Relaties
alle pijlers
samenleven
vrijdag 31 december 2010 om 14:40
Ik vind het soms zo moeilijk om met iemand (mijn vriend) samen te leven. Begrijp me niet verkeerd, ik hou heel veel van hem en we hebben het heel leuk, maar ik vind het moeilijk om de taken te verdelen.
Voorbeeld: we hebben 2 kleine kinderen, ik werk 3 dagen, hij 5. Dit omdat het bij zijn baan niet echt mogelijk is om minder te werken. Prima, ik vind 3 dagen heerlijk. Maar hij werkt zo ver weg, dat ik altijd de kinderen naar de creche moet brengen, halen, eten koken. Meestal doen we ze samen in bad. Maar het komt ook heel vaak voor dat hij 's avonds pas om 21.00 uur thuis is. Vandaag zou hij vroeg naar huis gaan, maar waarschijnlijk is hij niet voor 20.00 uur thuis. En vandaag zit ik al vanaf 06.00 uur met 2 kinderen die niet zo lekker in hun vel zitten (beetje ziek). Volgende week is hij ook weer een paar avonden pas rond 22.00 uur thuis. Als ik er soms wat over zeg, krijg ik altijd van die opmerkingen als: "ik kan toch niet nu gelijk alles uit mijn handen laten valllen? Moet ik dan een andere baan zoeken?" En dan vind ik mezelf weer een zeikmens. Het is ook zo dat ik werk dichtbij huis moest zoeken, perse altijd om 17.00 uur weg moet, anders kan ik de kinderen niet op tijd halen.
Ik vind het soms gewoon moeilijk om niet te gaan zeuren. Wie herkent dit? Hoe kan ik hier beter mee om gaan?
Hij laat mij trouwens in het weekend wel uitslapen als ik het wil en als ik echt niet kan halen, dan doet hij het wel. Het is dus niet zo dat hij alleen maar met zijn werk bezig is. Maar af en toe baal ik gewoon.
Voorbeeld: we hebben 2 kleine kinderen, ik werk 3 dagen, hij 5. Dit omdat het bij zijn baan niet echt mogelijk is om minder te werken. Prima, ik vind 3 dagen heerlijk. Maar hij werkt zo ver weg, dat ik altijd de kinderen naar de creche moet brengen, halen, eten koken. Meestal doen we ze samen in bad. Maar het komt ook heel vaak voor dat hij 's avonds pas om 21.00 uur thuis is. Vandaag zou hij vroeg naar huis gaan, maar waarschijnlijk is hij niet voor 20.00 uur thuis. En vandaag zit ik al vanaf 06.00 uur met 2 kinderen die niet zo lekker in hun vel zitten (beetje ziek). Volgende week is hij ook weer een paar avonden pas rond 22.00 uur thuis. Als ik er soms wat over zeg, krijg ik altijd van die opmerkingen als: "ik kan toch niet nu gelijk alles uit mijn handen laten valllen? Moet ik dan een andere baan zoeken?" En dan vind ik mezelf weer een zeikmens. Het is ook zo dat ik werk dichtbij huis moest zoeken, perse altijd om 17.00 uur weg moet, anders kan ik de kinderen niet op tijd halen.
Ik vind het soms gewoon moeilijk om niet te gaan zeuren. Wie herkent dit? Hoe kan ik hier beter mee om gaan?
Hij laat mij trouwens in het weekend wel uitslapen als ik het wil en als ik echt niet kan halen, dan doet hij het wel. Het is dus niet zo dat hij alleen maar met zijn werk bezig is. Maar af en toe baal ik gewoon.
vrijdag 31 december 2010 om 14:46
Het gaat er ook om dat ik overal aan moet denken. Dat de winkels morgen dicht zijn en er dus eerder boodschappen moeten komen. Gisteren in de avond met 2 kinderne daarom maar boodschappen gedaan, vanmorgen weer in de rij voor oliebollen. En hij zou vandaag op tijd zijn om nog wat boodschappen te doen die ik was vergeten, maar dat gaat dus niet lukken. Maar volgens mij is dit manneneigen (het niet meedenken). Hij probeert wel wat meer mee te denken, maar dat gaat nog niet heel erg goed. 
vrijdag 31 december 2010 om 14:51
Met twee zieke kleintjes thuis is best pittig en ik begrjip dat je even wilt klagen .
Zoals ik het lees zijn de taken die jij op je hebt genomen het gevolg van de afspraken die jullie hebben gemaakt voordat jullie kinderen kregen.
Oplossing zou kunnen zijn dat hij een baan dichter in de buurt zou kunnen gaan zoeken echter wanneer hij zijn baan leuk vindt kan ik me voorstellen dat hij die beslissing moeilijk vindt om te maken.
Eigenlijk wil je verandering in de afspraken zoals julllie ze hebben gemaakt. Hij houdt zich daar aan en je hebt kans dat hij vindt dat hij juist heel goed zorgt voor jullie doordat hij veel werkt en dus geld binnen brengt. Ik kan me dan voorstellen dat hij dat wellicht als zeuren ervaart zeker wanneer je hem er wellicht alleen op aanspreekt wanneer het even zwaar is voor jou (zoals nu).
Zoals ik het lees zijn de taken die jij op je hebt genomen het gevolg van de afspraken die jullie hebben gemaakt voordat jullie kinderen kregen.
Oplossing zou kunnen zijn dat hij een baan dichter in de buurt zou kunnen gaan zoeken echter wanneer hij zijn baan leuk vindt kan ik me voorstellen dat hij die beslissing moeilijk vindt om te maken.
Eigenlijk wil je verandering in de afspraken zoals julllie ze hebben gemaakt. Hij houdt zich daar aan en je hebt kans dat hij vindt dat hij juist heel goed zorgt voor jullie doordat hij veel werkt en dus geld binnen brengt. Ik kan me dan voorstellen dat hij dat wellicht als zeuren ervaart zeker wanneer je hem er wellicht alleen op aanspreekt wanneer het even zwaar is voor jou (zoals nu).
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 31 december 2010 om 14:56
Ik denk dat je moet accepteren dat je vriend, omdat hij verder weg werkt, beperkter is om door de week bij te dragen in de taken in je gezin. Daar kun je over zeuren, of je kunt het accepteren. Ik denk dat je met accepteren bereikt dat jullie de tijd die jullie samen hebben leuker kunnen invullen.
Een andere baan vinden is toch ook iets wat je niet zo snel lukt. En in deze tijd een eventuele vaste baan opgeven lijkt me ook niet zo slim. Verhuizen (dichter bij zijn werk) is zeker ook geen optie?
Een andere baan vinden is toch ook iets wat je niet zo snel lukt. En in deze tijd een eventuele vaste baan opgeven lijkt me ook niet zo slim. Verhuizen (dichter bij zijn werk) is zeker ook geen optie?
vrijdag 31 december 2010 om 14:56
quote:Franje schreef op 31 december 2010 @ 14:46:
Het gaat er ook om dat ik overal aan moet denken. Dat de winkels morgen dicht zijn en er dus eerder boodschappen moeten komen. Gisteren in de avond met 2 kinderne daarom maar boodschappen gedaan, vanmorgen weer in de rij voor oliebollen. En hij zou vandaag op tijd zijn om nog wat boodschappen te doen die ik was vergeten, maar dat gaat dus niet lukken. Maar volgens mij is dit manneneigen (het niet meedenken). Hij probeert wel wat meer mee te denken, maar dat gaat nog niet heel erg goed.
Dat is inderdaad gewoon niet handig en onnadenkend echter heb je gevraagd wat de reden was waarom hij niet eerder weg kon?
Kan je echt niet zonder die boodschappen? Is er niet iemand in de buurt die nog een boodschap moet doen en deze voor jou mee kan nemen?
Het gaat er ook om dat ik overal aan moet denken. Dat de winkels morgen dicht zijn en er dus eerder boodschappen moeten komen. Gisteren in de avond met 2 kinderne daarom maar boodschappen gedaan, vanmorgen weer in de rij voor oliebollen. En hij zou vandaag op tijd zijn om nog wat boodschappen te doen die ik was vergeten, maar dat gaat dus niet lukken. Maar volgens mij is dit manneneigen (het niet meedenken). Hij probeert wel wat meer mee te denken, maar dat gaat nog niet heel erg goed.
Dat is inderdaad gewoon niet handig en onnadenkend echter heb je gevraagd wat de reden was waarom hij niet eerder weg kon?
Kan je echt niet zonder die boodschappen? Is er niet iemand in de buurt die nog een boodschap moet doen en deze voor jou mee kan nemen?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 31 december 2010 om 14:56
Hier zelfde situatie. Manlief doet ook niks in de huishouding. Hij werkt ook erg veel. Hoeft hij van mij ook niet. Maar hij neemt wel veel over mbt de kinderen als hij thuis is. En dat vind ik persoonlijk veel belangrijker dan dat hij de afwasmachine ofzo inpakt. We hebben samen bepaalde keuzes gemaakt, en ik heb ook gewoonweg veel meer tijd om dingen te doen dan hij.
vrijdag 31 december 2010 om 14:57
quote:Ikbenanoniem schreef op 31 december 2010 @ 14:56:
.
Ik denk dat je moet accepteren dat je vriend, omdat hij verder weg werkt, beperkter is om door de week bij te dragen in de taken in je gezin. Daar kun je over zeuren, of je kunt het accepteren. Ik denk dat je met accepteren bereikt dat jullie de tijd die jullie samen hebben leuker kunnen invullen.
Eens ik denk ook dat dit ook mee speelt TO.
.
Ik denk dat je moet accepteren dat je vriend, omdat hij verder weg werkt, beperkter is om door de week bij te dragen in de taken in je gezin. Daar kun je over zeuren, of je kunt het accepteren. Ik denk dat je met accepteren bereikt dat jullie de tijd die jullie samen hebben leuker kunnen invullen.
Eens ik denk ook dat dit ook mee speelt TO.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 31 december 2010 om 14:59
Ik begrijp je gevoel over voor dingen opdraaien ook wel hoor TO. In mijn vorige baan was ik veel flexibeler dan mijn man in zijn uren. Dus ik was 9 van de 10 keer degene die met de auto naar de garage ging, de boodschappen haalde of op de ketelmonteur wachtte. Op een gegeven moment kun je daar best wel van balen.
vrijdag 31 december 2010 om 15:06
Yep Ikbenanoniem en ik herken ook wat TO beschrijft ik kon dit ook zo ervaren. Todat ik besefte dat ik daadwerkelijk meer tijd had en werk mee naar huis kan nemen om 's avonds nog even af te maken. Ik heb nou eenmaal een meer flexibele baan dan mijn partner en werkte (toen) minder. We hadden dit vooraf afspraken gemaakt en ik heb daar mee ingestemd. Wat niet hoeft te betekenen dat afspraken niet aangepast zouden kunnen worden natuurlijk . Ik zou als ik TO was dan ook eens een gesprek met mijn man aangaan over wat wel en niet werkt . Waarin verwijten van elkaar geen onderdeel zijn.
Overigens ik herken ook van ooit dat dagen met zieke kinderen en een huishouden draaiende houden en dan ook nog een overwerkende man niet fijn is.
Overigens ik herken ook van ooit dat dagen met zieke kinderen en een huishouden draaiende houden en dan ook nog een overwerkende man niet fijn is.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 31 december 2010 om 15:19
Ik weet dat ik het moet accepteren, want gaan zeuren heeft geen zin. Je wilt het toch leuk met elkaar hebben en niet elke keer boos worden. Je moet leren samenleven met elkaar. Maar ik vind dat gewoon best moeilijk. Word dus wel boos en dan denk ik later weer: wat heeft dat voor zin? Heb het gewoon leuk met elkaar. Die boodschappen kunnen ook wel wachten, maar ik wil alles graag goed doen en het ook gezellig in huis maken, zorgen dat het huis schoon is als hij thuis komt.. Het ligt dus ook wel aan mij. Eigenlijk hebben we van te voren nooit afspraken er over gemaakt. Het is gewoon zo gegaan.
Ik ben een beetje een pessimist en daar baal ik van. Dam maak ik met mezelf de afspraak om makkelijker te zijn. Dat gaan dan een tijdje goed, maar als ik moe ben, val ik in mijn oude patroon terug.
We kunnen trouwens heel goed praten en hij begrijpt mij ook wel en probeert echt wel mee te denken.
Ik ben een beetje een pessimist en daar baal ik van. Dam maak ik met mezelf de afspraak om makkelijker te zijn. Dat gaan dan een tijdje goed, maar als ik moe ben, val ik in mijn oude patroon terug.
We kunnen trouwens heel goed praten en hij begrijpt mij ook wel en probeert echt wel mee te denken.
vrijdag 31 december 2010 om 15:32
Jij klinkt herkenbaar en hij klinkt als een leuke man en fijne partner. Laat het "goed"doen vandaag even los ... je zal maar twee snotterneuzen te vegen hebben
Gooi die twee lekker vroeg hun mandje in en neem even tijd voor elkaar vanavond. Super trouwens dat zelf al weet dat je negatief kan denken en dit met periodes kan omdraaien. Fijne avond straks!
Gooi die twee lekker vroeg hun mandje in en neem even tijd voor elkaar vanavond. Super trouwens dat zelf al weet dat je negatief kan denken en dit met periodes kan omdraaien. Fijne avond straks!
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 31 december 2010 om 15:34
Franje....jouw verhaal is zooooo herkenbaar.
Hier ook 2 kleine kids, ik werk ook 3 dagen (al zit ik al een tijdje thuis met een burn out) en mijn man werkt 5 dagen.
Omdat ik minder werk doe ik meer in huis en met de kids enzo. Alleen vind ik de verdeling niet eerlijk. Ik heb het in mijn ogen veel drukker dan hem. Ik doe namelijk alles....en dan ook echt alles. De kids, het huishouden, boodschappen, cadeautjes uitzoeken voor de Sint, belasting dingen regelen, de rekeningen betalen, huisarts- en ziekenhuisbezoekjes met de kids (en dat zijn er best veel) en alles wat er nog maar meer komt kijken bij een gezin en een huishouden.
Het enigste wat hij doet is de container buiten zetten en weer binnen halen en zoontje 3 dagen naar school brengen smorgens.
Dat ik alles alleen moet doen is opzich niet zo heel erg en kan best omdat ik 2 dagen minder werk dan hem. Maar als ik ziek ben word er nooit eens iets over genomen. Ja de kids verzorgt hij natuurlijk maar verder niks. Zelfs koken word dan maar heel makkelijk iets van friet of brood. Dus als ik beter ben kan ik als een gek het huishouden gaan doen en boodschappen en weet ik wat nog meer.
Ook moet ik overal aan denken, want hij vergeet alles. Zelfs als ik smorgens nog zeg van doe je even dit dan vergeet hij het nog. Word daar zo moe van.
Het is dus meer dat ik overal verantwoordelijk voor ben.
Door dit...en nog veel meer dingen hoor.......heb ik een burn out gekregen in maart dit jaar.
Er zal dus iets moeten gaan veranderen daarin.
Daar moeten we het dus nog een keer goed over hebben. Want nog een keer thuis komen te zitten met een burn out wil ik niet.
Heel veel sterkte met de situatie....ik snap heel goed wat je bedoelt en hoe je je voelt.
Hier ook 2 kleine kids, ik werk ook 3 dagen (al zit ik al een tijdje thuis met een burn out) en mijn man werkt 5 dagen.
Omdat ik minder werk doe ik meer in huis en met de kids enzo. Alleen vind ik de verdeling niet eerlijk. Ik heb het in mijn ogen veel drukker dan hem. Ik doe namelijk alles....en dan ook echt alles. De kids, het huishouden, boodschappen, cadeautjes uitzoeken voor de Sint, belasting dingen regelen, de rekeningen betalen, huisarts- en ziekenhuisbezoekjes met de kids (en dat zijn er best veel) en alles wat er nog maar meer komt kijken bij een gezin en een huishouden.
Het enigste wat hij doet is de container buiten zetten en weer binnen halen en zoontje 3 dagen naar school brengen smorgens.
Dat ik alles alleen moet doen is opzich niet zo heel erg en kan best omdat ik 2 dagen minder werk dan hem. Maar als ik ziek ben word er nooit eens iets over genomen. Ja de kids verzorgt hij natuurlijk maar verder niks. Zelfs koken word dan maar heel makkelijk iets van friet of brood. Dus als ik beter ben kan ik als een gek het huishouden gaan doen en boodschappen en weet ik wat nog meer.
Ook moet ik overal aan denken, want hij vergeet alles. Zelfs als ik smorgens nog zeg van doe je even dit dan vergeet hij het nog. Word daar zo moe van.
Het is dus meer dat ik overal verantwoordelijk voor ben.
Door dit...en nog veel meer dingen hoor.......heb ik een burn out gekregen in maart dit jaar.
Er zal dus iets moeten gaan veranderen daarin.
Daar moeten we het dus nog een keer goed over hebben. Want nog een keer thuis komen te zitten met een burn out wil ik niet.
Heel veel sterkte met de situatie....ik snap heel goed wat je bedoelt en hoe je je voelt.
vrijdag 31 december 2010 om 15:38
Het is goed om bij jezelf na te gaan of je zeurt, of dat er echt iets veranderen moet (doe je dus goed).
Maar waarom is het geen mogelijkheid voor je man om ander werk te zoeken? Vindt hij het zelf niet vervelend om altijd van die lange dagen te maken, zijn kinderen doordeweeks bijna niet te zien, en zo lang in de auto te zitten?
Geen idee of hij een baan heeft die dichter bij huis ook mogelijk is, maar waarom niet overwegen?
En als je nooit afspraken hebt gemaakt, dan kan dat toch nog? Winkels zijn tot laat open, als hij uit zijn werk nog even langs een supermarkt kan, dan scheelt dat jou weer werk. Als je zoiets afspreekt, dan kan dat misschien best in zijn systeem komen.
Jij bent natuurlijk degene met de meeste tijd thuis, dus is het niet raar dat jij ook meer doet thuis en met de kinderen. Maar als je niet helemaal gelukkig bent met de gang van zaken, dan vind ik dat je dat best kunt bespreken, zonder meteen te zeuren. Kijk of er kleine dingen veranderd kunnen worden, waar jullie allebei achter staan.
Maar ook: blijf niet hangen in de negativiteit, want daar wordt niemand in jullie huishouden beter van. Maar dat had je zelf ook al door, dat is mooi!
Maar waarom is het geen mogelijkheid voor je man om ander werk te zoeken? Vindt hij het zelf niet vervelend om altijd van die lange dagen te maken, zijn kinderen doordeweeks bijna niet te zien, en zo lang in de auto te zitten?
Geen idee of hij een baan heeft die dichter bij huis ook mogelijk is, maar waarom niet overwegen?
En als je nooit afspraken hebt gemaakt, dan kan dat toch nog? Winkels zijn tot laat open, als hij uit zijn werk nog even langs een supermarkt kan, dan scheelt dat jou weer werk. Als je zoiets afspreekt, dan kan dat misschien best in zijn systeem komen.
Jij bent natuurlijk degene met de meeste tijd thuis, dus is het niet raar dat jij ook meer doet thuis en met de kinderen. Maar als je niet helemaal gelukkig bent met de gang van zaken, dan vind ik dat je dat best kunt bespreken, zonder meteen te zeuren. Kijk of er kleine dingen veranderd kunnen worden, waar jullie allebei achter staan.
Maar ook: blijf niet hangen in de negativiteit, want daar wordt niemand in jullie huishouden beter van. Maar dat had je zelf ook al door, dat is mooi!
vrijdag 31 december 2010 om 15:53
Sappie, niet negatief bedoeld, maar ben jij zo iemand die het allemaal tip top in orde wil hebben? Dagelijks poetsen, een zogenaamde fatsoenlijke maaltijd, etc.?
Ik lees in je post namelijk dat je zegt dat er bij ziekte niets wordt overgenomen en dat het eten makkelijk eten wordt. Niks mis mee, in mijn ogen. Big deal dat je man en kinderen een keer friet of pannenkoeken eten, daar gaan ze niet dood aan. Maar jij ligt je dan waarschijnlijk te verbijten dat ze geen gezond eten krijgen? (gok ik zomaar).
En je man zal als jij ziek bent heus wel iets doen, maar het gebeurt waarschijnlijk niet naar jouw standaard, vermoed ik.
Ben ik een beetje warm?
Ik denk dat bij jullie het probleem meer bij jou en jouw hoge norm ligt dan bij het niets doen van je man. Bepaalde taken kun je natuurlijk gerust aan hem doorschuiven (de rekeningen betalen bijvoorbeeld), andere dingen zul jij blijven doen (omdat je met 3 dagen werk flexibeler bent) en van andere zaken kun je leren de lat iets minder hoog te leggen.
Ik lees in je post namelijk dat je zegt dat er bij ziekte niets wordt overgenomen en dat het eten makkelijk eten wordt. Niks mis mee, in mijn ogen. Big deal dat je man en kinderen een keer friet of pannenkoeken eten, daar gaan ze niet dood aan. Maar jij ligt je dan waarschijnlijk te verbijten dat ze geen gezond eten krijgen? (gok ik zomaar).
En je man zal als jij ziek bent heus wel iets doen, maar het gebeurt waarschijnlijk niet naar jouw standaard, vermoed ik.
Ben ik een beetje warm?
Ik denk dat bij jullie het probleem meer bij jou en jouw hoge norm ligt dan bij het niets doen van je man. Bepaalde taken kun je natuurlijk gerust aan hem doorschuiven (de rekeningen betalen bijvoorbeeld), andere dingen zul jij blijven doen (omdat je met 3 dagen werk flexibeler bent) en van andere zaken kun je leren de lat iets minder hoog te leggen.
vrijdag 31 december 2010 om 16:20
quote:Franje schreef op 31 december 2010 @ 15:19:
Heb het gewoon leuk met elkaar. Die boodschappen kunnen ook wel wachten, maar ik wil alles graag goed doen en het ook gezellig in huis maken, zorgen dat het huis schoon is als hij thuis komt.. Het ligt dus ook wel aan mij. Eigenlijk hebben we van te voren nooit afspraken er over gemaakt. Het is gewoon zo gegaan.
Mijn man werkt ook veel, en ook nog vaak in het buitenland.
Na veel balen en gedoe heb ik nu een poetshulp, een goeie oppas die flexibel is en vaak ook even kort kan komen oppassen (2 uurtjes op woensdagmiddag ofzo) en ik laat de week-boodschappen bezorgen.
Dat kost natuurlijk geld, maar daarmee heb ik zoveel rust en plezier teruggekregen. Het idee dat ik het niet allemaal alleen hoef te doen, en ook mijn man niet over lastig hoef te vallen (die het ook druk heeft natuurlijk) is het helemaal waard.
Heb het gewoon leuk met elkaar. Die boodschappen kunnen ook wel wachten, maar ik wil alles graag goed doen en het ook gezellig in huis maken, zorgen dat het huis schoon is als hij thuis komt.. Het ligt dus ook wel aan mij. Eigenlijk hebben we van te voren nooit afspraken er over gemaakt. Het is gewoon zo gegaan.
Mijn man werkt ook veel, en ook nog vaak in het buitenland.
Na veel balen en gedoe heb ik nu een poetshulp, een goeie oppas die flexibel is en vaak ook even kort kan komen oppassen (2 uurtjes op woensdagmiddag ofzo) en ik laat de week-boodschappen bezorgen.
Dat kost natuurlijk geld, maar daarmee heb ik zoveel rust en plezier teruggekregen. Het idee dat ik het niet allemaal alleen hoef te doen, en ook mijn man niet over lastig hoef te vallen (die het ook druk heeft natuurlijk) is het helemaal waard.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
vrijdag 31 december 2010 om 16:47
Mijn ervaring is dat zaken acceptern zoals ze zijn minder energie kost dan er tegenaan te schoppen. Maar.. ik kan me ook voorstellen dat je het af en toe helemaal zat bent.
Je kunt met je vriend gaan praten over een (gezamenlijke!) oplossing. Als hij dingen beloofd, moet hij die ook nakomen (boodschappen vandaag, zouden ook elders gekocht kunnen worden, natuurlijk, winkels niet alleen bij jou in de buurt)
Daarnaast je leven meer inrichten, als was je 'alleenstaande moeder' met extra's, ofzo.
Je moet het willen
Maar wat anders?
Je kunt met je vriend gaan praten over een (gezamenlijke!) oplossing. Als hij dingen beloofd, moet hij die ook nakomen (boodschappen vandaag, zouden ook elders gekocht kunnen worden, natuurlijk, winkels niet alleen bij jou in de buurt)
Daarnaast je leven meer inrichten, als was je 'alleenstaande moeder' met extra's, ofzo.
Je moet het willen
Maar wat anders?
Later is nu
vrijdag 31 december 2010 om 16:51
ikbenanoniem.....ik ben best een perfectionist....al poets ik echt maar 1 x in de week hoor. Dat perfectionisme is ook een valkuil voor een burn out....die ik dus heb.
Maar als we al de hele week niet echt fatsoenlijk gegeten hebben en ik zelfs al vlees uit de vriezer heb gehaald voor savonds en mijn man geeft de kids dan die avond friet en de volgende avond brood of wat dan ook omdat hij gewoon geen zin heeft om te koken vind ik dat niet fijn. ook is het huis dan een bende en hij ruimt niks op. Zijn spelcomputer is veeeeel belangrijker.
Waarom moet ik als ik ziek ben geweest zijn zooi en de zooi van de kids op ruimen? Ik doe dat al de heel week. Als ik ziek ben lig ik op bed en kan ik het dus niet doen. Maar hij doet het niet maar laat het liggen voor mij voor als ik weer beter ben.
Mijn man doet dan gewoon niks hoor. De afwas laat hij staan, alle zooi en speelgoed laat hij liggen, de kids krijgen eten en worden op bed gedropt zonder aandacht of een verhaaltje. Nee, als hij maar zo snel mogelijk achter de spelcomputer kan.
Hij is gewoon super rommelig en slordig. Tegenpolen zijn we dus.
Kan er een boek over schrijven en we hebben al eens relatietherapie gehad oa voor dit.
Door mijn burn out heb ik veel geleerd en ook mezelf ben ik aan het leren kennen. Ik deed altijd maar alles voor een ander en dacht nooit aan mezelf. Gunde mezelf ook nooit tijd voor mezelf.
Ik MOET dingen veranderen om weer geen burn out of iets dergelijks te krijgen. Ik moet dingen veranderen maar mijn man ook. Hij heeft daar nogal wat moeite mee, maar ik ben niet de enige die dingen moet veranderen.
Hoop dat het een klein beetje duidelijk is.
Het is dus niet dat mijn man iets niet op mijn manier doet....maar dat hij niks doet is nu hetgeen waar ik tegen aan loop.
Dingen aan hem overlaten is heel moeilijk omdat hij heeeeel makkelijk is met alles.
Rekeningen zou hij dus veel te laat betalen met boetes tot gevolg en dat is zonde van het geld. We hebben het niet zo breed.
Voorbeeld dat hij heel makkelijk is......het tuinhuisje is bijna 4 jaar geleden geplaatst. Hij zou die gaan verven. Toen het er al 3 jaar stond heb ik voorgesteld om het maar samen te gaan verven en dat hebben we ook gedaan...de buitenkant. De binnenkant moet nog gedaan worden.
Het dak lekt op 3 plaatsen en hij zou dat maken..... 3 jaar geleden. En je raad het al, het lekt nog en er is niks aan gedaan. Moet IK dan het dak op? Straks zijn we verder van huis en geld om het te laten maken door iemand is er niet.
De tandarts zou mijn man bellen. Nu een jaar later moet hij het nog doen. Nu ga ik het volgende week maar zelf doen. Zijn al 2 jaar niet geweest. En ik heb vaak aan hem gevraagd of hij even wilde bellen en dat zou hij dan doen. Maar niet dus.
Het maakt het dus heel moeilijk voor mij om dingen los te laten en aan hem over te laten. Want hij doet het niet.....heel lui.
Tijd dus om te praten voor de zoveelste keer en echt dingen af te spreken.
En anders heeft het gevolgen....ook voor hem.
Hoop dat het een beetje duidelijk is. Ik vind niet dat ik alleen dingen moet veranderen en doen. Hij heeft een gezin met 2 kids en is daar ook verantwoordelijk voor. Het is niet zo dat hij werkt en verder niks hoeft te doen, nergens aan hoeft te denken en gewoon zijn eigen ding kan doen. Hij heeft ook een verantwoordelijkheid.
Maar als we al de hele week niet echt fatsoenlijk gegeten hebben en ik zelfs al vlees uit de vriezer heb gehaald voor savonds en mijn man geeft de kids dan die avond friet en de volgende avond brood of wat dan ook omdat hij gewoon geen zin heeft om te koken vind ik dat niet fijn. ook is het huis dan een bende en hij ruimt niks op. Zijn spelcomputer is veeeeel belangrijker.
Waarom moet ik als ik ziek ben geweest zijn zooi en de zooi van de kids op ruimen? Ik doe dat al de heel week. Als ik ziek ben lig ik op bed en kan ik het dus niet doen. Maar hij doet het niet maar laat het liggen voor mij voor als ik weer beter ben.
Mijn man doet dan gewoon niks hoor. De afwas laat hij staan, alle zooi en speelgoed laat hij liggen, de kids krijgen eten en worden op bed gedropt zonder aandacht of een verhaaltje. Nee, als hij maar zo snel mogelijk achter de spelcomputer kan.
Hij is gewoon super rommelig en slordig. Tegenpolen zijn we dus.
Kan er een boek over schrijven en we hebben al eens relatietherapie gehad oa voor dit.
Door mijn burn out heb ik veel geleerd en ook mezelf ben ik aan het leren kennen. Ik deed altijd maar alles voor een ander en dacht nooit aan mezelf. Gunde mezelf ook nooit tijd voor mezelf.
Ik MOET dingen veranderen om weer geen burn out of iets dergelijks te krijgen. Ik moet dingen veranderen maar mijn man ook. Hij heeft daar nogal wat moeite mee, maar ik ben niet de enige die dingen moet veranderen.
Hoop dat het een klein beetje duidelijk is.
Het is dus niet dat mijn man iets niet op mijn manier doet....maar dat hij niks doet is nu hetgeen waar ik tegen aan loop.
Dingen aan hem overlaten is heel moeilijk omdat hij heeeeel makkelijk is met alles.
Rekeningen zou hij dus veel te laat betalen met boetes tot gevolg en dat is zonde van het geld. We hebben het niet zo breed.
Voorbeeld dat hij heel makkelijk is......het tuinhuisje is bijna 4 jaar geleden geplaatst. Hij zou die gaan verven. Toen het er al 3 jaar stond heb ik voorgesteld om het maar samen te gaan verven en dat hebben we ook gedaan...de buitenkant. De binnenkant moet nog gedaan worden.
Het dak lekt op 3 plaatsen en hij zou dat maken..... 3 jaar geleden. En je raad het al, het lekt nog en er is niks aan gedaan. Moet IK dan het dak op? Straks zijn we verder van huis en geld om het te laten maken door iemand is er niet.
De tandarts zou mijn man bellen. Nu een jaar later moet hij het nog doen. Nu ga ik het volgende week maar zelf doen. Zijn al 2 jaar niet geweest. En ik heb vaak aan hem gevraagd of hij even wilde bellen en dat zou hij dan doen. Maar niet dus.
Het maakt het dus heel moeilijk voor mij om dingen los te laten en aan hem over te laten. Want hij doet het niet.....heel lui.
Tijd dus om te praten voor de zoveelste keer en echt dingen af te spreken.
En anders heeft het gevolgen....ook voor hem.
Hoop dat het een beetje duidelijk is. Ik vind niet dat ik alleen dingen moet veranderen en doen. Hij heeft een gezin met 2 kids en is daar ook verantwoordelijk voor. Het is niet zo dat hij werkt en verder niks hoeft te doen, nergens aan hoeft te denken en gewoon zijn eigen ding kan doen. Hij heeft ook een verantwoordelijkheid.
vrijdag 31 december 2010 om 17:00
Franje, ik zit in dezelfde situatie en kan daar meestal heel goed mee omgaan. Maar als ik zelf moe/ziek/druk op het werk ben kan ik ook van die onrechtvaardigheidsgevoelens krijgen. Wat bij mij helpt zijn:
- huishoudster één keer in de week
- regelmatig een mddag voor mezelf plannen met sauna. Twee keer per jaar ga ik met vriendinnen een weekend weg. We plannen op de laatste dag van het uitje al de volgende
- niet te vaak boodschappen doen en door de week makkelijk koken of voor 2 dagen.
Bedenk ook dat jij degene bent die ook alle leuke en fijne dingen met de kinderen meemaakt!
- huishoudster één keer in de week
- regelmatig een mddag voor mezelf plannen met sauna. Twee keer per jaar ga ik met vriendinnen een weekend weg. We plannen op de laatste dag van het uitje al de volgende
- niet te vaak boodschappen doen en door de week makkelijk koken of voor 2 dagen.
Bedenk ook dat jij degene bent die ook alle leuke en fijne dingen met de kinderen meemaakt!
vrijdag 31 december 2010 om 18:07
Een fijne avond, Franje. Hopelijk lukt het in je eentje alles te managen.
Sommige supermarkten bezorgen ook de boodschappen aan huis. AH is daar een voorbeeld van.
De Jumbo bij ons in de buurt bijvoorbeeld levert de bestelde boodschappen voor 2 euro al aan huis.
Sommige supermarkten bezorgen ook de boodschappen aan huis. AH is daar een voorbeeld van.
De Jumbo bij ons in de buurt bijvoorbeeld levert de bestelde boodschappen voor 2 euro al aan huis.
Autopsies tonen onomstotelijk de injectieschade aan.
vrijdag 31 december 2010 om 18:13
Sappie, je eerste post was vrij summier. Daar ben ik naar weggegaan.
Het grote verschil met Franje is dat zij wel een man heeft die, mee wil denken, mee wil werken en naar vermogen meewerkt. Jouw man klinkt in je 2e post gewoon lui en laks en jullie zijn zelfs al in therapie geweest.
Al met al toch een heel verschil met de situatie van Franje.
Het grote verschil met Franje is dat zij wel een man heeft die, mee wil denken, mee wil werken en naar vermogen meewerkt. Jouw man klinkt in je 2e post gewoon lui en laks en jullie zijn zelfs al in therapie geweest.
Al met al toch een heel verschil met de situatie van Franje.
vrijdag 31 december 2010 om 18:47
zaterdag 1 januari 2011 om 04:34
heel veel te zeggen, hoop dat het duidelijk wordt.
In NL zijn we 1 van de weinige landen eaar zo fors geparttimed wordt, vrouwen zijn met een klein aantal uren per week werken. Dat houdt een aantal zaken in stand, vinden we dat ook nog steeds de norm.
De zorg voor jonge kinderen is zwaar, zoveel aan te denken, op het werk zijn is minder druk vaak.
Ik zou op een rustig moment, en desnoods kinderen uit logeren sturen zodat je wat meer tijd hebt om te praten, het er eens over hebben. Praten over jouw drukte, zijn drukte (5 dagen werken is ook vroeg op staan en dan ook nog jou laten uitslapen bijv.......),waar ligt er teveel hooi op een vork? Wat kun je beter regelen (en dat ziet de ander vaak beter dan degene zelf).
Soms moet je even out of the box kijken en eigenlijk moet je met jonge kinderen dat vaker doen, routine verandert vaker.
bv.
Mijn ex, een erg leuke vader maar werkte zich 3 slagen in de rondte. Hij was wel enigzins flexibel. Afgesproken dat hij 2 dagen door de week mee at, op de andere 3 dagen minimaal 1 avond op tijd thuis was om het bedritueel te doen. In alle gevallen betekende dat werken 's avonds (eigen bedrijf net gestart).
weekend-ochtenden verdeelden we: ieder 1 dag uitslapen. Na verloop van tijd werd dat zelfs strakker: hij stond za vroeg op, deed zeer uitgebreid boodschappen met ze, ik de zondag.
Ik herken de neiging tot boosworden, etc, het heeft onze relatie mede om zeep geholpen maar boos worden heeft geen zin! Denken in oplossingen wel en de drukte gaat over, echt!
Als hij met 5 dagen in de werk flink geld in brengt, be happy en koop daar schoonmaakhulp voor in, Appie die 1x per 2 weken de bulk thuis komt brengen etc. Gebruik het dan.
Maar misschien wil je wel degelijk de boel beter verdelen en ja dan komt hij niet weg met dat hij niet minder kan werken want dat is niet zo. Vraag is of dat je/jullie dat willen en of het helpt.
Plan elke zondag (of andere dag) in om agenda's te trekken, wat speelt er, wat moet er etc. Dan hebben beiden meer inzicht in de dagtaken, kan helpen in acceptatie.
Als jij weet dat hij drukke dagen heeft, ben je meer bereid tot van alles en als hij weet dat jij veel extra zorgtaken hebt, kan hij mogelijk bijspringen. Maar vooraf weten scheelt, niet achteraf klagen, dan is er niets meer aan te doen.
Vergeet ik bijna 1 heeeelbelangrijk ding: verlies elkaar ook niet, laat je niet alleen maar leven door de drukte van werk en gezin maar kom ook nog aan elkaar toe.
Regel elke week/elke 2 weken die vaste oppas en ga weg, bios, restaurant, desnoofds 2 biertjes om de hoek maar wees er samen ook nog
Steek die kaarsjes aan en tut je op.
Mijn valkuilen geweest, hoop van geleerd!
In NL zijn we 1 van de weinige landen eaar zo fors geparttimed wordt, vrouwen zijn met een klein aantal uren per week werken. Dat houdt een aantal zaken in stand, vinden we dat ook nog steeds de norm.
De zorg voor jonge kinderen is zwaar, zoveel aan te denken, op het werk zijn is minder druk vaak.
Ik zou op een rustig moment, en desnoods kinderen uit logeren sturen zodat je wat meer tijd hebt om te praten, het er eens over hebben. Praten over jouw drukte, zijn drukte (5 dagen werken is ook vroeg op staan en dan ook nog jou laten uitslapen bijv.......),waar ligt er teveel hooi op een vork? Wat kun je beter regelen (en dat ziet de ander vaak beter dan degene zelf).
Soms moet je even out of the box kijken en eigenlijk moet je met jonge kinderen dat vaker doen, routine verandert vaker.
bv.
Mijn ex, een erg leuke vader maar werkte zich 3 slagen in de rondte. Hij was wel enigzins flexibel. Afgesproken dat hij 2 dagen door de week mee at, op de andere 3 dagen minimaal 1 avond op tijd thuis was om het bedritueel te doen. In alle gevallen betekende dat werken 's avonds (eigen bedrijf net gestart).
weekend-ochtenden verdeelden we: ieder 1 dag uitslapen. Na verloop van tijd werd dat zelfs strakker: hij stond za vroeg op, deed zeer uitgebreid boodschappen met ze, ik de zondag.
Ik herken de neiging tot boosworden, etc, het heeft onze relatie mede om zeep geholpen maar boos worden heeft geen zin! Denken in oplossingen wel en de drukte gaat over, echt!
Als hij met 5 dagen in de werk flink geld in brengt, be happy en koop daar schoonmaakhulp voor in, Appie die 1x per 2 weken de bulk thuis komt brengen etc. Gebruik het dan.
Maar misschien wil je wel degelijk de boel beter verdelen en ja dan komt hij niet weg met dat hij niet minder kan werken want dat is niet zo. Vraag is of dat je/jullie dat willen en of het helpt.
Plan elke zondag (of andere dag) in om agenda's te trekken, wat speelt er, wat moet er etc. Dan hebben beiden meer inzicht in de dagtaken, kan helpen in acceptatie.
Als jij weet dat hij drukke dagen heeft, ben je meer bereid tot van alles en als hij weet dat jij veel extra zorgtaken hebt, kan hij mogelijk bijspringen. Maar vooraf weten scheelt, niet achteraf klagen, dan is er niets meer aan te doen.
Vergeet ik bijna 1 heeeelbelangrijk ding: verlies elkaar ook niet, laat je niet alleen maar leven door de drukte van werk en gezin maar kom ook nog aan elkaar toe.
Regel elke week/elke 2 weken die vaste oppas en ga weg, bios, restaurant, desnoofds 2 biertjes om de hoek maar wees er samen ook nog
Steek die kaarsjes aan en tut je op.
Mijn valkuilen geweest, hoop van geleerd!
Je bent zelf een theepot
zaterdag 1 januari 2011 om 08:51
quote:sappie30 schreef op 31 december 2010 @ 16:51:
ikbenanoniem.....ik ben best een perfectionist....al poets ik echt maar 1 x in de week hoor. Dat perfectionisme is ook een valkuil voor een burn out....die ik dus heb.
Maar als we al de hele week niet echt fatsoenlijk gegeten hebben en ik zelfs al vlees uit de vriezer heb gehaald voor savonds en mijn man geeft de kids dan die avond friet en de volgende avond brood of wat dan ook omdat hij gewoon geen zin heeft om te koken vind ik dat niet fijn. ook is het huis dan een bende en hij ruimt niks op. Zijn spelcomputer is veeeeel belangrijker.
Waarom moet ik als ik ziek ben geweest zijn zooi en de zooi van de kids op ruimen? Ik doe dat al de heel week. Als ik ziek ben lig ik op bed en kan ik het dus niet doen. Maar hij doet het niet maar laat het liggen voor mij voor als ik weer beter ben.
Mijn man doet dan gewoon niks hoor. De afwas laat hij staan, alle zooi en speelgoed laat hij liggen, de kids krijgen eten en worden op bed gedropt zonder aandacht of een verhaaltje. Nee, als hij maar zo snel mogelijk achter de spelcomputer kan.
Hij is gewoon super rommelig en slordig. Tegenpolen zijn we dus.
Kan er een boek over schrijven en we hebben al eens relatietherapie gehad oa voor dit.
Door mijn burn out heb ik veel geleerd en ook mezelf ben ik aan het leren kennen. Ik deed altijd maar alles voor een ander en dacht nooit aan mezelf. Gunde mezelf ook nooit tijd voor mezelf.
Ik MOET dingen veranderen om weer geen burn out of iets dergelijks te krijgen. Ik moet dingen veranderen maar mijn man ook. Hij heeft daar nogal wat moeite mee, maar ik ben niet de enige die dingen moet veranderen.
Hoop dat het een klein beetje duidelijk is.
Het is dus niet dat mijn man iets niet op mijn manier doet....maar dat hij niks doet is nu hetgeen waar ik tegen aan loop.
Dingen aan hem overlaten is heel moeilijk omdat hij heeeeel makkelijk is met alles.
Rekeningen zou hij dus veel te laat betalen met boetes tot gevolg en dat is zonde van het geld. We hebben het niet zo breed.
Voorbeeld dat hij heel makkelijk is......het tuinhuisje is bijna 4 jaar geleden geplaatst. Hij zou die gaan verven. Toen het er al 3 jaar stond heb ik voorgesteld om het maar samen te gaan verven en dat hebben we ook gedaan...de buitenkant. De binnenkant moet nog gedaan worden.
Het dak lekt op 3 plaatsen en hij zou dat maken..... 3 jaar geleden. En je raad het al, het lekt nog en er is niks aan gedaan. Moet IK dan het dak op? Straks zijn we verder van huis en geld om het te laten maken door iemand is er niet.
De tandarts zou mijn man bellen. Nu een jaar later moet hij het nog doen. Nu ga ik het volgende week maar zelf doen. Zijn al 2 jaar niet geweest. En ik heb vaak aan hem gevraagd of hij even wilde bellen en dat zou hij dan doen. Maar niet dus.
Het maakt het dus heel moeilijk voor mij om dingen los te laten en aan hem over te laten. Want hij doet het niet.....heel lui.
Tijd dus om te praten voor de zoveelste keer en echt dingen af te spreken.
En anders heeft het gevolgen....ook voor hem.
Hoop dat het een beetje duidelijk is. Ik vind niet dat ik alleen dingen moet veranderen en doen. Hij heeft een gezin met 2 kids en is daar ook verantwoordelijk voor. Het is niet zo dat hij werkt en verder niks hoeft te doen, nergens aan hoeft te denken en gewoon zijn eigen ding kan doen. Hij heeft ook een verantwoordelijkheid.
Het is waarschijnlijk niet zozeer luiheid maar nogal wat mannen vinden zichzelf verheven schepselen en hoeven dus niet aardse zaken als poetsen, koken en boodschappen te doen.
Daar is het vrouwtje voor.
En als de vrouwtjes het te druk krijgen zoeken ze oplossingen als een poetshulp ( dus een andere vrouw kan het oplossen ) en een oppas om leuke dingen met de man te kunnen doen ( en de avond wordt dan waarschijnlijk afgesloten met een fijne wip )
En de mannen trekken weer eens aan het langste eind. Wat betreft voor zichzelf en de eigen belangen zorgen, zijn mannen echt veel slimmer dan vrouwen.
ikbenanoniem.....ik ben best een perfectionist....al poets ik echt maar 1 x in de week hoor. Dat perfectionisme is ook een valkuil voor een burn out....die ik dus heb.
Maar als we al de hele week niet echt fatsoenlijk gegeten hebben en ik zelfs al vlees uit de vriezer heb gehaald voor savonds en mijn man geeft de kids dan die avond friet en de volgende avond brood of wat dan ook omdat hij gewoon geen zin heeft om te koken vind ik dat niet fijn. ook is het huis dan een bende en hij ruimt niks op. Zijn spelcomputer is veeeeel belangrijker.
Waarom moet ik als ik ziek ben geweest zijn zooi en de zooi van de kids op ruimen? Ik doe dat al de heel week. Als ik ziek ben lig ik op bed en kan ik het dus niet doen. Maar hij doet het niet maar laat het liggen voor mij voor als ik weer beter ben.
Mijn man doet dan gewoon niks hoor. De afwas laat hij staan, alle zooi en speelgoed laat hij liggen, de kids krijgen eten en worden op bed gedropt zonder aandacht of een verhaaltje. Nee, als hij maar zo snel mogelijk achter de spelcomputer kan.
Hij is gewoon super rommelig en slordig. Tegenpolen zijn we dus.
Kan er een boek over schrijven en we hebben al eens relatietherapie gehad oa voor dit.
Door mijn burn out heb ik veel geleerd en ook mezelf ben ik aan het leren kennen. Ik deed altijd maar alles voor een ander en dacht nooit aan mezelf. Gunde mezelf ook nooit tijd voor mezelf.
Ik MOET dingen veranderen om weer geen burn out of iets dergelijks te krijgen. Ik moet dingen veranderen maar mijn man ook. Hij heeft daar nogal wat moeite mee, maar ik ben niet de enige die dingen moet veranderen.
Hoop dat het een klein beetje duidelijk is.
Het is dus niet dat mijn man iets niet op mijn manier doet....maar dat hij niks doet is nu hetgeen waar ik tegen aan loop.
Dingen aan hem overlaten is heel moeilijk omdat hij heeeeel makkelijk is met alles.
Rekeningen zou hij dus veel te laat betalen met boetes tot gevolg en dat is zonde van het geld. We hebben het niet zo breed.
Voorbeeld dat hij heel makkelijk is......het tuinhuisje is bijna 4 jaar geleden geplaatst. Hij zou die gaan verven. Toen het er al 3 jaar stond heb ik voorgesteld om het maar samen te gaan verven en dat hebben we ook gedaan...de buitenkant. De binnenkant moet nog gedaan worden.
Het dak lekt op 3 plaatsen en hij zou dat maken..... 3 jaar geleden. En je raad het al, het lekt nog en er is niks aan gedaan. Moet IK dan het dak op? Straks zijn we verder van huis en geld om het te laten maken door iemand is er niet.
De tandarts zou mijn man bellen. Nu een jaar later moet hij het nog doen. Nu ga ik het volgende week maar zelf doen. Zijn al 2 jaar niet geweest. En ik heb vaak aan hem gevraagd of hij even wilde bellen en dat zou hij dan doen. Maar niet dus.
Het maakt het dus heel moeilijk voor mij om dingen los te laten en aan hem over te laten. Want hij doet het niet.....heel lui.
Tijd dus om te praten voor de zoveelste keer en echt dingen af te spreken.
En anders heeft het gevolgen....ook voor hem.
Hoop dat het een beetje duidelijk is. Ik vind niet dat ik alleen dingen moet veranderen en doen. Hij heeft een gezin met 2 kids en is daar ook verantwoordelijk voor. Het is niet zo dat hij werkt en verder niks hoeft te doen, nergens aan hoeft te denken en gewoon zijn eigen ding kan doen. Hij heeft ook een verantwoordelijkheid.
Het is waarschijnlijk niet zozeer luiheid maar nogal wat mannen vinden zichzelf verheven schepselen en hoeven dus niet aardse zaken als poetsen, koken en boodschappen te doen.
Daar is het vrouwtje voor.
En als de vrouwtjes het te druk krijgen zoeken ze oplossingen als een poetshulp ( dus een andere vrouw kan het oplossen ) en een oppas om leuke dingen met de man te kunnen doen ( en de avond wordt dan waarschijnlijk afgesloten met een fijne wip )
En de mannen trekken weer eens aan het langste eind. Wat betreft voor zichzelf en de eigen belangen zorgen, zijn mannen echt veel slimmer dan vrouwen.
Voortaan hier oostenwind en alle ruimte aan bodemloze putten van pure slechtheid. Juli 2020
