Relaties
alle pijlers
Rotgevoel na einde relatie
dinsdag 27 maart 2012 om 12:16
Hey meiden,
In november heb ik na bijna 5 jaar een einde gemaakt aan mijn relatie met een ontzettend lieve man en een echte heer, met wie ik op het punt stond om samen te gaan wonen als we beiden een baan hadden gevonden ...
Ik twijfelde al maanden, misschien al wel 2.5 jaar (ik heb het 1x eerder "uitgemaakt", maar na veel praten zijn we toch doorgegaan). Ik twijfelde: is dit het? Hoe weet je dat je genoeg van iemand houdt om daar mee door te gaan? Zal ik nu nooit meer met een ander zijn?
Al die tijd heb ik hem niets verteld over mijn twijfels. Hij was van mening dat alles goed zat. Hij heeft zelfs overwogen mij tijdens de vakantie ten huwelijk te vragen ...
We hadden nooit echte ruzie, soms een meningsverschil, maar meer niet. Het was ook gewoon leuk en goed samen, seks was geweldig, kon met hem lachen, hield ook echt van hem ... Maar, soms dacht ik dat dat hij niet van mij hield - de manier waarop hij naar mij keek ... Klinkt allemaal heel vaag, kan het niet zo goed uitleggen
Vorig jaar zijn we beiden afgestudeerd. Ik 4 maanden eerder dan hij. Ben in die tijd veel gaan stappen met vriendinnen ... ook gedanst met andere mannen. Dat mocht ik van mijzelf, want mijn ex houdt absoluut niet van dansen / uitgaan zoals ik doe.
Direct toen hij klaar was zijn we samen op vakantie gegaan, ik hoopte dat onze relatie weer leuk zou worden. Het mocht niet zo zijn.
Hij is echt geweldig (stuurde zelfs een doos met chocolade, cakejes, thee en een stapel magazines toen ik mijn spiraaltje liet plaatsen; ging mee nr het ziekenhuis toen ik genitale wratjes moest laten verwijderen [ik ben nogal wild geweest ik het eerste half jaar voor ik mijn vriend leerde kennen).
Maar ... kijkt voor mijn gevoel te lang de kat uit de boom. Hij drinkt niet veel (medicijnen), houdt niet van dansen / uitgaan, praat niet zo makkelijk met willekeurige / vreemde mensen als dat ik doe, maar ook bij mijn familie lijkt meer gesloten ...
Mijn familie is knuffelig en steeds als ze hem een knuffel gaven voelden ze hem verstijven - absoluut geen warmte van zijn kant.
Toen we terug kwamen van vakantie zou hij eigenlijk terug gaan naar zijn eigen huis, maar ik vroeg hem nog een nachtje te blijven. De week erop zou ik nml beginnen met een nieuw bijbaantje, en ik wist niet wanneer ik hem weer zou zien.
Ik had die avond een feest van een vriendin - waar hij niet voor was uitgenodigd (geen enkele aanhang btw). Had wel verwacht tegen 2-en thuis te zijn, maar het was gewoon te leuk. In een club ontmoette ik een leuke jongen die mij de ogen opende: hij kletste leuk, dronk een drankje en we deelden een sigaret. Het voelde alsof hij mij meer waardeerde / respecteerde dan mijn vriend. Ik heb met hem gedanst en uiteindelijk een lift op de fiets naar zijn huis gegeven ... waar we hebben gezoend ...
Het is geen excuus, maar dat maakte dat ik mijn relatie wel moest beeindigen.
We verschillen te veel ... Ik pas ervoor om in een sociaal isolement te raken. Ik heb best veel vrienden met wie ik veel afspreek, hij maar een handvol die hij eens in de zoveel tijd ziet. Ik vond het geweldig om op mijn 16e uit te gaan, hij was bezig met andere dingen en had die behoefte helemaal niet. Ik moest hem altijd meeslepen naar feestjes van mijn familie: hij vond het er te druk (OK, misschien was ook wel zou als er 20 man en een handvol kinderen is, mijn broer op de gitaar en zingt, radio en tv aan). Mijn familie is muzikaal - die van hem niet, maar waarom zingt hij 's avonds op een verjaardag niet gewoon mee als we in de tuin bij het vuur zitten?
Nu het uit is, ben ik van mening dat het echt de juiste beslissing was. Ik zie er volgens vriendinnen weer goed uit (volgens hen was ik nooit mijzelf als we samen ergens waren), maar ik heb nog steeds last van het feit dat het uit is ... Ik weet niet wat het is, het is zo'n gevoel ...
Ik weet het niet meer ... Mijn vrienden om mij heen snappen ook niet dat ik er nog steeds last van heb. Dat je er er even last van hebt na het uitmaken, OK. Maar we zijn nu ruim 4 maanden verder. Het zou een opluchting moeten zijn. Ergens is dat het ook, maar dat gevoel blijft knagen ...
Emma
In november heb ik na bijna 5 jaar een einde gemaakt aan mijn relatie met een ontzettend lieve man en een echte heer, met wie ik op het punt stond om samen te gaan wonen als we beiden een baan hadden gevonden ...
Ik twijfelde al maanden, misschien al wel 2.5 jaar (ik heb het 1x eerder "uitgemaakt", maar na veel praten zijn we toch doorgegaan). Ik twijfelde: is dit het? Hoe weet je dat je genoeg van iemand houdt om daar mee door te gaan? Zal ik nu nooit meer met een ander zijn?
Al die tijd heb ik hem niets verteld over mijn twijfels. Hij was van mening dat alles goed zat. Hij heeft zelfs overwogen mij tijdens de vakantie ten huwelijk te vragen ...
We hadden nooit echte ruzie, soms een meningsverschil, maar meer niet. Het was ook gewoon leuk en goed samen, seks was geweldig, kon met hem lachen, hield ook echt van hem ... Maar, soms dacht ik dat dat hij niet van mij hield - de manier waarop hij naar mij keek ... Klinkt allemaal heel vaag, kan het niet zo goed uitleggen
Vorig jaar zijn we beiden afgestudeerd. Ik 4 maanden eerder dan hij. Ben in die tijd veel gaan stappen met vriendinnen ... ook gedanst met andere mannen. Dat mocht ik van mijzelf, want mijn ex houdt absoluut niet van dansen / uitgaan zoals ik doe.
Direct toen hij klaar was zijn we samen op vakantie gegaan, ik hoopte dat onze relatie weer leuk zou worden. Het mocht niet zo zijn.
Hij is echt geweldig (stuurde zelfs een doos met chocolade, cakejes, thee en een stapel magazines toen ik mijn spiraaltje liet plaatsen; ging mee nr het ziekenhuis toen ik genitale wratjes moest laten verwijderen [ik ben nogal wild geweest ik het eerste half jaar voor ik mijn vriend leerde kennen).
Maar ... kijkt voor mijn gevoel te lang de kat uit de boom. Hij drinkt niet veel (medicijnen), houdt niet van dansen / uitgaan, praat niet zo makkelijk met willekeurige / vreemde mensen als dat ik doe, maar ook bij mijn familie lijkt meer gesloten ...
Mijn familie is knuffelig en steeds als ze hem een knuffel gaven voelden ze hem verstijven - absoluut geen warmte van zijn kant.
Toen we terug kwamen van vakantie zou hij eigenlijk terug gaan naar zijn eigen huis, maar ik vroeg hem nog een nachtje te blijven. De week erop zou ik nml beginnen met een nieuw bijbaantje, en ik wist niet wanneer ik hem weer zou zien.
Ik had die avond een feest van een vriendin - waar hij niet voor was uitgenodigd (geen enkele aanhang btw). Had wel verwacht tegen 2-en thuis te zijn, maar het was gewoon te leuk. In een club ontmoette ik een leuke jongen die mij de ogen opende: hij kletste leuk, dronk een drankje en we deelden een sigaret. Het voelde alsof hij mij meer waardeerde / respecteerde dan mijn vriend. Ik heb met hem gedanst en uiteindelijk een lift op de fiets naar zijn huis gegeven ... waar we hebben gezoend ...
Het is geen excuus, maar dat maakte dat ik mijn relatie wel moest beeindigen.
We verschillen te veel ... Ik pas ervoor om in een sociaal isolement te raken. Ik heb best veel vrienden met wie ik veel afspreek, hij maar een handvol die hij eens in de zoveel tijd ziet. Ik vond het geweldig om op mijn 16e uit te gaan, hij was bezig met andere dingen en had die behoefte helemaal niet. Ik moest hem altijd meeslepen naar feestjes van mijn familie: hij vond het er te druk (OK, misschien was ook wel zou als er 20 man en een handvol kinderen is, mijn broer op de gitaar en zingt, radio en tv aan). Mijn familie is muzikaal - die van hem niet, maar waarom zingt hij 's avonds op een verjaardag niet gewoon mee als we in de tuin bij het vuur zitten?
Nu het uit is, ben ik van mening dat het echt de juiste beslissing was. Ik zie er volgens vriendinnen weer goed uit (volgens hen was ik nooit mijzelf als we samen ergens waren), maar ik heb nog steeds last van het feit dat het uit is ... Ik weet niet wat het is, het is zo'n gevoel ...
Ik weet het niet meer ... Mijn vrienden om mij heen snappen ook niet dat ik er nog steeds last van heb. Dat je er er even last van hebt na het uitmaken, OK. Maar we zijn nu ruim 4 maanden verder. Het zou een opluchting moeten zijn. Ergens is dat het ook, maar dat gevoel blijft knagen ...
Emma
dinsdag 27 maart 2012 om 12:21
Je waardeerde hem niet genoeg om wie hij was en hoe hij deed en je hebt het uitgemaakt omdat er kennelijk in elke kroeg, op elk feest jongens/ mannen zijn die meer in jouw straatje passen....o nee; jou meer waarderen.
Nou,.......... ook niet gaan zitten sippen dan, hoor; een man die chocola voor je meeneemt als je pijn hebt, je accepteert met een belegen SOA; is die helemaal belatefeld; da's geen waarderen, da's jou in een isolement willen stoppen.
Nou,.......... ook niet gaan zitten sippen dan, hoor; een man die chocola voor je meeneemt als je pijn hebt, je accepteert met een belegen SOA; is die helemaal belatefeld; da's geen waarderen, da's jou in een isolement willen stoppen.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 27 maart 2012 om 12:22
quote:ster89 schreef op 27 maart 2012 @ 12:18:
Dus jij vraagt hem nog een nachtje bij je te blijven en je gaat zelf stappen en zoent daar met een ander? Wow.....
Ja, dat vind ik ook behoorlijk laag. En dan ook nog zeggen 'had wel verwacht om om een uur of 2 terug te zijn, maar het was gewoon te leuk...'. En waarschijnlijk zei je ex 'is goed schatje, als je het maar leuk hebt gehad..?'.
Het lijkt me een goedzak. En jij iemand die nog heel veel wilde haren heeft/denkt te hebben/heeft laten aanpraten door vriendinnen. En als dat niet samen gaat, zul je er inderdaad een punt achter moeten zetten.
Dat het nu nog pijn doet is ook logisch. Je hebt ook heel veel leuke dingen meegemaakt, je hebt van hem gehouden (en nu heel veel pijn gedaan) en jullie hadden het tot op zekere hoogte goed samen.
Maar das war einmal, je hebt de beslissing genomen om bij hem weg te gaan. En verdriet moet slijten. En dat doet het ook, maar het gaat je nooit hard genoeg.
Sterkte.
Dus jij vraagt hem nog een nachtje bij je te blijven en je gaat zelf stappen en zoent daar met een ander? Wow.....
Ja, dat vind ik ook behoorlijk laag. En dan ook nog zeggen 'had wel verwacht om om een uur of 2 terug te zijn, maar het was gewoon te leuk...'. En waarschijnlijk zei je ex 'is goed schatje, als je het maar leuk hebt gehad..?'.
Het lijkt me een goedzak. En jij iemand die nog heel veel wilde haren heeft/denkt te hebben/heeft laten aanpraten door vriendinnen. En als dat niet samen gaat, zul je er inderdaad een punt achter moeten zetten.
Dat het nu nog pijn doet is ook logisch. Je hebt ook heel veel leuke dingen meegemaakt, je hebt van hem gehouden (en nu heel veel pijn gedaan) en jullie hadden het tot op zekere hoogte goed samen.
Maar das war einmal, je hebt de beslissing genomen om bij hem weg te gaan. En verdriet moet slijten. En dat doet het ook, maar het gaat je nooit hard genoeg.
Sterkte.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
dinsdag 27 maart 2012 om 12:27
Geef het tijd, maar dat hij verschillend was wist je 4 jaar geleden ook al dus ik snap niet waarom je er 5 jaar een relatie mee heb gehad. Na 5 jaar plotseling zoenen met een ander terwijl hij thuis op je wacht en hij veel dingen voor jou heeft gedaan en je goed heb behandeld vind ik het erg slecht van jou kant.
dinsdag 27 maart 2012 om 12:28
dinsdag 27 maart 2012 om 12:28
Ik denk dat jij de verkeerde prioriteiten stelt in een relatie. Want zoals je hem omschrijft is het een wereldvent. So what dat hij niet met jouw familie wil knuffelen (moet daar ook niet aan denken), of dat hij niet veel drinkt. Of niet wil dansen, of niet wil meezingen bij een 'kampvuur'....Lekker belangrijk. Dan doe je dat met je vriendinnen.
Dit is WEL de man met de brede schouders en die daar is op het moment dat je hem echt nodig hebt. Iemand waar je echt iets aan hebt. Dat wat je zoekt is leuk hoor, maar op de langere termijn heb je er geen ruk aan en die eisen maken geen 'relatiemateriaal', maar hooguit scharrels of rondneukertjes.
Ik denk, dat jij de Miljoenenknaller (als in hoofdprijs) hebt laten lopen... Persoonlijk. En dat je daar over een paar jaar pas echt achter komt, maar het diep in je hart nu al een beetje weet, wat je dus een onbestemd gevoel geeft...
Dit is WEL de man met de brede schouders en die daar is op het moment dat je hem echt nodig hebt. Iemand waar je echt iets aan hebt. Dat wat je zoekt is leuk hoor, maar op de langere termijn heb je er geen ruk aan en die eisen maken geen 'relatiemateriaal', maar hooguit scharrels of rondneukertjes.
Ik denk, dat jij de Miljoenenknaller (als in hoofdprijs) hebt laten lopen... Persoonlijk. En dat je daar over een paar jaar pas echt achter komt, maar het diep in je hart nu al een beetje weet, wat je dus een onbestemd gevoel geeft...
dinsdag 27 maart 2012 om 12:30
Voor hem is het goed dat het over is. Hij verdient een vrouw die hem wel waardeert om wie hij is.
Ik vind het ongelooflijk dat jij hem eigenlijk 2,5 jaar aan het lijntje hebt gehouden. Daar zijn jullie beide niet gelukkiger van geworden.
Je hebt 5 jaar een relatie gehad, met ongetwijveld ook mooie momenten. Dus het is niet raar dat je hier na 4 maanden nog gevoelens bij hebt. Speelt ook niet mee dat jij hem gewoon niet eerlijk behandeld hebt?
Overigens hoezo sociaal isolement? Ik zie nergens dat je ex in zo'n isolement zit, hij vindt gewoon andere dingen belangrijk.
Ik vind het ongelooflijk dat jij hem eigenlijk 2,5 jaar aan het lijntje hebt gehouden. Daar zijn jullie beide niet gelukkiger van geworden.
Je hebt 5 jaar een relatie gehad, met ongetwijveld ook mooie momenten. Dus het is niet raar dat je hier na 4 maanden nog gevoelens bij hebt. Speelt ook niet mee dat jij hem gewoon niet eerlijk behandeld hebt?
Overigens hoezo sociaal isolement? Ik zie nergens dat je ex in zo'n isolement zit, hij vindt gewoon andere dingen belangrijk.
dinsdag 27 maart 2012 om 12:34
dinsdag 27 maart 2012 om 12:34
Ik heb ook zo'n lieve man thuis,
Hoeft niet bepaald een uitgaansleven,
Hij zit zo af en toe in het café met een vriend,
gaat met mij naar theater en bioscoop en soms uiteten.
Voor het stappen, naar het strand gaan, sauna, sporten
Heb ik vriendinnen. En voor elk ding een andere vriendin.
Maar mijn man is lief, betrouwbaar en ik ben dol op hem.
En gunt mij alles.
Hoeft niet bepaald een uitgaansleven,
Hij zit zo af en toe in het café met een vriend,
gaat met mij naar theater en bioscoop en soms uiteten.
Voor het stappen, naar het strand gaan, sauna, sporten
Heb ik vriendinnen. En voor elk ding een andere vriendin.
Maar mijn man is lief, betrouwbaar en ik ben dol op hem.
En gunt mij alles.
dinsdag 27 maart 2012 om 12:37
Geef mij even zijn gegevens. Kan ik kijken of hij wat voor mij is. Je hebt hem echt heel onredelijk behandeld, in mijn ogen. Misschien was hij te aardig voor je. Inderdaad, een soort goedzak.
Als je, zoals ik, juist een keer een foute man gehad heb weet je wat je mist. En zou ik juist blij zijn met zo’n man.
Als je, zoals ik, juist een keer een foute man gehad heb weet je wat je mist. En zou ik juist blij zijn met zo’n man.
dinsdag 27 maart 2012 om 12:38
Meisje meisje wat ben jij dom (dom ja). Je hebt een goude kerel die jou juist in je waarde laat, jou je eigen ding laat doen, je alle ruimte en vrijheid geeft om jezelf te zijn!! En wat doe jij? Je verwacht dat hij iemand word die hij niet is, hij is niet goed zoals hij is, omdat hij godbeterd niet danst en focking kumbaja zingt bij een kampvuur??? Met zijn schoonfamilie. Hij is beter af zonder je, je komt namelijk niet erg leuk over.
Never look down on anybody, unless you're helping them Up.
dinsdag 27 maart 2012 om 12:38
Ik vind de andere dames wel hard. Het was je eerste lange relatie en daarin heb je nog heel veel te leren!
Zoals dat je niet alles samen hoeft te doen: Als hij je familie niet leuk vindt, ga je zonder hem naar ze toe. En als hij niet van dansen houdt ga je lekker met je vriendinnen dansen. Dat mag allemaal.
Ik neem aan dat je ergens midden 20 bent? De jaren dat je studeert, verander je heel erg. En dan kan je dus uit elkaar groeien. Dat betekent niet dat je niet van iemand houdt/hebt gehouden. Maar het betekent wel dat je afscheid van elkaar moet nemen. En als je vijf jaar je leven met iemand hebt gedeeld, is dat pijnlijk, ookal sta je achter de beslissing. Dus het is normaal dat je je rot voelt. Gaat wel weer over.
Zoals dat je niet alles samen hoeft te doen: Als hij je familie niet leuk vindt, ga je zonder hem naar ze toe. En als hij niet van dansen houdt ga je lekker met je vriendinnen dansen. Dat mag allemaal.
Ik neem aan dat je ergens midden 20 bent? De jaren dat je studeert, verander je heel erg. En dan kan je dus uit elkaar groeien. Dat betekent niet dat je niet van iemand houdt/hebt gehouden. Maar het betekent wel dat je afscheid van elkaar moet nemen. En als je vijf jaar je leven met iemand hebt gedeeld, is dat pijnlijk, ookal sta je achter de beslissing. Dus het is normaal dat je je rot voelt. Gaat wel weer over.