Relaties
alle pijlers
Scheiden of blijven?
zondag 15 januari 2012 om 21:34
Hallo allemaal,
Ik weet het even niet meer en zou graag willen weten wat jullie ervan vinden.
Ik ben 30 jaar en heb een kindje van 2,5. De relatie met mijn man ging bergafwaarts toen ik net zwanger was. Even in een notendop: hij was bang geen tijd meer voor zichzelf te hebben en ging als reactie hierop extreem veel tijd in zijn hobbies (internet en auto's) steken. Hierdoor ontstond veel ergernis bij mij, omdat hij hierdoor nauwlijks aandacht en tijd voor mij en onze dochter had. En ook geen tijd en zin voor de verzorging van haar en voor het huishouden (we werken allebei evenveel). Hij was echt heel erg onaardig tegen me en zo'n anderhalf jaar geleden is de bom gebarsten. Ik had hem duidelijk gemaakt dat hij moest veranderen, of anders ging ik bij hem weg. Het ging toen (heel langzaam) steeds iets beter.
Maar nog steeds heeft hij heel veel terugvallen, weliswaar niet meer zo erg als destijds. Het scheelt denk ik ook dat onze dochter nu minder verzorging nodig heeft en mijn man deze leeftijd wel leuk vindt. Maar nog steeds zou hij minder tijd aan zijn hobbies moeten besteden en meer aan zijn gezin.
Bovendien denk ik dat ik niet meer van hem hou, maar hoe weet je dat? Vanwege ons kind heb ik het zo lang volgehouden ervoor te vechten, maar ik heb het gevoel dat het nooit goed gaat komen. Wanneer is het genoeg en hou je ermee op? Of blijf ik in deze situatie bij mijn man vanwege ons kind (zoals de afgelopen 3 jaar)? Ik worstel nu al zo'n tijd wat het beste is te doen en weet het gewoon echt niet meer. Het zou zoveel makkelijker zijn als het weer goed zou zijn tussen ons, maar ik heb er steeds minder vertrouwen in dat dat nog gaat komen.
Ik heb overigens relatietherapie voorgesteld, maar daar wil hij niet aan.
Ik weet het even niet meer en zou graag willen weten wat jullie ervan vinden.
Ik ben 30 jaar en heb een kindje van 2,5. De relatie met mijn man ging bergafwaarts toen ik net zwanger was. Even in een notendop: hij was bang geen tijd meer voor zichzelf te hebben en ging als reactie hierop extreem veel tijd in zijn hobbies (internet en auto's) steken. Hierdoor ontstond veel ergernis bij mij, omdat hij hierdoor nauwlijks aandacht en tijd voor mij en onze dochter had. En ook geen tijd en zin voor de verzorging van haar en voor het huishouden (we werken allebei evenveel). Hij was echt heel erg onaardig tegen me en zo'n anderhalf jaar geleden is de bom gebarsten. Ik had hem duidelijk gemaakt dat hij moest veranderen, of anders ging ik bij hem weg. Het ging toen (heel langzaam) steeds iets beter.
Maar nog steeds heeft hij heel veel terugvallen, weliswaar niet meer zo erg als destijds. Het scheelt denk ik ook dat onze dochter nu minder verzorging nodig heeft en mijn man deze leeftijd wel leuk vindt. Maar nog steeds zou hij minder tijd aan zijn hobbies moeten besteden en meer aan zijn gezin.
Bovendien denk ik dat ik niet meer van hem hou, maar hoe weet je dat? Vanwege ons kind heb ik het zo lang volgehouden ervoor te vechten, maar ik heb het gevoel dat het nooit goed gaat komen. Wanneer is het genoeg en hou je ermee op? Of blijf ik in deze situatie bij mijn man vanwege ons kind (zoals de afgelopen 3 jaar)? Ik worstel nu al zo'n tijd wat het beste is te doen en weet het gewoon echt niet meer. Het zou zoveel makkelijker zijn als het weer goed zou zijn tussen ons, maar ik heb er steeds minder vertrouwen in dat dat nog gaat komen.
Ik heb overigens relatietherapie voorgesteld, maar daar wil hij niet aan.
zondag 15 januari 2012 om 21:44
De zwangerschap was absoluut gepland, van beide kanten!
Ik denk alleen dat hij achteraf gezien niet heeft beseft wat het vaderschap inhoudt. Hij is best wel een egoistisch (misschien iets te hard uitgedrukt) persoon en wil liever geen tijd van zichzelf inleveren. Hij hecht daar heel veel waarde aan.
Ik denk alleen dat hij achteraf gezien niet heeft beseft wat het vaderschap inhoudt. Hij is best wel een egoistisch (misschien iets te hard uitgedrukt) persoon en wil liever geen tijd van zichzelf inleveren. Hij hecht daar heel veel waarde aan.
zondag 15 januari 2012 om 21:47
quote:Lampie81 schreef op 15 januari 2012 @ 21:34:
Ik worstel nu al zo'n tijd wat het beste is te doen en weet het gewoon echt niet meer. Het zou zoveel makkelijker zijn als het weer goed zou zijn tussen ons, maar ik heb er steeds minder vertrouwen in dat dat nog gaat komen.
Ik heb overigens relatietherapie voorgesteld, maar daar wil hij niet aan.
De regels die je in dit stukje zegt, zijn toch al genoeg? Het feit dat je er al een tijd mee worstelt betekend dat het niet goed zit. Natuurlijk is het het makkelijkst als het weer goed zou zijn, maar op het moment dat je er minder vertrouwen in hebt dat dat nog gaat komen, heb je zelf ook al een keuze gemaakt. En hij ook door niet in therapie met je te willen...
Heel veel sterkte!
Ik worstel nu al zo'n tijd wat het beste is te doen en weet het gewoon echt niet meer. Het zou zoveel makkelijker zijn als het weer goed zou zijn tussen ons, maar ik heb er steeds minder vertrouwen in dat dat nog gaat komen.
Ik heb overigens relatietherapie voorgesteld, maar daar wil hij niet aan.
De regels die je in dit stukje zegt, zijn toch al genoeg? Het feit dat je er al een tijd mee worstelt betekend dat het niet goed zit. Natuurlijk is het het makkelijkst als het weer goed zou zijn, maar op het moment dat je er minder vertrouwen in hebt dat dat nog gaat komen, heb je zelf ook al een keuze gemaakt. En hij ook door niet in therapie met je te willen...
Heel veel sterkte!
zondag 15 januari 2012 om 21:51
Om antwoord te geven op je vraag: BLIJVEN! In elk geval nu nog. Jullie hebben samen twee jonge kinderen en alleen daarin al een verantwoordelijkheid te nemen naar elkaar en naar jullie kinderen. En waar is de tijd gebleven toen jullie nog wel veel liefde voor elkaar voelden? Zoek die tijd weer op! Heb je je man al eens duidelijk gemaakt dat je overweegt om te scheiden? Wellicht dringt de ernst van het probleem dan meer bij hem door. En wat hebben jullie verder al gedaan om dit op te lossen? Ziet je man het probleem ook?
zondag 15 januari 2012 om 21:52
@Saartje84 Klopt wat je zegt. Voor mezelf weet ik het allang. Asl we geen kind hadden, was ik al jaren geleden weg gegaan. Maar ik twijfel vanwege ons kind. Wat is voor haar nu het beste? Er is geen geweld in het spel ofzo. We maken wel eens ruzie met haar erbij, maar niet zi dat er servies sneuvelt. Ik las in meerdere andere topics hier dat indien er geen geweld of erge ruzies zijn, het voor de kinderderen beter is met ouders samen te wonen die niet meer van elkaar houden dan gescheiden ouders. Ik wil haar geen pijn doen. En het zou mijn hart breken haar steeds uit te moeten zwaaien als haar vader haar komt ophalen.
zondag 15 januari 2012 om 21:54
zondag 15 januari 2012 om 21:56
Herkenbaar. Mijn ex man veranderde ook in negatieve zin na ons laatste kind en ik vocht alleen voor onze relatie. Als ik mijn kinderen aankeek, vroeg ik mezelf altijd af: gaat dit nog goedkomen? Ik voelde me zo schuldig, wenste mijn kinderen een gelukkige moeder en die hebben ze nu want ik heb mijn ex man verlaten en geen seconde spijt van gehad. In feite was ik al alleen in onze relatie.
Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het wel gaat.
Er moeten zich 2 mensen inzetten voor een succesvolle relatie.
Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het wel gaat.
Er moeten zich 2 mensen inzetten voor een succesvolle relatie.
zondag 15 januari 2012 om 21:57
quote:Lampie81 schreef op 15 januari 2012 @ 21:54:
@ Cici25 We hebben overigens maar 1 kind hoor. We hebben regelmatig gesprekken en hij weet precies hoe het zit. Het gaat altijd hetzelfde: hij bekent schuld, belooft beterschap, het gaat 2 dagen goed, en zijn weer terug bij af.
Ik weet niet of ik dit ga volhouden tot 'tot de dood ons scheidt'...
Excuus, verkeerd gelezen.
Maar als hij schuld bekent, dan kunnen jullie ook duidelijke afspraken maken toch? En als hij zich er dan niet aan houdt, hem daar dan direct op aan spreken. En als hij zelf ook wel inziet dat hij fout bezig is, waarom doet ie het dan steeds weer?
@ Cici25 We hebben overigens maar 1 kind hoor. We hebben regelmatig gesprekken en hij weet precies hoe het zit. Het gaat altijd hetzelfde: hij bekent schuld, belooft beterschap, het gaat 2 dagen goed, en zijn weer terug bij af.
Ik weet niet of ik dit ga volhouden tot 'tot de dood ons scheidt'...
Excuus, verkeerd gelezen.
Maar als hij schuld bekent, dan kunnen jullie ook duidelijke afspraken maken toch? En als hij zich er dan niet aan houdt, hem daar dan direct op aan spreken. En als hij zelf ook wel inziet dat hij fout bezig is, waarom doet ie het dan steeds weer?
zondag 15 januari 2012 om 22:03
@Cici25 Ja we maken ook wel afspraken, maar hij komt ze niet na, of maar eventjes. Als ik hem op het moment zelf erop aanspreek heb ik soweiso ruzie met hem. Ik begrijp ook niet waarom hij steeds weer terugvalt. Hij zit soms uren achter de pc (vanochtend bijv weer 4 uur) en geeft onze dochter geen minuut de aandacht. Ik zou graag nog meer kinderen willen en als alles goed geweest was, was dat ook al gebeurd. Mijn man wil al veel langer een 2e, maar vraag me weleens af waarom. Waarom wil je een kind, als je er bijna geen tijd voor over hebt?
zondag 15 januari 2012 om 22:06
Als ik ervoor zou kiezen met hem verder te gaan, wil ik ook nog een kind. Maar ik ben bang dat de meeste zorg dan weer op mijn schouders komt. Daar heb ik het ook wel vaak met hem over gehad, omdat hij het al langer wil. Of hij wel beseft dat het dan nog meer tijd kost en meer geld en minder slaap. Hij zegt dan dat hij dat wel beseft, maar ik vraag me af of hij in de praktijk dan inderdaad iedere avind meehelpt met de kinderen in bad/bed te doen, bijvoorbeeld.
zondag 15 januari 2012 om 22:06
Mijn kinderen waren toen 3 en 1. Ik wist ook: ik moet het NU doen, ik wist dat het niet goed zou komen. Uiteindelijk is het een gewelddadige break up geworden en het loopt erg moeizaam omdat mijn ex mij al enkele jaren stalkt.
Los daarvan zijn mijn kinderen dol op hun papa en wat hij tijdens de relatie niet deed, doet hij nu wel! Hij doet erg leuke dingen met de kinderen en is dol op ze. Uiteindelijk denk ik ook dat hij beter af is alleen, hij is ook een egocentrische man die het liefst geen rekening houdt met anderen. Hij wil de kinderen ook maar anderhalve dag in de 2 weken en dan is hij er wel klaar mee.
Ik wil overigens helemaal niet scheiden aanraden aan jou hoor, maar ik zag geen enkele andere oplossing dan weggaan.
Inderdaad, ik kon niet meer 'volhouden' tot 'tot de dood ons scheidt'
Los daarvan zijn mijn kinderen dol op hun papa en wat hij tijdens de relatie niet deed, doet hij nu wel! Hij doet erg leuke dingen met de kinderen en is dol op ze. Uiteindelijk denk ik ook dat hij beter af is alleen, hij is ook een egocentrische man die het liefst geen rekening houdt met anderen. Hij wil de kinderen ook maar anderhalve dag in de 2 weken en dan is hij er wel klaar mee.
Ik wil overigens helemaal niet scheiden aanraden aan jou hoor, maar ik zag geen enkele andere oplossing dan weggaan.
Inderdaad, ik kon niet meer 'volhouden' tot 'tot de dood ons scheidt'
zondag 15 januari 2012 om 22:12
zondag 15 januari 2012 om 22:17
@mimootje In het verleden 'pikte' mijn man alle weekenden in voor zijn hobbies en kon ik inderdaad nooit zonder die kleine weg. Inmiddels zijn we zover dat we de weekenden eerlijk verdelen, maar dat is echt pas sinds een week of 2. Hij heeft het daar wel moeilijk mee en voelt zich tekort gedaan. Maar ziet gelukkig ook wel in dat het niet eerlijk was.
De enige kritiek die ik naar hem uit in de omgang met onze dochter is de kwantiteit. Als hij dan met haar bezig is, is hij echt wel een leuke papa en hij weet ook dat ik dat vind. Daarom juist zou ik zo graag willen dat hij daar meer mee doet. Mijn dochter 'vraagt' daar ook echt om. En met de opvoeding liggen we wel op een lijn.
De enige kritiek die ik naar hem uit in de omgang met onze dochter is de kwantiteit. Als hij dan met haar bezig is, is hij echt wel een leuke papa en hij weet ook dat ik dat vind. Daarom juist zou ik zo graag willen dat hij daar meer mee doet. Mijn dochter 'vraagt' daar ook echt om. En met de opvoeding liggen we wel op een lijn.
