Relaties
alle pijlers
Relatie met mijn vader.
zaterdag 6 april 2019 om 00:59
Hallo allemaal,
Normaal gesproken doe ik dit nooit, maar moet op een of andere manier toch mijn verhaal kwijt en misschien heeft een van jullie advies of enige ervaring met een soort gelijke situatie.
Om maar bij het begin te beginnen, ik ben een dochter van een beroeps militair met ptss. Thuis hebben wij de gevolgen hiervan dagelijks ervaren. ik kan niet zeggen dat ik geen leuke jeugd heb gehad want er waren ook veel leuke momenten, maar onze gezin was niet een 'normaal' gezin. mijn vader heeft in 1999 de diagnose gekregen, en is hiervoor in behandeling gegaan. dit pakte voor ons helaas slechter uit! de mood swings werden erger, we gingen steeds meer op onze tenen lopen om de goeie vrede te bewaren voor zover dat kon. maar er was geen ontkomen meer aan, het beest was los! des ondanks konden we voor de buiten wereld een beeld schetsen dat we het 'perfecte gezin' waren. Masker op en gaan! het ging van kwaad tot erger, er kwamen bedreigingen en mishandelingen en leefde elke dag in angst voor uitbarstingen. Ik merkte dat ik veranderende, ik dacht over alles na, wat ik ging zeggen van tot hoe vaak ik me eten kauwde tot hoe ik de afstandsbediening neerlegde op tafel. Zelf zag mijn vader ondanks de diagnose niet in dat hij ziek was, en is vervolgens gestopt met zijn therapie bij defensie. Voor mijn moeder was de koek op, ze heeft al die tijd de hoop gehouden dat met therapie haar oude man zou terug komen maar helaas is dit nooit gebeurt. Scheiden dus! ik was toen der tijd 20 jaar, je zou denken dat je als semi volwassen vrouw je je hier overheen zet maar ik miste mijn gezin(en nog steeds!).
Mijn moeder en ik zijn toen tijdelijk bij mijn zus ingetrokken, zodat er meer ruimte kwam en we allemaal even konden bijkomen. Tot mijn grote verbazing kwam ik er toen achter dat mijn vader al enige tijd een relatie had met een andere vrouw. Hierna is die in een tijds bestek van twee weken bij deze vrouw en haar drie kinderen ingetrokken.
Ik ben altijd een vader kindje geweest we waren altijd vier handen op een buik, en deden alles met elkaar ondanks dat mijn vader geen 'gewone' vader was. Even voor de duidelijkheid ik heb inmens respect voor het werk wat mijn vader heeft gedaan en doet! mijn vader is ZIEK en hij heeft hier niet zelf voor gekozen om zo te worden, dit komt door de dingen die hij heeft gezien en heeft moeten doen! Echter heeft mijn vader wel zelf de keus om er hulp voor te zoeken! Maar terug naar mijn verhaal, het was een bittere pil om door slikken als er weet dat je vader is vreemd gegaan. en al helemaal een zware last om dit te dragen als jij de enigste bent die dit weet. Uit eindelijk heb ik het mijn moeder verteld, en die had het min of meer al verwacht.
na enige tijd afkoelen wou ik toch weer graag mijn vader zien! En heb besloten om toch maar mijn drol in de slikken en haar te ontmoeten. Ik was blij om mijn vader te zien, en gedoogde zijn nieuwe vriendin. ik kwam er regelmatig over de vloer om mijn vader te zien, en toch een soort van band te onderhouden. Maar na elke bezoek draaide mijn maag om, en ging bijna elke keer met een kut gevoel naar huis. niet door de scheiding, maar omdat hij daar deed alsof hij de liefste en zachtaardigste man was die er maar bestond! Ik heb heel lang lopen draaien en nagedacht om dit aan te kaarten omdat dit zo in mijn hoofd bleef spelen... hoe kan je van bij onze als een monster iedereen geterroriseerd te hebben, naar deze persoon? wij waren nog een schim van wie waren door alle spanningen en angst, en hier in zijn nieuwe gezin deed hij alsof er niks aan de hand was. geen vuiltje aan de lucht! Ondank ik nooit een confrontatie dufte aan te gaan met mijn vader vanwege de angst voor een uitbarsting, had ik al mijn moed bij elkaar verzameld en toch gevraagd in het bij zijn van zijn vriendin hoe het toch kon dat hij hier zo anders was. waarop het antwoord was, dat alles kwam door mijn moeder, mijn moeder was een narcist en werd compleet zwart gemaakt. En niet alleen door mijn vader maar vooral door zijn nieuwe vriendin! Dit kon er bij mij niet in hij had alles gelogen tegen zijn 'nieuwe o zo leuke vriendin'. ook ik werd ook door mangel gehaald.. ik kon me niet gedragen en was zo gezegd een vreselijk kind, die spanningen veroorzaakte waardoor het huwelijk kapot is gegaan(dit werd ook even bevestigd door zijn vriendin...). mijn wereld stortte compleet in! Ik was zo boos, verdrietig en gewoon echt zo verbaasd dat iemand zo kon zijn.
na enige tijd de boel te hebben laten rusten, nam de jongste zoon van de vriendin van me vader contact met mij op via facebook, met een verhaal dat maar al te bekend voor kwam. dit jongetje was ik, de dingen die hij beschreef de gevoelens die hij had de manier waarop hij dacht. Ik weet hoe ik er zelf onder heb geleden, en had besloten om dit niet nog een keer te laten gebeuren. Ondank dat ik voor de vriendin van mij vader een hele nieuwe betekenis van haat had gekregen, had ik toch besloten om het echte verhaal te vertellen wat er daadwerkelijk bij ons was gebeurd en waarom me ouders uit elkaar waren gegaan, en dat nu het zelfde bij haar kinderen dreigde te gebeuren. zo waar hoorde ze mijn verhaal aan. Ook besloot ik mijn vader een zetje in de goeie richting te geven, aangezien het toch mijn vader blijft en ondanks wat jullie ook vinden EEN KIND BLIJFT ALTIJD LOYAAL AAN ZIJN OUDERS WAT ER OOK GEBEURT. ik heb contact met de stichting veteranen en het verhaal uitgelegd en dat er dringend hulp nodig was voor mijn vader.
Defensie heeft hier echter niks meegedaan. ik kreeg als antwoord, zolang hij het zelf niet wilt doen wij niks. tot zo ver de na zorg voor militairen die je uitzend om de politieke oorlogen voor je op te knappen. Het ging van kwaad tot erger en in een kwestie van tijd kreeg ik dagelijks appjes van hoe het eraan toe ging. omdat ik ergens met mijn naïeve kop het idee had, dat ik de enigste was die nog op me vader kon in praten ging ik maar dagelijks persoonlijk pols hoogte nemen wat de stand van zaken was, en proberen voor kinderen te liggen die niet eens van mij waren omdat hun eigen moeder het niet deed.
deze domme vrouw is ondanks alle nare gebeurtenissen toch nog hoe cliché ook op 14 feb met mijn vader in het huwelijks bootje gestapt... en ja toen begon het feest helemaal.
Ik had een soort van therapie/ouder band met me vader gekregen, omdat ik daar inmiddels dagelijks bij hun over de vloer kwam. Ik zag dat het steeds slechter ging met mijn vader, zijn buien werden erger hij werd agressiever, en werd gewelddadiger vooral tegen mij. ik heb hierna besloten, ermee te stoppen dit was niet goed voor mij, ik ging hier zelf aan onder door. en zoals ik al zei het feest begon! ik was nu het mikpunt geworden, hun huwelijk stond op spanning, en dat kwam door mij! ik veroorzaakte spanning en creëerde ruzies binnen hun huwelijk ik was een vreselijk verschrikkelijk kind. ik 'loog' over wat er thuis gebeurd was, en creëerde angst voor de kinderen. terwijl alle meldingen bij de politie er niet toe deden als mijn vader weer eens was geflipt. inmiddels kwam ik er al bijna ander half jaar niet meer!
Dit heeft mij mentaal helemaal gesloopt, alle dingen die er zijn gezegd, gebeurd en nog steeds gebeuren.
inmiddels heb ik al bijna twee jaar geen contact meer gehad met mijn vader, inmiddels woon ik nu samen en ben ik verloofd. Dingen die je wilt delen met je ouders en samen met je ouders hoort te doen. Ik zie bij mijn vriend hoe hij met zijn vader en moeder omgaat, en hoe gek het ook klinkt ik mis mijn vader. Ik mis niet de vader die die nu is, maar ik mis MIJN vader. de vader waarmee ik naar zwemles ging, de vader waarmee in ging golven waarnaar ik keek als die langs het hockeyveld me fanatiek stond aan te moedigen.
Ik weet niet wat ik moet doen, en hoe ik dit verder moet oppakken. is het verstandig om wel weer contact op te nemen met mijn vader? Doe ik mezelf dan alleen maar pijn? stel ik mezelf dan alleen maar teleur? stel ik mezelf bloot aan dingen?
Nogmaals ik heb inmens respect voor het werk wat mijn vader gedaan heeft,en mijn vader is ziek. hij heeft hier niet zelf voor gekozen, maar heeft wel de keuze om hulp te zoeken voor dit probleem..
Je kan een militair uit de oorlog halen, maar de oorlog niet uit een militair.
Ik mis MIJN vader, en dat doet ontzettend veel pijn!
Normaal gesproken doe ik dit nooit, maar moet op een of andere manier toch mijn verhaal kwijt en misschien heeft een van jullie advies of enige ervaring met een soort gelijke situatie.
Om maar bij het begin te beginnen, ik ben een dochter van een beroeps militair met ptss. Thuis hebben wij de gevolgen hiervan dagelijks ervaren. ik kan niet zeggen dat ik geen leuke jeugd heb gehad want er waren ook veel leuke momenten, maar onze gezin was niet een 'normaal' gezin. mijn vader heeft in 1999 de diagnose gekregen, en is hiervoor in behandeling gegaan. dit pakte voor ons helaas slechter uit! de mood swings werden erger, we gingen steeds meer op onze tenen lopen om de goeie vrede te bewaren voor zover dat kon. maar er was geen ontkomen meer aan, het beest was los! des ondanks konden we voor de buiten wereld een beeld schetsen dat we het 'perfecte gezin' waren. Masker op en gaan! het ging van kwaad tot erger, er kwamen bedreigingen en mishandelingen en leefde elke dag in angst voor uitbarstingen. Ik merkte dat ik veranderende, ik dacht over alles na, wat ik ging zeggen van tot hoe vaak ik me eten kauwde tot hoe ik de afstandsbediening neerlegde op tafel. Zelf zag mijn vader ondanks de diagnose niet in dat hij ziek was, en is vervolgens gestopt met zijn therapie bij defensie. Voor mijn moeder was de koek op, ze heeft al die tijd de hoop gehouden dat met therapie haar oude man zou terug komen maar helaas is dit nooit gebeurt. Scheiden dus! ik was toen der tijd 20 jaar, je zou denken dat je als semi volwassen vrouw je je hier overheen zet maar ik miste mijn gezin(en nog steeds!).
Mijn moeder en ik zijn toen tijdelijk bij mijn zus ingetrokken, zodat er meer ruimte kwam en we allemaal even konden bijkomen. Tot mijn grote verbazing kwam ik er toen achter dat mijn vader al enige tijd een relatie had met een andere vrouw. Hierna is die in een tijds bestek van twee weken bij deze vrouw en haar drie kinderen ingetrokken.
Ik ben altijd een vader kindje geweest we waren altijd vier handen op een buik, en deden alles met elkaar ondanks dat mijn vader geen 'gewone' vader was. Even voor de duidelijkheid ik heb inmens respect voor het werk wat mijn vader heeft gedaan en doet! mijn vader is ZIEK en hij heeft hier niet zelf voor gekozen om zo te worden, dit komt door de dingen die hij heeft gezien en heeft moeten doen! Echter heeft mijn vader wel zelf de keus om er hulp voor te zoeken! Maar terug naar mijn verhaal, het was een bittere pil om door slikken als er weet dat je vader is vreemd gegaan. en al helemaal een zware last om dit te dragen als jij de enigste bent die dit weet. Uit eindelijk heb ik het mijn moeder verteld, en die had het min of meer al verwacht.
na enige tijd afkoelen wou ik toch weer graag mijn vader zien! En heb besloten om toch maar mijn drol in de slikken en haar te ontmoeten. Ik was blij om mijn vader te zien, en gedoogde zijn nieuwe vriendin. ik kwam er regelmatig over de vloer om mijn vader te zien, en toch een soort van band te onderhouden. Maar na elke bezoek draaide mijn maag om, en ging bijna elke keer met een kut gevoel naar huis. niet door de scheiding, maar omdat hij daar deed alsof hij de liefste en zachtaardigste man was die er maar bestond! Ik heb heel lang lopen draaien en nagedacht om dit aan te kaarten omdat dit zo in mijn hoofd bleef spelen... hoe kan je van bij onze als een monster iedereen geterroriseerd te hebben, naar deze persoon? wij waren nog een schim van wie waren door alle spanningen en angst, en hier in zijn nieuwe gezin deed hij alsof er niks aan de hand was. geen vuiltje aan de lucht! Ondank ik nooit een confrontatie dufte aan te gaan met mijn vader vanwege de angst voor een uitbarsting, had ik al mijn moed bij elkaar verzameld en toch gevraagd in het bij zijn van zijn vriendin hoe het toch kon dat hij hier zo anders was. waarop het antwoord was, dat alles kwam door mijn moeder, mijn moeder was een narcist en werd compleet zwart gemaakt. En niet alleen door mijn vader maar vooral door zijn nieuwe vriendin! Dit kon er bij mij niet in hij had alles gelogen tegen zijn 'nieuwe o zo leuke vriendin'. ook ik werd ook door mangel gehaald.. ik kon me niet gedragen en was zo gezegd een vreselijk kind, die spanningen veroorzaakte waardoor het huwelijk kapot is gegaan(dit werd ook even bevestigd door zijn vriendin...). mijn wereld stortte compleet in! Ik was zo boos, verdrietig en gewoon echt zo verbaasd dat iemand zo kon zijn.
na enige tijd de boel te hebben laten rusten, nam de jongste zoon van de vriendin van me vader contact met mij op via facebook, met een verhaal dat maar al te bekend voor kwam. dit jongetje was ik, de dingen die hij beschreef de gevoelens die hij had de manier waarop hij dacht. Ik weet hoe ik er zelf onder heb geleden, en had besloten om dit niet nog een keer te laten gebeuren. Ondank dat ik voor de vriendin van mij vader een hele nieuwe betekenis van haat had gekregen, had ik toch besloten om het echte verhaal te vertellen wat er daadwerkelijk bij ons was gebeurd en waarom me ouders uit elkaar waren gegaan, en dat nu het zelfde bij haar kinderen dreigde te gebeuren. zo waar hoorde ze mijn verhaal aan. Ook besloot ik mijn vader een zetje in de goeie richting te geven, aangezien het toch mijn vader blijft en ondanks wat jullie ook vinden EEN KIND BLIJFT ALTIJD LOYAAL AAN ZIJN OUDERS WAT ER OOK GEBEURT. ik heb contact met de stichting veteranen en het verhaal uitgelegd en dat er dringend hulp nodig was voor mijn vader.
Defensie heeft hier echter niks meegedaan. ik kreeg als antwoord, zolang hij het zelf niet wilt doen wij niks. tot zo ver de na zorg voor militairen die je uitzend om de politieke oorlogen voor je op te knappen. Het ging van kwaad tot erger en in een kwestie van tijd kreeg ik dagelijks appjes van hoe het eraan toe ging. omdat ik ergens met mijn naïeve kop het idee had, dat ik de enigste was die nog op me vader kon in praten ging ik maar dagelijks persoonlijk pols hoogte nemen wat de stand van zaken was, en proberen voor kinderen te liggen die niet eens van mij waren omdat hun eigen moeder het niet deed.
deze domme vrouw is ondanks alle nare gebeurtenissen toch nog hoe cliché ook op 14 feb met mijn vader in het huwelijks bootje gestapt... en ja toen begon het feest helemaal.
Ik had een soort van therapie/ouder band met me vader gekregen, omdat ik daar inmiddels dagelijks bij hun over de vloer kwam. Ik zag dat het steeds slechter ging met mijn vader, zijn buien werden erger hij werd agressiever, en werd gewelddadiger vooral tegen mij. ik heb hierna besloten, ermee te stoppen dit was niet goed voor mij, ik ging hier zelf aan onder door. en zoals ik al zei het feest begon! ik was nu het mikpunt geworden, hun huwelijk stond op spanning, en dat kwam door mij! ik veroorzaakte spanning en creëerde ruzies binnen hun huwelijk ik was een vreselijk verschrikkelijk kind. ik 'loog' over wat er thuis gebeurd was, en creëerde angst voor de kinderen. terwijl alle meldingen bij de politie er niet toe deden als mijn vader weer eens was geflipt. inmiddels kwam ik er al bijna ander half jaar niet meer!
Dit heeft mij mentaal helemaal gesloopt, alle dingen die er zijn gezegd, gebeurd en nog steeds gebeuren.
inmiddels heb ik al bijna twee jaar geen contact meer gehad met mijn vader, inmiddels woon ik nu samen en ben ik verloofd. Dingen die je wilt delen met je ouders en samen met je ouders hoort te doen. Ik zie bij mijn vriend hoe hij met zijn vader en moeder omgaat, en hoe gek het ook klinkt ik mis mijn vader. Ik mis niet de vader die die nu is, maar ik mis MIJN vader. de vader waarmee ik naar zwemles ging, de vader waarmee in ging golven waarnaar ik keek als die langs het hockeyveld me fanatiek stond aan te moedigen.
Ik weet niet wat ik moet doen, en hoe ik dit verder moet oppakken. is het verstandig om wel weer contact op te nemen met mijn vader? Doe ik mezelf dan alleen maar pijn? stel ik mezelf dan alleen maar teleur? stel ik mezelf bloot aan dingen?
Nogmaals ik heb inmens respect voor het werk wat mijn vader gedaan heeft,en mijn vader is ziek. hij heeft hier niet zelf voor gekozen, maar heeft wel de keuze om hulp te zoeken voor dit probleem..
Je kan een militair uit de oorlog halen, maar de oorlog niet uit een militair.
Ik mis MIJN vader, en dat doet ontzettend veel pijn!
Out of suffering have emerged the strongest souls, and the most massive characters. but they are seared with scares.
zaterdag 6 april 2019 om 01:32
Jij mist de vader die hij was en hij ziet niet in wie hij is geworden. Alleen als hij zich vrijwillig laat helpen kan er een verandering ontstaan. Een verandering want ik denk dat zijn ervaringen hem voor altijd een andere man hebben gemaakt. Jij mist hem van ooit maar ooit gaat niet meer terugkomen. Laat je alsjeblieft niet door de hoop op ooit, verder beschadigen door iemand met een psychische stoornis. Dat ben jij niet waard.
Misschien niet het antwoord wat je wilde lezen maar ik denkt wel het antwoord zoals het nu is. Sterkte en rouw om de lieve man van ooit maar zoek hem niet meer. Blijkbaar is hij verdwenen in het gebied waar hij deze stoornis heeft opgelopen. Intriest en hard en niet wat jij of hij verdienen maar de situatie is nu eenmaal niet anders of anders te maken. Dat kan hij alleen en dat gaat niet gebeuren want hij ziet het niet.
Misschien niet het antwoord wat je wilde lezen maar ik denkt wel het antwoord zoals het nu is. Sterkte en rouw om de lieve man van ooit maar zoek hem niet meer. Blijkbaar is hij verdwenen in het gebied waar hij deze stoornis heeft opgelopen. Intriest en hard en niet wat jij of hij verdienen maar de situatie is nu eenmaal niet anders of anders te maken. Dat kan hij alleen en dat gaat niet gebeuren want hij ziet het niet.
enn wijzigde dit bericht op 06-04-2019 01:38
37.36% gewijzigd
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 6 april 2019 om 01:40
zaterdag 6 april 2019 om 01:44
Heeft hij ook wel eens de psychische hulp via defensie geprobeerd (via het veteranenloket?) Als zijn PTSS dienstgerelateerd is kan hij namelijk op een VIBU unit komen voor getraumatiseerde veteranen waar hele goeie resultaten worden behaald (en wat de geplaatste als heel positief ervaren, omdat ze omringt zijn door mensen die hetzelfde hebben meegemaakt, zelfs de behandelaren).
Maar ook via het veteranenloket is hulp voor jullie mogelijk, maatschappelijkwerk die gespecialiseerd is in hoe je kan leven met iemand met dienstgerelateerde PTSS.
sterke met de lastige situatie.
(en mocht de PTSS nog niet dienstgerelateerd zijn verklaard, heb ik nog een wel een heel goed contactpersoon welke je vader daarbij kan helpen), en daardoor ook een uitkering kan krijgen vanuit defensie voor zn arbeidsongeschiktheid en een soort van schadevergoeding.
Sterkte
Maar ook via het veteranenloket is hulp voor jullie mogelijk, maatschappelijkwerk die gespecialiseerd is in hoe je kan leven met iemand met dienstgerelateerde PTSS.
sterke met de lastige situatie.
(en mocht de PTSS nog niet dienstgerelateerd zijn verklaard, heb ik nog een wel een heel goed contactpersoon welke je vader daarbij kan helpen), en daardoor ook een uitkering kan krijgen vanuit defensie voor zn arbeidsongeschiktheid en een soort van schadevergoeding.
Sterkte
zaterdag 6 april 2019 om 06:47
Lieve TO,
Ik kan me niet heugen ooit zo'n lange OP ademloos gelezen te hebben. Wat een verhaal.
Ik wil je een groot compliment maken voor hoe scherp jij de situatie ziet. Ongelooflijk. En verder vrees ik dat wat Enn schrijft klopt: jouw vader is er niet meer.
Ik wens je heel veel sterkte. En ik hoop dat er iemand is die jou helpt om met die pijnlijke verlies om te gaan.
zaterdag 6 april 2019 om 08:00
Ik denk dat je er sterk rekening mee moet houden dat PTSS dit beeld niet alleen verklaart. Ik krijg het gevoel dat jij denkt dat met een goeie therapie hè vader weer een topvent wordt, maar dit is de vader die je hebt, en dit zal het blijven. Zeker als hij zelf geen reden ziet om in therapie te gaan. Dat is niemands verantwoordelijkheid dan die van je vader (en dat is dus ook niet de schuld van defensie; je vader kiest hier zelf voor). Mijn advies is om zelf in therapie te gaan om hiermee om te gaan.
Occam's razor
zaterdag 6 april 2019 om 08:58
Als je jets vetgedrukt en met hoofdletters moet schrijven is er meestal maar één persoon die je probeert te overtuigen: jezelf.
Je hele verhaal verandert als je stopt jezelf van dat ene zinnetje te overtuigen en je begint te accepteren dat het tegenovergestelde waar is
Sterkte.
Je hele verhaal verandert als je stopt jezelf van dat ene zinnetje te overtuigen en je begint te accepteren dat het tegenovergestelde waar is
Sterkte.
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
zaterdag 6 april 2019 om 09:02
Ook ik sluit me aan bij Enn. Ontzettend verdrietig dat je dit mee hebt moeten maken en nog meemaakt 
Ik denk ook dat het pas weer beter kan worden als jouw vader in gaat zien dat hij nog altijd hulp nodig heeft, en dat je tot die tijd dingen beter kunt laten zoals ze zijn.
En voor wat betreft die “lieve man” die hij opeens bij zijn nieuwe vriendin was; het is inmiddels wel duidelijk dat hij die act ook bij haar niet vol kon houden. Hij moest haar in het begin van hun relatie wel voorliegen om zijn plek bij haar veilig te stellen. Toen dat eenmaal met het huwelijk was gelukt, kon hij zijn act weer laten gaan en weer gewoon “zichzelf” zijn. En zij was kennelijk te verliefd om ook maar iets van zijn verhalen in twijfel te trekken. Als je zo’n man eenmaal gelooft en vertrouwt en er zelfs mee trouwt, dan is het erg moeilijk om nog toe te geven dat je het wellicht in sprookjes hebt geloofd. Net als jij, ziet ook zij ook nog altijd de fijne man die hij in het begin wel was, en hoopt ze dat hij weer terug komt.
Ik denk ook dat het pas weer beter kan worden als jouw vader in gaat zien dat hij nog altijd hulp nodig heeft, en dat je tot die tijd dingen beter kunt laten zoals ze zijn.
En voor wat betreft die “lieve man” die hij opeens bij zijn nieuwe vriendin was; het is inmiddels wel duidelijk dat hij die act ook bij haar niet vol kon houden. Hij moest haar in het begin van hun relatie wel voorliegen om zijn plek bij haar veilig te stellen. Toen dat eenmaal met het huwelijk was gelukt, kon hij zijn act weer laten gaan en weer gewoon “zichzelf” zijn. En zij was kennelijk te verliefd om ook maar iets van zijn verhalen in twijfel te trekken. Als je zo’n man eenmaal gelooft en vertrouwt en er zelfs mee trouwt, dan is het erg moeilijk om nog toe te geven dat je het wellicht in sprookjes hebt geloofd. Net als jij, ziet ook zij ook nog altijd de fijne man die hij in het begin wel was, en hoopt ze dat hij weer terug komt.
zaterdag 6 april 2019 om 09:43
Sterker, ik denk dat het niet eens haar mening is, maar de mening die ze vindt dat ze zou moeten hebben.
Mijn tip: leef naar je gevoel, niet naar het gevoel dat “hoort” maar niet het jouwe is
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
zaterdag 6 april 2019 om 12:22
Misschien ook niet fair om indd de schuld af te schuiven op defensie! Maar je moet begrijpen dat mijn vader een militair is uit de Joegoslavië tijd. Hierna was geen nazorg voor militairen, je werd naar huis gestuurd en dat was het dan we zien je maandag op de kazerne prettig weekend idee! En het klopt zolang hij zegt nee dan kunnen ze niks, maar als je ziet dat een van de militairen ineens stopt met zijn therapie dan doe je als defensie zijnde toch wat? Of als iemand belt met een noodkreet het gaat niet goed... misschien heel naïef en misschien wil ik ook wel iemand de schuld geven en heb je gewoon gelijk! Anyway bedankt voor je reactie.vivapimpelmees schreef: ↑06-04-2019 01:36Dit is loeizwaar. Maar de 'schuld' op defensie afschuiven is niet fair. Zij kunnen ook niks als hij zelf niet wil.
Heb je zelf hulp?
Sterkte.
Out of suffering have emerged the strongest souls, and the most massive characters. but they are seared with scares.
zaterdag 6 april 2019 om 12:24
Enn schreef: ↑06-04-2019 01:32Jij mist de vader die hij was en hij ziet niet in wie hij is geworden. Alleen als hij zich vrijwillig laat helpen kan er een verandering ontstaan. Een verandering want ik denk dat zijn ervaringen hem voor altijd een andere man hebben gemaakt. Jij mist hem van ooit maar ooit gaat niet meer terugkomen. Laat je alsjeblieft niet door de hoop op ooit, verder beschadigen door iemand met een psychische stoornis. Dat ben jij niet waard.
Misschien niet het antwoord wat je wilde lezen maar ik denkt wel het antwoord zoals het nu is. Sterkte en rouw om de lieve man van ooit maar zoek hem niet meer. Blijkbaar is hij verdwenen in het gebied waar hij deze stoornis heeft opgelopen. Intriest en hard en niet wat jij of hij verdienen maar de situatie is nu eenmaal niet anders of anders te maken. Dat kan hij alleen en dat gaat niet gebeuren want hij ziet het niet.
Komt heel hard aan, maar je hebt gelijk! Bedankt voor deze spiegel, en bedankt voor je reactie
Out of suffering have emerged the strongest souls, and the most massive characters. but they are seared with scares.
zaterdag 6 april 2019 om 12:28
zaterdag 6 april 2019 om 12:30
Spijker op de kop.JollyRider schreef: ↑06-04-2019 08:58Als je jets vetgedrukt en met hoofdletters moet schrijven is er meestal maar één persoon die je probeert te overtuigen: jezelf.
Je hele verhaal verandert als je stopt jezelf van dat ene zinnetje te overtuigen en je begint te accepteren dat het tegenovergestelde waar is
Sterkte.
Jij hoeft niet eindeloos loyaal te zijn aan je vader als je er zelf aan onderdoor gaat. En therapie werkt alleen als degene die in therapie gaat wil. Je hebt het mooi verwoord, hij kiest er niet voor om ziek te zijn maar het is wel een keuze om wel of geen hulp te zoeken. Weet je nog hoe je vader was voor de PTSS? Zou het kunnen dat hij toen ook al niet de droomvader was? Ik ben het er mee eens dat therapie hem misschien deels zal veranderen, maar hij zal niet ineens een volledig ander persoon zijn.
Hoe dan ook een hele moeilijke en pijnlijke situatie, veel sterkte.
zaterdag 6 april 2019 om 18:10
Blijf ook niet altijd loyaal aan mijn vader, dat heeft natuurlijk ook zijn grenzen en daar ben ik me wel degelijk van bewust! En gelukkig weet ik vaag nog hoe mijn vader was voordat hij 'meer' last kreeg van zijn ptss(meer van de familie video's die me moeder heeft gemaakt tijdens mijn jeugd). Mijn bedoeling kwa therapie is ook niet om hem ineens te veranderen in een of andere super vader, maar ik wil gewoon dat het goed met hem gaat! Voor de persoon in kwestie is namelijk verschrikkelijk om dagelijk in je hoofd geconfronteerd te worden met dingen die je hebt meegemaakt, hoe klein of groot ze ook zijn.Bee_Kind schreef: ↑06-04-2019 12:30Spijker op de kop.
Jij hoeft niet eindeloos loyaal te zijn aan je vader als je er zelf aan onderdoor gaat. En therapie werkt alleen als degene die in therapie gaat wil. Je hebt het mooi verwoord, hij kiest er niet voor om ziek te zijn maar het is wel een keuze om wel of geen hulp te zoeken. Weet je nog hoe je vader was voor de PTSS? Zou het kunnen dat hij toen ook al niet de droomvader was? Ik ben het er mee eens dat therapie hem misschien deels zal veranderen, maar hij zal niet ineens een volledig ander persoon zijn.
Hoe dan ook een hele moeilijke en pijnlijke situatie, veel sterkte.
buiten dat ik wil gewoon dat hij goed in zijn vel zit, en dingen kan doen zonder belemmeringen. Bedankt voor reactie!
Out of suffering have emerged the strongest souls, and the most massive characters. but they are seared with scares.
zaterdag 6 april 2019 om 18:11
Daar heb je zeker een punt! confronterend maar zeker waar. bedankt.JollyRider schreef: ↑06-04-2019 08:58Als je jets vetgedrukt en met hoofdletters moet schrijven is er meestal maar één persoon die je probeert te overtuigen: jezelf.
Je hele verhaal verandert als je stopt jezelf van dat ene zinnetje te overtuigen en je begint te accepteren dat het tegenovergestelde waar is
Sterkte.
Out of suffering have emerged the strongest souls, and the most massive characters. but they are seared with scares.
zaterdag 6 april 2019 om 18:16
Bedankt voor je reactie! Wij hebben meerdere malen het verhaal voorgelegd bij het veteranenloket, hebben thuis ook gesproken met iemand van de maatschappelijke dienst van defensie, waarna ze hem hulp hebben aangeboden. Hij is gediagnosticeerd met dienst gerelateerde ptss in 1999, waarna hij ook therapie binnen defensie heeft gehad. maar hij ervaarden dit toen als een negatief iets, en vond het te confronterend om hiermee verder gaan.Utakar schreef: ↑06-04-2019 01:44Heeft hij ook wel eens de psychische hulp via defensie geprobeerd (via het veteranenloket?) Als zijn PTSS dienstgerelateerd is kan hij namelijk op een VIBU unit komen voor getraumatiseerde veteranen waar hele goeie resultaten worden behaald (en wat de geplaatste als heel positief ervaren, omdat ze omringt zijn door mensen die hetzelfde hebben meegemaakt, zelfs de behandelaren).
Maar ook via het veteranenloket is hulp voor jullie mogelijk, maatschappelijkwerk die gespecialiseerd is in hoe je kan leven met iemand met dienstgerelateerde PTSS.
sterke met de lastige situatie.
(en mocht de PTSS nog niet dienstgerelateerd zijn verklaard, heb ik nog een wel een heel goed contactpersoon welke je vader daarbij kan helpen), en daardoor ook een uitkering kan krijgen vanuit defensie voor zn arbeidsongeschiktheid en een soort van schadevergoeding.
Sterkte
Out of suffering have emerged the strongest souls, and the most massive characters. but they are seared with scares.
zaterdag 6 april 2019 om 18:20
Defensie kan hem helaas net zo min dwingen om therapie te volgen als jij dat kunt.KPVH schreef: ↑06-04-2019 12:22En het klopt zolang hij zegt nee dan kunnen ze niks, maar als je ziet dat een van de militairen ineens stopt met zijn therapie dan doe je als defensie zijnde toch wat? Of als iemand belt met een noodkreet het gaat niet goed... misschien heel naïef en misschien wil ik ook wel iemand de schuld geven en heb je gewoon gelijk! Anyway bedankt voor je reactie.
