Scheiden, onmogelijk?

Hallo allemaal k ben heel wat jaren geleden actief geweest hier maar ook heel lang weg geweest dus een nieuw account aangemaakt.

Ik ben nu 16 jaar samen met de vader van mijn kinderen, getrouwd, 2 kids en een koophuis. 'Vroeger' samen veel gewerkt en wat moois op kunnen bouwen. Sinds ongeveer 2 jaar werk ik nog amper en heb ik geen inkomen. Wel MBO diploma en een hoop ervaring. De laatste tijd merk ik, en hij ook dat er nog weinig tussen ons is. We hebben vaak discussie's. Hij kan er absoluut niet tegen als ik hem aanspreek en schiet meteen in de verdediging over wat ik wel allemaal fout doe en hoe ik ben.
Ik heb 6 jaar geleden een ernstige burnout gehad met veel angst. Heb veel moeten rusten maar ben er altijd geweest voor de kinderen en gaf hem ook zijn pleziertje op intiem gebied ookal voelde ik niets!
Volgens hem heeft hij daar recht op en zoveel vraagt hij niet.
Emotioneel gezien kan hij mij weinig steun bieden. Ik maak me snel zorgen wat in zijn ogen altijd gezeik is.
Hij werkt veel en houdt van geld en nieuwe spullen, daar heeft hij dan het liefst gesprekken over.
Ik mis een leuke, spontane man. Hij is altijd zo gereserveerd en niet sociaal.. houdt moeilijk gesprekken op gang, alleen met de mensen die hij zelf uitkiest en de moeite waard vind.
Ik ben wat meer extravert, humor, losser en open.
Op een verjaardag bij mijn vrienden toont hij weinig interesse in andere en is gewoon niet gezellig. Maar bij zijn ouders heeft hij hele gesprekken met kennissen, dus hij kan het wel?
Hij is ook snel jaloers en vind dat ik dingen buiten de deur kan doen als hij werkt en anders wilt hij me gewoon thuis. Daar luister ik niet altijd naar maar ga wel met een rot gevoel weg (sporadisch want ik ben een huismus)
Hij is vaak sacherijnig naar de kids en ontevreden en kan zich druk maken over een beetje rommel.
Qua uiterlijk vind ik hem ook niet leuk meer.

Ik weet het gewoon niet meer. Dit speelt al een paar jaar op en af maar nu is het al een lange tijd aanwezig.
Ik ben op dit moment financieel afhankelijk, kan niet zelf iets kopen en heb ook niet iemand waar ik naar toe kan met de kinderen.

Het voelt alsof het op is. We runnen een huishouden samen en thats it?

Ik ben ook bang dat ik de verkeerde keuze maak als ik echt besluit te gaan. Het leven van de kinderen staat dan op zn kop en ze kunnen allebei goed leren en sporten op hoog niveau. Bovendien zorgt hij financieel wel voor mij en dat zal ik dan zelf weer moeten gaan doen icm het ouderschap. Ik ben onzeker of ik dat wel kan.