Relaties
alle pijlers
relatie met ouders
dinsdag 6 september 2011 om 00:08
Wist even geen betere titel.
Door het andere topic over beschermd opvoeden kreeg ik ineens een naar gevoel.
Ik besefte dat mijn ouders me eigenlijk ook te beschermd opgevoed hebben waardoor ik nu (daardoor waarschijnlijk) tegen dingen aanloop. Erg onzeker, niet met teleurstellingen om kunnen gaan, pessimistisch, noem maar op. Mijn zusje hebben ze zo mogelijk nog erger 'verpest' wat dat betreft, die is 20 en kan (of denkt dat) nog niks zelf.
Nu zijn het verder goede mensen, ze bedoelden het altijd goed, maar toch voel ik wel wat kwaadheid en verdriet over het feit dat ze niet 100% zijn geweest wat betreft opvoeding, en ik daar nu, nu ik volwassen ben, last van heb. (Er is ook weleens geslagen en dergelijke, niet zo erg dat ik het mishandeling zou willen noemen, maar toch)
Ik heb mijn moeder er weleens mee geconfronteerd, maar ik begrijp dat je, van je eigen dochter nota bene, niet graag kritiek krijgt over je opvoedstijl. Het enige wat ze altijd zegt is eigenlijk 'zorg maar dat je het later zelf beter doet', en daarmee is het onderwerp dan afgesloten omdat ze kwaad wordt.
Mijn vraag is eigenlijk, aan mensen die ook ontevreden terugkijken op de opvoeding van hun ouders, of misschien zelfs wel ergere dingen zoals mishandeling hebben meegemaakt, hoe zij daar mee omgaan. Heb je ze ermee geconfronteerd en een goed gesprek gehad? Zal het altijd iets zijn wat tussen jullie in blijft staan? Of is het het beste om je ouders maar gewoon te vergeven, ook al heb je wel het idee dat ze je niet echt een goede basis mee hebben gegeven?
Door het andere topic over beschermd opvoeden kreeg ik ineens een naar gevoel.
Ik besefte dat mijn ouders me eigenlijk ook te beschermd opgevoed hebben waardoor ik nu (daardoor waarschijnlijk) tegen dingen aanloop. Erg onzeker, niet met teleurstellingen om kunnen gaan, pessimistisch, noem maar op. Mijn zusje hebben ze zo mogelijk nog erger 'verpest' wat dat betreft, die is 20 en kan (of denkt dat) nog niks zelf.
Nu zijn het verder goede mensen, ze bedoelden het altijd goed, maar toch voel ik wel wat kwaadheid en verdriet over het feit dat ze niet 100% zijn geweest wat betreft opvoeding, en ik daar nu, nu ik volwassen ben, last van heb. (Er is ook weleens geslagen en dergelijke, niet zo erg dat ik het mishandeling zou willen noemen, maar toch)
Ik heb mijn moeder er weleens mee geconfronteerd, maar ik begrijp dat je, van je eigen dochter nota bene, niet graag kritiek krijgt over je opvoedstijl. Het enige wat ze altijd zegt is eigenlijk 'zorg maar dat je het later zelf beter doet', en daarmee is het onderwerp dan afgesloten omdat ze kwaad wordt.
Mijn vraag is eigenlijk, aan mensen die ook ontevreden terugkijken op de opvoeding van hun ouders, of misschien zelfs wel ergere dingen zoals mishandeling hebben meegemaakt, hoe zij daar mee omgaan. Heb je ze ermee geconfronteerd en een goed gesprek gehad? Zal het altijd iets zijn wat tussen jullie in blijft staan? Of is het het beste om je ouders maar gewoon te vergeven, ook al heb je wel het idee dat ze je niet echt een goede basis mee hebben gegeven?
dinsdag 6 september 2011 om 00:14
Ste, het is een illusie om te denken dat welke ouder dan ook een 100% goede opvoeding kan geven. Uit je post proef ik een beetje dat je alles wat nu mis is in je leven wijt aan de opvoeding die je hebt gehad. Eerlijk gezegd vind ik dat niet eerlijk en ook niet waar. Een mens is niet 100% het product van de opvoeding die die heeft gehad.
dinsdag 6 september 2011 om 00:18
quote:Nelletje schreef op 06 september 2011 @ 00:14:
Ste, het is een illusie om te denken dat welke ouder dan ook een 100% goede opvoeding kan geven. Uit je post proef ik een beetje dat je alles wat nu mis is in je leven wijt aan de opvoeding die je hebt gehad. Eerlijk gezegd vind ik dat niet eerlijk en ook niet waar. Een mens is niet 100% het product van de opvoeding die die heeft gehad.
Ik had dit soort reacties eigenlijk al verwacht, en ik ben het ook helemaal met je eens. Tuurlijk is niet alles waar ik tegenaan loop de schuld van mijn ouders.
Ik heb het misschien een beetje overdreven verwoord met '100 %', want uiteraard is geen enkele opvoeding 100% oke, dat verwacht ik ook niet.
Maar alsnog zijn er in mijn opvoeding een aantal dingen niet helemaal lekker gegaan, daar kwam ik later ook achter nadat ik een hoop verhalen gelezen/gehoord heb over de opvoeding van anderen, en van leeftijdsgenoten.
Dus mijn vraag uit de OP blijft staan, hoe gaan anderen, die ook met een niet zo positief gevoel terugkijken op de opvoeding van hun ouders, of misschien zelfs nog wel naardere dingen meegemaakt hebben hier mee om?
Vergeven, confronteren, blijft het altijd 'een ding'?
Ste, het is een illusie om te denken dat welke ouder dan ook een 100% goede opvoeding kan geven. Uit je post proef ik een beetje dat je alles wat nu mis is in je leven wijt aan de opvoeding die je hebt gehad. Eerlijk gezegd vind ik dat niet eerlijk en ook niet waar. Een mens is niet 100% het product van de opvoeding die die heeft gehad.
Ik had dit soort reacties eigenlijk al verwacht, en ik ben het ook helemaal met je eens. Tuurlijk is niet alles waar ik tegenaan loop de schuld van mijn ouders.
Ik heb het misschien een beetje overdreven verwoord met '100 %', want uiteraard is geen enkele opvoeding 100% oke, dat verwacht ik ook niet.
Maar alsnog zijn er in mijn opvoeding een aantal dingen niet helemaal lekker gegaan, daar kwam ik later ook achter nadat ik een hoop verhalen gelezen/gehoord heb over de opvoeding van anderen, en van leeftijdsgenoten.
Dus mijn vraag uit de OP blijft staan, hoe gaan anderen, die ook met een niet zo positief gevoel terugkijken op de opvoeding van hun ouders, of misschien zelfs nog wel naardere dingen meegemaakt hebben hier mee om?
Vergeven, confronteren, blijft het altijd 'een ding'?
dinsdag 6 september 2011 om 00:21
Nou, ik heb wel een goede basis gekregen denk ik. Niet geslagen e.d.
Mensen die dicht bij mijn ouders staan (vrienden, mijn ooms en tantes) zeggen wel eens dat het zo heeeeeerlijk moet zijn om kind van mijn ouders te zijn.
Maar dat is tegelijk het moeilijke want ze deden altijd zo hun best etc. dat je bijna niet mag vinden dat bepaalde dingen beter hadden gekund.
Van mij hadden er wel wat duidelijkere grenzen mogen zijn. En dat dingen wat vaker duidelijk uitgesproken zouden worden. Dat ze ons meer dingen zelf hadden laten doen ipv het pamperen.
En meer structuur meegeven.
Laatst heb ik mijn ouders eens geconfronteerd met iets wat ik moeilijk had gevonden vroeger. Het ging erom dat ik op mijn 15e diarree kreeg en dat heeft een paar jaar aangehouden. Ik ging wel naar de dokter en later naar een alternatieve therapeut maar bleef heel veel last houden van mijn darmen. Op school was het soms ook rennen naar t toilet en ik leed daar best wel onder.
Dat kwam laatst ter sprake, dat zij daar weinig aandacht voor hadden en dat ik me daar best alleen in had gevoeld.
Mijn vader reageerde wel goed en zei: Ik wist niet dat dit speelde en dat je er zoveel last van gehad hebt.
Mijn moeder ging enorm in de verdediging: Ja maar we hadden het gezin en werk en cursussen, blabla.
Dus over het algemeen mag ik tevreden en dankbaar zijn... maar juist omdat ze 'zo hun best' deden is het ook wel eens moeilijk.
t Is moeilijk om me tegen ze af te zetten. Terwijl dat ook best wel eens lekker zou zijn.
Maar ik weet dat dit een soort 'luxe-problemen' zijn en dat er ook kinderen zijn die niet weten of hun ouders wel van ze houden...
Mensen die dicht bij mijn ouders staan (vrienden, mijn ooms en tantes) zeggen wel eens dat het zo heeeeeerlijk moet zijn om kind van mijn ouders te zijn.
Maar dat is tegelijk het moeilijke want ze deden altijd zo hun best etc. dat je bijna niet mag vinden dat bepaalde dingen beter hadden gekund.
Van mij hadden er wel wat duidelijkere grenzen mogen zijn. En dat dingen wat vaker duidelijk uitgesproken zouden worden. Dat ze ons meer dingen zelf hadden laten doen ipv het pamperen.
En meer structuur meegeven.
Laatst heb ik mijn ouders eens geconfronteerd met iets wat ik moeilijk had gevonden vroeger. Het ging erom dat ik op mijn 15e diarree kreeg en dat heeft een paar jaar aangehouden. Ik ging wel naar de dokter en later naar een alternatieve therapeut maar bleef heel veel last houden van mijn darmen. Op school was het soms ook rennen naar t toilet en ik leed daar best wel onder.
Dat kwam laatst ter sprake, dat zij daar weinig aandacht voor hadden en dat ik me daar best alleen in had gevoeld.
Mijn vader reageerde wel goed en zei: Ik wist niet dat dit speelde en dat je er zoveel last van gehad hebt.
Mijn moeder ging enorm in de verdediging: Ja maar we hadden het gezin en werk en cursussen, blabla.
Dus over het algemeen mag ik tevreden en dankbaar zijn... maar juist omdat ze 'zo hun best' deden is het ook wel eens moeilijk.
t Is moeilijk om me tegen ze af te zetten. Terwijl dat ook best wel eens lekker zou zijn.
Maar ik weet dat dit een soort 'luxe-problemen' zijn en dat er ook kinderen zijn die niet weten of hun ouders wel van ze houden...
dinsdag 6 september 2011 om 00:24
Ik heb ook de nodige dingen in mijn opvoeding meegemaakt waar je niet vrolijk van wordt. Het heeft ook moeite gekost om bepaalde dingen te repareren. Maar ik weet dat mijn ouders hun best hebben gedaan. Meer kan je niet van ze verwachten. Mijn moeder en ik kijken er nog steeds anders tegenaan. Ik ben echter van mening dat wat geweest is, is geweest en dat het geen nut heeft om te blijven hangen in het verleden. Ik heb mezelf gerepareerd en vind mezelf een leuk mens. De huidige en toekomstige band met mijn moeder is belangrijker dan vast blijven houden aan oud zeer. Nu gebeuren er nog weleens dingen waar je niet helemaal blij van wordt, maar dat kan ik nast me neerleggen.
dinsdag 6 september 2011 om 00:33
Ik heb dan wel geen beschermende opvoeding gehad, maar mijn jeugd was nou ook niet bepaald een pretje. Moeder depressief, borderline, vader die alles goedpraatte van haar. Broertje die overal mee voor getrokken werd en ik op de achtergrond bleef en nooit iets voor stelde.
En dan nog niet gesproken over de verplichte maatschappelijk werk bezoekjes, ziekenhuizen. Bah. Rond men 6e denk tot men 18e? (had t opgezocht laatst toen ik t in ander topic schreef) nou werkelijk waar heb ik dus geen vertrouwen meer er in dat t ooit dan veranderd.
En nu steeds niet. In hun ogen ben ik nergen goed voor. Mishandeld niet echt, maar liefde heb ik nooit gekent.
En ja dat is nog steeds zo. En nee vergeven zit er niet in. Maar ja wat wil je als je als overbodig persoon word gezien en dat je ouders nooit trots op je zijn. Zelfs niet na diploma's op zak, je zou toch wel een felicitatie verwachten..
Nee, heb niks met mn ouders. Ben ook blij als ik financieel gezien eindelijk kan samen wonen met mijn vriend en dan lekker verder studeren.
Sorry voor dit ietwat emotionele bericht maar er kwam even van alles bij denken en moest t even kwijt aangezien t ook met opvoeding te maken heeft.
En dan nog niet gesproken over de verplichte maatschappelijk werk bezoekjes, ziekenhuizen. Bah. Rond men 6e denk tot men 18e? (had t opgezocht laatst toen ik t in ander topic schreef) nou werkelijk waar heb ik dus geen vertrouwen meer er in dat t ooit dan veranderd.
En nu steeds niet. In hun ogen ben ik nergen goed voor. Mishandeld niet echt, maar liefde heb ik nooit gekent.
En ja dat is nog steeds zo. En nee vergeven zit er niet in. Maar ja wat wil je als je als overbodig persoon word gezien en dat je ouders nooit trots op je zijn. Zelfs niet na diploma's op zak, je zou toch wel een felicitatie verwachten..
Nee, heb niks met mn ouders. Ben ook blij als ik financieel gezien eindelijk kan samen wonen met mijn vriend en dan lekker verder studeren.
Sorry voor dit ietwat emotionele bericht maar er kwam even van alles bij denken en moest t even kwijt aangezien t ook met opvoeding te maken heeft.
dinsdag 6 september 2011 om 00:40
Praat met je ouders!!
Je ziet zelf al dat ze je met de allerbeste bedoelingen beschermd opgevoed hebben. Dat hebben ze gedaan omdat ze van je houden, helaas heeft het voor jou wat minder goed uitgepakt. Ouders zijn mensen, die maken fouten.
Maar kun je dit denk je kwijt bij je ouders? Gewoon in een rustig gesprek? Zonder meteen ze te beschuldigen maar wel aan te geven dat je er wel wat nadelen van ondervindt?
Verder zou ik gaan werken aan de dingen waar je last van hebt. Word assertiever, harder, sterker.
Je ziet zelf al dat ze je met de allerbeste bedoelingen beschermd opgevoed hebben. Dat hebben ze gedaan omdat ze van je houden, helaas heeft het voor jou wat minder goed uitgepakt. Ouders zijn mensen, die maken fouten.
Maar kun je dit denk je kwijt bij je ouders? Gewoon in een rustig gesprek? Zonder meteen ze te beschuldigen maar wel aan te geven dat je er wel wat nadelen van ondervindt?
Verder zou ik gaan werken aan de dingen waar je last van hebt. Word assertiever, harder, sterker.
dinsdag 6 september 2011 om 00:41
Praten kan erg goed helpen. Niet in de verwijtende sfeer.
Ik ben zelf vroeger mishandeld (lichamelijk en emotioneel) en heb er met mijn ouders nooit meer over kunnen praten omdat ze zijn overleden toen ik nog jong was (net puber af)
Mijn man is ernstig mishandeld (lichamelijk) en heeft er met gezinstherapie en praten met zijn moeder vrede mee. Hij heeft nu een heel goede band met zijn moeder. Zijn zus niet die ziet moeder niet meer. Mijn man gaat er goed mee om, zijn zus is in de psychiatrie terecht gekomen.
Ik ben zelf vroeger mishandeld (lichamelijk en emotioneel) en heb er met mijn ouders nooit meer over kunnen praten omdat ze zijn overleden toen ik nog jong was (net puber af)
Mijn man is ernstig mishandeld (lichamelijk) en heeft er met gezinstherapie en praten met zijn moeder vrede mee. Hij heeft nu een heel goede band met zijn moeder. Zijn zus niet die ziet moeder niet meer. Mijn man gaat er goed mee om, zijn zus is in de psychiatrie terecht gekomen.
dinsdag 6 september 2011 om 01:11
quote:zwitsal_nijntje schreef op 06 september 2011 @ 00:42:
Ach als je 12 jaar lang alleen maar praat, gesprekken hebt die steeds uitgebreider worden maar op niks uitdraait kap je er uiteindelijk echt mee. Dan werkt het niet. Maar bij to zal het misschien wel werken.Dan werkt het idd niet nee maar het is zeker het proberen waard! Ik heb laatst ook tegen mijn ouders gezegd dat ik sommige dingen van vroegah wat minder geslaagd vond. Blij dat eindelijk gezegd te hebben. Maar mijn band met ouders is heel goed dus dat is een heel andere situatie.
Ach als je 12 jaar lang alleen maar praat, gesprekken hebt die steeds uitgebreider worden maar op niks uitdraait kap je er uiteindelijk echt mee. Dan werkt het niet. Maar bij to zal het misschien wel werken.Dan werkt het idd niet nee maar het is zeker het proberen waard! Ik heb laatst ook tegen mijn ouders gezegd dat ik sommige dingen van vroegah wat minder geslaagd vond. Blij dat eindelijk gezegd te hebben. Maar mijn band met ouders is heel goed dus dat is een heel andere situatie.
dinsdag 6 september 2011 om 01:17
@ruza: Klopt. Ik heb het ook geprobeert. (Gelukkig dat je blij was t toch gezegd te hebben en jullie band goed is. )
Alleen, met een brief, hulp maar zonder resultaat. Ooit houd het op en probeer je zoveel mogelijk alles het ene oor in en andere oor uit te laten gaan.
door dit topic zit ik nog zo na te denken, omdat het in mn hoofd niet zo goed gaat laatste tijd. Alles zit tegen, weet geen beslissingen te maken, psychische klachten.. Maar de drempel voor hulp zoeken vind ik best lastig na alles. Terwijl ik dolgraag wil dat het snel over is, maar ben zo bang dat het iets blijvends is. En je psychische klachten niet weggaan.
Alleen, met een brief, hulp maar zonder resultaat. Ooit houd het op en probeer je zoveel mogelijk alles het ene oor in en andere oor uit te laten gaan.
door dit topic zit ik nog zo na te denken, omdat het in mn hoofd niet zo goed gaat laatste tijd. Alles zit tegen, weet geen beslissingen te maken, psychische klachten.. Maar de drempel voor hulp zoeken vind ik best lastig na alles. Terwijl ik dolgraag wil dat het snel over is, maar ben zo bang dat het iets blijvends is. En je psychische klachten niet weggaan.
dinsdag 6 september 2011 om 01:22
Zwitsal, is het geen optie om eens met een psycholoog te gaan praten gewoon om het te proberen? Zonder de direkte bedoeling meteen aan de slag te gaan met je problemen en alles op tafel te leggen maar gewoon een keer gaan om te kijken hoe het voelt?
Verder: kun je ergens je ei(energie) in kwijt? Ik noem maar wat: schilderen, sporten, whatever?
Verder: kun je ergens je ei(energie) in kwijt? Ik noem maar wat: schilderen, sporten, whatever?
dinsdag 6 september 2011 om 01:22
Ik ben niet overbeschermd, maar onderbeschermd.
Praten helpt niet, want mijn ouders staan nog steeds achter hun manier van opvoeden. (Sterker nog, proberen dit nu op hun kleinkind uit.)
Vergeven en vergeten kan ik dus niet, ondanks dat ook ik geloof dat ze de in hun ogen de juiste aanpak hanteerden.
Praten helpt niet, want mijn ouders staan nog steeds achter hun manier van opvoeden. (Sterker nog, proberen dit nu op hun kleinkind uit.)
Vergeven en vergeten kan ik dus niet, ondanks dat ook ik geloof dat ze de in hun ogen de juiste aanpak hanteerden.
dinsdag 6 september 2011 om 02:00
Ruza bedankt voor je reactie vind ik erg lief.
Ja ik zat dus al lange tijd te denken "ga naar de huis arts en leg op tafel wat je dwars zit". Briefje met punten ligt nog steeds klaar. Maar de stap vind ik zo moeilijk. Ik zie er zeg maar tegen op en ben eigenlijk ook weer bang dat mn ouders zeggen dat ik me aanstel (ondanks dat mn ma depressief/borderline is,heeft). Daarom ben ik nu nog wakker, zit zo te denken 'moet gaan, dan ben ik er van af en word t hopelijk alleen maar beter'. Alleen soms denk ik dat het niet erg genoeg is waar ik mee zit, maar het is mn hoofd/gevoel wat niet altijd goed wil doen voelen.
Beetje rare uitleg sorry.
Ja dat had ik in sporten, maar nu ik dus weer terug bij af ben. (was net paar maandjes genezen van broertje van pfeiffer) heb ik weer te veel last van vermoeidheid en komt er van sporten niets meer. Verder heb ik nog niets waar ik mijn energie in kwijt kan jammer genoeg.
Bedankt dat je naar me wilde luisteren. Doet me goed. (maatschappelijk werk ervaring was nooit fijn hoe die gesprekken gingen. Voelde me nooit begrepen e.d. Dus hoop dat het bij een psycholoog dan beter is.) maar dan alsnog eerst een schop onder men kont krijgen en t eerst bij de huisarts voorleggen wat hij me aanraad..
Ja ik zat dus al lange tijd te denken "ga naar de huis arts en leg op tafel wat je dwars zit". Briefje met punten ligt nog steeds klaar. Maar de stap vind ik zo moeilijk. Ik zie er zeg maar tegen op en ben eigenlijk ook weer bang dat mn ouders zeggen dat ik me aanstel (ondanks dat mn ma depressief/borderline is,heeft). Daarom ben ik nu nog wakker, zit zo te denken 'moet gaan, dan ben ik er van af en word t hopelijk alleen maar beter'. Alleen soms denk ik dat het niet erg genoeg is waar ik mee zit, maar het is mn hoofd/gevoel wat niet altijd goed wil doen voelen.
Beetje rare uitleg sorry.
Ja dat had ik in sporten, maar nu ik dus weer terug bij af ben. (was net paar maandjes genezen van broertje van pfeiffer) heb ik weer te veel last van vermoeidheid en komt er van sporten niets meer. Verder heb ik nog niets waar ik mijn energie in kwijt kan jammer genoeg.
Bedankt dat je naar me wilde luisteren. Doet me goed. (maatschappelijk werk ervaring was nooit fijn hoe die gesprekken gingen. Voelde me nooit begrepen e.d. Dus hoop dat het bij een psycholoog dan beter is.) maar dan alsnog eerst een schop onder men kont krijgen en t eerst bij de huisarts voorleggen wat hij me aanraad..
dinsdag 6 september 2011 om 02:07
Zwitsalnijntje, ook ik kom uit een dergelijke situatie. Veel gesprekken met maatschappelijk werk, psychologen te over gezien.
Eerlijk gezegd heeft het me geen snars geholpen. Wat wel hielp was uit huis gaan (ik ging samenwonen) en veel afstand nemen. Nu ik zelf moeder ben, gaat het eindelijk heel erg goed met mij en denk ik zelfs nog maar weinig aan toen.
Ik wil je verder niet ontmoedigen, natuurlijk is het verstandig om hulp in te roepen. Het is alleen geen tovermiddel natuurlijk. Voor de een helpt het, voor de ander dus niet.
Eerlijk gezegd heeft het me geen snars geholpen. Wat wel hielp was uit huis gaan (ik ging samenwonen) en veel afstand nemen. Nu ik zelf moeder ben, gaat het eindelijk heel erg goed met mij en denk ik zelfs nog maar weinig aan toen.
Ik wil je verder niet ontmoedigen, natuurlijk is het verstandig om hulp in te roepen. Het is alleen geen tovermiddel natuurlijk. Voor de een helpt het, voor de ander dus niet.
dinsdag 6 september 2011 om 02:12
Helene: jammer dat het voor jou ook niet hielp. Woon in een mini dorp en als ik dus wil samen wonen word het in een stad en zullen we niet gelijk inkomsten op een rijtje hebben qua bijbaan. Aangezien we beide nog (willen) studeren. Word t sowieso eerst een woning en als we eenmaal zekerheid hebben werk er bij om rond te komen. Want dat is t grote probleem.
Dat snap ik, daarom vind ik t ook moeilijk wat ik zal doen.
Hoe is t trouwens met je dochtertje? Al weer wat beter?
Dat snap ik, daarom vind ik t ook moeilijk wat ik zal doen.
Hoe is t trouwens met je dochtertje? Al weer wat beter?
dinsdag 6 september 2011 om 06:33
Een mens is het product van zijn/haar opvoeding, maar je hebt áltijd zelf de keuze om iets van het leven te maken!
Ik geloof niet dat ik zo'n gezellige jeugd heb gehad, met een zeer dominante en strenge vader en een onderdanige moeder (die overleed toen ik 16 was).
Wel is mijn leven daardoor waarschijnlijk anders verlopen dan van een gemiddeld meisje van mijn leeftijd, maar toch nam ik die keuzes zelf.
Dus heb ik zélf het roer omgegooid en de opvoeding van mijn dochter (nu 39) heel anders aangepakt en waarschijnlijk ook fouten gemaakt.
Maar dat doet elke ouder en ik ben reuze trots op wat mijn dochter zelf heeft bereikt, onafhankelijk van mij!
Ik geloof niet dat ik zo'n gezellige jeugd heb gehad, met een zeer dominante en strenge vader en een onderdanige moeder (die overleed toen ik 16 was).
Wel is mijn leven daardoor waarschijnlijk anders verlopen dan van een gemiddeld meisje van mijn leeftijd, maar toch nam ik die keuzes zelf.
Dus heb ik zélf het roer omgegooid en de opvoeding van mijn dochter (nu 39) heel anders aangepakt en waarschijnlijk ook fouten gemaakt.
Maar dat doet elke ouder en ik ben reuze trots op wat mijn dochter zelf heeft bereikt, onafhankelijk van mij!
dinsdag 6 september 2011 om 07:06
Ik heb mijn ouders nooit geweldig gevonden. ik werd geboren en mijn moeder was 40. Schaamde mij altijd rot ervoor.
Wij moesten ons maar redden,..er was nooit iemand thuis, Geld was erg belangrijk. Mijn moeder moest er altijd tiptop uitzien van mijn vader. Geen ouders waarmee ik een fijn contact had. Bij het overlijden van mijn vader, ook geen traan gelaten en geen rouwproces gehad. Als mijn moeder komt te overlijden zal ik ok geen traan laten.
Wij moesten ons maar redden,..er was nooit iemand thuis, Geld was erg belangrijk. Mijn moeder moest er altijd tiptop uitzien van mijn vader. Geen ouders waarmee ik een fijn contact had. Bij het overlijden van mijn vader, ook geen traan gelaten en geen rouwproces gehad. Als mijn moeder komt te overlijden zal ik ok geen traan laten.
dinsdag 6 september 2011 om 07:18
quote:Moonlight82 schreef op 06 september 2011 @ 00:21:
Nou, ik heb wel een goede basis gekregen denk ik. Niet geslagen e.d.
Maar dat is tegelijk het moeilijke want ze deden altijd zo hun best etc. dat je bijna niet mag vinden dat bepaalde dingen beter hadden gekund.
Van mij hadden er wel wat duidelijkere grenzen mogen zijn. En dat dingen wat vaker duidelijk uitgesproken zouden worden. Dat ze ons meer dingen zelf hadden laten doen ipv het pamperen.
En meer structuur meegeven.
De rest van je leven bezig zijn met dingen ontdekken, leren die voor anderen vanzelfsprekend zijn ,waardoor je in deze harde maatschappij een stempel krijgt omdat je net even anders reageert dan gebruikelijk is. Zolang bezig zijn met dat soort dingen dat het je bijna je halve leven heeft gekost en je dan afvragen wat je allemaal wel had kunnen worden,bereiken als je die dingen niet meer had hoeven leren.
Sorry als het verwarrend overkomt maar deze dingen houden me de laatste maanden enorm bezig. Ja, ik weet dat ik een hoop bereikt heb de afgelopen jaren .maar het steeds moeten vechten voor iets wat voor anderen zo vanzelfsprekend is maakt me soms zo ontzettend moe.
Nou, ik heb wel een goede basis gekregen denk ik. Niet geslagen e.d.
Maar dat is tegelijk het moeilijke want ze deden altijd zo hun best etc. dat je bijna niet mag vinden dat bepaalde dingen beter hadden gekund.
Van mij hadden er wel wat duidelijkere grenzen mogen zijn. En dat dingen wat vaker duidelijk uitgesproken zouden worden. Dat ze ons meer dingen zelf hadden laten doen ipv het pamperen.
En meer structuur meegeven.
De rest van je leven bezig zijn met dingen ontdekken, leren die voor anderen vanzelfsprekend zijn ,waardoor je in deze harde maatschappij een stempel krijgt omdat je net even anders reageert dan gebruikelijk is. Zolang bezig zijn met dat soort dingen dat het je bijna je halve leven heeft gekost en je dan afvragen wat je allemaal wel had kunnen worden,bereiken als je die dingen niet meer had hoeven leren.
Sorry als het verwarrend overkomt maar deze dingen houden me de laatste maanden enorm bezig. Ja, ik weet dat ik een hoop bereikt heb de afgelopen jaren .maar het steeds moeten vechten voor iets wat voor anderen zo vanzelfsprekend is maakt me soms zo ontzettend moe.
dinsdag 6 september 2011 om 07:23
quote:Nelletje schreef op 06 september 2011 @ 00:24:
Ik heb ook de nodige dingen in mijn opvoeding meegemaakt waar je niet vrolijk van wordt. Het heeft ook moeite gekost om bepaalde dingen te repareren. Maar ik weet dat mijn ouders hun best hebben gedaan. Meer kan je niet van ze verwachten. Mijn moeder en ik kijken er nog steeds anders tegenaan. Ik ben echter van mening dat wat geweest is, is geweest en dat het geen nut heeft om te blijven hangen in het verleden. Ik heb mezelf gerepareerd en vind mezelf een leuk mens. De huidige en toekomstige band met mijn moeder is belangrijker dan vast blijven houden aan oud zeer. Nu gebeuren er nog weleens dingen waar je niet helemaal blij van wordt, maar dat kan ik nast me neerleggen.
Eens. Ik ken een geval van ouders met meerdere kinderen waarvan er een aantal negatief en een aantal positief tegen hun opvoeding aankijken. De mensen die negatief tegen hun opvoeding aankijken, hebben conflicten met hun ouders, maar tegelijkertijd ook met hun omgeving. Ze zitten niet goed in hun vel en wijten dat aan de opvoeding.
Die conflicten verergeren de zaak alleen maar. Logisch, stel dat je na 30 jaar ineens te horen krijgt dat je zoveel verkeerd hebt gedaan toen je kleine kinderen had. Dat is een aanval waaraan je bovendien helemaal niks meer kunt veranderen. Moeilijk hoor.
Ik heb ook de nodige dingen in mijn opvoeding meegemaakt waar je niet vrolijk van wordt. Het heeft ook moeite gekost om bepaalde dingen te repareren. Maar ik weet dat mijn ouders hun best hebben gedaan. Meer kan je niet van ze verwachten. Mijn moeder en ik kijken er nog steeds anders tegenaan. Ik ben echter van mening dat wat geweest is, is geweest en dat het geen nut heeft om te blijven hangen in het verleden. Ik heb mezelf gerepareerd en vind mezelf een leuk mens. De huidige en toekomstige band met mijn moeder is belangrijker dan vast blijven houden aan oud zeer. Nu gebeuren er nog weleens dingen waar je niet helemaal blij van wordt, maar dat kan ik nast me neerleggen.
Eens. Ik ken een geval van ouders met meerdere kinderen waarvan er een aantal negatief en een aantal positief tegen hun opvoeding aankijken. De mensen die negatief tegen hun opvoeding aankijken, hebben conflicten met hun ouders, maar tegelijkertijd ook met hun omgeving. Ze zitten niet goed in hun vel en wijten dat aan de opvoeding.
Die conflicten verergeren de zaak alleen maar. Logisch, stel dat je na 30 jaar ineens te horen krijgt dat je zoveel verkeerd hebt gedaan toen je kleine kinderen had. Dat is een aanval waaraan je bovendien helemaal niks meer kunt veranderen. Moeilijk hoor.
dinsdag 6 september 2011 om 07:38
Ik denk dat er over het algemeen helaas weinig mensen zijn die echt een goede band met hun ouders hebben...
En vaak is het ook, ja maar opa en oma deden dit en dat ook....
Mijn opvoeding was nou ook niet bepaald super...lichamelijk mishandeld, ik kon het alleen uitzoeken na s.misbruik aangezien mn vader zichzelf te belangrijk vind... en dat hun ook niet wisten wat ze er mee aan moesten.
Mijn moeder durfde vrij weinig...helaas.. mn vader had een drankprobleem waar hij nu onder dwang af is....
Maar nu ik op mezelf woon heb ik geleerd dat ik van iemand niet kan verwachten wat ik misschien zelf ook niet kan als ik in die gene zijn schoenen zou staan op dat moment...
En vaak is het ook, ja maar opa en oma deden dit en dat ook....
Mijn opvoeding was nou ook niet bepaald super...lichamelijk mishandeld, ik kon het alleen uitzoeken na s.misbruik aangezien mn vader zichzelf te belangrijk vind... en dat hun ook niet wisten wat ze er mee aan moesten.
Mijn moeder durfde vrij weinig...helaas.. mn vader had een drankprobleem waar hij nu onder dwang af is....
Maar nu ik op mezelf woon heb ik geleerd dat ik van iemand niet kan verwachten wat ik misschien zelf ook niet kan als ik in die gene zijn schoenen zou staan op dat moment...
dinsdag 6 september 2011 om 07:53
quote:helene31 schreef op 06 september 2011 @ 02:07:
Zwitsalnijntje, ook ik kom uit een dergelijke situatie. Veel gesprekken met maatschappelijk werk, psychologen te over gezien.
Eerlijk gezegd heeft het me geen snars geholpen. Wat wel hielp was uit huis gaan (ik ging samenwonen) en veel afstand nemen. Nu ik zelf moeder ben, gaat het eindelijk heel erg goed met mij en denk ik zelfs nog maar weinig aan toen.
Ik wil je verder niet ontmoedigen, natuurlijk is het verstandig om hulp in te roepen. Het is alleen geen tovermiddel natuurlijk. Voor de een helpt het, voor de ander dus niet.
Ik ben het helemaal met je eens Helene want het is zeker geen tovermiddel en uiteindelijk moet je het toch zelf doen! Je kunt/mag je ouders niet "de schuld" geven van je eigen disfunctioneren want als je volwassen bent, ben je verantwoordelijk voor je eigen handelen en functioneren. Wat niet wegneemt dat een bepaald type ouders het hun kinderen heel erg lastig hebben gemaakt en/of nog kunnen maken. Het heeft helemaal geen zin om te verwachten dat ouders begrip gaan tonen en zéker niet dat ze wel zullen veranderen. Als je die hoop houdt, kom je van een koude kermis thuis. De oplossing is om jezelf een schop onder je achterste te geven en je los te maken. Niet blijven hangen in het verleden of jezelf in een slachtofferrol plaatsen maar je met alle energie hard gaan werken aan jezelf en je richten op je eigen toekomst. Je moet onafhankelijk worden van je ouders maar dat geldt voor iedereen. Alleen is het voor kinderen die een moeilijke jeugd hebben gehad veel moeilijker. Als je echter de kracht hebt om alle energie op je eigen leven te richten i.p.v. op het doel je ouders te veranderen, kun je een gecompliceerde jeugd makkelijker achter je laten en heb je een betere toekomst.
Het is voor kinderen van ouders met psychiatrische problematiek wel heel moeilijk en zeker die kinderen hebben daar echt hulp van een professional bij nodig omdat ze zelf ook beschadigd zijn. Helaas kan zo iemand je alleen helpen als je bereid bent om hard aan jezelf te werken. Niemand kan het vóór je oplossen maar ze helpen je op weg naar de oplossing.
Ik zou niemand snel adviseren om te gaan praten met ouders want dat maakt het naar mijn idee meestal niet beter maar slechter. Ouders worden boos als ze geconfronteerd worden met de onvrede van hun kind en kinderen worden nog gefrustreerder omdat ze geen gehoor vinden. Vervolgens zit je ook nog met het extra probleem van 'ruzie met ouders'. Ik zou mijn tijd en energie niet meer investeren in allerlei moeilijke gesprekken met ouders.
Ik zou het niemand aanraden. Ga je eigen leven leiden en maak daar iets moois van.
Zwitsalnijntje, ook ik kom uit een dergelijke situatie. Veel gesprekken met maatschappelijk werk, psychologen te over gezien.
Eerlijk gezegd heeft het me geen snars geholpen. Wat wel hielp was uit huis gaan (ik ging samenwonen) en veel afstand nemen. Nu ik zelf moeder ben, gaat het eindelijk heel erg goed met mij en denk ik zelfs nog maar weinig aan toen.
Ik wil je verder niet ontmoedigen, natuurlijk is het verstandig om hulp in te roepen. Het is alleen geen tovermiddel natuurlijk. Voor de een helpt het, voor de ander dus niet.
Ik ben het helemaal met je eens Helene want het is zeker geen tovermiddel en uiteindelijk moet je het toch zelf doen! Je kunt/mag je ouders niet "de schuld" geven van je eigen disfunctioneren want als je volwassen bent, ben je verantwoordelijk voor je eigen handelen en functioneren. Wat niet wegneemt dat een bepaald type ouders het hun kinderen heel erg lastig hebben gemaakt en/of nog kunnen maken. Het heeft helemaal geen zin om te verwachten dat ouders begrip gaan tonen en zéker niet dat ze wel zullen veranderen. Als je die hoop houdt, kom je van een koude kermis thuis. De oplossing is om jezelf een schop onder je achterste te geven en je los te maken. Niet blijven hangen in het verleden of jezelf in een slachtofferrol plaatsen maar je met alle energie hard gaan werken aan jezelf en je richten op je eigen toekomst. Je moet onafhankelijk worden van je ouders maar dat geldt voor iedereen. Alleen is het voor kinderen die een moeilijke jeugd hebben gehad veel moeilijker. Als je echter de kracht hebt om alle energie op je eigen leven te richten i.p.v. op het doel je ouders te veranderen, kun je een gecompliceerde jeugd makkelijker achter je laten en heb je een betere toekomst.
Het is voor kinderen van ouders met psychiatrische problematiek wel heel moeilijk en zeker die kinderen hebben daar echt hulp van een professional bij nodig omdat ze zelf ook beschadigd zijn. Helaas kan zo iemand je alleen helpen als je bereid bent om hard aan jezelf te werken. Niemand kan het vóór je oplossen maar ze helpen je op weg naar de oplossing.
Ik zou niemand snel adviseren om te gaan praten met ouders want dat maakt het naar mijn idee meestal niet beter maar slechter. Ouders worden boos als ze geconfronteerd worden met de onvrede van hun kind en kinderen worden nog gefrustreerder omdat ze geen gehoor vinden. Vervolgens zit je ook nog met het extra probleem van 'ruzie met ouders'. Ik zou mijn tijd en energie niet meer investeren in allerlei moeilijke gesprekken met ouders.
Ik zou het niemand aanraden. Ga je eigen leven leiden en maak daar iets moois van.
