Relatie en burnout

Hi allemaal,

Ik moet even luchten en allicht advies vragen over de huidige situatie van mijn partner en ik.

Mijn vriend en ik hebben elkaar 11 maanden geleden leren kennen in een afkickkliniek. Hij zat daar voor blowen, ik voor alcohol. Hij heeft ADD, ADHD en een verleden met agressieproblematiek. Ik heb borderline en trauma op trauma gehad de afgelopen 2,5 jaar. Hij komt uit een familie met laagopgeleiden, geweld en delinquenten, ik uit een familie met hoogopgeleiden, maatschappelijke successen en een algehele instelling van 'zoals het hoort'. Hij voelde zich meteen aangetrokken tot mijn openheid, creativiteit en zorgzaamheid. Ik voelde me meteen heel veilig bij hem, vond hem razend interessant en hij had vroeger dezelfde hobby's als ik. Anderhalve maand nadat we elkaar leerden kennen kregen we een relatie, nog geen maand daarna trok ik bij hem in nadat er ruzie was ontstaan in mijn studentenhuis vanwege irritaties rondom mijn verslaving.

Nu zijn we met het samenwonen wel erg snel gegaan, maar ik heb nog nooit een relatie meegemaakt waarin ik echt mezelf heb durven uitspreken, doordat ik altijd zo'n pleaser was. Daardoor had ik er wel vertrouwen in. om zo snel al te gaan settlen. Ik durf tegen hem in te gaan, hem te zeggen waar het op staat, maar ik kan ook luisteren en weet wanneer hij de ruimte nodig heeft. Hij heeft een hele defensieve houding en geeft anderen altijd eerst de schuld. Als ik hem wat tijd geef en door het defensieve heen weet te prikken, is hij weer hartstikke redelijk en lief. Het kan echter wel heel vermoeiend zijn, ook al worden ruzies hooguit de volgende dag alweer uitgepraat.

Een dikke maand geleden ben ik weer thuis gekomen vanuit de afkick na een terugval. Die terugval was niet zonder oorzaak: ik ben totaal opgebrand en heb de gebeurtenissen van de afgelopen jaren nog niet verwerkt. Ik had therapie voor mijn borderline, maar deze is gestopt doordat ik deze vorm momenteel te zwaar vind en mijn psychiater ernstig ziek is geworden. De kliniek waar ik heb gezeten kan mij geen geschikte behandeling bieden: ze zijn allemaal te zeer op alleen de verslaving gericht. Nu sta ik op een korte wachtlijst voor begeleiding thuis alsmede een lange wachtlijst voor behandeling van mijn psychische problematiek, maar in de tussentijd zit ik al vijf weken thuis te overleven.

Ik ben ontzettend moe, heb een geheugen als een zeef, weinig concentratie en een heel kort lontje. Werken lukt niet, het huishouden amper, maar ik doe mijn best om voor mezelf en het huishouden te zorgen zo goed en kwaad als het kan. En mijn vriend? De meeste dagen voel ik me door hem niet gesteund. Hij vind het vreselijk om mij zo te zien en weet niet hoe hij ermee om moet gaan. Hij zegt wel dat ik het moet vragen als ik ergens hulp mee nodig heb en als ik het vraag dan doet hij het ook, maar dat zijn allemaal praktische dingen, bijvoorbeeld de vaat opruimen. Door het jarenlang blowen heeft hij inmiddels een hele passieve houding, waardoor ik me onnodig ga frustreren aan het feit dat hij niet uit zichzelf klusjes in huis doet in plaats van eindeloos voor de tv hangen. Affectie toont hij veel minder en als ik daar naar vraag, laat hij soms zelfs irritatie merken. Als ik in huilen uitbarst, wordt hij boos en laat het om zichzelf draaien terwijl ik zijn steun en troost op zo'n moment juist het hardst nodig heb.

Ik merk dat ik nu liever de lieve vrede bewaar in plaats van hem op zijn gedrag aan te spreken. Ik ben gewoon zo moe en verdraag spanning echt niet. Tegelijkertijd mis ik zijn steun, begrip en liefde, terwijl ik er wel begrip voor toon dat het momenteel lastig is om met mij samen te leven.

drominique schreef: ↑

15-09-2017 17:48

1 van de regels bij afkicken is breken met je verleden/ gebruikersvriendjes:
Zet hem uit de deur/vertrek zelf en begin met een schone lei.
Vind je dat moeilijk? Terug naar die kliniek en snel.

We hebben elkaar tijdens onze afkick leren kennen. Ik heb een terugval gehad en ben nu weer opnieuw clean. Hij is nog steeds clean. Na voldoende gesprekken blijkt dat ik geen heftige verslavingsproblematiek heb, wel loop ik steeds vast in het leven door mijn borderline. We hebben dus geen gebruikersverleden samen en daar heeft onze relatie ook geen last van.

We hebben ook fijne momenten samen: wandelen, fietsen, taxidermie. Alleen heb ik daar momenteel weinig puf voor. En als hij een goede dag heeft, dan kan hij er wel emotioneel voor me zijn. Nadat ik mijn eerste post had geschreven kwam hij thuis van een rondje fietsen en was hij weer helemaal opgefleurd en een heel ander mens.

Ik herken en erken wel dat we beiden niet in een goede positie zitten om er voor elkaar te zijn. En als ik er wel voor hem ben, krijg ik daar de laatste tijd niet veel waardering voor terug. Als het goed gaat met ons allebei, is het een toprelatie. Als we allebei slecht zitten, blijft er niks van over...

Wat zou ik het liefst nu willen? Ik kan niet één ding noemen. Ik wil duidelijkheid over begeleiding en behandeling, mezelf weer terug vinden (mijn vak is illustratie en tatoeëren, maar het lukt me nu gewoonweg niet om mijn passie uit te voeren), meer contact met hem, niet weg uit dit huis (we hebben samen een nieuwe huurwoning gezocht), mezelf niet meer verwaarlozen.