Relaties
alle pijlers
Problemen, zucht...
zaterdag 6 november 2010 om 16:56
Hoi dames,
Sorry voor de gekke titel, ik wist anders ook niet hoe ik het moest beschrijven. Er zijn wel meer dingen aan de hand. Ik weet ook dat meer mensen een topic hebben geopend over dit soort dingen maar ik kan het echt nergens kwijt.
Ten eerste heb ik weinig vrienden, de vrienden die ik heb wonen allemaal wat verder weg omdat ik bij ze op school heb gezeten en inmiddels zijn we al anderhalf jaar afgestudeerd. Het contact met de vriendinnen die ik in mijn eigen woonplaats had is verwaterd. Ik vind het ontzettend moeilijk om iemand te leren kennen omdat ik nooit zin heb om uit te gaan, en ik weet dat dit mijn eigen schuld is!
Dit is echter niet mijn grootste probleem, ik heb twee jaar geleden een relatie gehad van anderhalf jaar. Mijn ex is regelmatig vreemd geweest. Hij woonde redelijk ver weg, namelijk 2 uur met de trein. Hij kwam soms naar mijn woonplaats omdat een van zijn 'beste vriendinnen' hier woonde, om met haar op stap te gaan. Hij bleef dan ook bij dit meisje slapen, weliswaar op de zolder zei hij, maar toch. Hij bleef dan meestal drie dagen en de laatste dag kwam hij mij opzoeken. Ik geef toe dat ik redelijk jaloers aangelegd ben en ik vond dit dan ook niet leuk! Als ik dit tegen hem zei werd hij kwaad op me omdat ik zo aan het zeuren was. Ik moest het maar accepteren want het was toch zijn beste vriendin? Om een lang verhaal kort te maken heeft hij me verschrikkelijk veel pijn gedaan met zijn acties, hij is ontzettend slim en als we ruzie hadden draaide hij het altijd zo dat ik mijn excuses maar aanbood omdat ik hem niet kwijt wilde. Het heeft ervoor gezorgd dat ik bijna geen zelfvertrouwen heb en dat ik ontzettend jaloers ben.
Ik heb nu sinds een half jaar een leuke jongen leren kennen en langzamerhand hebben we elkaar wel verteld dat we elkaar echt heel leuk vonden. In het begin kreeg ik dan wel eens een mailtje dat ie me miste, of dat ie me graag wilde zien, maar dit is nu minder geworden, ik spreek hem amper nog terwijl hij steeds zegt dat ie me ontzettend leuk vind. Ik kan dit niet geloven. Hij heeft het druk met werk en school, maar in zijn vrije tijd spreek ik hem ook amper nog omdat hij dan met vrienden is o.i.d. Even voor de duidelijkheid, toen ik hem leerde kennen ging hij nog niet 3 dagen per week naar school en had hij het ook echt minder druk. Ik begin echt meteen met gedachtes als: 'hij heeft vast geen zin meer om met mij te praten of mij te zien' of 'waarom komt ie wel op facebook en kan ie mij niet ff bellen of een mailtje sturen'. Misschien echt onzin, dat ik zulke dingen denk! Ik lijk wel gek, ik controleer zijn facebook pagina dagelijks en als hij op een foto van een meisje een commentaar geeft als "Leuk truitje, en leuke lach ook!", zie ik groen van jaloezie en ben ik bang dat hij haar leuker vind dan mij. Als hij tegen me zegt dat ie me zal bellen, dan wacht ik de hele avond om vervolgens toch niks van hem te horen.
Ik ben bang dat als ik mijn gevoelens hierover tegen hem uitspreek, hem dan verder wegjaag. We hebben geen relatie omdat we allebei vinden dat we te ver weg wonen. Vandaar dat ik denk dat ik hem misschien ook wel uit mijn hoofd moet zetten niet verder moet wachten.
Sorry voor het lange verhaal, ik weet echt niet wat ik hiermee moet. Met mezelf ook niet, ik wil echt meer zelfvertrouwen en ik zou willen dat ik minder jaloers was. Misschien dat het niet echt duidelijk is maar ik ben wel blij dat ik het nu even van me af kon schrijven.
Misschien heb ik wel een harde schop onder mijn kont nodig en wie weet kunnen jullie me die geven.
Sorry voor de gekke titel, ik wist anders ook niet hoe ik het moest beschrijven. Er zijn wel meer dingen aan de hand. Ik weet ook dat meer mensen een topic hebben geopend over dit soort dingen maar ik kan het echt nergens kwijt.
Ten eerste heb ik weinig vrienden, de vrienden die ik heb wonen allemaal wat verder weg omdat ik bij ze op school heb gezeten en inmiddels zijn we al anderhalf jaar afgestudeerd. Het contact met de vriendinnen die ik in mijn eigen woonplaats had is verwaterd. Ik vind het ontzettend moeilijk om iemand te leren kennen omdat ik nooit zin heb om uit te gaan, en ik weet dat dit mijn eigen schuld is!
Dit is echter niet mijn grootste probleem, ik heb twee jaar geleden een relatie gehad van anderhalf jaar. Mijn ex is regelmatig vreemd geweest. Hij woonde redelijk ver weg, namelijk 2 uur met de trein. Hij kwam soms naar mijn woonplaats omdat een van zijn 'beste vriendinnen' hier woonde, om met haar op stap te gaan. Hij bleef dan ook bij dit meisje slapen, weliswaar op de zolder zei hij, maar toch. Hij bleef dan meestal drie dagen en de laatste dag kwam hij mij opzoeken. Ik geef toe dat ik redelijk jaloers aangelegd ben en ik vond dit dan ook niet leuk! Als ik dit tegen hem zei werd hij kwaad op me omdat ik zo aan het zeuren was. Ik moest het maar accepteren want het was toch zijn beste vriendin? Om een lang verhaal kort te maken heeft hij me verschrikkelijk veel pijn gedaan met zijn acties, hij is ontzettend slim en als we ruzie hadden draaide hij het altijd zo dat ik mijn excuses maar aanbood omdat ik hem niet kwijt wilde. Het heeft ervoor gezorgd dat ik bijna geen zelfvertrouwen heb en dat ik ontzettend jaloers ben.
Ik heb nu sinds een half jaar een leuke jongen leren kennen en langzamerhand hebben we elkaar wel verteld dat we elkaar echt heel leuk vonden. In het begin kreeg ik dan wel eens een mailtje dat ie me miste, of dat ie me graag wilde zien, maar dit is nu minder geworden, ik spreek hem amper nog terwijl hij steeds zegt dat ie me ontzettend leuk vind. Ik kan dit niet geloven. Hij heeft het druk met werk en school, maar in zijn vrije tijd spreek ik hem ook amper nog omdat hij dan met vrienden is o.i.d. Even voor de duidelijkheid, toen ik hem leerde kennen ging hij nog niet 3 dagen per week naar school en had hij het ook echt minder druk. Ik begin echt meteen met gedachtes als: 'hij heeft vast geen zin meer om met mij te praten of mij te zien' of 'waarom komt ie wel op facebook en kan ie mij niet ff bellen of een mailtje sturen'. Misschien echt onzin, dat ik zulke dingen denk! Ik lijk wel gek, ik controleer zijn facebook pagina dagelijks en als hij op een foto van een meisje een commentaar geeft als "Leuk truitje, en leuke lach ook!", zie ik groen van jaloezie en ben ik bang dat hij haar leuker vind dan mij. Als hij tegen me zegt dat ie me zal bellen, dan wacht ik de hele avond om vervolgens toch niks van hem te horen.
Ik ben bang dat als ik mijn gevoelens hierover tegen hem uitspreek, hem dan verder wegjaag. We hebben geen relatie omdat we allebei vinden dat we te ver weg wonen. Vandaar dat ik denk dat ik hem misschien ook wel uit mijn hoofd moet zetten niet verder moet wachten.
Sorry voor het lange verhaal, ik weet echt niet wat ik hiermee moet. Met mezelf ook niet, ik wil echt meer zelfvertrouwen en ik zou willen dat ik minder jaloers was. Misschien dat het niet echt duidelijk is maar ik ben wel blij dat ik het nu even van me af kon schrijven.
Misschien heb ik wel een harde schop onder mijn kont nodig en wie weet kunnen jullie me die geven.
zaterdag 6 november 2010 om 17:05
Maar wil jij wel een relatie met hem? Ondanks de afstand? Je schrijft dat jullie geen relatie willen, maar ik vraag me af of het niet gewoon is: hij wil geen relatie ivm de afstand.
Verder klink je idd onzeker, en dat is een heel vervelend gevoel. Werken aan je eigenwaarde en misschien een tijdje 'echt' vrijgezel zijn?
Verder klink je idd onzeker, en dat is een heel vervelend gevoel. Werken aan je eigenwaarde en misschien een tijdje 'echt' vrijgezel zijn?
zaterdag 6 november 2010 om 17:12
Hij is inderdaad degene die geen relatie wil, ik wil wel een relatie met hem maar ik kan hem dan weer wel begrijpen omdat we ver van elkaar wonen.
En inderdaad, hij zal ooit wel iemand vinden die dichter bij woont en daar ben ik dan wel weer bang voor.
Ik ben inderdaad ontzettend onzeker en word er af en toe gewoon gek van.
En inderdaad, hij zal ooit wel iemand vinden die dichter bij woont en daar ben ik dan wel weer bang voor.
Ik ben inderdaad ontzettend onzeker en word er af en toe gewoon gek van.
zaterdag 6 november 2010 om 17:16
quote:Kimmn schreef op 06 november 2010 @ 17:12:
Hij is inderdaad degene die geen relatie wil, ik wil wel een relatie met hem maar ik kan hem dan weer wel begrijpen omdat we ver van elkaar wonen.
En inderdaad, hij zal ooit wel iemand vinden die dichter bij woont en daar ben ik dan wel weer bang voor.
Ik ben inderdaad ontzettend onzeker en word er af en toe gewoon gek van.
Stop het contact, het levert jou niks op. HIJ wil geen relatie, dus je angst zal werkelijkheid worden........
Hij wil geen relatie omdat , sorry heel hard, hij jou niet leuk genoeg vindt voor een relatie. Als hij je echt leuk had gevonden is afstand geen probleem.
Nogmaals stop het contact en ga met je zelfvertrouwen aan de slag. Daar zijn cursussen voor of een strippenkaart psycholoog wil ook helpen.
Hij is inderdaad degene die geen relatie wil, ik wil wel een relatie met hem maar ik kan hem dan weer wel begrijpen omdat we ver van elkaar wonen.
En inderdaad, hij zal ooit wel iemand vinden die dichter bij woont en daar ben ik dan wel weer bang voor.
Ik ben inderdaad ontzettend onzeker en word er af en toe gewoon gek van.
Stop het contact, het levert jou niks op. HIJ wil geen relatie, dus je angst zal werkelijkheid worden........
Hij wil geen relatie omdat , sorry heel hard, hij jou niet leuk genoeg vindt voor een relatie. Als hij je echt leuk had gevonden is afstand geen probleem.
Nogmaals stop het contact en ga met je zelfvertrouwen aan de slag. Daar zijn cursussen voor of een strippenkaart psycholoog wil ook helpen.
zaterdag 6 november 2010 om 17:21
Hij wil niet echt een relatie, anders had hij wel actie ondernomen.
En wat jij moet doen? Aan jezelf werken.
Geen relatie met iemand aangaan voordat je wat stabieler in het leven staat.
Je hebt nauwelijks een sociaal leven, je bent enorm onzeker, je bent niet zelfstandig. Ga mensen ontmoeten, ga de deur uit, ga leven.
Zorg ervoor dat jij jezelf leuk gaat vinden. Zolang dat niet het geval is, zul je mensen afstoten.
Zoals je nu bent, ben je niet aantrekkelijk voor mensen. Niet voor mannen, maar ook niet voor eventuele nieuwe vrienden.
En wat jij moet doen? Aan jezelf werken.
Geen relatie met iemand aangaan voordat je wat stabieler in het leven staat.
Je hebt nauwelijks een sociaal leven, je bent enorm onzeker, je bent niet zelfstandig. Ga mensen ontmoeten, ga de deur uit, ga leven.
Zorg ervoor dat jij jezelf leuk gaat vinden. Zolang dat niet het geval is, zul je mensen afstoten.
Zoals je nu bent, ben je niet aantrekkelijk voor mensen. Niet voor mannen, maar ook niet voor eventuele nieuwe vrienden.
zaterdag 6 november 2010 om 17:23
Ik denk dat je erg eenzaam bent en naar aanleiding daar van de aandacht zoekt van die vriend. Juist omdat dat zo is, is het beter om je een tijdje op jezelf te richten om je leven op de sociale rails te zetten. Doe wat meer moeite om nieuwe mensen te leren kennen, onderneem meer, ga dingen doen die je leuk vind en blijf niet zo thuis hangen, want nieuwe vrienden komen zich niet bij je aanmelden als je op de bank blijft zitten.
Bedenk dat alles tijdelijk is, tenzij je de situatie in stand houdt natuurlijk, dus kom op meis, het zaterdag, ga er op uit.
Bedenk dat alles tijdelijk is, tenzij je de situatie in stand houdt natuurlijk, dus kom op meis, het zaterdag, ga er op uit.
