Relaties
alle pijlers
Samenwonen - wat vinden jullie
dinsdag 14 september 2010 om 18:56
Mijn vriend en ik (beide 35) kennen elkaar 8 maanden en zijn nu sinds 2 maanden een stelletje. We vonden elkaar meteen al leuk, maar hebben een tijdje (vriendschappelijk) om elkaar heengedraaid. Toen was het onvermijdelijk en wat hebben we het nu geweldig met elkaar.
Nu zit ik in een onderhuur situatie waar ik te horen heb gekregen dat ik er uit moet op vrij korte termijn. Mijn vriend heeft gisteren gevraagd of ik met hem wil samenwonen. Hij wil dit niet uit praktische overwegingen, al zou het anders misschien iets langer geduurd hebben, maar dat hij los daarvan weet dat we samen oud gaan worden. En zijn theorie is: waarom zou je wachten? We zijn geen 18 jarigen meer die niet weten wat ze willen.
Aan de ene kant is dat natuurlijk fijn om te horen, want zo zeker is hij blijkbaar van mij. Mijn gevoel zegt ja, ik voel me heerlijk bij hem en had meteen het gevoel 'met deze man wil ik oud worden'. Hij zegt zelf dat als we zo zeker van elkaar zijn, waarom dan een jaar wachten om dat dat 'hoort' of 'beter is'. Allemaal argumenten voor, maar ik vraag me toch af of het nou wel verstandig is.
Kijk, als het niet werkt tussen 2 mensen, dan gaat het hoe dan ook niet slagen. Maar als het wel werkt tussen 2 mensen, slaagt het dan ook? Kan je relatie -die anders wel kans van slagen zou hebben- kapot gaan doordat je te snel gaat samenwonen?
Ik ben zo stapel op hem, dat ik het niet wil verpesten door misschien deze stap te snel te zetten.
We zijn vanaf het begin elke avond/nacht bij elkaar en dat gaat hartstikke goed. Dus eigenlijk wonen we al soort van samen, maar hoe anders is het als je echt maar 1 huis hebt?
Wat vinden jullie hiervan?
Hoe lang hebben jullie gewacht met samenwonen?
Graag jullie mening, advies, gedachten, wellicht dat ik dan beter de balans op kan maken voor mezelf.
Bedankt alvast voor het 'luisteren'!
Nu zit ik in een onderhuur situatie waar ik te horen heb gekregen dat ik er uit moet op vrij korte termijn. Mijn vriend heeft gisteren gevraagd of ik met hem wil samenwonen. Hij wil dit niet uit praktische overwegingen, al zou het anders misschien iets langer geduurd hebben, maar dat hij los daarvan weet dat we samen oud gaan worden. En zijn theorie is: waarom zou je wachten? We zijn geen 18 jarigen meer die niet weten wat ze willen.
Aan de ene kant is dat natuurlijk fijn om te horen, want zo zeker is hij blijkbaar van mij. Mijn gevoel zegt ja, ik voel me heerlijk bij hem en had meteen het gevoel 'met deze man wil ik oud worden'. Hij zegt zelf dat als we zo zeker van elkaar zijn, waarom dan een jaar wachten om dat dat 'hoort' of 'beter is'. Allemaal argumenten voor, maar ik vraag me toch af of het nou wel verstandig is.
Kijk, als het niet werkt tussen 2 mensen, dan gaat het hoe dan ook niet slagen. Maar als het wel werkt tussen 2 mensen, slaagt het dan ook? Kan je relatie -die anders wel kans van slagen zou hebben- kapot gaan doordat je te snel gaat samenwonen?
Ik ben zo stapel op hem, dat ik het niet wil verpesten door misschien deze stap te snel te zetten.
We zijn vanaf het begin elke avond/nacht bij elkaar en dat gaat hartstikke goed. Dus eigenlijk wonen we al soort van samen, maar hoe anders is het als je echt maar 1 huis hebt?
Wat vinden jullie hiervan?
Hoe lang hebben jullie gewacht met samenwonen?
Graag jullie mening, advies, gedachten, wellicht dat ik dan beter de balans op kan maken voor mezelf.
Bedankt alvast voor het 'luisteren'!
woensdag 15 september 2010 om 10:45
Ga er dan gewoon voor zou ik zeggen! Je hebt niets te verliezen, je hebt toch al geen eigen woning meer, dus kun je net zo goed bij hem intrekken. Ik ben ooit binnen drie weken gaan samenwonen, dat heeft 16 jaar geduurd. Met mijn huidige partner woonde ik eigenlijk meteen al samen, hij heeft alleen zijn woning nog een paar maanden aangehouden omdat we het zelf toch ook allemaal wel vrij snel vrij serieus vonden worden. We zijn na precies een jaar getrouwd, en nog altijd gelukkig met elkaar!
woensdag 15 september 2010 om 15:04
quote:meissiemeissie schreef op 15 september 2010 @ 09:24:
Wij hebben allebei nog geen kinderen, maar willen dit samen wel. We hebben beide hetzelfde toekomst plaatje in ons hoofd, dus dat stemt helemaal overeen.Da's fijn. Sorry dat ik daar zo op hamer, maar ben zelf net moeder geworden, zullen de hormonen wel zijn. Vorige relaties zijn mede door kinderwens en totaal andere normen, waarden en toekomstbeeld gestrand (gelukkig maar). Nu ben ik getrouwd met de vader van mijn kind die ik net geen twee jaar ken (dus in verhouding kort). Ik ben meestal wel gelukkig geweest, maar nog nooit zo erg als nu met zowel mijn dochter, als mijn man. Als je in je relatie gelooft, zou ik het doen.
Wij hebben allebei nog geen kinderen, maar willen dit samen wel. We hebben beide hetzelfde toekomst plaatje in ons hoofd, dus dat stemt helemaal overeen.Da's fijn. Sorry dat ik daar zo op hamer, maar ben zelf net moeder geworden, zullen de hormonen wel zijn. Vorige relaties zijn mede door kinderwens en totaal andere normen, waarden en toekomstbeeld gestrand (gelukkig maar). Nu ben ik getrouwd met de vader van mijn kind die ik net geen twee jaar ken (dus in verhouding kort). Ik ben meestal wel gelukkig geweest, maar nog nooit zo erg als nu met zowel mijn dochter, als mijn man. Als je in je relatie gelooft, zou ik het doen.
woensdag 15 september 2010 om 15:50
donderdag 16 september 2010 om 14:58
Over dat soort dingen praten we gelukkig ook. Ook over mijn twijfels of dit niet te snel gaat. Hij begrijpt wel waarom ik voorzichtig ben en erover wil nadenken, maar hij weet zeker dat hij het wil. Heb hem uitgelegd dat het geen motie van wantrouwen is, maar dat ik gewoon heel erg zuinig op 'ons' wil zijn. Hij zegt dan dat hij wil dat ik gelukkig bent en hij voegt zich naar mijn beslissing. Hoe geweldig is dat. Voor sommigen misschien normaal, maar ik vind het zo bijzonder dat ik zo'n geweldige vent heb die ook aan mij denkt. Dat ben ik vanuit mijn verleden niet gewend.
dinsdag 21 september 2010 om 18:52
Ik heb besloten om het nog even niet te doen. Ik heb niks te verliezen als ik het wel doe, maar het kan ook geen kwaad om het nog even niet te doen en vanuit alle rust alsnog naar dat moment toe te groeien. Kan best zijn dat dat moment snel komt, maar dan heb ik in ieder geval geen gevoel/verstand conflict meer. Anders zou ik me waarschijnlijk toch blijven afvragen of het nou wel verstandig was.
Bedankt voor jullie advies dames!
Bedankt voor jullie advies dames!
dinsdag 21 september 2010 om 19:03
dinsdag 21 september 2010 om 21:23
Ik denk dat juist omdat je zo verstandig bent en je niet met oogkleppen in een rare situatie wil storten, het daarom wel goed zal komen met je en je gerust kan gaan samenwonen.
Het enige dat kan gebeuren is dat jullie niet goed genoeg bij elkaar blijken te passen, waar je dan na een tijdje achter zal komen, of je nou samenwoont of niet.
Dan is het iets vervelender om uit elkaar te gaan dan als je niet samenwoont, maar dat risico is nog wel te overzien, toch? Ik denk in ieder geval niet dat je je prille relatie in gevaar brengt door nu al te gaan samenwonen.
Het enige dat kan gebeuren is dat jullie niet goed genoeg bij elkaar blijken te passen, waar je dan na een tijdje achter zal komen, of je nou samenwoont of niet.
Dan is het iets vervelender om uit elkaar te gaan dan als je niet samenwoont, maar dat risico is nog wel te overzien, toch? Ik denk in ieder geval niet dat je je prille relatie in gevaar brengt door nu al te gaan samenwonen.
woensdag 22 september 2010 om 09:34
Ik sta ook wel even te kijken van je beslissing om niet samen te gaan wonen, gezien wat je allemaal schrijft.
Maar het is ook een enorm moeilijke keuze, die je zelf/of samen moet maken. Helaas kunnen we niet in de toekomst kijken. Bij dit soort gevallen, zou het wel handig zijn!
Ik hoop stiekem op een romantische afloop, dat hij je ten huwelijk gaat vragen ofzo. Volgens Dr. Phil is hier voor de beste tijd tussen een halfjaar na het begin van je relatie tot twee jaar. Maar nu sla ik door en dan neem je me niet meer serieus ! In ieder geval veel geluk in de liefde.
Maar het is ook een enorm moeilijke keuze, die je zelf/of samen moet maken. Helaas kunnen we niet in de toekomst kijken. Bij dit soort gevallen, zou het wel handig zijn!
Ik hoop stiekem op een romantische afloop, dat hij je ten huwelijk gaat vragen ofzo. Volgens Dr. Phil is hier voor de beste tijd tussen een halfjaar na het begin van je relatie tot twee jaar. Maar nu sla ik door en dan neem je me niet meer serieus ! In ieder geval veel geluk in de liefde.