Relatie zit er nu niet, wat nu te doen?

Ik had dit bericht als reactie geplaatst in een ander topic, maar omdat ik het lullig vind dat het dan ineens over mij gaat (het is niet mijn topic) heb ik besloten mn eigen topic aan te maken. Ik kan namelijk wel wat raad gebruiken. Wat is er aan de hand?:



3 maanden geleden een man ontmoet, veelal contact via mail/ sms (heel veel) en na een tijdje gingen we pas afspreken. Ik kwam net uit een relatie, en toen ik hem tegenkwam was ik totaal niet bezig met een andere man. Ik ben flink gekwetst door mn ex, dus was klaar met mannen. Uiteindelijk vond ik het contact met nieuwe man leuk, en toch afgesproken. En er was aantrekkingskracht, hij was ook helemaal weg van me. Maar naarmate we verder gingen met het contact kwamen er discussies, gezeik en zelfs al een ruzie. Dit had te maken met het feit dat hij dingen in mij triggerde die me aan mn ex deden denken..hij deed en zei bijvoorbeeld dingen die mijn ex ook zo deed, waardoor er bij mij boosheid en verdriet weer bovenkwam. Daardoor reageerde ik niet goed op nieuwe man, ik was snel teleurgesteld in hem, kon fel reageren terwijl dat helemaal niet mijn bedoeling was. Het leek vanzelf te gaan. We kwamen in een cirkel...door mijn gedrag reageerde hij weer verkeerd op mij waardoor ik me weer meer geen storen aan hem, en zo kwamen we in een cirkel van discussies, irritaties enz. Zaten ook leuke momenten tussen hoor, maar die cirkel kwamen we niet uit.



Paar dagen geleden goed gesprek gehad. Afgesproken om de druk en verwachtingen weg te halen..geen relatie, maar gewoon ontspannen met elkaar omgaan. Er viel een last van mn schouders, want nu weet ik wel dat de timing totaal niet goed was. Ik leerde hem te vroeg kennen, en hoe leuk ik hem ook vind..mn ex zat/ zit nog in de weg (voornamelijk het gevoel wat ik daaraan over heb gehouden, niet mn ex zelf).

Hij zei ook dat hij me superleuk vind, lief lekker enz...maar dat door alle irritaties en discussies zijn verliefde gevoel is gezakt, zo niet weg want al het gedoe heeft alles overschaduwd. Hij zegt wel gevoelens te hebben voor me, maar een relatie zit er nu niet in, wil hij niet. Door alles wat ik hierboven heb beschreven. Het is niet zo dat ik de enige schuldige ben hierin, zijn we beide!

Nu die druk weg is (want ik was ook veel teveel bezig met 'ik moet dit laten slagen, ik MOET met hem verder) is het relaxter...we hebben zaterdag toen we dit uitgesproken hebben een super leuke avond gehad, zitten lachen, praten, ouwehoeren zoals we dat nog nooit gedaan hadden. Het voelde heel goed, gewoon leuk! Het leek ineens te lukken...we kwamen tot de conclusie dat er nu gewoon geen verwachtingen moeten zijn in de zin van relatie, samen oud worden enz.



Toch vind ik het lastig. Ik ben het ermee eens dat een relatie nu niet werkt, ik moet ook eerst met mezelf aan de slag....maar toen hij zo duidelijk zei geen relatie nu te willen en dat zn verliefdheid weg ging, schrok ik toch wel (ego gekrenkt?). Ik baal er ook van dat het zo gegaan is, want we vinden elkaar zeker echt leuk, dus ik zie ook wel dat ik aandeel heb in al het gedoe en dat vind ik jammer.

Ik had zoiets van, oke geen relatie..dan sluiten we het af! Ik heb namelijk nog gevoel, dus geheel vriendschappelijk vind ik dan toch lastig, hoewel ik hem ook niet 'kwijt' wil.



Hij gaf direct aan contact te willen houden, dat hij niet wil dat ik uit zn leven verdwijn, met me wil afspreken enz. Maar dat wij eerst moeten proberen om ontspannen met elkaar om te kunnen gaan, zonder druk en verwachtingen. We hadden bijv al eens plannen gemaakt samen naar Parijs te gaan, en in de zomer naar Spanje...we zijn toch graag in elkaars gezelschap...hij wil dit nog steeds doen. Wil aankomende week concreet plannen maken met me. Ik vind het leuk, maar weet niet wat ik moet doen! Ik ben bang dat als ik doorga met 'daten' (wat allemaal vanuit zijn initiatief komt) dat ik echt verliefd wordt. Ik ben steeds alles van ons gesprek aan het analyseren, en ik begrijp niet waarom hij nog graag al die dingen met mij wil doen terwijl een relatie er nu niet in zit?

BTW we hebben geen sex, wel keer gehad, maar daar draait het hier helemaal niet om. Hij is ook echt niet daar op uit!



Zal ik doorgaan met afspreken, omdat we elkaar beide leuk vinden, das duidelijk..maar hou ik mezelf dan niet voor de gek?

Aan de andere kant, ik weet hoe gek hij met me was in het begin...en ik weet ook dat alle irriaties en gedoe onze verliefdheid heeft overschaduwd. Hoop ik misschien dat die gevoelens sterker worden weer, tegen beter weten in?

Ik denk soms: als hij niets van me wil dan kapt hij toch alles af? Maar hij zegt me echt leuk te vinden, nog graag te willen afspreken, ik heb heel sterk het gevoel dat er bij hem toch ook nog wel gevoel zit, maar dat de timing nu niet goed is....die timing is voor mij ook idd verkeerd, maar ik vraag me af of het gevoel bij hem weer terug kan komen, en of ik dan juist moet afspreken of dat ik afstand moet nemen en stoppen met alles?

We hebben nu contact, maar veel minder dan eerder...dat is ook prima, die afstand hebben we ook even nodig denk ik, maar vind het stieken ook jammer. Ik wil misschien te graag...



Sorry voor het wellicht warrige verhaal, maar zo is het momenteel ook even in mn hoofd.

Kunnen jullie me zinnige tips geven? Ik wordt beetje gek van het gemaal in mn hoofd.



Alvast bedankt!

ok, dus volgens jou dus vanuit mij nu helemaal stoppen, geen contact en niet meer afspreken?

ik heb hem niet gezegd dat het alles of niets is. We kwamen beide tot de conclusie dat het voor mij niet het juiste moment is geweest voor een relatie. En dat we die druk eraf moesten halen, want dat werkte averechts, voor beide.



Maar goed, ik begrijp je punt hoor. Ik moet het even loslaten denk ik, ben er veel teveel mee bezig waardoor ik heen en weer geslingerd wordt tussen mn eigen gedachtes.



Bedankt voor je heldere reacties!

Jeetje, jullie zetten mij wel weer even met beide benen op de grond. Ben blij dat ik een topic heb aangemaakt, want het is zeer verhelderend en lijkt alsof het kwartje bij mij valt!



Ik heb zelf ook meerdere malen bedacht dat we het gewoon niet voor elkaar zijn, als je in het begin al zo van start gaat omdat ik ook van mening ben dat het begin vooral alleen leuk moet zijn. Maar dan blijf je toch daten en blijk je het ook leuk te kunnen hebben samen, overeenkomsten te hebben waardoor je (tegen beter weten in misschien) het toch doorzet.

Iemand noemt het verslaving...zou kunnen, ik weet wel dat ik zo gewend was geraakt aan zijn aandacht en alle mooie en leuke dingen die hij over mij zei, want hij kon er niet over ophouden hoe mooi en leuk hij me vond.



blijfgewoonbianca, ik denk dat jij de spijker op zn kop slaat. Waarschijnlijk wil ik veel te graag, en hij ook maar daardoor verliezen we de realiteit uit het oog. je noemt het wanhopig, zo had ik er nog niet over nagedacht maar het zou waar kunnen zijn.

Ik ben idd best lang bang geweest om over te blijven, iedereen om me heen heeft een relatie, en iedereen zegt altijd dat ik zo'n leuke meid ben maar ik ben nog wel alleen terwijl ik graag een leuke relatie wil. (ik ben pas 27, dus nog jong, ik weet het)

In mijn ex vond ik eindelijk de man die ik altijd gewild had, dat leek HET te zijn en dat voelde zo goed. Van beide kanten hoor! Tot hij het totaal onverwachts, van de een op andere dag uitmaakte via een mail...zat een heel verhaal bij waardoor ik nog best achter de reden kon staan van de breuk maar de manier waarop heeft me gekwetst.

Anyway, in deze nieuwe man zie ik dus dingen terug van mn ex, misschien dat ik daarom té graag hem wil. Daarnaast ben ik onzeker over mezelf, wat ik niet uitstraal, maar daardoor waarschijnlijk ook bang dat ik niemand meer tegenkom die mij, net als deze man, mooi en leuk vind. Waardoor ik het gezeur tussen ons maar voor lief neem.



Wat ik bedoelde met die ene avond, helemaal niet dat ik ons zelf in het bejaardenhuis zie! Maar wij liepen beide op onze tenen, en toen we besloten om als vrienden verder te gaan viel er een last van mn schouders. Ik hoefde niet meer zo bezig te zijn met dat hij me zo leuk moest vinden en dat ik dus eigenlijk weer compleet mezelf kon zijn, en daardoor voelde dat lekker..dat we gewoon zonder gedoe een leuke avond konden hebben. Het is niet zo dat ik door die ene avond weer heel veel hoop heb, nee 1 avond zegt niks!



Tja, wellicht zijn we het gewoon niet voor elkaar. Ik heb er wel een handje van om het toch altijd te proberen, om niet direct iemand af te schrijven. Ik denk dat het belangrijkst is dat ik een mezelf ga denken, want dit zegt toch best wat over mijn eigenwaarde?

Dat is iets dat steeds weer terugkomt merk ik, dat ik zo blij ben dat ik een man tegenkom die mij geweldig vind waardoor ik hem zo graag wil maar mezelf dan kwijtraak en dat ik het blijf proberen, ook als je eigenlijk moet zeggen dat je niet bij elkaar past.

haha ik zal hem uitprinten



Het is niet zo dat hij heeft gezegd geen relatie te willen, het is een beetje een grijs gebied...we hebben samen besloten en de conclusie getrokken dat een relatie op dit moment niet goed is voor ons. Ik heb nog steeds de indruk dat hij me wilt blijven zien omdat hij me wel degelijk leuk vind, dat beaamt hij ook hoor. Het is een beetje dubbel allemaal, maar we zijn nu ''vrienden'' en ik moet het een beetje loslaten allemaal

quote:Reiger100 schreef op 01 juni 2010 @ 10:41:

"Maar naarmate we verder gingen met het contact kwamen er discussies, gezeik en zelfs al een ruzie. Dit had te maken met het feit dat hij dingen in mij triggerde die me aan mn ex deden denken..hij deed en zei bijvoorbeeld dingen die mijn ex ook zo deed, waardoor er bij mij boosheid en verdriet weer bovenkwam."



Ik vind dit nogal onduidelijk.

Is die man een heel geschikte kerel maar ben jij heel wantrouwig omdat je ex het plots uitgemaakt heeft, en je denkt dat die man dat ook zal doen, en komen de ruzies daardoor?

Of heeft die man echte nare eigenschappen (die je ex ook had), bijvoorbeeld te veel drinken, zijn afspraken niet nakomen...

In het laatste geval zou ik er maar snel een eind aan maken, ook aan de zogenaamde 'vriendschap'.

In het eerste geval, moet je aan jezelf werken.



Mijn wantrouwigheid speelt een rol hierin ja, vooral in het begin was ik idd bang dat hij me ook zo aan de kant zou zetten. We hebben daar gewoon over kunnen praten.

Wat de grootste rol in dit hele verhaal speelt is (denk ik) dat hij dingen losmaakt in mij die met mn ex te maken heeft. Hij heeft gelukkig niet die nare eigenschappen van mn ex, maar kan wel dingen zeggen en doen die mijn ex ook deed waardoor ik verkeerd kon reageren op hem.

Mijn ex bleek bijvoorbeeld een drankprobleem te hebben, waar ik later achter kwam....ik heb deze nieuwe man een keer dronken meegemaakt, niks aan de hand, maar door die situatie zag ik compleet mn ex voor me en was ik bij voorbaat al teleurgesteld in hem dat hij ''ook zo is''.

En nu achteraf zie ik dat ik vaker reageerde met een kort lontje, dat ik dingen niet kon hebben van hem. Het kan te maken hebben met dat we niet bij elkaar passen, maar het zou ook kunnen dat ik nog teveel met mn ex bezig ben?



Ik weet dat hij mn ex niet is, het ligt ook aan mezelf, maar hij triggerde die dingen in me. Ik was me er niet altijd bewust van, ik reageerde automatisch zo.

Het rottige is, ik wil mn ex helemaal niet terug...aan hem heb ik niks. Maar door deze nieuwe man, die dingen in mij losmaakte besef ik dat ik nog steeds boos en verdrietig ben op/ door mn ex.

Misschien heb ik dat door zo krampachtig met deze nieuwe man om te gaan proberen weg te stoppen of een vervanging van iets te zoeken.

Ik weet het niet...

quote:Letgo schreef op 01 juni 2010 @ 13:07:

Probeer je eens even in deze man te verplaatsen. Zoals je zelf ook zegt...jij bent als de dood dat hij iemand anders tegenkomt. Jij vindt deze man echt leuk en wil er daarom alles aan doen om hem vast te houden. Stel dat hij jou net zo leuk zou vinden... Zou hij er dan niet ook alles aan willen doen om jou vast te houden? Zou hij dan het risico willen lopen om in een grijs gebied te zitten, zodat jij wellicht iemand anders ontmoet? Ik denk het niet. En dat is niet leuk om te horen, maar daarom denk ik dat jij hem toch een stukje leuker vindt dan hij jou. En zoals je zelf ook zegt, je wil aan je eigenwaarde gaan werken. Misschien is het een goed begin om te besluiten dat je jezelf te goed vindt om in deze situatie te verkeren. Hou de eer aan jezelf en kap ermee. Gewoon omdat je meer waard bent dan smachtend wachten op iemand die jou eigenlijk helemaal niet zo leuk vindt. Dat is namelijk de manier om meer zelfvertrouwen te krijgen...je er alvast naar gedragen.



Het zou heel goed kunnen dat je hier gelijk in hebt. Dat ik hem leuker vindt dan hij mij. Moet ik er wel bij zeggen dat hij de eerste 1,5 maand heel veel moeite voor me heeft gedaan om mij te 'krijgen'..dit klinkt niet zo stom als ik het bedoel, ik was namelijk erg terughoudend (door vorige relatie) maar hij heeft ontzettend zn best gedaan voor mij...en toen ik uiteindelijk overstag ging en toch ging daten met hem toen kwamen (naast leuke dates, want die hebben we ook gehad) de discussies en irritaties.

Natuurlijk wil ik iemand die mij compleet geweldig vind, net zoveel als ik hem, maar in dit geval moet ik wel toegeven dat ik zelf een flink aandeel heb gehad in het feit dat zijn gevoelens minder werden.

Jeetje Letgo, ik krijg er tranen van in mn ogen want je schrijft bijna exact op wat er in mijn hoofd omgaat.

Ik zeg niet direct tegen mezelf dat ik maar genoegen moet nemen met hem, omdat ik niet beter verdien..maar ik geef mezelf inderdaad wel de schuld van het feit dat het niet lekker is gelopen tussen ons, dat ik irriaties opwekte en misschien wel ruzie zocht.

Ik weet ook wel dat hij er ook een aandeel in heeft gehad, het is niet allemaal mijn schuld, maar ik ben wel bang dat ik hem weggejaagd heb want hij was zo gek op me, echt!



Mijn zelfvertrouwen zal het grootste issue zijn denk ik in deze. Ik neem wellicht te snel genoegen met iemand die niet 100% voor mij wil gaan, en nu ik dit typ denk ik, hoe kun je daar nou in godsnaam genoegen meenemen!!! Het is wel iets wat ik herken, ook in vorige relaties.

En omdat hij ook nu moeite doet om met me af te spreken, contact zoeken alsof we nog gewoon in een dating fase zitten ging ik daar juist bevestiging in zoeken dat hij me wel degelijk leuk vind want waarom doet hij dat anders!



grootste conclusie is denk ik dat ik aan mezelf moet gaan werken!

Het is wel een eye opener, in die zin dat ik een soort van patroon denk te zien. Ik heb moeite om voor mezelf op te komen, alsof ik vind dat ik niet 'moet zeuren' en idd genoegen moet nemen met wat ik heb.

Ik heb vaker mannen ontmoet die eigenlijk niet helemaal voor me gingen, maar toch bleef ik er toch aan hangen. Is dat dan puur eigenwaarde?

Misschien toch maar eens paar gesprekken bij een psycholoog aangaan, om dit te doorbreken.



Deze man komt vanavond bij me eten. Ik heb voor mezelf wel de conclusie getrokken dat hij mij idd niet 100% wil, en dat ik daarom ook niet meer erachter aan ga lopen of contact zoek. Als hij me wil dan komt ie wel, ik kan het niet idd niet forceren.