Relaties
alle pijlers
Relatie met schoonouders
maandag 19 augustus 2019 om 11:54
Allen,
(Excuses voor de lange tekst, maar ik weet niet hoe ik het korter kan omschrijven)
Ik zou graag eens jullie mening weten over onderstaande situatie. Het is moeilijk voor mij om de situatie nog rationeel te bekijken. Ik hoop dat anderen vanuit een neutraal standpunt wat advies kunnen bezorgen.
De relatie tussen mijn vrouw en haar ouders is allesbehalve als gezond te omschrijven.
Mijn vrouw is een zacht persoon. Ze heeft een heel zorgend karakter. Ze gaat confrontatie uit de weg en aanvaard onrechtvaardigheid om "de goede vrede te behouden".
Ik hou van mijn vrouw en naar mijn mening is hun relatie niet meer te rechtvaardigen. Tegelijkertijd wil ik mij niet mengen in hun relatie maar ik heb ook het punt bereikt waar ik oprecht denk dat mijn vrouw beter af is zonder hen.
Ik probeer mij bij de cronolische feiten te houden om de situatie neutraal te kunnen omschrijven:
- Mijn vrouw moest tijdens haar jeugd vaak stelen in de winkel van haar moeder. Haar moeder stopte dan juwelen en dergelijk in haar broekzak omdat ze er onschuldig uitzag. Toen ze zo'n 9 jaar was weigerde ze dit nog te doen.
- Toen ze 12 jaar was, is ze misbruikt door haar vader. Hij kwam s'nachts haar kamer binnen en stak zijn hand waar die niet moest zijn. Dit heeft hij verschillende keren gedaan. Opeens stopte het misbruik gelukkig.
- Er is een enorm gebrek aan respect voor haar.
Om te verduidelijken... Haar vader voerde haar altijd naar de bushalte toen ze naar school moest. Hij wachtte echter nooit op haar. Als hij voorbij reed en ze stond er niet dan reed hij onmiddellijk door en moest ze de 6 km te voet wandelen. Ikzelf heb haar talloze keren op moeten halen als we net samen waren.
- Toen wij beiden studeerden aan de hoge school studeerde ze altijd bij mij. Op een dag (midden in de examens) belde hij haar op om te zeggen dat ze naar huis moest komen om eten klaar te maken. Toen ik haar meegaf dat ze dit moest weigeren, stond hij opeens aan onze voordeur om te eisen dat ze kwam koken. Ze kon namelijk straks ook nog studeren. Het dwingend karakter van zijn eis en de manier waarop hij dit vroeg is niet hoe een vader zijn dochter hoort aan te spreken.
Ik heb hem op dat moment de huid vol gescholden en ben in een woede uitgebarsten. Hij is uiteindelijk naar huis gereden maar we hebben nooit nog een woord tegen elkaar gezegd. Dit is ondertussen zo'n 9 jaar geleden. Het tiranistisch gedrag is sindsdien ook niet meer voorgekomen.
- Ze heeft zelf haar hogere studies moeten bekostigen. Ze moest zogezegd de reçutjes afgeven, maar ze hebben dit nooit betaald. Mijn vrouw moest in het weekend gaan werken om de studies te kunnen betalen. Ook ik heb daar financieel veel in bijgedragen
- ...+ Talloze andere voorbeelden.
Wat vinden jullie van die hele situatie? Naar mijn mening verbreekt ze best alle contact zoals ze al vele jaren eerder had moeten doen. Ik wil ook vermijden dat ik haar hierin beïnvloed.
Maar het begint toch danig op mijn zenuwen te werken...
Wat zouden jullie doen? Enig advies hoe we dit best aanpakken?
Alvast bedankt.
(Excuses voor de lange tekst, maar ik weet niet hoe ik het korter kan omschrijven)
Ik zou graag eens jullie mening weten over onderstaande situatie. Het is moeilijk voor mij om de situatie nog rationeel te bekijken. Ik hoop dat anderen vanuit een neutraal standpunt wat advies kunnen bezorgen.
De relatie tussen mijn vrouw en haar ouders is allesbehalve als gezond te omschrijven.
Mijn vrouw is een zacht persoon. Ze heeft een heel zorgend karakter. Ze gaat confrontatie uit de weg en aanvaard onrechtvaardigheid om "de goede vrede te behouden".
Ik hou van mijn vrouw en naar mijn mening is hun relatie niet meer te rechtvaardigen. Tegelijkertijd wil ik mij niet mengen in hun relatie maar ik heb ook het punt bereikt waar ik oprecht denk dat mijn vrouw beter af is zonder hen.
Ik probeer mij bij de cronolische feiten te houden om de situatie neutraal te kunnen omschrijven:
- Mijn vrouw moest tijdens haar jeugd vaak stelen in de winkel van haar moeder. Haar moeder stopte dan juwelen en dergelijk in haar broekzak omdat ze er onschuldig uitzag. Toen ze zo'n 9 jaar was weigerde ze dit nog te doen.
- Toen ze 12 jaar was, is ze misbruikt door haar vader. Hij kwam s'nachts haar kamer binnen en stak zijn hand waar die niet moest zijn. Dit heeft hij verschillende keren gedaan. Opeens stopte het misbruik gelukkig.
- Er is een enorm gebrek aan respect voor haar.
Om te verduidelijken... Haar vader voerde haar altijd naar de bushalte toen ze naar school moest. Hij wachtte echter nooit op haar. Als hij voorbij reed en ze stond er niet dan reed hij onmiddellijk door en moest ze de 6 km te voet wandelen. Ikzelf heb haar talloze keren op moeten halen als we net samen waren.
- Toen wij beiden studeerden aan de hoge school studeerde ze altijd bij mij. Op een dag (midden in de examens) belde hij haar op om te zeggen dat ze naar huis moest komen om eten klaar te maken. Toen ik haar meegaf dat ze dit moest weigeren, stond hij opeens aan onze voordeur om te eisen dat ze kwam koken. Ze kon namelijk straks ook nog studeren. Het dwingend karakter van zijn eis en de manier waarop hij dit vroeg is niet hoe een vader zijn dochter hoort aan te spreken.
Ik heb hem op dat moment de huid vol gescholden en ben in een woede uitgebarsten. Hij is uiteindelijk naar huis gereden maar we hebben nooit nog een woord tegen elkaar gezegd. Dit is ondertussen zo'n 9 jaar geleden. Het tiranistisch gedrag is sindsdien ook niet meer voorgekomen.
- Ze heeft zelf haar hogere studies moeten bekostigen. Ze moest zogezegd de reçutjes afgeven, maar ze hebben dit nooit betaald. Mijn vrouw moest in het weekend gaan werken om de studies te kunnen betalen. Ook ik heb daar financieel veel in bijgedragen
- ...+ Talloze andere voorbeelden.
Wat vinden jullie van die hele situatie? Naar mijn mening verbreekt ze best alle contact zoals ze al vele jaren eerder had moeten doen. Ik wil ook vermijden dat ik haar hierin beïnvloed.
Maar het begint toch danig op mijn zenuwen te werken...
Wat zouden jullie doen? Enig advies hoe we dit best aanpakken?
Alvast bedankt.
anoniem_6643169e3631f wijzigde dit bericht op 19-08-2019 13:35
18.87% gewijzigd
maandag 19 augustus 2019 om 12:00
Wat erg voor je vrouw, en wat fijn voor haar dat je haar steunt en achter haar staat. Dat zal haar goed doen. Ik denk dat je vrouw de enige is die kan beslissen wat ze hiermee aan wil. Ik denk dat het heel moeilijk is om te beslissen het contact met je naaste familie helemaal te verbreken. Want voor haar gevoel zal ze er dan 'alleen' voorstaan in alle situaties waarin (jonge) vrouwen haar ouders graag bij haar heeft, zoals trouwen, kinderen krijgen, etc.
Wellicht dat een psycholoog haar kan helpen het een en ander te verwerken, en dat ze vervolgens een weloverwogen beslissing kan nemen. Het enige wat jij voor haar daarin kan betekenen is een schouder bieden om op te huilen, hoe moeilijk dat ook is...
Sterkte!
Wellicht dat een psycholoog haar kan helpen het een en ander te verwerken, en dat ze vervolgens een weloverwogen beslissing kan nemen. Het enige wat jij voor haar daarin kan betekenen is een schouder bieden om op te huilen, hoe moeilijk dat ook is...
Sterkte!
maandag 19 augustus 2019 om 12:03
dit is iets wat alleen je vrouw kan beslissen, hoezeer je ook gelijk kunt hebben. Als jij voor haar beslist, doe je eigenlijk hetzelfde als haar ouders, ook al is dat uit liefde.
Het enige wat jij kunt doen, is haar helpen om sterker te worden zodat ze uiteindelijk voor zichzelf kan kiezen.
Begrijp me niet verkeerd, de manier waarop haar ouders met haar omgaan, deugt gewoon niet! Maar ze moet dit echt zelf doen, uiteraard met jou als steun.
Weet je waarom ze dit niet wil? Hoe kijkt ze er zelf tegen aan?
Het enige wat jij kunt doen, is haar helpen om sterker te worden zodat ze uiteindelijk voor zichzelf kan kiezen.
Begrijp me niet verkeerd, de manier waarop haar ouders met haar omgaan, deugt gewoon niet! Maar ze moet dit echt zelf doen, uiteraard met jou als steun.
Weet je waarom ze dit niet wil? Hoe kijkt ze er zelf tegen aan?
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
maandag 19 augustus 2019 om 12:03
Vanbinnen ben ik het met je eens, dit contact geeft haar alleen maar verdriet. Maar gevoelsmatig zal zij het misschien anders ervaren en het is belangrijk dat het haar keuze is.
Ik sluit me aan bij de mensen boven mij, therapie zou haar goed doen, om dingen van vroeger te verwerken maar ook zeker om sterker in haar schoenen te komen te staan.
Ik sluit me aan bij de mensen boven mij, therapie zou haar goed doen, om dingen van vroeger te verwerken maar ook zeker om sterker in haar schoenen te komen te staan.
maandag 19 augustus 2019 om 12:04
Jij moet nu niet de dominante rol gaan overnemen en vertellen wat je vrouw wel of niet moet doen.
Laat haar inzien dat professionele hulp haar waarschijnlijk kan helpen. Dat zij zelf eventueel de beslissing moet nemen of en hoe ze eventueel contact houdt met haar familie.
Laat haar inzien dat professionele hulp haar waarschijnlijk kan helpen. Dat zij zelf eventueel de beslissing moet nemen of en hoe ze eventueel contact houdt met haar familie.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
maandag 19 augustus 2019 om 12:44
Weet je vrouw dat je dit topic hebt geopend?
Je schrijft namelijk het verhaal in de “ ik vorm” maar eindigt met de vraag hoe “jullie” dit kunnen aanpakken.
Ik lees dat je je zorgen maakt, maar tegelijk is het zo geschreven dat je lijkt aan te sturen op het advies “ verbreek het contact”. Ook ik vind dat dat een keuze van je vrouw zou moeten zijn, niet beïnvloed door jou. Dat is moeilijk, dat begrijp ik, maar dwing haar niet te kiezen tussen haar familie en jou!
Ik zou het overigens bepaald niet fijn vinden als mijn partner mijn persoonlijke zaken (en die van mijn familie - wellicht herkenbaar: afgebrand huis en dochter die architect is en het nieuwe huis tekent) zomaar op het internet zet.
Je schrijft namelijk het verhaal in de “ ik vorm” maar eindigt met de vraag hoe “jullie” dit kunnen aanpakken.
Ik lees dat je je zorgen maakt, maar tegelijk is het zo geschreven dat je lijkt aan te sturen op het advies “ verbreek het contact”. Ook ik vind dat dat een keuze van je vrouw zou moeten zijn, niet beïnvloed door jou. Dat is moeilijk, dat begrijp ik, maar dwing haar niet te kiezen tussen haar familie en jou!
Ik zou het overigens bepaald niet fijn vinden als mijn partner mijn persoonlijke zaken (en die van mijn familie - wellicht herkenbaar: afgebrand huis en dochter die architect is en het nieuwe huis tekent) zomaar op het internet zet.
maandag 19 augustus 2019 om 12:50
maandag 19 augustus 2019 om 13:03
Precies wat ik wil schrijven.daarnaast vind ik je klinken als een hele lieve man, maar dwing haar niet want ze moet echt haar eigen grenzen leren aangeven.rosanna08 schreef: ↑19-08-2019 12:03dit is iets wat alleen je vrouw kan beslissen, hoezeer je ook gelijk kunt hebben. Als jij voor haar beslist, doe je eigenlijk hetzelfde als haar ouders, ook al is dat uit liefde.
Het enige wat jij kunt doen, is haar helpen om sterker te worden zodat ze uiteindelijk voor zichzelf kan kiezen.
Begrijp me niet verkeerd, de manier waarop haar ouders met haar omgaan, deugt gewoon niet! Maar ze moet dit echt zelf doen, uiteraard met jou als steun.
Weet je waarom ze dit niet wil? Hoe kijkt ze er zelf tegen aan?
Anders ben jij weer een persoon die haar onder druk zet. In haar eigen huis moet ze nu de ruimte krijgen hier zelf voor te kiezen.
Ik vind je houding hierin wel goed, maar dwing haar niet.
maandag 19 augustus 2019 om 13:05
maandag 19 augustus 2019 om 13:11
Jemig. Wat rot voor je vrouw... en wat zal het pijnlijk zijn om dit van een zekere afstand, aan te moeten kijken...
Wel ben ik het met de reacties eens; wees er gewoon voor je vrouw, maar stuur niet ergens op aan omdat jij denkt (hoe terecht ook, naar mijn mening) dat dit beter voor haar zal zijn.
Zij zal dit zelf moeten beslissen... of ze laat dit zo gaan, wees er dan voor haar. Laat haar merken dat ze er WEL toe doet, juist heel veel!
Daarnaast vind ik wel dat je voor haar op mag komen. Niet bedoeld in de zin van, dat je ertussen gaat staan, maar stel dat je er een keer bij bent dat ze zo doen en praten. Dan mag je best voor haar opkomen. Hou het dan wel bij jezelf; 'ik vind...' Niet 'jeee*** doe eens normaal tegen haar enz'. Al kan ik me voorstellen dat dat enige zelfbeheersing kost.
Je laat haar de liefde zien die ze verdiend oa door haar eigenwaarde te behouden, en daar horen ook eigen keuzes maken bij...
Wees er gewoon voor haar, zonder jouw mening heel belangrijk voor haar te maken...sterkte hoor. Heel betreurenswaardig voor je vrouw, dit.
Wel ben ik het met de reacties eens; wees er gewoon voor je vrouw, maar stuur niet ergens op aan omdat jij denkt (hoe terecht ook, naar mijn mening) dat dit beter voor haar zal zijn.
Zij zal dit zelf moeten beslissen... of ze laat dit zo gaan, wees er dan voor haar. Laat haar merken dat ze er WEL toe doet, juist heel veel!
Daarnaast vind ik wel dat je voor haar op mag komen. Niet bedoeld in de zin van, dat je ertussen gaat staan, maar stel dat je er een keer bij bent dat ze zo doen en praten. Dan mag je best voor haar opkomen. Hou het dan wel bij jezelf; 'ik vind...' Niet 'jeee*** doe eens normaal tegen haar enz'. Al kan ik me voorstellen dat dat enige zelfbeheersing kost.
Je laat haar de liefde zien die ze verdiend oa door haar eigenwaarde te behouden, en daar horen ook eigen keuzes maken bij...
Wees er gewoon voor haar, zonder jouw mening heel belangrijk voor haar te maken...sterkte hoor. Heel betreurenswaardig voor je vrouw, dit.
maandag 19 augustus 2019 om 18:27
Dit is duidelijk een geval van emotionele mishandeling en verwaarlozing door haar ouders. Het moeilijke eraan is echter dat zij er kennelijk zelf nog lang niet aan toe is om dat te erkennen..
Het enige wat je kunt doen is zelf wél kiezen voor het vermijden van contact met die mensen en (wanneer zij ernaar vraagt) haar duidelijk maken waarom. Mogelijk zal je vrouw in de toekomst zelf ook onder ogen gaan zien dat deze relatie met haar ouders niet gezond voor haar is en ze beter voor zichzelf kan kiezen. Voor haar blijven het haar ouders (hoe bizar het ook is wat ze moest meemaken) en dat is waarschijnlijk haar grootste worsteling.
Het enige wat je kunt doen is zelf wél kiezen voor het vermijden van contact met die mensen en (wanneer zij ernaar vraagt) haar duidelijk maken waarom. Mogelijk zal je vrouw in de toekomst zelf ook onder ogen gaan zien dat deze relatie met haar ouders niet gezond voor haar is en ze beter voor zichzelf kan kiezen. Voor haar blijven het haar ouders (hoe bizar het ook is wat ze moest meemaken) en dat is waarschijnlijk haar grootste worsteling.
