Relatie voorbij?

Nou, na wat ik dacht dat ruim een jaar fantastisch was, is nu ineens patsboem voorbij.

Mijn vriend heeft me gisteren laten weten dat hij het allemaal niet meer kan. Ik die zo druk ben soms met school, mijn moodswings door al die druk. Drie dagen geleden hadden we nog een romantisch weekend en nu, is het ineens weg.



Ik snap heel goed dat ik niet altijd makkelijk was. Maar die klap die je ineens krijgt, achteraf. En dan geen kans krijgen om eraan te werken. Dat is toch wel behoorlijk pijnlijk

Dat gevoel van iets te willen redden terwijl je weet dat je hem nu met rust moet laten.

Maakt t ook niet veel beter dat hij dan heel koeltjes vertelt dat hij eindelijk aan zichzelf denkt en helder kan kijken. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het heel goed dat hij dat doet, en dat hij zo eerlijk is.

Maar mijn god wat doet dat pijn



We hadden nooit ruzie. Waren best friends en toen lovers. En nu, weet ik het niet. Hij heeft het uitgemaakt en ik weet niet of dat tijdelijk is, of dat hij er écht geen heil meer in ziet. Hele tijd maar piekeren omdat je niet snapt hoe dit kan, jezelf voor je kop slaan met het idee 'had ik maar zus en zo gedaan'.



Iemand die dit ook heeft meegemaakt? of gewoon fantastische tips heeft?

Hee Suuri! Je hebt helemaal gelijk hoor. Afsluiten is verder gaan. Ik heb inmiddels ook geen hoop meer op t idee dat we weer samen komen, ook toen ik hem zag gisteren, dacht ik echt 'he, je bent mijn vriendje niet meer'. Enige dat ik niet los kan laten is dat idee dat hij nu een ander heeft en ik me voorbij gelopen voel. Dat is ook inderdaad iets van (veel) mannen: het ene hoofdstuk afsluiten en ook echt verder kunnen. Vrouwen blijven langer hangen in die dingen.

Ik heb ooit in die situatie gezeten waarbij ik degene was die meteen hoteldebotel werd, maar goed, ik was niet degene die t uitmaakte.

Als ik nu de 'uitmaker' was, had ik ws ook iets beter kunnen verkroppen dat hij zo snel zo heftig verder gaat.



Maar goed, ik moet hem echt even loslaten idd, anders heb ik alleen mezelf ermee. Ging eigenlijk verdomd goed (ik zocht geen contact meer), tot ik m gisteren toevallig tegenkwam op weg naar zn chick..

Thanks Rosa!

Ja, mijn ex is er zo een die binnen no time hotel de botel is en zichzelf dan helemaal verliest in een meisje, zo ook bij mij. Het is een schat van een jongen, maar hij is wel echt van de verliefdheden.

Ik weet ergens ook wel dat hij mij na ruim een jaar niet 123 vergeet, zeker omdat hij 4 weken terug nog vroeg of ik altijd zn vriendinnetje wilde zijn (lekker zoetsappig ). Maar je gaat jezelf gek maken met doemdenken! En t feit dat hij als een botte hork dingen mailt als 'jee, ik ga een weekje naar portugal!' maakt t ook niet makkelijker (gelukkig lukt t me prima om daar niet op te reageren!)



Ik doe idd lekker mn ding, ga binnenkort op vakantie met een vriendin en ik ga straks weer studeren, mijn leven is hardstikke ok. Het zijn gewoon die klappen die je gedurende je 'rouwproces' soms even moet verduren. En dat dramatische gevoel van 'ik vind nooit meer iemand waarmee ik heb wat ik met hem had'.



De relatie voor deze relatie eindigde net zo pijnlijk (eigenlijk nog pijnlijker), en ook daar ben ik uitgekomen (ok, mede dankzij mijn laatste ex, maar toch).