Relatie met mijn vader.

Hallo allemaal,

Normaal gesproken doe ik dit nooit, maar moet op een of andere manier toch mijn verhaal kwijt en misschien heeft een van jullie advies of enige ervaring met een soort gelijke situatie.

Om maar bij het begin te beginnen, ik ben een dochter van een beroeps militair met ptss. Thuis hebben wij de gevolgen hiervan dagelijks ervaren. ik kan niet zeggen dat ik geen leuke jeugd heb gehad want er waren ook veel leuke momenten, maar onze gezin was niet een 'normaal' gezin. mijn vader heeft in 1999 de diagnose gekregen, en is hiervoor in behandeling gegaan. dit pakte voor ons helaas slechter uit! de mood swings werden erger, we gingen steeds meer op onze tenen lopen om de goeie vrede te bewaren voor zover dat kon. maar er was geen ontkomen meer aan, het beest was los! des ondanks konden we voor de buiten wereld een beeld schetsen dat we het 'perfecte gezin' waren. Masker op en gaan! het ging van kwaad tot erger, er kwamen bedreigingen en mishandelingen en leefde elke dag in angst voor uitbarstingen. Ik merkte dat ik veranderende, ik dacht over alles na, wat ik ging zeggen van tot hoe vaak ik me eten kauwde tot hoe ik de afstandsbediening neerlegde op tafel. Zelf zag mijn vader ondanks de diagnose niet in dat hij ziek was, en is vervolgens gestopt met zijn therapie bij defensie. Voor mijn moeder was de koek op, ze heeft al die tijd de hoop gehouden dat met therapie haar oude man zou terug komen maar helaas is dit nooit gebeurt. Scheiden dus! ik was toen der tijd 20 jaar, je zou denken dat je als semi volwassen vrouw je je hier overheen zet maar ik miste mijn gezin(en nog steeds!).

Mijn moeder en ik zijn toen tijdelijk bij mijn zus ingetrokken, zodat er meer ruimte kwam en we allemaal even konden bijkomen. Tot mijn grote verbazing kwam ik er toen achter dat mijn vader al enige tijd een relatie had met een andere vrouw. Hierna is die in een tijds bestek van twee weken bij deze vrouw en haar drie kinderen ingetrokken.

Ik ben altijd een vader kindje geweest we waren altijd vier handen op een buik, en deden alles met elkaar ondanks dat mijn vader geen 'gewone' vader was. Even voor de duidelijkheid ik heb inmens respect voor het werk wat mijn vader heeft gedaan en doet! mijn vader is ZIEK en hij heeft hier niet zelf voor gekozen om zo te worden, dit komt door de dingen die hij heeft gezien en heeft moeten doen! Echter heeft mijn vader wel zelf de keus om er hulp voor te zoeken! Maar terug naar mijn verhaal, het was een bittere pil om door slikken als er weet dat je vader is vreemd gegaan. en al helemaal een zware last om dit te dragen als jij de enigste bent die dit weet. Uit eindelijk heb ik het mijn moeder verteld, en die had het min of meer al verwacht.

na enige tijd afkoelen wou ik toch weer graag mijn vader zien! En heb besloten om toch maar mijn drol in de slikken en haar te ontmoeten. Ik was blij om mijn vader te zien, en gedoogde zijn nieuwe vriendin. ik kwam er regelmatig over de vloer om mijn vader te zien, en toch een soort van band te onderhouden. Maar na elke bezoek draaide mijn maag om, en ging bijna elke keer met een kut gevoel naar huis. niet door de scheiding, maar omdat hij daar deed alsof hij de liefste en zachtaardigste man was die er maar bestond! Ik heb heel lang lopen draaien en nagedacht om dit aan te kaarten omdat dit zo in mijn hoofd bleef spelen... hoe kan je van bij onze als een monster iedereen geterroriseerd te hebben, naar deze persoon? wij waren nog een schim van wie waren door alle spanningen en angst, en hier in zijn nieuwe gezin deed hij alsof er niks aan de hand was. geen vuiltje aan de lucht! Ondank ik nooit een confrontatie dufte aan te gaan met mijn vader vanwege de angst voor een uitbarsting, had ik al mijn moed bij elkaar verzameld en toch gevraagd in het bij zijn van zijn vriendin hoe het toch kon dat hij hier zo anders was. waarop het antwoord was, dat alles kwam door mijn moeder, mijn moeder was een narcist en werd compleet zwart gemaakt. En niet alleen door mijn vader maar vooral door zijn nieuwe vriendin! Dit kon er bij mij niet in hij had alles gelogen tegen zijn 'nieuwe o zo leuke vriendin'. ook ik werd ook door mangel gehaald.. ik kon me niet gedragen en was zo gezegd een vreselijk kind, die spanningen veroorzaakte waardoor het huwelijk kapot is gegaan(dit werd ook even bevestigd door zijn vriendin...). mijn wereld stortte compleet in! Ik was zo boos, verdrietig en gewoon echt zo verbaasd dat iemand zo kon zijn.

na enige tijd de boel te hebben laten rusten, nam de jongste zoon van de vriendin van me vader contact met mij op via facebook, met een verhaal dat maar al te bekend voor kwam. dit jongetje was ik, de dingen die hij beschreef de gevoelens die hij had de manier waarop hij dacht. Ik weet hoe ik er zelf onder heb geleden, en had besloten om dit niet nog een keer te laten gebeuren. Ondank dat ik voor de vriendin van mij vader een hele nieuwe betekenis van haat had gekregen, had ik toch besloten om het echte verhaal te vertellen wat er daadwerkelijk bij ons was gebeurd en waarom me ouders uit elkaar waren gegaan, en dat nu het zelfde bij haar kinderen dreigde te gebeuren. zo waar hoorde ze mijn verhaal aan. Ook besloot ik mijn vader een zetje in de goeie richting te geven, aangezien het toch mijn vader blijft en ondanks wat jullie ook vinden EEN KIND BLIJFT ALTIJD LOYAAL AAN ZIJN OUDERS WAT ER OOK GEBEURT. ik heb contact met de stichting veteranen en het verhaal uitgelegd en dat er dringend hulp nodig was voor mijn vader.

Defensie heeft hier echter niks meegedaan. ik kreeg als antwoord, zolang hij het zelf niet wilt doen wij niks. tot zo ver de na zorg voor militairen die je uitzend om de politieke oorlogen voor je op te knappen. Het ging van kwaad tot erger en in een kwestie van tijd kreeg ik dagelijks appjes van hoe het eraan toe ging. omdat ik ergens met mijn naïeve kop het idee had, dat ik de enigste was die nog op me vader kon in praten ging ik maar dagelijks persoonlijk pols hoogte nemen wat de stand van zaken was, en proberen voor kinderen te liggen die niet eens van mij waren omdat hun eigen moeder het niet deed.

deze domme vrouw is ondanks alle nare gebeurtenissen toch nog hoe cliché ook op 14 feb met mijn vader in het huwelijks bootje gestapt... en ja toen begon het feest helemaal.
Ik had een soort van therapie/ouder band met me vader gekregen, omdat ik daar inmiddels dagelijks bij hun over de vloer kwam. Ik zag dat het steeds slechter ging met mijn vader, zijn buien werden erger hij werd agressiever, en werd gewelddadiger vooral tegen mij. ik heb hierna besloten, ermee te stoppen dit was niet goed voor mij, ik ging hier zelf aan onder door. en zoals ik al zei het feest begon! ik was nu het mikpunt geworden, hun huwelijk stond op spanning, en dat kwam door mij! ik veroorzaakte spanning en creëerde ruzies binnen hun huwelijk ik was een vreselijk verschrikkelijk kind. ik 'loog' over wat er thuis gebeurd was, en creëerde angst voor de kinderen. terwijl alle meldingen bij de politie er niet toe deden als mijn vader weer eens was geflipt. inmiddels kwam ik er al bijna ander half jaar niet meer!

Dit heeft mij mentaal helemaal gesloopt, alle dingen die er zijn gezegd, gebeurd en nog steeds gebeuren.

inmiddels heb ik al bijna twee jaar geen contact meer gehad met mijn vader, inmiddels woon ik nu samen en ben ik verloofd. Dingen die je wilt delen met je ouders en samen met je ouders hoort te doen. Ik zie bij mijn vriend hoe hij met zijn vader en moeder omgaat, en hoe gek het ook klinkt ik mis mijn vader. Ik mis niet de vader die die nu is, maar ik mis MIJN vader. de vader waarmee ik naar zwemles ging, de vader waarmee in ging golven waarnaar ik keek als die langs het hockeyveld me fanatiek stond aan te moedigen.

Ik weet niet wat ik moet doen, en hoe ik dit verder moet oppakken. is het verstandig om wel weer contact op te nemen met mijn vader? Doe ik mezelf dan alleen maar pijn? stel ik mezelf dan alleen maar teleur? stel ik mezelf bloot aan dingen?

Nogmaals ik heb inmens respect voor het werk wat mijn vader gedaan heeft,en mijn vader is ziek. hij heeft hier niet zelf voor gekozen, maar heeft wel de keuze om hulp te zoeken voor dit probleem..

Je kan een militair uit de oorlog halen, maar de oorlog niet uit een militair.
Ik mis MIJN vader, en dat doet ontzettend veel pijn!