Relaties
alle pijlers
Ruzie met moeder oplossen?
donderdag 2 februari 2012 om 14:16
De relatie tussen mij en mijn moeder is altijd een beetje ongezond geweest. Nu ben ik ongeveer drie maanden geleden bevallen van mijn eerste kindje en haar eerste kleinkind, en is de bom echt helemaal gebarsten. Met alles wat er in mijn leven gebeurde had ik geen tijd en energie meer om continu rekening te houden met haar wensen en eisen, en dat heb ik haar ook gezegd. Helaas kon ze deze kritiek niet aan en is ze boos de deur uit gestormd. Ik heb haar een tijd geleden thuis uitgenodigd om naar elkaars kant van het verhaal te luisteren, maar ze bleef zichzelf maar verdedigen en bleef mij maar van alles verwijten. Omdat het hoog op liep en mijn kindje in de kamer lag te slapen, heb ik haar gezegd dat ze beter naar huis kon gaan. Dit neemt ze me zo enorm kwalijk dat ze geen contact meer wil en mij zelfs van haar Facebook-lijst heeft verwijderd. Ik vind het vooral voor haar heel zielig dat zij zoveel mist van haar eerste kleinkind en heb geen vrede met de situatie. Ik mis haar als persoon niet zo zeer, maar vind niet dat het zo hoort te gaan… Wat moet ik doen?
p.s. Toen ze trouwens wegrende, riep ze een paar keer: "Maar wat verwacht je dan??? Wat verwacht jij eigenlijk van mij???". Dit heb ik daarna nog in een mail gezet (duidelijk maar volgens mij wel netjes), maar dit vatte zij helemaal verkeerd op. Heb dus nu twee keer geprobeerd om het op te lossen. Van haar kant is er nog geen initiatief geweest…
p.s. Toen ze trouwens wegrende, riep ze een paar keer: "Maar wat verwacht je dan??? Wat verwacht jij eigenlijk van mij???". Dit heb ik daarna nog in een mail gezet (duidelijk maar volgens mij wel netjes), maar dit vatte zij helemaal verkeerd op. Heb dus nu twee keer geprobeerd om het op te lossen. Van haar kant is er nog geen initiatief geweest…
donderdag 2 februari 2012 om 14:21
ik heb ook zo'n moeder en bij ons komt het niet meer goed ben ik bang. je zegt dat je haar als persoon niet mist (dat herken ik), wat zou je dan uit contact met haar willen halen? of is het meer de sociale conventie dat je nu eenmaal een goeie/redelijke band met je moeder hoort te hebben die ervoor zorgt dat je vindt dat je het contact moet behouden?
(sorry als ik hard overkom)
(sorry als ik hard overkom)
donderdag 2 februari 2012 om 14:22
Mijn moeder is altijd degene waar alles om draait. Haar verhaal is het interessant, zij heeft het meeste te vertellen, iedereen moet luisteren naar wat zij wil zeggen... Zelfs toen ik belde direct na de bevalling kreeg ik het verwijt dat ik eerder had moeten bellen omdat zij zo bang was geweest die dag. Normaal gesproken irriteerde het me wel, maar deed ik er niets mee, maar nu kan ik het er gewoon niet bij hebben. Mijn kindje is nu het belangrijkst, niet zij...
donderdag 2 februari 2012 om 14:25
En het lullige is, al die vragen die jullie stellen (wat trouwens heel goede vragen zijn, hoor!) daar weet ik gewoon het antwoord niet op... Ben ik verdrietig omdat ik haar mis? Of zijn het gewoon de hormonen en het slechte slapen? Wil ik het wel oplossen? En voor wie dan? Het voelt een beetje alsof iemand me midden in de zee heeft geflikkerd en ik niet weet of ik lekker moet gaan dobberen of ergens naartoe moet zwemmen, en zo ja, welke kant dan op? Sorry, hoor... Ik weet het niet echt... *snik*
donderdag 2 februari 2012 om 14:26
quote:Met alles wat er in mijn leven gebeurde had ik geen tijd en energie meer om continu rekening te houden met haar wensen en eisen,Je houdt geen rekening meer met haar wensen en eisen. Oftewel: je leeft je eigen leven. Heel goed en heel natuurlijk. Alleen kunnen niet alle moeders daar goed mee omgaan. Waarschijnlijk ervaart ze jou commentaar als een regelrechte afwijzing. Alsof zij nooit een goede moeder voor jou is geweest. Is dat zo? Of heeft ze ook haar goede kanten?
donderdag 2 februari 2012 om 14:29
donderdag 2 februari 2012 om 14:31
donderdag 2 februari 2012 om 14:41
Moeilijke situatie zeg, ik snap dat je je kindje zijn/haar oma niet wil ontnemen. Maar je hebt nu net een kleintje, is het wel zo verstandig om te proberen nu het op te lossen met je moeder? Niet vanwege je kindje, maar vanwege jezelf? Je geeft al aan dat je haar niet zozeer mist maar het erg vind voor haar dat ze zoveel mist. Ze heeft zelf aangegeven geen contact te willen, komt een beetje op mij over alsof ze het zelf niet erg vindt dat ze zoveel mist van je kindje?
Ik zou het misschien nog eenmaal proberen (heb zelf ook geen contact met mijn ouders meer dus weet hoe moeilijk het is, alleen nog andere familieleden) en anders voorlopig (of voorgoed) afstand nemen. Je hebt het nu meerdere malen geprobeerd en ik weet uit ervaring dat je jezelf hiermee gaat kwellen. Dit doet jou meer verdriet uiteindelijk dan je moeder. Anders had ze toch zelf ook al wel contact opgenomen?
Ik snap je heel goed, begrijp me niet verkeerd, maar soms moet je een keus maken die moeilijk is maar wel beter voor jezelf (en daarme je kindje)..
PS: Ik bedoel het echt niet verkeerd, maar mijn advies zou zijn voorlopig afstand nemen tot je alles een beetje op een rijtje hebt (voor jezelf en met je kindje), misschien reageer je nu zelf ook heftiger (door de hormonen. je leven is nu anders)? Laat het even rusten en probeer het dan nog eens? Misschien is dat een idee
Ik zou het misschien nog eenmaal proberen (heb zelf ook geen contact met mijn ouders meer dus weet hoe moeilijk het is, alleen nog andere familieleden) en anders voorlopig (of voorgoed) afstand nemen. Je hebt het nu meerdere malen geprobeerd en ik weet uit ervaring dat je jezelf hiermee gaat kwellen. Dit doet jou meer verdriet uiteindelijk dan je moeder. Anders had ze toch zelf ook al wel contact opgenomen?
Ik snap je heel goed, begrijp me niet verkeerd, maar soms moet je een keus maken die moeilijk is maar wel beter voor jezelf (en daarme je kindje)..
PS: Ik bedoel het echt niet verkeerd, maar mijn advies zou zijn voorlopig afstand nemen tot je alles een beetje op een rijtje hebt (voor jezelf en met je kindje), misschien reageer je nu zelf ook heftiger (door de hormonen. je leven is nu anders)? Laat het even rusten en probeer het dan nog eens? Misschien is dat een idee
donderdag 2 februari 2012 om 15:04
In mijn houding ten opzichte van mijn moeder is er veel veranderd sinds ik zelf moeder ben geworden.
Ik heb ook geen tijd en energie meer om continue rekening te houden met mijn moeders wensen. Maar dat verwacht ze wel. Ik mijn ouders nu een week of drie niet meer gesproken.
Tijdens mijn kraamweek (2 jaar geleden) had ik een fijne kraamhulp, die me hielp mijn grenzen te bewaken. De kraamhulp vertelde me dat soms de oma's op een nog rozere wolk zitten dan de moeders. Vooral als het hun eerste klein kind is.
Ik heb een hele gelukkige jeugd gehad en ik vind het erg jammer dat ik me nu bezig moet houden met me schuldig voelen omdat ik mijn ouders te kort zou doen. Echt zonde.
Ik heb ook geen tijd en energie meer om continue rekening te houden met mijn moeders wensen. Maar dat verwacht ze wel. Ik mijn ouders nu een week of drie niet meer gesproken.
Tijdens mijn kraamweek (2 jaar geleden) had ik een fijne kraamhulp, die me hielp mijn grenzen te bewaken. De kraamhulp vertelde me dat soms de oma's op een nog rozere wolk zitten dan de moeders. Vooral als het hun eerste klein kind is.
Ik heb een hele gelukkige jeugd gehad en ik vind het erg jammer dat ik me nu bezig moet houden met me schuldig voelen omdat ik mijn ouders te kort zou doen. Echt zonde.
donderdag 2 februari 2012 om 15:05
Ik denk dat Skurar het goed ziet. Jouw energie richt zich nu op je kindje, terwijl het klinkt alsof je moeder een typische energie-zuiger is.
Ik denk dat het misschien wel verstandig kan zijn nu eerst haar maar eens over de brug te laten komen. Dat ze haar kleinkind niet ziet is ten slotte haar eigen keuze. Klinkt toch alsof ze jou enorm onder druk aan het zetten is met haar boze gedrag en ruzie.
Ik denk dat het misschien wel verstandig kan zijn nu eerst haar maar eens over de brug te laten komen. Dat ze haar kleinkind niet ziet is ten slotte haar eigen keuze. Klinkt toch alsof ze jou enorm onder druk aan het zetten is met haar boze gedrag en ruzie.
donderdag 2 februari 2012 om 15:06
Misschien een idee om je gevoelens op papier te zetten? Om te versturen als brief, maar misschien ook alleen al om wat dingen voor jezelf helder te krijgen?
Hoe is jullie moeder-dochter band nu? Wat zou je graag veranderd zien? Hoe kan jij daar een aandeel in leveren, en wat verwacht je daarbij van je moeder?
Kan heel veel duidelijkheid geven. Wellicht kan je de brief - zonder verwijten, let daar op! kijk naar de toekomst, niet naar het verleden - naar haar sturen. Of anders op basis daarvan een gesprek met haar aan gaan.
Als het echt niet gaat om de relatie (weer) op de rails te krijgen is het nemen van afstand voor een tijdje misschien ook niet verkeerd..
Hoe is jullie moeder-dochter band nu? Wat zou je graag veranderd zien? Hoe kan jij daar een aandeel in leveren, en wat verwacht je daarbij van je moeder?
Kan heel veel duidelijkheid geven. Wellicht kan je de brief - zonder verwijten, let daar op! kijk naar de toekomst, niet naar het verleden - naar haar sturen. Of anders op basis daarvan een gesprek met haar aan gaan.
Als het echt niet gaat om de relatie (weer) op de rails te krijgen is het nemen van afstand voor een tijdje misschien ook niet verkeerd..
donderdag 2 februari 2012 om 15:13
donderdag 2 februari 2012 om 15:38
Ha Annemarie
Ik begrijp je reactie heel goed!
Ik ben zelf dochter van een moeder zoals jij die hebt maar ik ben inmiddels zelf ook moeder van volwassen dochters en oma van een kleinkind. En ik worstel af en toe nog steeds met mijn eigen moeder. Ik sta er dus tussen in. Toch begrijp ik jouw reactie veel beter dan die van jouw moeder!!
Jouw moeder heeft verwachtingen van jou die je nu niet meer waar kunt maken en waarschijnlijk in de toekomst i.v.m. Je ontwikkeling ook nooit meer aan kunt voldoen. Daarnaast verwacht jij iets van je moeder wat zij met haar karakter ook niet aan jou kan bieden. Waarschijnlijk is je moeder iemand met een egocentrisch karakter die zich moeilijk kan inleven. Dat zal voor jou niet nieuw zijn maar onder de huidige omstandigheden ben jij niet stabiel en word jij je er bewust van. Je moeder verandert dus niet maar jij ondergaat veranderingen door het moederschap. En je moeder zal ook heel waarschijnlijk ook niet veranderen. Ze is zoals ze is en dat is waarschijnlijk heel stenisch. Nu je moeder het contact heeft verbroken kun je beter wachten tot ze zelf terugkomt anders ben je weer terug bij af.
Gesprekken zullen weinig opleveren en het zal dan gaan over futiliteiten zonder dat de echte oorzaak van jullie problemen duidelijk zal worden.
Lees dit maar eens want misschien herken je er iets in.
http://home.zonnet.nl/berhen/narc.htm
Als je er veel in herkent zou ik hulp gaan zoeken om te leren er zelf beter mee om te gaan. Ik denk dat je het nu al goe doet want je geeft je moeder een grens aan en dat mag je doen. Als zij daarop het contact verbreekt is dat haar probleem. Je moet leren je daar niks van aan te trekken maar dat is heel moeilijk!
Ik ben ook moeder en mijn dochter geeft ook haar grenzen aan maar ik houd me daar dan aan. Het goede contact is mij heel wat meer waard dan onenigheden over futiliteiten. En al helemaal het contact met mijn kleinkind Wil ik niet kwijt.
Leuke tip is ook nog oneens het boek te lezen:
Moeders zijn geen heiligen
Van Louis Schützenhöfer
Echt, geloof me dat je niet de enige dochter bent die worstelt met een moeder voor wie je het nooit goed doet.
Ik begrijp je reactie heel goed!
Ik ben zelf dochter van een moeder zoals jij die hebt maar ik ben inmiddels zelf ook moeder van volwassen dochters en oma van een kleinkind. En ik worstel af en toe nog steeds met mijn eigen moeder. Ik sta er dus tussen in. Toch begrijp ik jouw reactie veel beter dan die van jouw moeder!!
Jouw moeder heeft verwachtingen van jou die je nu niet meer waar kunt maken en waarschijnlijk in de toekomst i.v.m. Je ontwikkeling ook nooit meer aan kunt voldoen. Daarnaast verwacht jij iets van je moeder wat zij met haar karakter ook niet aan jou kan bieden. Waarschijnlijk is je moeder iemand met een egocentrisch karakter die zich moeilijk kan inleven. Dat zal voor jou niet nieuw zijn maar onder de huidige omstandigheden ben jij niet stabiel en word jij je er bewust van. Je moeder verandert dus niet maar jij ondergaat veranderingen door het moederschap. En je moeder zal ook heel waarschijnlijk ook niet veranderen. Ze is zoals ze is en dat is waarschijnlijk heel stenisch. Nu je moeder het contact heeft verbroken kun je beter wachten tot ze zelf terugkomt anders ben je weer terug bij af.
Gesprekken zullen weinig opleveren en het zal dan gaan over futiliteiten zonder dat de echte oorzaak van jullie problemen duidelijk zal worden.
Lees dit maar eens want misschien herken je er iets in.
http://home.zonnet.nl/berhen/narc.htm
Als je er veel in herkent zou ik hulp gaan zoeken om te leren er zelf beter mee om te gaan. Ik denk dat je het nu al goe doet want je geeft je moeder een grens aan en dat mag je doen. Als zij daarop het contact verbreekt is dat haar probleem. Je moet leren je daar niks van aan te trekken maar dat is heel moeilijk!
Ik ben ook moeder en mijn dochter geeft ook haar grenzen aan maar ik houd me daar dan aan. Het goede contact is mij heel wat meer waard dan onenigheden over futiliteiten. En al helemaal het contact met mijn kleinkind Wil ik niet kwijt.
Leuke tip is ook nog oneens het boek te lezen:
Moeders zijn geen heiligen
Van Louis Schützenhöfer
Echt, geloof me dat je niet de enige dochter bent die worstelt met een moeder voor wie je het nooit goed doet.
donderdag 2 februari 2012 om 15:58
donderdag 2 februari 2012 om 16:02
donderdag 2 februari 2012 om 16:05
Hè wat rot voor je. Naast alle goede tips die hier al gegeven zijn wil ik ook nog iets opmerken.
Stel dat je met je moeder in gesprek gaat, zorg dat je de tijd en gelegenheid daar voor hebt. Laat op dat moment je kindje achter bij iemand die heel goed voor haar kan zorgen. Dan kun je echt de tijd nemen voor het gesprek. Geef aan het begin ook aan hoeveel tijd je hebt. Als je denkt dat je je kindje over 2 uur weer moet voeden, vertel haar dat dan voordat je aan het gesprek begint. Moeilijke gespreken kun je soms gemakkelijker voeren tijdens een wandeling dan dat je recht tegenover elkaar gaat zitten.
Stel dat je met je moeder in gesprek gaat, zorg dat je de tijd en gelegenheid daar voor hebt. Laat op dat moment je kindje achter bij iemand die heel goed voor haar kan zorgen. Dan kun je echt de tijd nemen voor het gesprek. Geef aan het begin ook aan hoeveel tijd je hebt. Als je denkt dat je je kindje over 2 uur weer moet voeden, vertel haar dat dan voordat je aan het gesprek begint. Moeilijke gespreken kun je soms gemakkelijker voeren tijdens een wandeling dan dat je recht tegenover elkaar gaat zitten.
donderdag 2 februari 2012 om 17:00
Marianko, maak ik uit jouw link nu op dat "het erover hebben" juist vaak helemaal niet gaat? Dat is ten minste helaas wel mijn persoonlijke ervaring.
Het enige dat er op zit is goed je eigen grenzen aangeven, je geen schuldgevoel laten aanpraten, het gesprek veel in eigen hand nemen, en verder niet teveel verwachten van het contact.
Het enige dat er op zit is goed je eigen grenzen aangeven, je geen schuldgevoel laten aanpraten, het gesprek veel in eigen hand nemen, en verder niet teveel verwachten van het contact.
donderdag 2 februari 2012 om 21:21
Hi Annemaria,
Ik heb precies hetzelfde meegemaakt! Ook ik heb een zeer ingewikkelde relatie met mijn moeder. Ze heeft haar best gedaan mij veranrwoordelijk te laten voelen voor haar welzijn. Als ik haar daarop aanspreek dat draait ze haar riedel weer af van hoe erg het allemaal voor haar was/is en hoe zij zich zo schuldig voelt. Toen ik bevallen was en een pasgeboren baby had barstte ook bij mij de bom. Ik heb haar duidelijk gemaakt dat het niet altijd maar om haar draait maar dat ze ook maar eens naar mij moet luisteren zonder alles gelijk op zichzelf te betrekken.
Geloof mij, het was erg bevrijdend om eens een keer ongegeneerd de waarheid te zeggen. Niet dat het ook maar iets heeft geholpen. Want wat Marianko zegt is waar: ze is wie ze is en handelt zo omdat ze niet anders kan. Heel moeilijk te accepteren maar waar. Het linkje met het artikel is in mijn situatie erg treffend, bedankt Marianko.
Wat ik zelf heb is dat het moederschap mij heel erg confronteerd met wat ik zelf tekort ben gekomen. Nu ik zie hoeveel zorg, liefde en aandacht een baby nodig heeft ben ik eigenlijk verbaasd dat ik nog leef. Die openbaring brengt veel verdriet en woede met zich mee. Nu ik bewuster word van het mechanisme kan ik mezelf beter beschermen maar het enige dat helpt is grenzen stellen.
Je moeder geniet nu duidelijk van haar macht. Door niet te reageren weet ze dat jij je steeds drukker maakt. Laat haar maar even in haar eigen sop gaar koken en je zult zien dat ze snel weer bij je op de stoep staat.
Geniet van je baby en richt je op jezelf. Deze gevoelens, onverwerkte emoties richting je moeder, kunnen je helpen bij het genezingsproces. Zolang je maar onthoudt dat jij, je man en je baby nu prioriteit zijn.
Ik heb precies hetzelfde meegemaakt! Ook ik heb een zeer ingewikkelde relatie met mijn moeder. Ze heeft haar best gedaan mij veranrwoordelijk te laten voelen voor haar welzijn. Als ik haar daarop aanspreek dat draait ze haar riedel weer af van hoe erg het allemaal voor haar was/is en hoe zij zich zo schuldig voelt. Toen ik bevallen was en een pasgeboren baby had barstte ook bij mij de bom. Ik heb haar duidelijk gemaakt dat het niet altijd maar om haar draait maar dat ze ook maar eens naar mij moet luisteren zonder alles gelijk op zichzelf te betrekken.
Geloof mij, het was erg bevrijdend om eens een keer ongegeneerd de waarheid te zeggen. Niet dat het ook maar iets heeft geholpen. Want wat Marianko zegt is waar: ze is wie ze is en handelt zo omdat ze niet anders kan. Heel moeilijk te accepteren maar waar. Het linkje met het artikel is in mijn situatie erg treffend, bedankt Marianko.
Wat ik zelf heb is dat het moederschap mij heel erg confronteerd met wat ik zelf tekort ben gekomen. Nu ik zie hoeveel zorg, liefde en aandacht een baby nodig heeft ben ik eigenlijk verbaasd dat ik nog leef. Die openbaring brengt veel verdriet en woede met zich mee. Nu ik bewuster word van het mechanisme kan ik mezelf beter beschermen maar het enige dat helpt is grenzen stellen.
Je moeder geniet nu duidelijk van haar macht. Door niet te reageren weet ze dat jij je steeds drukker maakt. Laat haar maar even in haar eigen sop gaar koken en je zult zien dat ze snel weer bij je op de stoep staat.
Geniet van je baby en richt je op jezelf. Deze gevoelens, onverwerkte emoties richting je moeder, kunnen je helpen bij het genezingsproces. Zolang je maar onthoudt dat jij, je man en je baby nu prioriteit zijn.