Relaties
alle pijlers
problemen met schoonmoeder
zondag 26 augustus 2012 om 21:41
ik heb een hele lieve vriend, we hebben iets meer dan een jaar een relatie. in het begin dacht ik, heerlijk, deze relatie, we zagen elkaar elk weekend, de ene keer was hij bij mij, de andere keer ik bij hem. we waren altijd veel boven in elkaars kamer, gewoon gezellig met zijn 2en. maar dat vond zijn moeder niet goed, ze wilde dat ik een band kreeg met haar, zijn vader en zijn broer. ik dacht daar helemaal niet aan, zelf praat ik haast nooit met mijn moeder (ouders zijn gescheiden) ik hou afstand van haar, hij vind het leuk om met zijn ouders te praten, onbegrijpelijk voor mij, LEUK?! met je ouders praten? nee liever niet zeg, zo denk ik erover, maar dat komt misschien ook door mijn PDD-NOS.
mijn moeder is belangrijk voor me, natuurlijk, als mijn moeder weg is mis ik haar, maar veel praten? nee echt no way, ik weet niet waarom dat zo is bij mij, maar ik voel dat zo.
maar goed dat snap ik dus ten eerste al niet, ik vind dat moeilijk te accepteren, de belangrijkste personen in mijn leven zijn 1. mijn vriend 2. mijn vriendinnen 3. mijn moeder, dat hij mij niet helemaal bovenaan heeft staan doet me pijn, hij vind mij even belangrijk als zijn ouders, wat ik niet snap omdat ik het zelf niet voel. ik weet dat dat voor sommige mensen raar zal zijn, maar ik voel het zo.
maar goed, ze wilde dat ik meer open was meer ging kletsen, etc. maar ik ben nou eenmaal niet zo sociaal, hun weten van mijn PDD-NOS maar ze vragen zoveel van me, ik kan niet zomaar een praatje maken, waar moet ik het over hebben? maar ik heb geprobeerd om meer te vragen en te vertellen (en zelf zegt of vraagt ze ook gewoon haast niks, maar ze verwacht dat wel van mij) maar steeds zei ze tegen mijn vriend, ik zie geen verbetering, ik zie geen verbetering, dat maakte me NOG onzekerder terwijl ik juist minder zei. een tijdje daarna zei ze tegen mijn vriend dat ze bang was dat het nooit zou verbeteren en als het niet zou verbeteren of het wel goed was om ermee door te gaan. mijn vriend was helemaal overstuur en ik natuurlijk ook! ik wilde hem echt niet kwijt. dus noodgedwongen heb ik geforceerd maar meer proberen te praten, wat helemaal niet fijn was.
ik had geen rust in de weekenden, ik was constant bezig met denken; wat kan ik zeggen of vragen? nu gaat het wat beter, ze zeggen dat het beter gaat en dat ze trots op me zijn, maar voor mij blijft het geforceerd, en ze wil nog meer, ze blijft meer vragen, wanneer stopt het? ze zei laatst tegen mijn vriend; ja en de volgende keer kan ze dat ook nog wel doen, en zo gaat het maar door, ze wil dat ik steeds meer open word, maar hoe doe je dat als je al op je limiet zit?
ik ben gewoon niet iemand die zoveel praat.ze zei tegen mij; je hoeft niet je levensverhaal op tafel te gooien, maar je kan wel wat meer open zijn, hoe kan je meer open zijn als je al open bent? (nou ja, geforceerd open bent)
de laatste tijd wil mijn vriend heel veel beneden zijn zodat ik een band met zijn ouders krijg en die behoud, het maakt me zo moe en verdrietig, het is toch belangrijk om met zn 2en te zijn en de band met ELKAAR te versterken, ik snap het gewoon niet.
ik hoop dat iemand me advies kan geven over hoe ik hiermee om moet gaan en wat ik kan doen. ik heb het al heel vaak tegen mijn vriend gezegd dat ik het moeilijk vind, hij snapt het ook wel, maar toch vind hij dat nog steeds heel belangrijk. en ik zie zelf niet wat er zo belangrijk aan is. ik bedoel, zelf maakt het me echt niks uit of hij wel of niet met mijn moeder kan opschieten, wat maakt het uit? het gaat er toch om dat je van elkaar houd en goed met elkaar kan praten?
bij mij thuis zitten we altijd boven of we zijn weg, mijn moeder vind het prima, ze praten wel met elkaar bij het avondeten, dat is toch ruim voldoende lijkt mij?
sorry dat het zo'n lang verhaal is, ik hoop dat het een beetje duidelijk is.
mijn moeder is belangrijk voor me, natuurlijk, als mijn moeder weg is mis ik haar, maar veel praten? nee echt no way, ik weet niet waarom dat zo is bij mij, maar ik voel dat zo.
maar goed dat snap ik dus ten eerste al niet, ik vind dat moeilijk te accepteren, de belangrijkste personen in mijn leven zijn 1. mijn vriend 2. mijn vriendinnen 3. mijn moeder, dat hij mij niet helemaal bovenaan heeft staan doet me pijn, hij vind mij even belangrijk als zijn ouders, wat ik niet snap omdat ik het zelf niet voel. ik weet dat dat voor sommige mensen raar zal zijn, maar ik voel het zo.
maar goed, ze wilde dat ik meer open was meer ging kletsen, etc. maar ik ben nou eenmaal niet zo sociaal, hun weten van mijn PDD-NOS maar ze vragen zoveel van me, ik kan niet zomaar een praatje maken, waar moet ik het over hebben? maar ik heb geprobeerd om meer te vragen en te vertellen (en zelf zegt of vraagt ze ook gewoon haast niks, maar ze verwacht dat wel van mij) maar steeds zei ze tegen mijn vriend, ik zie geen verbetering, ik zie geen verbetering, dat maakte me NOG onzekerder terwijl ik juist minder zei. een tijdje daarna zei ze tegen mijn vriend dat ze bang was dat het nooit zou verbeteren en als het niet zou verbeteren of het wel goed was om ermee door te gaan. mijn vriend was helemaal overstuur en ik natuurlijk ook! ik wilde hem echt niet kwijt. dus noodgedwongen heb ik geforceerd maar meer proberen te praten, wat helemaal niet fijn was.
ik had geen rust in de weekenden, ik was constant bezig met denken; wat kan ik zeggen of vragen? nu gaat het wat beter, ze zeggen dat het beter gaat en dat ze trots op me zijn, maar voor mij blijft het geforceerd, en ze wil nog meer, ze blijft meer vragen, wanneer stopt het? ze zei laatst tegen mijn vriend; ja en de volgende keer kan ze dat ook nog wel doen, en zo gaat het maar door, ze wil dat ik steeds meer open word, maar hoe doe je dat als je al op je limiet zit?
ik ben gewoon niet iemand die zoveel praat.ze zei tegen mij; je hoeft niet je levensverhaal op tafel te gooien, maar je kan wel wat meer open zijn, hoe kan je meer open zijn als je al open bent? (nou ja, geforceerd open bent)
de laatste tijd wil mijn vriend heel veel beneden zijn zodat ik een band met zijn ouders krijg en die behoud, het maakt me zo moe en verdrietig, het is toch belangrijk om met zn 2en te zijn en de band met ELKAAR te versterken, ik snap het gewoon niet.
ik hoop dat iemand me advies kan geven over hoe ik hiermee om moet gaan en wat ik kan doen. ik heb het al heel vaak tegen mijn vriend gezegd dat ik het moeilijk vind, hij snapt het ook wel, maar toch vind hij dat nog steeds heel belangrijk. en ik zie zelf niet wat er zo belangrijk aan is. ik bedoel, zelf maakt het me echt niks uit of hij wel of niet met mijn moeder kan opschieten, wat maakt het uit? het gaat er toch om dat je van elkaar houd en goed met elkaar kan praten?
bij mij thuis zitten we altijd boven of we zijn weg, mijn moeder vind het prima, ze praten wel met elkaar bij het avondeten, dat is toch ruim voldoende lijkt mij?
sorry dat het zo'n lang verhaal is, ik hoop dat het een beetje duidelijk is.
zondag 26 augustus 2012 om 22:11
quote:cellista schreef op 26 augustus 2012 @ 22:10:
[...]
Je hebt gelijk hoor, ik vind zijn ouders ook raar en dwingend bezig. Maar waarschijnlijk weten ze ongeveer net zoveel van PDD-NOS als ik, en is dit hoe zij denken.
Ze hadden beter gewoon kunnen vragen of TO en vriend af en toe ook eens een half uurtje beneden komen zitten voor een kopje thee. En dan zonder eisen over sociaal gedrag!Die eisen zijn in elke situatie natuurlijk te idioot voor woorden.
[...]
Je hebt gelijk hoor, ik vind zijn ouders ook raar en dwingend bezig. Maar waarschijnlijk weten ze ongeveer net zoveel van PDD-NOS als ik, en is dit hoe zij denken.
Ze hadden beter gewoon kunnen vragen of TO en vriend af en toe ook eens een half uurtje beneden komen zitten voor een kopje thee. En dan zonder eisen over sociaal gedrag!Die eisen zijn in elke situatie natuurlijk te idioot voor woorden.
"Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt"
zondag 26 augustus 2012 om 22:48
Volgens mij is moeders gewoon bang dat zoon en vriendin "vieze dingetjes" uitvoeren op zijn kamer en wil ze daarom dat je veel beneden bent
Als het je lukt (ik heb geen kennis van je stoornis) zou ik proberen duidelijk je grens aan te geven. Bijvoorbeeld als we langskomen drinken we eerst een half uurtje wat met zijn ouders en daarna gaan wij onze eigen gang. Als je mee eet zie je ze vanzelf weer. Je hebt een relatie met je vriend en niet met zijn ouders.
Als het je lukt (ik heb geen kennis van je stoornis) zou ik proberen duidelijk je grens aan te geven. Bijvoorbeeld als we langskomen drinken we eerst een half uurtje wat met zijn ouders en daarna gaan wij onze eigen gang. Als je mee eet zie je ze vanzelf weer. Je hebt een relatie met je vriend en niet met zijn ouders.
zondag 26 augustus 2012 om 22:58
Vervelend hoor als mensen niet goed luisteren. Ik denk dat hier de wens de vader van de gedachte is: ze zou zo graag willen dat jij je gedraagt zoals ze zich gewenst had van haar schoondochter, en dan denkt ze dat ze je toch kan manipuleren in de door haar gewenste richting.
Je vriend voelt vermoedelijk zijn moeder's teleurstelling en vindt het rot voor haar.
Lastig hoor, want voor hem zou jij echt op de eerste plaats moeten komen. Je kan eens ernstig met hem praten om een keus te forceren maar of je daarmee echt zijn gevoel kan veranderen, ik betwijfel dat.
Je vriend voelt vermoedelijk zijn moeder's teleurstelling en vindt het rot voor haar.
Lastig hoor, want voor hem zou jij echt op de eerste plaats moeten komen. Je kan eens ernstig met hem praten om een keus te forceren maar of je daarmee echt zijn gevoel kan veranderen, ik betwijfel dat.
it's a big club and you ain't in it
zondag 26 augustus 2012 om 23:20
Ik zal wel de enige zijn , maar ik vind het abnormaal dat jij altijd maar boven wil zitten. Mijn ouders zouden dat ook niet accepteren net als zijn ouders.Ik vind het ook niet meer dan normaal dat jij of je nou wel of geen pdd-nos hebt een gesprek kan aanknopen met mensen.
Misschien zit je de rest van je leven aan deze mensen vast omdat het je schoonouders zijn , dan is het toch echt niet veel gevraagd dat je LEERT TE COMMUNICEREN.
Je altijd maar boven *verstoppen* doet geen enkel mens goed. Er zijn gewoon een aantal waarden en normen die je hebt wanneer je bij anderen over de vloer komt. En dat is in iedergeval eens vragen hoe het met ze gaat , hallo zeggen , ze gedag zeggen. Krijg de indruk dat je dat niet eens doet. Je komt binnen zegt snel hoi (of nog niet eens) en gaat direct door naar boven.
Leer maar zeggen tegen zijn moeder dat je onzeker wordt van al haar vragen en dat je het vervelend vind al die vragen.
En ja je hebt een relatie met hem en niet met zijn ouders , maar je vriend woont nog thuis en dan gelden de regels van zijn ouders. En 1 van die regels is dat ze niet meer willen hebben dat jullie veel boven zitten maar gezellig beneden aan tafel zitten.
Misschien zit je de rest van je leven aan deze mensen vast omdat het je schoonouders zijn , dan is het toch echt niet veel gevraagd dat je LEERT TE COMMUNICEREN.
Je altijd maar boven *verstoppen* doet geen enkel mens goed. Er zijn gewoon een aantal waarden en normen die je hebt wanneer je bij anderen over de vloer komt. En dat is in iedergeval eens vragen hoe het met ze gaat , hallo zeggen , ze gedag zeggen. Krijg de indruk dat je dat niet eens doet. Je komt binnen zegt snel hoi (of nog niet eens) en gaat direct door naar boven.
Leer maar zeggen tegen zijn moeder dat je onzeker wordt van al haar vragen en dat je het vervelend vind al die vragen.
En ja je hebt een relatie met hem en niet met zijn ouders , maar je vriend woont nog thuis en dan gelden de regels van zijn ouders. En 1 van die regels is dat ze niet meer willen hebben dat jullie veel boven zitten maar gezellig beneden aan tafel zitten.
zondag 26 augustus 2012 om 23:20
heel erg bedankt voor al jullie reacties, echt fijn om te weten dat er meer mensen er hetzelfde over denken als mij
ik heb er net even met mijn vriend over gepraat, ik vond het heel lastig.
ik heb verteld dat ik er nog steeds zoveel moeite mee heb, hij begreep dat ook wel, ik vind het zelf zo lastig om hem duidelijk te maken dat ik gewoon niet socialer KAN zijn.
hij zei dat ik wel vaker heb laten zien dat ik het WEL kan in andere situaties, daar houd hij zich dan aan vast en denkt dat dat dan bij zijn ouders ook zo is, soms kan ik het ook wel maar als ik niet weet dat mensen zoveel verwachtingen van me hebben daar word ik alleen maar meer gespannen van ed
we hebben nu in ieder geval afgesproken dat we niet heel lang beneden zullen blijven, soms wilde hij dan 's avonds als ik het helemaal had gehad nog een paar uur beneden zitten, maar hij gaat eraan proberen te denken om korte periodes bij zijn ouders te zijn, bij de maaltijden, en misschien af en toe tussendoor om even wat te drinken, zodat de druk ook niet zo hoog ligt.
het is in ieder geval een kleine verbetering, hij gaat het er ook over hebben met zijn ouders, hopelijk hebben ze dan wat meer begrip
feit blijft dat ik dan nog steeds wel vaak over mijn grenzen zal zijn qua sociaal zijn, dat ik meer doe dan ik eigenlijk KAN
maar ik zou ook niet weten hoe ik daar iets aan kan doen zodat iedereen tevreden blijft. dat is zo lastig.
ik denk dat als we ouder zijn en eindelijk gaan samenwonen in de toekomst (ik kan echt niet wachten tot dat moment er eindelijk is) dat me dat heel veel rust zal geven, want ik wil wel echt verder met hem, hij is heel erg lief, maar we denken over sommige dingen gewoon heel anders omdat we allebei een totaal andere opvoeding hebben gehad en omdat ik PDD-NOS heb
ik heb er net even met mijn vriend over gepraat, ik vond het heel lastig.
ik heb verteld dat ik er nog steeds zoveel moeite mee heb, hij begreep dat ook wel, ik vind het zelf zo lastig om hem duidelijk te maken dat ik gewoon niet socialer KAN zijn.
hij zei dat ik wel vaker heb laten zien dat ik het WEL kan in andere situaties, daar houd hij zich dan aan vast en denkt dat dat dan bij zijn ouders ook zo is, soms kan ik het ook wel maar als ik niet weet dat mensen zoveel verwachtingen van me hebben daar word ik alleen maar meer gespannen van ed
we hebben nu in ieder geval afgesproken dat we niet heel lang beneden zullen blijven, soms wilde hij dan 's avonds als ik het helemaal had gehad nog een paar uur beneden zitten, maar hij gaat eraan proberen te denken om korte periodes bij zijn ouders te zijn, bij de maaltijden, en misschien af en toe tussendoor om even wat te drinken, zodat de druk ook niet zo hoog ligt.
het is in ieder geval een kleine verbetering, hij gaat het er ook over hebben met zijn ouders, hopelijk hebben ze dan wat meer begrip
feit blijft dat ik dan nog steeds wel vaak over mijn grenzen zal zijn qua sociaal zijn, dat ik meer doe dan ik eigenlijk KAN
maar ik zou ook niet weten hoe ik daar iets aan kan doen zodat iedereen tevreden blijft. dat is zo lastig.
ik denk dat als we ouder zijn en eindelijk gaan samenwonen in de toekomst (ik kan echt niet wachten tot dat moment er eindelijk is) dat me dat heel veel rust zal geven, want ik wil wel echt verder met hem, hij is heel erg lief, maar we denken over sommige dingen gewoon heel anders omdat we allebei een totaal andere opvoeding hebben gehad en omdat ik PDD-NOS heb
zondag 26 augustus 2012 om 23:26
quote:Zespri79 schreef op 26 augustus 2012 @ 23:20:
Ik zal wel de enige zijn , maar ik vind het abnormaal dat jij altijd maar boven wil zitten. Mijn ouders zouden dat ook niet accepteren net als zijn ouders.Ik vind het ook niet meer dan normaal dat jij of je nou wel of geen pdd-nos hebt een gesprek kan aanknopen met mensen.
Misschien zit je de rest van je leven aan deze mensen vast omdat het je schoonouders zijn , dan is het toch echt niet veel gevraagd dat je LEERT TE COMMUNICEREN.
Je altijd maar boven *verstoppen* doet geen enkel mens goed. Er zijn gewoon een aantal waarden en normen die je hebt wanneer je bij anderen over de vloer komt. En dat is in iedergeval eens vragen hoe het met ze gaat , hallo zeggen , ze gedag zeggen. Krijg de indruk dat je dat niet eens doet. Je komt binnen zegt snel hoi (of nog niet eens) en gaat direct door naar boven.
Leer maar zeggen tegen zijn moeder dat je onzeker wordt van al haar vragen en dat je het vervelend vind al die vragen.
ik heb eigenlijk nooit in mijn opvoeding geleerd om gedag te zeggen, mensen te bedanken als ze me iets gaven etc. ik zag wel dat andere mensen het deden maar ik durfde dat niet eens, gedag zeggen. toen ik bij hem thuis kwam, was dat ook het eerste wat ze van me wilden, dat ik elke keer gedag zei en tot morgen, etc. dat vond ik ook begrijpelijk, dat heb ik ook gedaan. dat doe ik nu nog steeds. in het begin vergat ik het nog heel vaak, omdat ik het helemaal niet gewend was en het eng vond. maar nu zeg ik dat bijna altijd.
daarnaast loop ik niet zomaar naar boven, ik zou het willen, maar ik durf het niet. ik wacht altijd tot mijn vriend zegt; zullen we naar boven gaan? dan ben ik opgelucht dat we even lekker met z'n tweetjes zijn en dat ik even rust heb. hij weet dat ook.
Ik zal wel de enige zijn , maar ik vind het abnormaal dat jij altijd maar boven wil zitten. Mijn ouders zouden dat ook niet accepteren net als zijn ouders.Ik vind het ook niet meer dan normaal dat jij of je nou wel of geen pdd-nos hebt een gesprek kan aanknopen met mensen.
Misschien zit je de rest van je leven aan deze mensen vast omdat het je schoonouders zijn , dan is het toch echt niet veel gevraagd dat je LEERT TE COMMUNICEREN.
Je altijd maar boven *verstoppen* doet geen enkel mens goed. Er zijn gewoon een aantal waarden en normen die je hebt wanneer je bij anderen over de vloer komt. En dat is in iedergeval eens vragen hoe het met ze gaat , hallo zeggen , ze gedag zeggen. Krijg de indruk dat je dat niet eens doet. Je komt binnen zegt snel hoi (of nog niet eens) en gaat direct door naar boven.
Leer maar zeggen tegen zijn moeder dat je onzeker wordt van al haar vragen en dat je het vervelend vind al die vragen.
ik heb eigenlijk nooit in mijn opvoeding geleerd om gedag te zeggen, mensen te bedanken als ze me iets gaven etc. ik zag wel dat andere mensen het deden maar ik durfde dat niet eens, gedag zeggen. toen ik bij hem thuis kwam, was dat ook het eerste wat ze van me wilden, dat ik elke keer gedag zei en tot morgen, etc. dat vond ik ook begrijpelijk, dat heb ik ook gedaan. dat doe ik nu nog steeds. in het begin vergat ik het nog heel vaak, omdat ik het helemaal niet gewend was en het eng vond. maar nu zeg ik dat bijna altijd.
daarnaast loop ik niet zomaar naar boven, ik zou het willen, maar ik durf het niet. ik wacht altijd tot mijn vriend zegt; zullen we naar boven gaan? dan ben ik opgelucht dat we even lekker met z'n tweetjes zijn en dat ik even rust heb. hij weet dat ook.
zondag 26 augustus 2012 om 23:30
Als ik jou was zou ik met de adviezen van hier in je achterhoofd nogmaals een poging wagen, desnoods vertel je iedere keer weer opnieuw hoe jij je eronder voelt.
Kunnen ze je in ieder geval niet verwijten dat je niet OPEN bent.
Ikzelf vind het een beetje belachelijk allemaal.
Komt op mij over alsof ze vooraf al hebben besloten dat jij niet de juiste schoondochter bent en je op deze manier proberen weg te krijgen, sorry als dit wat hard overkomt, maar zo klinkt het wel.
Mijn schoonouders hebben mij de tijd gegeven om uit mijn schulp te kruipen, was voorheen altijd heel erg verlegen en zei geen woord totdat ik wel 10 katten uit de boom had gekeken.
Dankzij hen ben ik er nu zo goed als overheen.
Als je schoonouders het waard vinden dan helpen ze je ermee op een leuke manier, en niet op de geforceerde manier die jij in je topic omschrijft.
In ieder geval heel veel succes, wat je ook beslist, maar laat het niet ten koste van jezelf gaan want dat is geen een partner waard.
Kunnen ze je in ieder geval niet verwijten dat je niet OPEN bent.
Ikzelf vind het een beetje belachelijk allemaal.
Komt op mij over alsof ze vooraf al hebben besloten dat jij niet de juiste schoondochter bent en je op deze manier proberen weg te krijgen, sorry als dit wat hard overkomt, maar zo klinkt het wel.
Mijn schoonouders hebben mij de tijd gegeven om uit mijn schulp te kruipen, was voorheen altijd heel erg verlegen en zei geen woord totdat ik wel 10 katten uit de boom had gekeken.
Dankzij hen ben ik er nu zo goed als overheen.
Als je schoonouders het waard vinden dan helpen ze je ermee op een leuke manier, en niet op de geforceerde manier die jij in je topic omschrijft.
In ieder geval heel veel succes, wat je ook beslist, maar laat het niet ten koste van jezelf gaan want dat is geen een partner waard.
zondag 26 augustus 2012 om 23:31
TO.. dat jij iets niet mee hebt gekregen tijdens je opvoeding dat kan.. Maar dan ben je nu oud en wijs genoeg om te zien en te weten dat het ook anders kan. En je allicht kan proberen om socialer te zijn. Ik vind het niet netjes van iemand wanneer iemand schrijft ik KAN niet socialer zijn.. Sorry dat is in mijn ogen dikke larie koek.. je WIL niet socialer zijn , wanneer ik zeg IK kan iets niet dan wordt er hier door ouders en vrienden getetterd : Kan niet ligt op t kerkhof en Wil niet ligt er naast. Kortom proberen.
Vind dat je je zelf nogal verstopt achter je pdd-nos. Misschien een idee om weer contact te zoeken met je psycholoog/psychiater zodat je beter leert communiceren met anderen ? Misschien heeft die tips voor je .. Ik vind nl niet dat je op je 17e al kan zeggen.. Joh ik heb dit nooit gedaan of nooit gekund dus de rest van mijn leven kan ik het ook niet.
Vind dat je je zelf nogal verstopt achter je pdd-nos. Misschien een idee om weer contact te zoeken met je psycholoog/psychiater zodat je beter leert communiceren met anderen ? Misschien heeft die tips voor je .. Ik vind nl niet dat je op je 17e al kan zeggen.. Joh ik heb dit nooit gedaan of nooit gekund dus de rest van mijn leven kan ik het ook niet.
zondag 26 augustus 2012 om 23:47
quote:Zespri79 schreef op 26 augustus 2012 @ 23:31:
TO.. dat jij iets niet mee hebt gekregen tijdens je opvoeding dat kan.. Maar dan ben je nu oud en wijs genoeg om te zien en te weten dat het ook anders kan. En je allicht kan proberen om socialer te zijn. Ik vind het niet netjes van iemand wanneer iemand schrijft ik KAN niet socialer zijn.. Sorry dat is in mijn ogen dikke larie koek.. je WIL niet socialer zijn , wanneer ik zeg IK kan iets niet dan wordt er hier door ouders en vrienden getetterd : Kan niet ligt op t kerkhof en Wil niet ligt er naast. Kortom proberen.
Vind dat je je zelf nogal verstopt achter je pdd-nos. Misschien een idee om weer contact te zoeken met je psycholoog/psychiater zodat je beter leert communiceren met anderen ? Misschien heeft die tips voor je .. Ik vind nl niet dat je op je 17e al kan zeggen.. Joh ik heb dit nooit gedaan of nooit gekund dus de rest van mijn leven kan ik het ook niet.
ik wil zelfs heel graag socialer zijn, het liefst heb ik dat ik gewoon zonder erbij na te denken lekker met iedereen een praatje kan maken, dat wil ik ook zeker leren, maar op de manier waarop het gaat, ik vind dat ze mij wat tijd moeten geven, dan komt het vanzelf wel
maar het is ook dat ik nooit heb geweten hoe ik moet omgaan met hun zegmaar, op wat voor manier, ik weet hoe het met vrienden is en ik weet hoe het met een vriendje is, maar met ouders? ik ben de manier gewend hoe ik met mijn ouders omga, ik spreek mijn moeder 1 of 2 keer per dag, zij vraagt meestal wat en dan geef ik antwoord. het was voor mij gewoon een hele andere wereld waar ik ineens inkwam, het is ook voor het eerst dat ik met schoonouders te maken krijg, dat is ook weer nieuw voor mij.
ik heb op speciaal onderwijs gezeten een tijdje, de leraren wisten gewoon wat ik had en wisten wat het inhield, daar had het tijd nodig maar kon ik altijd na een tijdje gezellig met hun kletsen over van alles zonder problemen. misschien ook omdat zij weten hoe ze met me moeten omgaan, dat voelt gewoon fijn, dat ze je begrijpen en niks van je verwachten.
TO.. dat jij iets niet mee hebt gekregen tijdens je opvoeding dat kan.. Maar dan ben je nu oud en wijs genoeg om te zien en te weten dat het ook anders kan. En je allicht kan proberen om socialer te zijn. Ik vind het niet netjes van iemand wanneer iemand schrijft ik KAN niet socialer zijn.. Sorry dat is in mijn ogen dikke larie koek.. je WIL niet socialer zijn , wanneer ik zeg IK kan iets niet dan wordt er hier door ouders en vrienden getetterd : Kan niet ligt op t kerkhof en Wil niet ligt er naast. Kortom proberen.
Vind dat je je zelf nogal verstopt achter je pdd-nos. Misschien een idee om weer contact te zoeken met je psycholoog/psychiater zodat je beter leert communiceren met anderen ? Misschien heeft die tips voor je .. Ik vind nl niet dat je op je 17e al kan zeggen.. Joh ik heb dit nooit gedaan of nooit gekund dus de rest van mijn leven kan ik het ook niet.
ik wil zelfs heel graag socialer zijn, het liefst heb ik dat ik gewoon zonder erbij na te denken lekker met iedereen een praatje kan maken, dat wil ik ook zeker leren, maar op de manier waarop het gaat, ik vind dat ze mij wat tijd moeten geven, dan komt het vanzelf wel
maar het is ook dat ik nooit heb geweten hoe ik moet omgaan met hun zegmaar, op wat voor manier, ik weet hoe het met vrienden is en ik weet hoe het met een vriendje is, maar met ouders? ik ben de manier gewend hoe ik met mijn ouders omga, ik spreek mijn moeder 1 of 2 keer per dag, zij vraagt meestal wat en dan geef ik antwoord. het was voor mij gewoon een hele andere wereld waar ik ineens inkwam, het is ook voor het eerst dat ik met schoonouders te maken krijg, dat is ook weer nieuw voor mij.
ik heb op speciaal onderwijs gezeten een tijdje, de leraren wisten gewoon wat ik had en wisten wat het inhield, daar had het tijd nodig maar kon ik altijd na een tijdje gezellig met hun kletsen over van alles zonder problemen. misschien ook omdat zij weten hoe ze met me moeten omgaan, dat voelt gewoon fijn, dat ze je begrijpen en niks van je verwachten.
zondag 26 augustus 2012 om 23:50
To.. daarom zou ik in iedergeval proberen om wat assertiever te zijn tegen je schoonmoeder/ouders.
Wanneer zij weer allerlei vragen stelt , dat je dan leert te gaan zeggen dat je het vervelend vind al die vragen. Dat je wel iets wil uitleggen over je Pdd-nos en dat je dan hoopt dat ze het allemaal wat beter begrijpt. En dat je dan ook uitlegt aan haar hoe jij denkt dat het allemaal wat natuurlijk gaat ipv zo gecompliceerd en t gevoel te hebben dat je gepusht wordt.
Leg aan haar uit dat je dat lastig vind , dat je dat niet mee hebt gekregen van thuis etc..
Dat si de enige manier dat zij denk ik begrip gaat tonen voor je situatie. En ja dat betekend dat je je open moet stellen , je niet moet verstoppen waar achter dan ook.
Wanneer zij weer allerlei vragen stelt , dat je dan leert te gaan zeggen dat je het vervelend vind al die vragen. Dat je wel iets wil uitleggen over je Pdd-nos en dat je dan hoopt dat ze het allemaal wat beter begrijpt. En dat je dan ook uitlegt aan haar hoe jij denkt dat het allemaal wat natuurlijk gaat ipv zo gecompliceerd en t gevoel te hebben dat je gepusht wordt.
Leg aan haar uit dat je dat lastig vind , dat je dat niet mee hebt gekregen van thuis etc..
Dat si de enige manier dat zij denk ik begrip gaat tonen voor je situatie. En ja dat betekend dat je je open moet stellen , je niet moet verstoppen waar achter dan ook.
maandag 27 augustus 2012 om 07:51
Misschien is het een idee om ze een folder of boek over pdd-nos te geven zodat zij gaan inzien hoe lastig dit is voor jou. Snap ook niet dat je vriend hier helemaal in mee gaat, hij weet toch hoe je bent en is toch daarom verliefd op je geworden lijkt mij. Wel zou ik uit fatsoen niet aldoor boven gaan zitten, je bent wel op bezoek bij een ander. Als ik jullie was zou ik gewoon meer dingen samen buitenshuis doen.