Relaties
alle pijlers
Relatie met moeder
maandag 2 november 2020 om 17:23
De relatie met mijn ma is altijd al dubbel geweest. Ze houdt geen rekening met mijn grenzen, dringt dingen op, geeft een schuldgevoel ... Als ze kwaad was toen ik nog thuis woonde, kreeg ik dagenlang beeld zonder klank.
Toen mijn pa 8 jaar geleden overleed, was dat een hele klap voor haar. Heel begrijpelijk, meer dan 30 jaar huwelijk veeg je niet zomaar uit. Maar ze blijft erin hangen. In het begin betrok ik haar overal bij maar op den duur was dat totaal niet meer aangenaam. Dan kwam ze een paar dagen logeren maar ik moest wel gewoon werken (ik werk van thuis uit) en ze wou dat niet begrijpen. Enfin, ze zei dat ze het wel begreep maar zat dan de hele tijd tegen me aan te kletsen. Of eiste dat ik iets direct deed, want "anders was ze straks naar huis en had ik het nog niet gedaan". Nu wil ze niet meer komen "omdat ik toch geen tijd voor haar heb". Als je iets voorstelt om te doen, heeft ze geen zin, of er wordt niks gedaan voor haar leeftijd ...
Het lijkt wel of ze alles eraan doet om iets negatief te kunnen zien en dat zij het slachtoffer is. We zijn in september getrouwd maar met corona was het niet evident. We wisten lange tijd niet of het zou kunnen doorgaan. Op een dag belt ze om te vragen naar welke datum we ons huwelijk nu gingen verzetten. We hadden besloten geen feest te geven maar wel te trouwen voor de wet, een fotoshoot te doen en 's avonds iets te gaan eten. Dat zeg ik tegen haar. Haar reactie? Ze zucht hoorbaar en zegt "dus wij worden verondersteld daarbij te zijn?" Ik ben koel gebleven en heb gezegd dat ze zich niet verplicht moest voelen. Een hoop verzuchtingen, dat ze niet wist hoe ze dat zou doen ... En dan dat ik het precies niet erg zou vinden als ze niet kwam.
Een paar weken zegt ze niks meer erover, zodat ik uiteindelijk terugbel om te vragen of ze nu komt. Geaffronteerd zegt ze dat ze natuurlijk komt, ze is mijn moeder. Waarop ik reageer dat ze het een paar weken geleden nog niet zeker wist en zei dat ze er nog moest over nadenken en vervolgens niks meer liet weten. Haar reactie? "Jij neemt ook altijd alles persoonlijk." Is er dan een andere manier om dit op te vatten?
Daags na ons huwelijk bel ik en ze zegt "dat ze het ondergaan heeft zoals er van haar verwacht werd" en "dat het in mineur was". Ik vond het niet in mineur, ik heb mij prima geamuseerd. Waarop ze zegt dat ik het toch in mineur vond omdat we niet mochten dansen. En vervolgens mijn man begint tegen me op te zetten dat alles wat ze zegt tegen haar gebruikt wordt.
En zo zijn er nog tal van voorbeelden. Organiseer je iets, dan mag je er donder op zeggen dat ze gaat zeggen dat ze niet weet of ze wel komt.
Het ene moment hemelt ze me op, het andere maakt ze me zwart. Of ze zit openlijk ruzie te stoken, mensen tegen elkaar op te zetten ... Als je er wat van zegt, is ze diep verontwaardigd en draait de boel om. En een tijd(je) later neemt ze dan vrolijk weer contact op alsof er niks gebeurd is.
De laatste 2 jaar ben ik veel afstandelijker en houd haar zoveel mogelijk overal buiten omdat alles een reden is om er een drama rond te maken. Het enige wat ik tegenwoordig nog te horen krijg zijn verwijten, "voor het eindje dat ik nog te leven heb", steken onder water ...
Wat moet ik hiermee? Het blijft je moeder zeggen ze dan. Maar op deze manier heb ik niet veel zin om nog contact te houden. Met haar erover praten heb ik al zo dikwijls geprobeerd. Ze wordt kwaad, begint ermee te lachen, draait de boel om dat ik het ben ...
Toen mijn pa 8 jaar geleden overleed, was dat een hele klap voor haar. Heel begrijpelijk, meer dan 30 jaar huwelijk veeg je niet zomaar uit. Maar ze blijft erin hangen. In het begin betrok ik haar overal bij maar op den duur was dat totaal niet meer aangenaam. Dan kwam ze een paar dagen logeren maar ik moest wel gewoon werken (ik werk van thuis uit) en ze wou dat niet begrijpen. Enfin, ze zei dat ze het wel begreep maar zat dan de hele tijd tegen me aan te kletsen. Of eiste dat ik iets direct deed, want "anders was ze straks naar huis en had ik het nog niet gedaan". Nu wil ze niet meer komen "omdat ik toch geen tijd voor haar heb". Als je iets voorstelt om te doen, heeft ze geen zin, of er wordt niks gedaan voor haar leeftijd ...
Het lijkt wel of ze alles eraan doet om iets negatief te kunnen zien en dat zij het slachtoffer is. We zijn in september getrouwd maar met corona was het niet evident. We wisten lange tijd niet of het zou kunnen doorgaan. Op een dag belt ze om te vragen naar welke datum we ons huwelijk nu gingen verzetten. We hadden besloten geen feest te geven maar wel te trouwen voor de wet, een fotoshoot te doen en 's avonds iets te gaan eten. Dat zeg ik tegen haar. Haar reactie? Ze zucht hoorbaar en zegt "dus wij worden verondersteld daarbij te zijn?" Ik ben koel gebleven en heb gezegd dat ze zich niet verplicht moest voelen. Een hoop verzuchtingen, dat ze niet wist hoe ze dat zou doen ... En dan dat ik het precies niet erg zou vinden als ze niet kwam.
Een paar weken zegt ze niks meer erover, zodat ik uiteindelijk terugbel om te vragen of ze nu komt. Geaffronteerd zegt ze dat ze natuurlijk komt, ze is mijn moeder. Waarop ik reageer dat ze het een paar weken geleden nog niet zeker wist en zei dat ze er nog moest over nadenken en vervolgens niks meer liet weten. Haar reactie? "Jij neemt ook altijd alles persoonlijk." Is er dan een andere manier om dit op te vatten?
Daags na ons huwelijk bel ik en ze zegt "dat ze het ondergaan heeft zoals er van haar verwacht werd" en "dat het in mineur was". Ik vond het niet in mineur, ik heb mij prima geamuseerd. Waarop ze zegt dat ik het toch in mineur vond omdat we niet mochten dansen. En vervolgens mijn man begint tegen me op te zetten dat alles wat ze zegt tegen haar gebruikt wordt.
En zo zijn er nog tal van voorbeelden. Organiseer je iets, dan mag je er donder op zeggen dat ze gaat zeggen dat ze niet weet of ze wel komt.
Het ene moment hemelt ze me op, het andere maakt ze me zwart. Of ze zit openlijk ruzie te stoken, mensen tegen elkaar op te zetten ... Als je er wat van zegt, is ze diep verontwaardigd en draait de boel om. En een tijd(je) later neemt ze dan vrolijk weer contact op alsof er niks gebeurd is.
De laatste 2 jaar ben ik veel afstandelijker en houd haar zoveel mogelijk overal buiten omdat alles een reden is om er een drama rond te maken. Het enige wat ik tegenwoordig nog te horen krijg zijn verwijten, "voor het eindje dat ik nog te leven heb", steken onder water ...
Wat moet ik hiermee? Het blijft je moeder zeggen ze dan. Maar op deze manier heb ik niet veel zin om nog contact te houden. Met haar erover praten heb ik al zo dikwijls geprobeerd. Ze wordt kwaad, begint ermee te lachen, draait de boel om dat ik het ben ...
Ik ben het levende bewijs dat je niet moet drinken om onnozel te doen.
maandag 2 november 2020 om 17:34
Het komt onprettig en niet wederkerig over. Ik denk dat je de relatie met haar niet (veel) beter zult krijgen. Ik denk dat het verstandig is om je grenzen duidelijk te stellen en ook hand te haven. En investeren in niet te lange bezoeken waarin je wat afleiding hebt zodat het allemaal niet te ingewikkeld wordt.
maandag 2 november 2020 om 17:53
Helaas herkenbaar. Ik dacht dat het aan mij lag maar ze hielden me hier op het forum een spiegel voor en lieten me inzien dat mijn moeder best wel giftig bezig was/is. Hierdoor lukt het me steeds beter om grenzen aan te geven en voet bij stuk te houden wanneer ze weer over me heen denkt te mogen galloperen in een zee van ongevraagd advies.
maandag 2 november 2020 om 18:05
Luci_Mster2 schreef: ↑02-11-2020 17:29Ik snap niet van dat blijven hangen in rouw, wat daar raar of fout aan is na zo'n lang huwelijk.
Meeste van de voorbeelden daarna hebben daar ook weinig van doen. En zijn helemaal niet leuk nee.
Ik denk dat ze bedoelt dat haar moeder zichzelf sindsdien in de slachtofferrol plaatst, zichzelf 'zielig' vind en eenzaam is. En onder die noemer ook alles denkt te doen of te kunnen zeggen. Zo heb ik ooit eens een collega gehad waarvan haar moeder 15 jaar geleden zelfmoord had gepleegd. Verschrikkelijk natuurlijk maar nog steeds kwam het wel wekelijks op borrelen. Je mag natuurlijk de rest van je leven rouwen, maar er komt een moment dat het leven echt weer door gaat en je kan niet altijd zielig zijn omdat zoiets je ooit overkomen is.
Ik denk dat je het beste op t het moment zelf je erover kan uit spreken. Zo van waarom laat je je zo uit over mijn huwelijk, wat denk je dat dit met mij doet? Heb je er geen zin in of vind je het niet goed genoeg dan kom je maar niet. Verder is het lastig, misschien gewoon een tijd geen contact opnemen. Het klinkt als ze vooral verveeld is en eenzaam is. Daarom zoekt ze maar een beetje het drama op, is ook een vorm van aandacht krijgen.
maandag 2 november 2020 om 19:59
Hoe was jullie band voordat je vader overleed? Was het toen echt heel anders en denk je dat dit haar veranderd heeft? Heb je je zorg om haar blijvende negatieve blik op het leven wel eens met haar besproken in dat geval? Misschien zou ze er wel hulp bij willen?
Als dit eigenlijk altijd al is... Dan zit dit in je moeders persoonlijkheid vrees ik (zonder iets zekers te kunnen zeggen op basis van je verhaal alleen, zitten er wel wat hints richting persoonlijkheidsstoornis in). Dat kun je daar op zich niks tegen, behalve via een psycholoog/POH GGZ/coach wat handvatten krijgen hoe je daarmee het best om kunt gaan.
Kraakhelder zijn in het aangeven van jouw grenzen zal ongetwijfeld de start zijn van elke vorm van (kleine?) verbetering.
Als dit eigenlijk altijd al is... Dan zit dit in je moeders persoonlijkheid vrees ik (zonder iets zekers te kunnen zeggen op basis van je verhaal alleen, zitten er wel wat hints richting persoonlijkheidsstoornis in). Dat kun je daar op zich niks tegen, behalve via een psycholoog/POH GGZ/coach wat handvatten krijgen hoe je daarmee het best om kunt gaan.
Kraakhelder zijn in het aangeven van jouw grenzen zal ongetwijfeld de start zijn van elke vorm van (kleine?) verbetering.
Heb lief, houd moed. Komt goed.
maandag 2 november 2020 om 20:32
Idem. Geaffronteerd. Vlaams?
maandag 2 november 2020 om 22:01
maandag 2 november 2020 om 22:02
Dat doe ik, al voor ik wist dat het een naam heeft. Heel "saai" reageren, zelf zo weinig mogelijk zeggen. Waarop ik natuurlijk het verwijt krijg dat ik zo afstandelijk doe, niks meer deel met haar ...Het-groepje schreef: ↑02-11-2020 18:26Grey rock of grijze rots communicatie heet het. Niet dat ik denk dat je moeder een psychopaat is zoals in deze stukken wordt gesteld, maar jezelf zo saai en duidelijk mogelijk opstellen kan helpen. Geen emoties laten zien want dat triggert.
Ik ben het levende bewijs dat je niet moet drinken om onnozel te doen.
maandag 2 november 2020 om 22:08
Goh, eigenlijk heeft ze dit altijd al. Zich in de slachtofferrol wentelen, kwaad of minachtend spreken over anderen, over alles verontwaardigd zijn ...Fietsertje89 schreef: ↑02-11-2020 19:59Hoe was jullie band voordat je vader overleed? Was het toen echt heel anders en denk je dat dit haar veranderd heeft? Heb je je zorg om haar blijvende negatieve blik op het leven wel eens met haar besproken in dat geval? Misschien zou ze er wel hulp bij willen?
Als dit eigenlijk altijd al is... Dan zit dit in je moeders persoonlijkheid vrees ik (zonder iets zekers te kunnen zeggen op basis van je verhaal alleen, zitten er wel wat hints richting persoonlijkheidsstoornis in). Dat kun je daar op zich niks tegen, behalve via een psycholoog/POH GGZ/coach wat handvatten krijgen hoe je daarmee het best om kunt gaan.
Kraakhelder zijn in het aangeven van jouw grenzen zal ongetwijfeld de start zijn van elke vorm van (kleine?) verbetering.
Het is begonnen toen ik zwanger was, 3 jaar voor mijn vader overleed. Toen begonnen de opmerkingen. Voordien kon ik niks verkeerd doen in haar ogen, zolang ik niet tegen haar in ging tenminste. Anders volgde de stiltebehandeling.
Ik probeer zo duidelijk mogelijk te zijn. Bvb zeggen dat ik niet wil dat ze belt als ik aan het werk ben, omdat ik dan mijn concentratie kwijt ben. Ze reageert erop met een air van dat ik moeilijk doe. Ik hoef toch alleen maar op haar vraag te antwoorden? Of als ze 's avonds belt krijg ik meteen de sneer "dat ze moet opletten wanneer ze belt".
Ik heb al voorgesteld om naar een psycholoog/psychiater te gaan, ze wil niet.
Ik ben het levende bewijs dat je niet moet drinken om onnozel te doen.
maandag 2 november 2020 om 22:09
Dank jullie
Ik ben idd Vlaams/Belgisch.
Ik ben het levende bewijs dat je niet moet drinken om onnozel te doen.
