manier waarop ik daar ook een rol in speelde. Nu kan ik niks vragen of zeggen want ik ben geblokt en uit haar leven gebannen.
Snappen jullie wat ik bedoel en wat zouden jullie doen?
Een jaar of twee geleden ontmoette ik een enorm leuke vrouw. We hadden dezelfde interesses, humor, levensverhaal (het hare iets heftiger dan het mijne) en konden enorm met elkaar lachen. We kregen energie van elkaar en we spraken elkaar regelmatig of deden leuke dingen.
Wel zijn we allebei flierefluiters en spraken we af dat het contact nooit dwingend zou zijn.
We werden goede vriendinnen en ik hield -en hou- veel van haar.
Het contact was altijd spontaan, we namen het elkaar niet kwalijk als we even niets hoorden en er waren daarover ook nooit verwijten over en weer omdat we er hetzelfde instonden.
Er is toen een moment geweest dat ik regelmatig iets van haar mocht lenen dat zij zelf niet gebruikte. Ze heeft op mijn hart gedrukt er niets voor te willen en dat ik het mocht lenen zo vaak ik wilde. Ik ben hier zorgvuldig mee omgegaan. Heb als ongewenst bedankje regelmatig boodschappen gehaald, een kleinigheidje meegenomen, een keer op eten getrakteerd omdat haar hulp gewoon heel fijn voor mij was. En omdat ik dat netjes vond.
In januari dit jaar reageerde ze opeens niet meer op berichtjes. Helemaal niets. Of kortaf. Ik heb mijn hoofd gebroken over de reden, maar ik kreeg niks.
Ik heb nog een klein kadootje naar haar gestuurd als bedankje en voor haar verjaardag; geen reactie.
Een week geleden verscheen er op haar FB dat ze mensen ging verwijderen, en dat dát niet aan hen lag. Uiteraard ben ik ook verwijderd en geblokt.
Ik weet dat ik met haar heb afgesproken dat we elkaar tot niets zouden verplichten. Maar ik voel mij hier niet fijn bij. Ik twijfel of ik toch steken heb laten vallen of niet attent genoeg ben geweest in mijn bedankje.
Omdat ik haar ken -sterke tante, wel terminaal ziek, weet ik dat ik haar niet kan vragen wat de reden is omdat zij waarschijnlijk vindt dat ik dan mijzelf teveel als slachtoffer plaats en zij zich niet hoef te verantwoorden voor mijn gevoelens. Zij is hier vrij stellig in, ze is duidelijk geweest dat ze doet wat voor haar goed voelt.
En toch.
Ik mis haar.
Ik vind het jammer dat ik geen deelgenoot meer mag zijn in haar leven. Misschien kan ik haar ergens bij helpen.
Accepteren dat ik niet meer in iemands' leven pas, snap ik ook. Maar ik heb nu geen reden. En dan ga je toch invullen. En ergens ben ik ook een beetje boos dat ik uit haar leven ben gebannen ofzo, maar ik kan dat niet tegen haar zeggen want dan draait het weer om mij terwijl zij vrij wilt zijn in haar keuzes.
Klinkt allemaal heel moeilijk, maar ik mis haar gewoon heel erg en ik had het graag af willen sluiten op een manier waarop ik daar ook een rol in speelde. Nu kan ik niks vragen of zeggen want ik ben geblokt en uit haar leven gebannen.
Snappen jullie wat ik bedoel en wat zouden jullie doen?
vrijdag 14 juni 2019 om 12:15
Ja, maar de basis van de vriendschap was vrijheid blijheid, geen vragen, geen afspraken, lekker ongedwongen. Ik vraag me af of dat uberhaupt werkt want er lijkt geen enkel commitment. Zij kwam het leven van to binnen "flierefluiten" en "flierefloot" er net zo hard weer uit. Dat beide partijen heel andere gevoelens ontwikkelen binnen de vriendschap ligt dus op de loer. Jn dit geval voelde TO meer dan haar vriendin. klote is het wel voor je, TO. Ik zou een volgende keer toch iets minder vrijblijvendheid in de vriendschap verwachten.
vrijdag 14 juni 2019 om 12:46
Nee, maar ik denk wel dat heel onduidelijk wordt "want dan wel mag" als elke vorm van kaders uit den boze is.viva-amber schreef: ↑14-06-2019 12:16Geen beslag op elkaar leggen is niet hetzelfde als niet mogen zeggen hoe je je voelt.
vrijdag 14 juni 2019 om 13:10
Als er geen kaders zijn, dan is er dus ook geen 'dat mag niet'. Dat is het fijne aan geen kaders: alles mag.
TO, k** zeg. Ik kan me voorstellen dat dit naar voelt en dat je haar mist.
Wat zou een actie naar haar je moeten opleveren? Wil je afsluiting? Of heb je de hoop dat ze je weer toelaat?
In het eerste geval zou ik een kaartje met een bos bloemen sturen. En dan zou ik haar op het kaartje bedanken voor de fijne tijd samen, dat je haar graag had willen steunen in deze periode maar dat je haar keuze respecteert en haar sterkte wenst.
In het tweede geval zou ik eigenlijk hetzelfde doen, alleen dan erbij zetten dat ze, als ze daar behoefte aan heeft, contact met je kan zoeken.
In beide gevallen zou ik adviseren om uit de verwijten te blijven.
vrijdag 14 juni 2019 om 13:17
Herkenbaar. Ik maak het mee met een goede vriend van me. Hij dook weleens vaker een tijdje onder, maar inmiddels is het 4 maanden geleden dat ik hem voor het laatst gezien heb en reageert hij al bijna 3 maanden niet meer op berichten. Ik weet dat ik het niet persoonlijk hoef op te vatten, want een gezamenlijke vriendin krijgt ook nergens meer antwoord op.
Je voelt je inderdaad in de steek gelaten en je blijft gissen naar de oorzaak. Afsluiten is bovendien lastig, want misschien duiken ze zomaar weer op. Ik heb hem inmiddels uit mijn telefoon gegooid, want ik hoef niet steeds te zien dat hij weer online is geweest.
Overigens ken ik een ander geval van iemand die haar vriendschappen liet verwateren. Zij heeft zelfmoord gepleegd en uit haar afscheidsbrief bleek inderdaad dat het de bedoeling was om het zo makkelijker te maken voor vrienden. Dus het zou best kunnen dat jouw vriendin weet dat haar einde nadert en dat ze denkt dat dit beter is voor iedereen.
Sterkte
Je voelt je inderdaad in de steek gelaten en je blijft gissen naar de oorzaak. Afsluiten is bovendien lastig, want misschien duiken ze zomaar weer op. Ik heb hem inmiddels uit mijn telefoon gegooid, want ik hoef niet steeds te zien dat hij weer online is geweest.
Overigens ken ik een ander geval van iemand die haar vriendschappen liet verwateren. Zij heeft zelfmoord gepleegd en uit haar afscheidsbrief bleek inderdaad dat het de bedoeling was om het zo makkelijker te maken voor vrienden. Dus het zou best kunnen dat jouw vriendin weet dat haar einde nadert en dat ze denkt dat dit beter is voor iedereen.
Sterkte
vrijdag 14 juni 2019 om 13:59
vrijdag 14 juni 2019 om 14:03
zo kan je het ook zien iddGenieInABottle schreef: ↑14-06-2019 13:10Als er geen kaders zijn, dan is er dus ook geen 'dat mag niet'. Dat is het fijne aan geen kaders: alles mag.
TO, k** zeg. Ik kan me voorstellen dat dit naar voelt en dat je haar mist.
Wat zou een actie naar haar je moeten opleveren? Wil je afsluiting? Of heb je de hoop dat ze je weer toelaat?
In het eerste geval zou ik een kaartje met een bos bloemen sturen. En dan zou ik haar op het kaartje bedanken voor de fijne tijd samen, dat je haar graag had willen steunen in deze periode maar dat je haar keuze respecteert en haar sterkte wenst.
In het tweede geval zou ik eigenlijk hetzelfde doen, alleen dan erbij zetten dat ze, als ze daar behoefte aan heeft, contact met je kan zoeken.
In beide gevallen zou ik adviseren om uit de verwijten te blijven.
vrijdag 14 juni 2019 om 15:38
In januari reageert ze niet op berichtjes en vervolgens stuur je met haar verjaardag een kadootje - per post?. Geen idee hoeveel tijd daartussen zit, maar wellicht had je met haar verjaardag langs kunnen gaan?
Het is nu 6 maanden geen contact, ik vermoed dat zij denkt dat jij er vrede mee hebt omdat jij ook niets meer hebt laten horen.
Een kaartje met "ik mis je" zou een begin kunnen zijn.
Het is nu 6 maanden geen contact, ik vermoed dat zij denkt dat jij er vrede mee hebt omdat jij ook niets meer hebt laten horen.
Een kaartje met "ik mis je" zou een begin kunnen zijn.
