S.O.S

Als ik het goed begrijp, was je pas 15 toen je deze relatie kreeg? Dat zijn -over het algemeen- kalverliefdes.



Mijn dochter was ook 15 toen ze verkering kreeg, toen ze 18 was, maakte hij het uit. Ze was zo verdrietig. Maar na een aantal maanden kwam ze er overheen en nu (ze is 38 nu) zegt ze wel eens: Ik was veel te jong!



Als je dit nú zo voelt, dat jullie eigenlijk niet bij elkaar passen, besef dan -dat als je bij hem blijft- dit alleen maar erger wordt. Hij is zoals hij is, net als jij. Kortom: Misschien passen jullie gewoon neit bij elkaar.



En zeg nou zelf: Zo jong al vastzitten in een relatie is niet geweldig goed voor jouw ontwikkeling.

In een relatie hoor je voor elkaar door het vuur te gaan en als dat gevoel er bij een van beiden niet is, is er denk ik toch iets mis. Je hebt dan misschien een leuke schoonfamilie, maar daar heb je geen relatie mee.



Ik zou eens goed met hem proberen te praten en je gevoelens aan elkaar uitleggen.



Je bent nog hartstikke jong en er zijn een heleboel hartstikke leuke jongens die wel voor 100% voor jou willen gaan.

Annasofie, wat ik me zou afvragen in jouw positie (en destijds trouwens ook heb gedaan!) is: wil ik de rest van mijn leven samen met deze jongen zijn?



Als het antwoord daarop een volmondig "nee" is, dan lijkt het me duidelijk. Natuurlijk houd je veel van hem, jullie kennen elkaar al een tijd, en zijn goed op elkaar ingespeeld. Door het uit te maken zet je die tijd ook niet opzij, je kunt hem blijven koesteren als iets in het verleden.



Een relatie beëindigen is nooit leuk, voor alle betrokkenen, maar het is, als ik het zo lees, wel de beste oplossing. Je bent nog hartstikke jong, leg jezelf nou nu nog niet zo vast!

Anna sofie , ik begrijp je dilemma heel goed . Ik heb zelf ook ooit in zo'n soort relatie gezeten. Realiseer je heel goed dat je iemands persoonlijkheid niet kan veranderen. Die ander kan naar je toe komen, maar niet iemand anders worden. Als dat teveel energie uit je weghaalt dan moet je ermee stoppen. Ik heb toen afgesproken dat ik hem een maand niet wilde zien of spreken omdat ik een weloverwogen keuze wilde maken. Ik heb hem toen precies verteld waar ik mee zat. Ik heb toen gelukkig die tijd van hem gekregen en ik wist toen wel na een maand dat ik beter ermee kon stoppen. T bleef heel pijnlijk, maar maar we hebben het allebei toen wel goed kunnen afsluiten.

Ik wens je heel veel sterkte, luister naar je gevoel!

quote:annasofie schreef op 30 december 2010 @ 15:56:

beste lezers,



ik weet niet precies waar ik moet beginnen.. Ik ben 19 jaar en ik heb sinds november 2006 een relatie. deze relatie heeft eigelijk veel ups en downs gekend, maar het houdt nooit. er zijn veel verschillende dingen waarom ik denk dat we eigelijk helemaal niet bij elkaar passen. elke keer als ik de stap wil nemen om het uit te maken lukt het me niet. ik heb het gevoel alsof ik in een zwart gat val. het maakt het gwn ontzettend moeilijk omdat hij al heel goed kan met mijn moeder en de rest van de familie en andersom is het oook zo. kwa schoonouders zit ik helemaal goed. maar ik weet niet of ik mijn toekomst zo door wil gaan. ik vraag me dan ook af, stel je voor dat er iemand rondloopt waar ik het veel beter mee kan vinden. maar het kan natuurlijk ook andersom zijn dat ik strax mijn relatie opgeef en erachter kom dat ik het toch best goed had.



het probleen is dat we gwn heel vaak ruzie hebben om e kleinste dingen. ik zal mijn vriend beschrijven om jullie een beter beeld te geven.



B. is een behulpzame lieve jongen, ik woon alleen met mijn moeder, en hij helpt haar heel goed met, boodschappen en klusjes in huis. hij heeft veel voor me over. hij rijdt mij met de auto overal heen. Maar de eigenschappen van B. die niet goed bij me passen zijn: hij is niet romantisch terwijl ik dat wel ben. het gevoel dat wanneer je een volle kamer binnenkomt en dat jij zijn meisje bent geeft ie mij niet... hij zal me ook nooit in het openbaar een kus geven. hij is meer van: als jij mij geen kus geeft geen ik jou geen kus. hij neemt nooit de eerste stap... B. is een jongen die niet ambiteus is terwijl ik dat wel ben. ik ben druk bezig met mijn studie, terwijl hij 21 is en nog geen opleiding af heeft gemaakt, een uitkering heeft gehad en nu weer aan een opleiding is begonnen. hij werkt verder ook niet. hij is niet bezig met de toekomt terwijl ik dat wel ben.



Als ik mij verdrietig voelt kost het B. veel moeite om een arm om mij heen te slaan. hij is niet empatisch en laat zijn gevoel niet zien. het maakt het allemaal niks uit, hij zou wel weer eennieuw meisje vinden als het uit gaat. dat soort opmerkingen drijven mij tot waanzin omdat ik voor hem door het vuur ga.



ik weet gwn echt niet wat ik wil, wil ik bij hem blijven en net zolang proberen te kneden...of moet ik hem los proberen te laten



ik hou ontzettend vee van die jongen want we hebben ook genoeg leuke tijden meegemaakt. maar is dit nou wt ik will... zouden jullie mij a.u.b advies willen geven?





Iedere relatie heeft leuke en mindere leuke punten, maar als je al het gevoel hebt dat hij het niet helemaal voor je is zal ik er mee stoppen. Het is misschien moeilijk maar je wordt er niet gelukkiger van als je bij iemand blijft van wie je weet dat hij het niet helemaal voor je is.



Succes

quote:annasofie schreef op 30 december 2010 @ 15:56:

beste lezers,



B. is een behulpzame lieve jongen, ik woon alleen met mijn moeder, en hij helpt haar heel goed met, boodschappen en klusjes in huis. hij heeft veel voor me over. hij rijdt mij met de auto overal heen. Maar de eigenschappen van B. die niet goed bij me passen zijn: hij is niet romantisch terwijl ik dat wel ben. het gevoel dat wanneer je een volle kamer binnenkomt en dat jij zijn meisje bent geeft ie mij niet... hij zal me ook nooit in het openbaar een kus geven. hij is meer van: als jij mij geen kus geeft geen ik jou geen kus. hij neemt nooit de eerste stap... B. is een jongen die niet ambiteus is terwijl ik dat wel ben. ik ben druk bezig met mijn studie, terwijl hij 21 is en nog geen opleiding af heeft gemaakt, een uitkering heeft gehad en nu weer aan een opleiding is begonnen. hij werkt verder ook niet. hij is niet bezig met de toekomt terwijl ik dat wel ben.



Als ik mij verdrietig voelt kost het B. veel moeite om een arm om mij heen te slaan. hij is niet empatisch en laat zijn gevoel niet zien. het maakt het allemaal niks uit, hij zou wel weer eennieuw meisje vinden als het uit gaat. dat soort opmerkingen drijven mij tot waanzin omdat ik voor hem door het vuur ga.



ik weet gwn echt niet wat ik wil, wil ik bij hem blijven en net zolang proberen te kneden...of moet ik hem los proberen te laten



ik hou ontzettend vee van die jongen want we hebben ook genoeg leuke tijden meegemaakt. maar is dit nou wt ik will... zouden jullie mij a.u.b advies willen geven?



Het eerste wat je noemt als je je vriend omschrijft zijn een paar positieve dingen die vooral gaan over de hulp die je moeder van hem krijgt.



Tja. Dat zou mij de ogen al doen openen eerlijk gezegt.

Daarbij ben je vooral bang om het uit te maken omdat je misschien niks beters kunt krijgen? Dat lijkt me een heel slecht reden om bij hem te blijven, zeker omdat je nog geen enkel commitment hebt gemaakt. Je hebt niet samen een huis, niet samen kinderen. Maak het uit, val in dat gat, en klim er weer uit. Je bent jong. En zo jong moet je leven alleen maar leuk zijn, en geen tranendal, omdat je bij je vriendje blijft omdat je van die leuke schoonouders hebt.

We kunnen wel roepen dat je nog zo jong bent, maar het is nu eenmaal zo dat je liefde op een andere manier ziet dan als je wat ouder bent.



Je weet eigenlijk niet beter, die jongen is eigenlijk alles wat je kent van de 'liefde". Liefde hoort fijn te zijn, liefde hoort geen twijfel te hebben en liefde hoort geen pijn te doen.



Wees niet bang om alleen te blijven, 19?? Er gaat een wereld voor je open als je weer vrijgezel bent.



Alle lieve dingen die hij doet voor je moeder zijn bewonderenswaardig, want niet alle "jongens"en zeker niet op die leeftijd doen dat. Echter die lieve dingen kan jij ook opvangen samen met je moeder. Daar heb je hem niet voor nodig. Kijk diep in jezelf wat je nu werkelijk wilt en kies daarvoor.

Als hij al zegt dat hij wel weer een nieuw meisje zou vinden als het uit gaat, dan denk ik: weg bij hem! Je zult de komende jaren echt wel iemand vinden die wel helemaal voor jou gaat! Het verbreken van een relatie is altijd moeilijk. je weet nu wat je hebt, ook al is het niet ideaal. je weet niet wat je gaat hebben als je dit verbreekt.

Maar toch, doe het, neem de tijd een superjongen te vinden die beter bij je past! Dan zul je waarschijnlijk over een paar jaar niet meer van jezelf snappen waarom je die stap nou eigenlijk niet durfde te maken.

Succes!

Dat is soms het probleem met liefdes die zo vroeg beginnen. Je wordt door jezelf en de hele omgeving gezien als een onlosmakkelijk koppel. Je bent al zolang bij elkaar. Je bent alleen allebei niet meer de persoon van 4 jaar geleden, dat ben je nooit meer natuurlijk, maar je hebt wel een periode achter de rug waarop je erg verandert, wensen voor de toekomst gaat maken en aan de gang gaat om ze uit te laten komen. Jullie ideeën lopen uiteen, besef dat. En ook dat bijelkaar blijven omdat hij zo lief is voor je moeder, niet echt n goede reden is,hoewel het wel mooi meegenomen is, als ik sommige topics hier lees.

Kies de toekomst voor jezelf, en ik vermoed dat daar geen plaats voor hem is.

sterkte met de keus