Relaties
alle pijlers
Relatie met mijn moeder
donderdag 21 mei 2020 om 21:09
Hoi iedereen,
Naar aanleiding van een ander topic dat ik plaatste ben ik erachter dat het probleem dieper ligt en dat ik er wat mee wil en moet. Ik hoop dat ik hier een begin kan maken door mijn verhaal te delen, misschien zijn er mensen die zich er in herkennen.
Ik heb namelijk een wat ingewikkelde relatie met mijn moeder en we hebben regelmatig botsingen. Waar het op neer komt is dat ik geloof dat mijn moeder heus wel van mij houdt, maar dat het voorwaardelijk is. De laatste jaren gaat het beter omdat ik meer voor mijzelf opkom. En; mijn moeder heeft ook veel voor mij gedaan en ik weet dat ze van me houdt. Maar toch zit er veel pijn en verdriet bij mij over hoe mijn moeder tegen mij doet en gedaan heeft. Vooral in mijn jeugd heeft ze vaak stevige en cynische kritiek op me geuit.
Dit ging over van alles, van mijn gewicht (te dun of te dik) tot mijn kleren. Dat ik niet spontaan genoeg zou zijn etc. Op een gegeven moment ging ze mijn zusje en mij ook met elkaar vergelijken. Mijn zusje zou slimmer zijn (terwijl we dezelfde Cito-score hebben en mijn zusje een niveau lager heeft afgerond), sportiever en spontaner zijn. Dit zei ze dan tegen kennissen of gewoon tegen mij. Ook vergeleek ze mij met mijn vriendinnetjes en zei dan ‘ het is geen gezicht zoals je erbij loopt. Twee van die mooie meiden (vriendinnen) en dan kom jij daar houterig aangelopen’. Het heeft gemaakt dat ik me lange tijd minderwaardig voelde. Ook in mijn volwassenheid vertoonde ze dit gedrag. Toen ik mijn droombaan kreeg en daar vaak vol enthousiasme over vertelde rolde zij standaard met haar ogen en zei ‘pfff, je moet het maar leuk vinden’. Waardoor ik me weer super klein voelde. En dat terwijl ze wel foto’s van mij op facebook zet in mijn nieuwe functie en erover opschept tegen anderen, dus blijkbaar is ze wel trots.
Ik voel me al met al gewoon niet altijd veilig bij mijn moeder. En net op het moment dat ik me wel veilig vind komt er weer iets (een steek onder water of een lullige opmerking) waardoor dat gevoel weg gaat. Ik voel me vermoeid en heb er gewoon even geen zin meer in. Ik hou veel van haar maar ik vind het niet fijn dat ze me regelmatig nog zo’n k-gevoel geeft. Vaak zegt ze ook ‘als je mij niet had was het niks geworden’ of lacht ze cynisch over iets en zegt dan dat ik er zo onhandig in ben. Het lijkt alsof ze me soms klein wil houden en niet serieus neemt.
Naar aanleiding van een ander topic dat ik plaatste ben ik erachter dat het probleem dieper ligt en dat ik er wat mee wil en moet. Ik hoop dat ik hier een begin kan maken door mijn verhaal te delen, misschien zijn er mensen die zich er in herkennen.
Ik heb namelijk een wat ingewikkelde relatie met mijn moeder en we hebben regelmatig botsingen. Waar het op neer komt is dat ik geloof dat mijn moeder heus wel van mij houdt, maar dat het voorwaardelijk is. De laatste jaren gaat het beter omdat ik meer voor mijzelf opkom. En; mijn moeder heeft ook veel voor mij gedaan en ik weet dat ze van me houdt. Maar toch zit er veel pijn en verdriet bij mij over hoe mijn moeder tegen mij doet en gedaan heeft. Vooral in mijn jeugd heeft ze vaak stevige en cynische kritiek op me geuit.
Dit ging over van alles, van mijn gewicht (te dun of te dik) tot mijn kleren. Dat ik niet spontaan genoeg zou zijn etc. Op een gegeven moment ging ze mijn zusje en mij ook met elkaar vergelijken. Mijn zusje zou slimmer zijn (terwijl we dezelfde Cito-score hebben en mijn zusje een niveau lager heeft afgerond), sportiever en spontaner zijn. Dit zei ze dan tegen kennissen of gewoon tegen mij. Ook vergeleek ze mij met mijn vriendinnetjes en zei dan ‘ het is geen gezicht zoals je erbij loopt. Twee van die mooie meiden (vriendinnen) en dan kom jij daar houterig aangelopen’. Het heeft gemaakt dat ik me lange tijd minderwaardig voelde. Ook in mijn volwassenheid vertoonde ze dit gedrag. Toen ik mijn droombaan kreeg en daar vaak vol enthousiasme over vertelde rolde zij standaard met haar ogen en zei ‘pfff, je moet het maar leuk vinden’. Waardoor ik me weer super klein voelde. En dat terwijl ze wel foto’s van mij op facebook zet in mijn nieuwe functie en erover opschept tegen anderen, dus blijkbaar is ze wel trots.
Ik voel me al met al gewoon niet altijd veilig bij mijn moeder. En net op het moment dat ik me wel veilig vind komt er weer iets (een steek onder water of een lullige opmerking) waardoor dat gevoel weg gaat. Ik voel me vermoeid en heb er gewoon even geen zin meer in. Ik hou veel van haar maar ik vind het niet fijn dat ze me regelmatig nog zo’n k-gevoel geeft. Vaak zegt ze ook ‘als je mij niet had was het niks geworden’ of lacht ze cynisch over iets en zegt dan dat ik er zo onhandig in ben. Het lijkt alsof ze me soms klein wil houden en niet serieus neemt.
donderdag 21 mei 2020 om 21:15
Je hebt gelijk, maar ik heb er in het hier en nu last van. Ik weet niet goed hoe ik het los kan latenTanteOlivia schreef: ↑21-05-2020 21:14Heel rot, maar als dat getal in je naam je geboortejaar is, dan betekent het dat je begin 30 bent? Tijd om je verleden achter je te laten en vol te gaan leven. Zo zonde om hier in te blijven hangen.
donderdag 21 mei 2020 om 21:23
Wat rot voor je om in zo'n relatie met je moeder te zitten... Het helpt al dat je je ervan bewust bent wat ze met je doet. Door er iets mee te gaan doen, wat je al aangeeft, zul je er makkelijker mee leren omgaan en steeds meer het besef krijgen dat je haar goedkeuring niet nodig hebt om je leven te leven zoals jij wilt.
Op welke manier in het hier en nu heb je er last van?
Op welke manier in het hier en nu heb je er last van?
donderdag 21 mei 2020 om 21:30
Hoi, wat een enorm onaardige opmerking van tante olivia.
Als je moeder dat soort gedrag vertoont aan de lopende band vind ik het helemaal niet raar dat je er mee zit. Het zou gek zijn als je dat normaal zou vinden. Sommige mensen komen daar nooit achter en jij 'al' op je ca 32e.
Misschien kun je goede info in boeken vinden, op internet of ga naar een psycholoog.
Heel veel sterkte!
Als je moeder dat soort gedrag vertoont aan de lopende band vind ik het helemaal niet raar dat je er mee zit. Het zou gek zijn als je dat normaal zou vinden. Sommige mensen komen daar nooit achter en jij 'al' op je ca 32e.
Misschien kun je goede info in boeken vinden, op internet of ga naar een psycholoog.
Heel veel sterkte!
donderdag 21 mei 2020 om 21:33
Wat naar dat je je zo voelt. Het is vaak lastig omdat je als kind heel veel loyaliteit naar je ouders hebt.
De opmerkingen die je moeder maakt of heeft gemaakt zijn in ieder geval niet opbouwend, of op een manier toevoegend aan je opvoeding, waar je van groeit en je zeker van jezelf voelt. Dat is heel erg.
Ik heb hier helaas ervaring mee. En ook ervaring mee om het gesprek aan te gaan. Wat nul effect had, want ik had het allemaal heel anders ervaren en zo was het niet gegaan.
Dat is heel moeilijk. Je hunkert als kind naar erkenning en onvoorwaardelijke liefde. Wanneer je dit niet krijgt is dat heel onveilig.
Therapie heeft mij geholpen en een zeer oppervlakkig contact met ouders.
Dat gaat goed. Maar heel soms word ik er weer verdrietig van en ook merk ik dat wanneer ik ze zie, ik “perfect” wil overkomen zodat er geen kritiek geleverd kan worden.
Wat natuurlijk geen zin heeft want ik heb geen invloed op wat anderen zeggen of denken.
Ik zou je aanraden om voor jezelf te kiezen, je hoeft niet perse met je moeder te breken. Maar maak haar rol kleiner in je leven, en dit kun je leren in therapie.
Heel veel sterkte.
O, en ik kreeg ineens meer last rond jouw leeftijd omdat ik toen zelf moeder werd, dus zo raar is dat niet!
De opmerkingen die je moeder maakt of heeft gemaakt zijn in ieder geval niet opbouwend, of op een manier toevoegend aan je opvoeding, waar je van groeit en je zeker van jezelf voelt. Dat is heel erg.
Ik heb hier helaas ervaring mee. En ook ervaring mee om het gesprek aan te gaan. Wat nul effect had, want ik had het allemaal heel anders ervaren en zo was het niet gegaan.
Dat is heel moeilijk. Je hunkert als kind naar erkenning en onvoorwaardelijke liefde. Wanneer je dit niet krijgt is dat heel onveilig.
Therapie heeft mij geholpen en een zeer oppervlakkig contact met ouders.
Dat gaat goed. Maar heel soms word ik er weer verdrietig van en ook merk ik dat wanneer ik ze zie, ik “perfect” wil overkomen zodat er geen kritiek geleverd kan worden.
Wat natuurlijk geen zin heeft want ik heb geen invloed op wat anderen zeggen of denken.
Ik zou je aanraden om voor jezelf te kiezen, je hoeft niet perse met je moeder te breken. Maar maak haar rol kleiner in je leven, en dit kun je leren in therapie.
Heel veel sterkte.
O, en ik kreeg ineens meer last rond jouw leeftijd omdat ik toen zelf moeder werd, dus zo raar is dat niet!
donderdag 21 mei 2020 om 21:41
Dat denk ik ook. Waarschijnlijk word je teleurgesteld, maar dan heb je het in ieder geval geprobeerd!Beschuitmetjam schreef: ↑21-05-2020 21:34O ja, natuurlijk kun je eerst eens in gesprek gaan met haar. Dat is misschien de eerste juiste stap. Maar iets zegt mij dat dat je alleen maar meer zal teleurstellen.
donderdag 21 mei 2020 om 21:45
Jeetje wat vervelend. Ik kan me heel goed voorstellen dat je hiermee zit. Als je het moeilijk vindt om met je moeder te praten zou het dan een idee zijn om het op te schrijven? En het haar laten lezen?
Het zal je misschien verbazen hoe ze erop reageert. Je weet immers dat ze van je houdt.
Heb je al eens met een psycholoog hierover gesproken? Zij kunnen je hele waardevolle tips geven.
Veel succes en sterkte
Het zal je misschien verbazen hoe ze erop reageert. Je weet immers dat ze van je houdt.
Heb je al eens met een psycholoog hierover gesproken? Zij kunnen je hele waardevolle tips geven.
Veel succes en sterkte
donderdag 21 mei 2020 om 21:46
Iemand die zo praat tegen haar kind gaat echt niet ineens zeggen “oja, dat had ik echt anders moeten doen het spijt me.”
Je kan het proberen hoor maar ik schat de kans groot in dat het eindigt met verwijten naar TO. Want moeders heeft toch altijd geholpen en voor haar klaar gestaan? Maar misschien ben ik te cynisch hoor.
TO zoekt eigenlijk al haar hele leven erkenning bij haar moeder die ze niet kreeg. Zou mij verbazen als ze dat nu wel ineens zou krijgen.
Je kan het proberen hoor maar ik schat de kans groot in dat het eindigt met verwijten naar TO. Want moeders heeft toch altijd geholpen en voor haar klaar gestaan? Maar misschien ben ik te cynisch hoor.
TO zoekt eigenlijk al haar hele leven erkenning bij haar moeder die ze niet kreeg. Zou mij verbazen als ze dat nu wel ineens zou krijgen.
donderdag 21 mei 2020 om 21:48
Je zou kunnen overwegen met je moeder in (relatie)therapie te gaan. Als je moeder daar niet voor openstaat, zou ik voor mezelf kiezen en zelf professionele hulp te zoeken om (mentaal) los te komen van je moeder.
Wat je moeder zegt of vindt over jou, zegt namelijk niks over jou, maar des te meer over je moeder.
Je moeder kun je niet veranderen, hoe jij met de situatie omgaat, mogelijk wel
Wat je moeder zegt of vindt over jou, zegt namelijk niks over jou, maar des te meer over je moeder.
Je moeder kun je niet veranderen, hoe jij met de situatie omgaat, mogelijk wel
donderdag 21 mei 2020 om 21:48
Dit soort reacties vooral negeren TO.
Het is niet jouw schuld.
donderdag 21 mei 2020 om 21:51
Wat bij mij op dit moment het meeste helpt, is zelf veranderen. Ik ben een KOPP en heb sinds een tijdje de rollen omgedraaid: Ik krijg mijn moeder niet veranderd, hoe graag ik het ook wil. Dus moest ik zelf veranderen.
Ik herken me wel deels in je verhaal. Ik kan een heel boekwerk schrijven over mijn jeugd, die dankzij mijn moeder grotendeels is verziekt. Maar het is gebeurd, ik probeer zoveel mogelijk naar de toekomst te kijken.
Ik kan nu zeggen dat ik gelukkig ben. Ik zit goed in mijn vel, woon op mezelf, heb een baan waarin ik eindelijk mijn draai heb gevonden.
Het contact met mijn moeder heb ik een tijdje verbroken. Nu hebben we sinds een paar weken weer enigszins contact, maar dat is vooral heel erg oppervlakkig. Het initiatief kwam vanuit mij, omdat ik wilde weten of ze zich staande kon houden in deze crisis.
Afijn, heel lang verhaal, sorry. Wil je topic niet kapen. Hopelijk kun je iets met mijn verhaal. Je mag me ook altijd pb'en.
Ik herken me wel deels in je verhaal. Ik kan een heel boekwerk schrijven over mijn jeugd, die dankzij mijn moeder grotendeels is verziekt. Maar het is gebeurd, ik probeer zoveel mogelijk naar de toekomst te kijken.
Ik kan nu zeggen dat ik gelukkig ben. Ik zit goed in mijn vel, woon op mezelf, heb een baan waarin ik eindelijk mijn draai heb gevonden.
Het contact met mijn moeder heb ik een tijdje verbroken. Nu hebben we sinds een paar weken weer enigszins contact, maar dat is vooral heel erg oppervlakkig. Het initiatief kwam vanuit mij, omdat ik wilde weten of ze zich staande kon houden in deze crisis.
Afijn, heel lang verhaal, sorry. Wil je topic niet kapen. Hopelijk kun je iets met mijn verhaal. Je mag me ook altijd pb'en.
donderdag 21 mei 2020 om 21:52
Misschien is TO juist wel zo gevoelig omdat haar opvoeding zo geweest is.
Ik heb niet geloept, maar als je moeder
zegt: “je moet het maar leuk vinden” en met haar ogen rolt terwijl zij haar droombaan heeft gevonden, nah, niet oké. En al helemaal niet als ze er vervolgens wel mee wil “opscheppen” op social media.
TO: je moet zeker jezelf ook in ogenschouw nemen, ook dat kan therapie voor je doen. Maar zulke gevoelens komen vaak niet uit het niets en niet omdat je zo gevoelig zou zijn.
donderdag 21 mei 2020 om 22:07
Ik heb er geen ervaring mee, maar ik denk dit klopt.goldmember schreef: ↑21-05-2020 21:33Wat naar dat je je zo voelt. Het is vaak lastig omdat je als kind heel veel loyaliteit naar je ouders hebt.
De opmerkingen die je moeder maakt of heeft gemaakt zijn in ieder geval niet opbouwend, of op een manier toevoegend aan je opvoeding, waar je van groeit en je zeker van jezelf voelt. Dat is heel erg.
Ik heb hier helaas ervaring mee. En ook ervaring mee om het gesprek aan te gaan. Wat nul effect had, want ik had het allemaal heel anders ervaren en zo was het niet gegaan.
Dat is heel moeilijk. Je hunkert als kind naar erkenning en onvoorwaardelijke liefde. Wanneer je dit niet krijgt is dat heel onveilig.
Therapie heeft mij geholpen en een zeer oppervlakkig contact met ouders.
Dat gaat goed. Maar heel soms word ik er weer verdrietig van en ook merk ik dat wanneer ik ze zie, ik “perfect” wil overkomen zodat er geen kritiek geleverd kan worden.
Wat natuurlijk geen zin heeft want ik heb geen invloed op wat anderen zeggen of denken.
Ik zou je aanraden om voor jezelf te kiezen, je hoeft niet perse met je moeder te breken. Maar maak haar rol kleiner in je leven, en dit kun je leren in therapie.
Heel veel sterkte.
O, en ik kreeg ineens meer last rond jouw leeftijd omdat ik toen zelf moeder werd, dus zo raar is dat niet!
Selina, je schrijft dat het lijkt alsof de liefde van jouw moeder voorwaardelijk is.
Ik vind dat ze opmerkingen gemaakt heeft die schadelijk zijn voor jou.
Ik denk dat als je hoopt dat jouw moeder jou meer waarderen gaat, je teleurgesteld gaat worden.
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
donderdag 21 mei 2020 om 22:08
Dit ja. To, wat rot. Het lijkt erg op de relatie die mijn man met zijn moeder heeft. En de ervaring heeft me geleerd: praten is niet altijd de oplossing. Met sommige mensen kún je gewoon niet praten. Dat wordt een desillusie. Mijn schoonmoeder is zo iemand. Daar valt gewoon niet mee te praten. Ze schiet direct in de ' ik heb het zeker weer verkeerd gedaan, ik doe toch altijd alles fout' modus. Compleet met tranen. Ik heb het zelf gezien en ervaren, anders is het nauwelijks te geloven dat een volwassene zo reageert. Daar kun je dus absoluut niets mee. We hebben gekozen voor het contact gewoon oppervlakkig houden. We komen er wel, maar blijven maar kort en laten haar babbelen over de zus van de achternicht van de buurvrouw en daar de zwager van. Koffie op, klaar.goldmember schreef: ↑21-05-2020 21:46Iemand die zo praat tegen haar kind gaat echt niet ineens zeggen “oja, dat had ik echt anders moeten doen het spijt me.”
Je kan het proberen hoor maar ik schat de kans groot in dat het eindigt met verwijten naar TO. Want moeders heeft toch altijd geholpen en voor haar klaar gestaan? Maar misschien ben ik te cynisch hoor.
TO zoekt eigenlijk al haar hele leven erkenning bij haar moeder die ze niet kreeg. Zou mij verbazen als ze dat nu wel ineens zou krijgen.
To, ik denk dat je het bij jezelf moet zoeken, niet bij je moeder. Niet omdat het jouw schuld is of omdat het oké was wat ze deed. Maar omdat je weinig kans hebt dat ze je punt zal begrijpen en je alsnog de erkenning geeft die je nooit kreeg. Je kunt haar niet veranderen. Je kunt wél kijken naar wat je zelf zou kunnen doen zodat het je minder raakt. Accepteren hoe het is kan helpen. Contact oppervlakkiger houden ook. Een soort standaard zinnetje bedenken voor wanneer ze iets kwetsends zegt kan ook helpen. Iets neutraals wat meteen het onderwerp afsluit zonder verwijten.
Als dat allemaal te weinig helpt, kan je overwegen om in therapie te gaan.
vrijdag 22 mei 2020 om 00:33
TanteOlivia schreef: ↑21-05-2020 21:14Heel rot, maar als dat getal in je naam je geboortejaar is, dan betekent het dat je begin 30 bent? Tijd om je verleden achter je te laten en vol te gaan leven. Zo zonde om hier in te blijven hangen.
Hallo zus van moeder!
vrijdag 22 mei 2020 om 00:56
Wat een dooddoener. Draai het eens om, je loopt ergens al 30 jaar mee en eindelijk ga je er mee aan de slag. Dat is rede voor een feestje! Het is juist heel goed van TO dat ze ermee aan de slag gaat.TanteOlivia schreef: ↑21-05-2020 21:14Heel rot, maar als dat getal in je naam je geboortejaar is, dan betekent het dat je begin 30 bent? Tijd om je verleden achter je te laten en vol te gaan leven. Zo zonde om hier in te blijven hangen.
