Relaties
alle pijlers
Relatie over
zondag 21 juli 2019 om 13:00
Hoi allemaal,
Sinds kort is mijn relatie over. Het was een korte relatie maar door alles wat we meegemaakt hebben lijkt het wel jaren.
De laatste maanden heb ik voor haar gevochten. En mezelf eigenlijk helemaal aan de kant gezet.
Het ging super de laatste weken maar toch klopte er iets niet. Het ene moment zag ze wel een toekomst met mij en de volgende dag weer niet, hetzelfde met het contact tussen ons ene dag bellen en appen en kon het niet op.
En zo hoorde ik bijna een week niks van haar. Allemaal wanneer het haar uitkwam en wanneer zei het wou. ik heb altijd klaar voor haar gestaan maar wederzijds was het niet.
Laatste weken werd het steeds gekker ze zei dat ze geen emoties voelde en misschien wel borderline had
ik ben zo in de war in men hoofd want zo was ze een jaar geleden helemaal niet. Sochtends zegt ze dat ze van me houd en me mist en savonds is ze weer een heel ander persoon het tegenovergestelde, aanhalen en weer afstoten.
Het vreet energie en als ik er aan terug denk ben ik totaal niet mezelf geweest de laatste tijd. Ik mag denk ik blij wezen dat ik er een punt achter heb gezet afgelopen week alleen voelt het zo op dit moment niet. Zijn er mensen die zich herkennen in dit verhaal?
Vriendelijke groeten
Sinds kort is mijn relatie over. Het was een korte relatie maar door alles wat we meegemaakt hebben lijkt het wel jaren.
De laatste maanden heb ik voor haar gevochten. En mezelf eigenlijk helemaal aan de kant gezet.
Het ging super de laatste weken maar toch klopte er iets niet. Het ene moment zag ze wel een toekomst met mij en de volgende dag weer niet, hetzelfde met het contact tussen ons ene dag bellen en appen en kon het niet op.
En zo hoorde ik bijna een week niks van haar. Allemaal wanneer het haar uitkwam en wanneer zei het wou. ik heb altijd klaar voor haar gestaan maar wederzijds was het niet.
Laatste weken werd het steeds gekker ze zei dat ze geen emoties voelde en misschien wel borderline had
ik ben zo in de war in men hoofd want zo was ze een jaar geleden helemaal niet. Sochtends zegt ze dat ze van me houd en me mist en savonds is ze weer een heel ander persoon het tegenovergestelde, aanhalen en weer afstoten. Het vreet energie en als ik er aan terug denk ben ik totaal niet mezelf geweest de laatste tijd. Ik mag denk ik blij wezen dat ik er een punt achter heb gezet afgelopen week alleen voelt het zo op dit moment niet. Zijn er mensen die zich herkennen in dit verhaal?
Vriendelijke groeten
zaterdag 27 juli 2019 om 23:34
Wat mij helpt is om vooraf te bedenken wat het oplevert als ik contact met hem opneem.Hamerhaai86 schreef: ↑27-07-2019 21:54Fijn dat het leuk was.
Toch fijn om te ervaren!
Ik weet dat iedereen zegt dat geen contact beter is. Maar toen we geen contact hadden voelde ik me ook klote. En tja, nu ook. Dus wat levert het op... misschien niets idd...
Blegh.. Ik blijf het gewoon niet willen!
Zijn een aantal scenario's:
Hij reageert snel.
Hij reageert laat.
Hij reageert niet.
Bij elk scenario is de uitkomst hetzelfde: het verandert niks aan het feit dat hij weg is uit Nederland en de kans nihil is dat hij ooit weer terug komt. En het belangrijkste feit: hij heeft zich nooit echt aan mij gebonden. Wel gezegd maar nooit bewezen.
Het hebben van contact is een (korte) kick. Het voelt even goed maar daarna voel je je weer rot. Het is als een verslaving. Ik weet niet of je rookt maar het roken van een sigaret heeft hetzelfde effect. Je weet dat het slecht voor je is maar toch doe je het want het voelt goed, voor even.
Probeer voor jezelf te bedenken wat het hebben van contact jou concreet oplevert.
En probeer daarnaast ook te bedenken wat het hebben van géén contact jou concreet oplevert.
Voor beide geldt, niet alleen nu maar ook in de toekomst.
zondag 28 juli 2019 om 00:29
Graag gedaan, ik help graagHamerhaai86 schreef: ↑27-07-2019 23:52Dank je wel. Je geeft goed advies.
Ik moet tijd nemen er over na te denken.
Kan het gevoel dat hij nog gek op me is, we een oplossing moeten zoeken nog niet loslaten.
Hoewel je rationeel denk ik idd gelijk hebt...
Ik ben geweest waar jij nu bent dus ik weet heel goed hoe het voelt. Zelfs als ik me zo ellendig voelde door ZIJN gedrag, voelde elk contact, hoe summier ook, elk lief woord zo goed...dus daar kon ik dan even op teren. Totdat het weer mis ging, hij weer een belofte verbrak, een afspraak afzei, deed aan blame shifting, maar ondertussen ook aan mij vragen om hem niet te laten vallen want dat hadden al zoveel mensen gedaan...
Het is heel zwaar geweest en nog steeds soms maar ik heb ook steeds meer t besef dat ik dit nooit meer wil meemaken. Deze behandeling. De huilbuien die ik heel veel heb gehad, zelfs op t werk! Gelukkig heb ik hele lieve collega's. De depressieve gevoelens, de angst. De energie die ik in deze man heb gestoken, het goed praten van zijn gedrag want ja, hij heeft heel veel ellende meegemaakt in zijn jeugd en ja, er is mentaal gewoon iets erg mis met hem.
Het wachten, het hopen op iets waarvan je eigenlijk wel weet dat het nooit komt... maar toch...stel dat.....
Soms moet je heel diep zinken om weer de weg naar boven te vinden.
