Relaties
alle pijlers
Soort van uit
maandag 3 februari 2020 om 14:25
Dit topic is meer bedoeld om van me af te schrijven dan advies te krijgen. Mijn vriend en ik zijn een jaar samen. De laatste tijd merkte ik dat alles iets stroever ging. Vanochtend kwam dan ook de klap. Het is een soort van uit. Situatie: we zijn midden 20, maar wonen nog niet samen. We hadden het hier wel vaak over. Eigenlijk voelde deze relatie echt als ja, dit is het! Goede gesprekken, veel lachen, goede seks. Ik woon op mezelf en hij nog thuis. Hij heeft een heel groot sociaal leven, is bij veel verenigingen en heeft dus veel verplichtingen. Ook sport hij veel. Ik heb daarnaast niet heel veel vrienden, maar ik vind avondjes op de bank prima. Bij mij intrekken was niet echt een optie. Zijn leven speelt zich echt af rondom zijn geboortedorp. We wonen 30 km van elkaar af. Door alle drukte/verplichtingen de afgelopen tijd ben ik vaak degene geweest die vroeg om af te spreken etc. Ik mistte samen eten/slapen. Hij had hier ook moeite mee. “Zoveel makkelijker als we nu samen zouden wonen”. Wellicht heb ik te hard gepusht om in zijn drukke agenda gaatjes te vinden, terwijl kleine signalen aangaven dat hij rust nodig had. Als ik nu terug denk, zie ik dat ik ook te veel vroeg. Hij heeft zich hieraan gestoord en is zich gaan irriteren. Met als gevolg dat het tot “ik denk dat ik het uit wil maken” scenario is gekomen. Nu hebben we afgesproken dat we elkaar met rust laten, zodat we beide kunnen nadenken. Ik weet dat het gevoel voor elkaar niet het probleem is. Hij is bang dat we beide een andere frequentie van elkaar zien hebben en dit cruciaal blijft. Ik wil hem hier wel in tegemoet komen, maar hij vindt dat niet fair. Door hem met rust te laten hoop ik dat hij zich realiseert hoe leuk we het hebben. Ook hebben we afgesproken deze “pauze” niet voor eeuwig te laten duren. Voor nu kan ik niet veel dan hem met rust laten. Ik voel me klote.. Wellicht iemand hier ervaring mee? Zien jullie dit nog goed uitpakken?
Ik heb relaties gehad waarin twijfels waren en waar het duidelijk was dat uit elkaar gaan het beste was. Dit voelt echter heel anders.
Ik heb relaties gehad waarin twijfels waren en waar het duidelijk was dat uit elkaar gaan het beste was. Dit voelt echter heel anders.
koekiemonster10 wijzigde dit bericht op 03-02-2020 14:27
Reden: Toevoeging
Reden: Toevoeging
2.21% gewijzigd
maandag 3 februari 2020 om 16:45
Ik vraag me altijd af of het zin heeft om over dit soort dingen te "praten en af te stemmen". Je bent allebei hoe je bent, daar valt toch niet tegenop te praten? En ook met afstemmen komt het er dan toch alleen op neer dat je allebei moet inleveren (hij "moet" meer tijd met jou besteden dan hij eigenlijk wil en jij "moet" meer tijd zónder hem dan je eigenlijk wil) en het voor geen van beiden echt is hoe je het graag zou willen.Koekiemonster10 schreef: ↑03-02-2020 16:21Ik ga zelf goed nadenken en hem, hoe moeilijk ook, ruimte geven. Als er dan een kans is dat het goed komt, moeten we goed praten en afstemmen.
Terwijl er zoveel mensen rondlopen die precies evenveel tijd met je willen doorbrengen als jij graag zou willen.
maandag 3 februari 2020 om 17:08
Waar je gezellig mee naar de bios, uut eten wandelen skaten wat dan ook kunt doen zonder dat je hoort dat hij daar nu geen tijd voor heeft.Moezewoes schreef: ↑03-02-2020 16:45Ik vraag me altijd af of het zin heeft om over dit soort dingen te "praten en af te stemmen". Je bent allebei hoe je bent, daar valt toch niet tegenop te praten? En ook met afstemmen komt het er dan toch alleen op neer dat je allebei moet inleveren (hij "moet" meer tijd met jou besteden dan hij eigenlijk wil en jij "moet" meer tijd zónder hem dan je eigenlijk wil) en het voor geen van beiden echt is hoe je het graag zou willen.
Terwijl er zoveel mensen rondlopen die precies evenveel tijd met je willen doorbrengen als jij graag zou willen.
maandag 3 februari 2020 om 20:48
Ergens weet ik dat je gelijk hebt. Ik ga deze tijd ook gebruiken om na te denken. Het is moeilijk om te accepteren dat het wellicht gewoon niet werkt. Betekent niet dat ik niet wil dat het goedkomt. Op dit moment hoop ik dat wel.Moezewoes schreef: ↑03-02-2020 16:45Ik vraag me altijd af of het zin heeft om over dit soort dingen te "praten en af te stemmen". Je bent allebei hoe je bent, daar valt toch niet tegenop te praten? En ook met afstemmen komt het er dan toch alleen op neer dat je allebei moet inleveren (hij "moet" meer tijd met jou besteden dan hij eigenlijk wil en jij "moet" meer tijd zónder hem dan je eigenlijk wil) en het voor geen van beiden echt is hoe je het graag zou willen.
Terwijl er zoveel mensen rondlopen die precies evenveel tijd met je willen doorbrengen als jij graag zou willen.
maandag 3 februari 2020 om 22:23
Wat is nou 30 km? Dat is een half uurtje rijden. Hij kan zijn sociaal leven ook vanuit jou leven hoor als jullie samen zouden wonen. Ik zou dat juist een mooie oplossing vinden. Soort van proef samen wonen.
Mijn vriend heeft ook een druk sociaal leven en wat minder behoefte aan samen zijn dan ik. Maar als hij weg gaat dan komt ie daarna altijd wel even langs mij. Omdat ie t zelf wil maar ook omdat ie weet dat ik saar behoefte aan heb en hij van mij houdt en mij blij wil maken.
Wij hebben ook van die periodes dat ik t gevoel heb dat ik veel moet vragen om samen zijn en misschien zeur ik ook wel. Maar mijn vriend zou niet zeggen dat ie een pauze wil die zou gewoin duidelijk zijn. Wij hebben ook wel eens irritaties hierover maar dan weet hij niet hoe snel hij even langs moet komen om t uit te praten en dingen duidelijk te maken.
Jouw vriend wil niet. Zijn irritatie is niet het gevolg van joiw vragen maar het gevolg van dat het er bij hem niet in zit. Als je gek bent op iemand dan wil je de irritaties juist uitpraten en zorgen dat t goed komt. Dan maak je het niet soort van uit. Ik zie dit niet goed komen.
Mijn vriend heeft ook een druk sociaal leven en wat minder behoefte aan samen zijn dan ik. Maar als hij weg gaat dan komt ie daarna altijd wel even langs mij. Omdat ie t zelf wil maar ook omdat ie weet dat ik saar behoefte aan heb en hij van mij houdt en mij blij wil maken.
Wij hebben ook van die periodes dat ik t gevoel heb dat ik veel moet vragen om samen zijn en misschien zeur ik ook wel. Maar mijn vriend zou niet zeggen dat ie een pauze wil die zou gewoin duidelijk zijn. Wij hebben ook wel eens irritaties hierover maar dan weet hij niet hoe snel hij even langs moet komen om t uit te praten en dingen duidelijk te maken.
Jouw vriend wil niet. Zijn irritatie is niet het gevolg van joiw vragen maar het gevolg van dat het er bij hem niet in zit. Als je gek bent op iemand dan wil je de irritaties juist uitpraten en zorgen dat t goed komt. Dan maak je het niet soort van uit. Ik zie dit niet goed komen.
woensdag 5 februari 2020 om 08:26
Enkel maandagavond een paar appjes, daarna radiostilte. Ik weet dat contact opnemen het domste is dat ik kan doen, dus dat laat ik. Voelt wel heel gek om normaal de gehele dag door wel wat contact te hebben en nu helemaal niets..
woensdag 5 februari 2020 om 08:28
Ik ken het. Dat is enorm afkicken. Heeft ook echt tijd nodig. En vaak juist als jij op het punt bent dat je denkt “Ik begin me sterker te voelen”, appen zij ineens. Alsof ze het ruiken.Koekiemonster10 schreef: ↑05-02-2020 08:26Enkel maandagavond een paar appjes, daarna radiostilte. Ik weet dat contact opnemen het domste is dat ik kan doen, dus dat laat ik. Voelt wel heel gek om normaal de gehele dag door wel wat contact te hebben en nu helemaal niets..
woensdag 5 februari 2020 om 08:56
woensdag 5 februari 2020 om 14:32
Laat jou leven niet beheersen naar al zijn wensen, dat is teveel krediet voor iemand die jou niet op dezelfde plaats indeelt. Het is uiteraard goed dat hij zijn eigen dingen doet want hij had voor jou ook al een actief leven maar snap dat je met de tijd naar elkaar toe groeit en er qua tijd zeker ook ( meer) ruimte voor jou hoort te zijn. De manier waarop hij jou terug op je plek zet en radiostilte neemt zou voor mij reden zijn om eens na te denken wat ik van hem wil en of het er wel degelijk in zit. Dit zijn geen goede signalen. Jij voelt je nu klote en hebt geen idee wat er gaat gebeuren. En hij? Hij heeft het heft in handen.... echt,denk hier nog eens goed over na. Sterkte 
woensdag 5 februari 2020 om 15:01
Dank voor je reactie. We hebben juist afgesproken even geen contact te hebben. Dus dat hij niks laat horen is niet heel gek. Ik moet me focussen om mezelf. Zien we later wel verder wat we beide willen.Dogcrazy schreef: ↑05-02-2020 14:32Laat jou leven niet beheersen naar al zijn wensen, dat is teveel krediet voor iemand die jou niet op dezelfde plaats indeelt. Het is uiteraard goed dat hij zijn eigen dingen doet want hij had voor jou ook al een actief leven maar snap dat je met de tijd naar elkaar toe groeit en er qua tijd zeker ook ( meer) ruimte voor jou hoort te zijn. De manier waarop hij jou terug op je plek zet en radiostilte neemt zou voor mij reden zijn om eens na te denken wat ik van hem wil en of het er wel degelijk in zit. Dit zijn geen goede signalen. Jij voelt je nu klote en hebt geen idee wat er gaat gebeuren. En hij? Hij heeft het heft in handen.... echt,denk hier nog eens goed over na. Sterkte
woensdag 12 februari 2020 om 11:01
Update: We hebben heel goed gepraat afgelopen maandag. We hebben alle frustraties uitgesproken. Toen we elkaar zagen was het wel duidelijk dat het gevoel goed zit. Het is een hele drukke periode nu, dus we hebben afgesproken er geen druk op te leggen. We zien elkaar 1 à 2 keer in de week. Meer kan altijd indien spontaan, maar hoeft niet. Dit geeft ons beide ruimte. Ik kan nu ook rustig nadenken over hoe ik de toekomst samen zie.
woensdag 12 februari 2020 om 14:48
TO, ik ken deze situatie van 2 kanten.
Er is dan een (te) grote kloof tussen cru gezegd houden van een (heel) aktief en (vrij) passief eigen leven.
Destijds toen ik samenleefde met mijn ex en kinderen was ex een op allerlei gebied zeer ondernemend en aktief persoon, zowel qua werk als vrije tijd, sport, sociaal leven, interesses en (wisselende) hobby's een enorm energiek, ambitieus en gedreven persoon.
Ik was daarentegen veel huiselijker, werkte parttime en vond dat in combi met het zorgen voor de kinderen, huis en tuin, hondjes uitlaten en een vrij beperkt sociaal leven, 's avonds lekker op de bank hangen voor de tv en nu en dan oppas om uit eten te gaan of familie/vrienden over de vloer (of wij bij hun) juist prima en zelfs fijn.
Vermoeiend genoeg.
Ik denk dat die verschillen in hectiek en levenstempo elkaar in eerste instantie juist elkaar aantrekt: je vult elkaar dan aan, ex was rusteloos en sneltreinvaart en vond dat heerlijk, kwam vol energie thuis, had vrijwel nooit behoefte aan "me-time" en alleenzijn, had veel prikkels en impulsen nodig, en vond dan rust thuis.
Die zat niet te wachten op zo'n rustig huisje, boompje, beestje- leventje (waarvan ik altijd dacht dat dat ideaal was en gelukkig maakte).
En ik was juist de rust zelve, evenwichtig en zorgzaam, had de tijd om voor anderen klaar te staan en een luisterend oor voor wie dat maar nodig had, en had juist bewondering voor zijn aktie en hectiek in de buitenwereld, en hoewel ik dat zelf niet miste en nastreefde, werd ik ook gestimuleerd door zijn aktieve stuk eigen leven (waar ik wel wat meer van mocht hebben).
Je kúnt in theorie dan naar elkaar toe ontwikkelen: hij wat huiselijker, ik meer eigen leven buitenshuis. Maar dat gebeurde dus niet. En hoewel het ons beiden ook goed uitkwam dat we onszelf konden zijn (hij kón zoveel buitenshuis doen omdát ik veel thuis was (en veelal vanuit huis werkte) en alles regelde mbt de kinderen en huishouden (en ik dat ook zelf het fijnst vond) hoéfde hij zich ook niet te beperken daarin: het was en-en-en.
En ik daarentegen hoéfde me niet in allerlei bochten te wringen om werk en gezin te combineren, had mijn eigen interesses en "me-time", was aktief op school en betrokken bij de omgeving, familie en onze vrienden. Maar zat ook wel een beetje (steeds geirriteerder) te wachten tot hij eens "zin had om thuis te komen".
Dat ging lang goed, maar op den duur ging het irriteren (van 2 kanten): je vindt je eigen "normaalwaarde" en wat je zelf prettig vindt de norm, en projecteert dat dan op de ander: je wil allebei dan dat de ander meer op jou zou lijken en hetzelfde wil/ leeft en daar gelukkig van wordt. Hij vond mij maar passief en ik hem overaktief en niet in staat om te genieten van wat hij (thuis) had: aandacht voor zijn gezin, onze relatie/ samenzijn, het sámen gezellig hebben.
Na de scheiding was ik min of meer wel gedwóngen om veel aktiever te worden en hij juist zorgzamer. Ineens had ik hele weekenden allen voor mezelf, een vriendenkring armer (als aanhang van de zijne), moest ik vanalles in mijn eentje ondernemen en vormgeven, wilde ik niet achter de geraniums zitten wegkwijnen.
En dat heb ik ook gedaan: nieuw huis, nieuwe mensen leren kennen, nieuwe buren, een heel nieuw leven, nieuwe vriendschappen, nieuwe initiatieven, interesses, cursussen, verenigingen, bezigheden. Er zélf op uit trekken met een caravan, allerlei aktie en initiatieven die ik anders (waarschijnlijk) niét gedaan zou hebben.
Dus wat is jezelf zijn dan he? Ik ontdekte nieuwe aspecten die evenzeer (of meer nog) bij mij pasten dan huisje-boompje-beestje, en nu zou ik niet meer terug willen naar zo'n soort leventje (terwijl ik toen echt dacht daar gelukkig mee te zijn).
Toen de kinderen het huis uit gingen werd de behoefte aan aktie en me begeven in de buitenwereld nog veel sterker.
Mijn ervaring is inmiddels (met beide werelden) dat hoe minder ik zelf omhanden had/heb, hoe meer tijd er is, en hoe meer tijd je hebt om te verlangen naar iemand en dat iemand anders die tijd leuker maakt (dus voor je "opvult") door met je samen te (willen) zijn.
Nu na jaren heb ik zóveel omhanden (en graag ook!) en ook qua werk veel meer in hectische omgevingen buiten de deur, met reistijden en lange dagen, dat ik vaak moet opletten dat ik nog aan mijn "me-time" toekom. Ik heb zelf als het ware gecreeerd dat ik een druk leven heb, en daarnaast nogal een groepje mensen gewend zijn geraakt dat ik tijd en aandacht voor ze heb, attent en overal aanwezig ben. Dat moet ik echt begrenzen tegenwoordig.
En daardoor alleen al vond ik mezelf geen "relatiemateriaal": ik zet een relatie niet bovenalles, als prioriteit, en ben niet bereid om die aktiviteiten en mensen te verminderen, als samen koken-eten- op de bank tv kijken- slapen met nu en dan seks en nu en dan erop uit om "iets leuks" te doen het idee van een liefdesrelatie inhoudt.
En heb ik even een relatie geprobeerd met juist iemand die veel minder "eigen leven" heeft, veel minder aktief is, minder mensen om zich heen om naar om te kijken en weinig verplichtingen.
Hij wou dus veel vaker samenzijn met mij en samen dingen doen dan andersom (!).
De rollen zijn nu dus andersom en ik merk dat dat mij ging ergeren: het voelde afhankelijk van mij, mij nódig hebben om zijn vrije tijd leuker te maken, hij zich beter kon vermaken samen met iemand dan alleen, of om te ontsnappen aan zijn (afgelopen jaren) vrij solistische bestaan? (Veel/vaker) samen wilde zijn om een bepaalde leegte of gebrek aan eigen interesses/ bezigheden te vullen en een relatie zou dan doel en inhoud aan het leven geven?
(niet gezegd dat dat zo was, he, hij was tevreden met zijn leven vóór mij en genieten van het kleine, en van de dingen/interesses/ contacten die hij wél had, maar zo voelde het voor mij wel. Door en met mij kwam hij weer met een aktiever en hectischer wereldje in aanraking, kreeg zelf ook weer meer zin/ energie om (zelf) eea te doen en te ondernemen.
Het is bij jou ook soortgelijk: voor jou staat een (huiselijker) relatie hoog bovenaan de verlanglijst (zo niet centraal in het leven bovenalles) en dat daarbij hoort dat je elkaars prioriteit bent/maakt.
Voor hem (en mij, zoals ik nu -geworden- ben) is liefde/lust/liefdesrelatie 1 van de (vele) bijdragen aan gelukkig zijn en lekker in je vel zitten. Temidden van en náást allerlei andere bijdragen dus, niet de enige of allesoverheersende.
Recente ex voelde/vond dat als "op de 4e of 5e plaats komen" (achter mijn kinderen, werk, familie- en sociale leven, andere (eigen) bezigheden en ook nog eens ná mijn "me-time" om tot rust te komen van al die (gewenste) hectiek).
Hij hád (daar) ook meer tijd voor ("over") dan ik, óók naast de nodige eigen "me-time" nog veel tijd over, omdát hij minder omhanden had/heeft.
Hooguit een avondje thuis tv kijken moest skippen, maar geen andere afspraken of verplichtingen (afgezien van 1 sportavond).
Die verschillen in behoefte lijken soms eerder voort te komen uit "niks anders te doen hebben" (en daar ook geen behoefte aan te hebben, wat prima is) en dan lijkt het alsof de ander (in jouw geval je vriend) jou wil zien als het hém uitkomt (en jij maar moet afwachten hoe vaak en wanneer hij jou in dat leventje wil en kan inpassen).
De enige manier waarop dat (verschil) toch kan "werken" is als je naar elkaar toe groeit/beweegt en dat heeft volgens mij meer met bereidheid te maken dan met wat hij en jij voor elkaar voelen.
Als ik voor mezelf spreek was (en ben) behoorlijk gek op hem.
Maar niet (meer) op zo'n soort leven, niet op zo'n sóórt relatie waarin je geacht wordt voortaan vanalles samen te doen, je agenda (eerst) af te stemmen op een partner als dat betekent dat aktiviteiten/bezigheden/ contacten met anderen plaats moeten maken voor samenzijn.
Of steeds maar in contact "horen te" zijn (wat ga je doen/ heb je gedaan vandaag, wat zijn de plannen, wanneer zien we elkaar weer, wat doen we in het weekend?).
Ik héb ook gewoon minder aandacht en tijd om te besteden aan 1 specifiek persoon (hoe verliefd ik ook ben) en zelf iha minder tijd en aandacht/contact nódig voor samen, of om dat gevoel te houden dat het goed zit en we belangrijk zijn voor elkaar.
En in zijn algemeenheid zijn er denk ik meer mensen die vinden dat een liefdesrelatie absoluut prioriteit heeft bovenalles dan mensen die veel tijd voor eigen leven willen houden, en dat een relatie zeker niet samengaat met de behoefte (van eentje) aan de vrijheid om als individu zélf (naar eigen inzicht en wat je zelf prettig vindt) te willen beschikken over waar en aan wie je allemaal tijd/aandacht geeft, als de ander daar helemaal geen behoefte aan heeft en juist een volwassen, serieuze, volledig gecommitte relatie gelijkstelt aan een basis van huisje, boompje beestje (en daarnaast nog wat ruimte voor eigen dingen zoals een avondje sport, sociale aktiviteiten).
Het is -als ik van mezelf uit ga- niet zozeer dat hij door gewend te zijn aan alleenzijn dat hij die aktiviteiten heeft gecreeerd voor hij jou kende en nu dan aan vast zit, en als hij maar genoeg een relatie zou willen (of met jóu zou willen) daar tijd voor kan en zou horen te máken (dus onwil als hij dat niet of niet genoeg voor over heeft), maar ook dat hij dat zelf wellicht een heel prettig leven is gaan vinden en dus relatief tov jou ook meer contacten en dingen op te geven hééft, als hij geacht wordt huiselijker te zijn en leuke dingen te doen met jóu samen.
Het gaat denk ik op langere termijn hooguit lukken tussen jullie als jij wat meer en hij wat minder eigen leven zou hebben.
Het geeft (mij althans) al zoveel ruimte als ik weet (en ook voél) dat de ander zich zonder mij ook kan vermaken en niet "aan mij hangt of trekt" dat het zo van mij áfhangt of diegene happy in zijn vel zit of teleurgesteld is (omdat hij meer tijd en aandacht in de relatie wil steken en voor mij doen/ over heeft dan ik en dat ongelijkwaardig voelt, dus van mij verwacht dat ik dat ook meer doe/ moet willen).
Dat was bijna niet uit te leggen aan "recente ex", als die behoefte (aan samen versus eigen leven en me-time) zo uiteenloopt en de hoeveelheid tijd/aandacht/contact/samenzijn tóch wordt uitgelegd als hoe belangrijk hij wel/niet was (en hij aan afmeet dat ik dús minder om hem geef dan andersom).
Bij mij gaat dat laatste dus niet noodzakelijk samen: het is niet hoeveel ik over had voor hém maar voor een relatie.
En velen zullen recente ex en jou groot gelijk geven: "geen prioriteit? dan ook geen optie willen zijn", en als hij "er niet (100%) voor gaat" zoek dan iemand die er wel voor wil gaan en dat wél (en graag) wil met jou. En zullen vinden dat hij dan gewoon geen relatie moet willen aangaan, als hij daar zo weinig "moeite" en effort in wil stoppen (of in waar jij (terecht) behoefte aan hebt en voor je ziet bij een fijne en leuke relatie.
Ik zie het zo: in een relatie zijn er 3 aanwezigen: jij, hij en de (verwachtingen van een liefdes)relatie.
Je kunt nóg zo gek op elkaar zijn, maar als de ideeen en behoeften hoe je ideale of meest prettige relatie (verwacht dat die) eruit ziet wezenlijk verschilt, doet dat de relatie vroeg of laat hoe dan ook tekort. Of liever gezegd: doet er 1 zich tekort als die zich eenzijdig gaat aanpassen óm het maar goed te houden/ de relatie te behouden.
Hij mag zichzelf afvragen of alles wat ie nu allemaal in gang heeft aan bezigheden werkelijk zo belangrijk is dat daar niet wat tijd/aandacht af mag omwille van dat je in een relatie met zijn 2en bent en de ander dus terecht haar idealen, verlangens en behoeftes heeft, dus niet langer een compleet vrijgezellenleven kan voortzetten.
En jij kunt je afvragen of je zelf wel genoeg omhanden hebt, niet alleen jezelf wilt en kunt vermaken zónder samen te zijn, maar ook of je voor jezelf ook het leven genoeg inhoud en betekenis geeft, dus jezelf niet te makkelijk maakt door te verwachten dat hij jouw leven kleuriger/mooier moet/ hoort te maken en een relatie beschouwt als jouw leven meer betekenis, doel en inhoud/vorm geeft dan eoa gemis of leegte (moet vullen) wanneer je alleen/single bent.
Natuuuurlijk mag je verwachten dat een relatie een waardevolle bijdrage is en voldoende gelegenheid geeft om eea te delen aan intimiteit en samenzijn, en wel degelijk een meerwaarde heeft tov wat je in je eentje niét kan delen.
Imo is (en blijft!) een gezonde mate van deels eigen levens zelf (zinvolle) invulling geven óók binnen een goede relatie geboden én de ander niet verantwoordelijk of jezelf afhánkelijk maken voor hoe gelukkig of niet je je voelt. En welke mate dat is waar jij en hij zich comfortabel en plezierig en happy bij voelen verschilt per individu en of dat (gaandeweg) genoeg past of naar elkaar toegroeit (zonder dat 1 van 2en zich teveel eenzijdig aanpast).
Soms val je denk ik juist op elkaar omdat daar iets te leren is ván elkaar: hij misschien wat meer rust inbouwen en (ook) kunnen genieten van gezellig samenzijn/samen iets doen/ avondje thuis relaxen op de bank en jij bedenken dat dat huiselijke niet voor iedereen het ultieme liefdesgeluk belichaamt en wat meer (eigen) aktie en interesses/bezigheden ipv afwachten wanneer en hoeveel tijd hij voor jou heeft/ maakt?
Oa om dit verschil ben ik gestopt met de recente prille relatie: ik ben niet (meer) relatiegeschikt als dat zulke verwachtingen met zich meebrengt.
Ik geloof niet dat dat van mijn kant "bindingsangst" is oid, eerder geen zín (meer) in het "huisje-boompje-beestje-ideaal". Ik heb ook makkelijk lullen, want dat heb ik al achter de rug en gezien/ gedaan, toen fijn gevonden, maar nu wil ik een ander type relatie, wél de gevoelens en betrokkenheid bij elkaar, (dus ook weer niet "wel de lusten en niet de lasten"), er voor elkaar zijn, elkaars enige geliefden, alleen niet 24/7 "van elkaar zijn" met alles wat daaraan vast zit, dus mét behoud van wie/wat ik verder óók nog belangrijk, van betekenis en interessant vind in het leven, zij het dat dat best wat minder mag dan als pure single en óók telt waar de ander behoefte aan heeft.
Mijn vorm laat zich blijkbaar niet in hokjes stoppen (soort FwB of lat-relatie en elkaars (exclusieve) partners wel zijn, maar niet fulltime verwachtingen.
Dat kan alleen met iemand die daar soortgelijk over denkt.
Jij zit in een andere levensfase, waarin (willen) settelen een heel gebruikelijke menselijke behoefte is als je verliefd wordt en van elkaar houdt en op den duur samen het leven willen delen (en misschien een gezinsleven).
Ook dan kan elkaar vrijlaten belangrijk zijn (voor hem iig) om het gevoel te hebben dat er genoeg ruimte blijft voor persoonlijke ontwikkeling en behoeften los van elkaar, náást werk-relatie.
Zo te zien gun jij hem die ruimte zeker ook!
En zou je jezelf ook moeten/ mogen gunnen (denk ik), wil je niet een afwachtend leven tegemoet gaan en voor een gezonde mate van samenzijn én toch ook individu te blijven met een stuk ruimte voor eigenheid en "zelfsturing", zodat de ander zich daar ook vrij in voelt, terwijl je toch met elkaar verbonden bent en eea met elkaar deelt. Relatie als aanvulling op een toch al "rijk" eigen leven (als in interessant eigen leven) en niet als invulling of compensatie, bedoel ik. Hoe cliché ook, daar zit wel wat in.
Als tijd die je los van elkaar doorbrengt voor jou niet voelt als verloren tijd, maar jij ook fijn vindt (of dat nu relaxen/ me-time is of leuke andere bezigheden) en dus óók kostbare tijd is en iets is wat je voor hem over hebt, zal dat hem wellicht het gevoel geven dat het gelijkwaardig is en de tijd die je gráág samen voor elkaar uittrekt voor allebei even waardevol is, vrijwillig gegeven en uit liefde/verlangen naar elkaar naar uitkijkt. Dus niet omdat je je anders "wel vermaakt" of "leeg" is of je jezelf dan wel kunt bezighouden tot hij tijd voor jou heeft.
Als het dus niet afhankelijk voelt, of als "zeuren" (klagen dat hij het zo druk heeft en jij tekortkomt) zou het weleens zo kunnen zijn dat hij meer tijd uittrekt, omdat het dan voelt dat het dan zijn eigen kéuze is en niet als soort "plicht die nu eenmaal voortvloeit uit een relatie aangaan/hebben", om aan jouw verwachting/behoefte aan hem/ een relatie te voldoen..
(sorry, veel woorden nodig, maar het wordt vaak niet begrepen of verkeerd uitgelegd als een relatie niet "100% ervoor gaan is en relatief veel behoefte aan eigen ruimte imo te vaak wordt gelijkgesteld met niet genoeg gevoelens om ervoor te gaan (of met jou ervoor te gaan), alsof iedereen automatisch "settelen" en liefst de hele tijd bij elkaar willen zijn onlosmakelijk zou horen te willen als je maar genoeg om iemand geeft. Of dat ie dat (dus) wel zou willen met een ander, als ie maar gek genoeg op iemand zou zijn, en dus betekenen zou dat jíj diegene gewoon niet bent, Dat geldt misschien voor de meerderheid van de mensen, maar gewoon niet voor iedereen).
Er is dan een (te) grote kloof tussen cru gezegd houden van een (heel) aktief en (vrij) passief eigen leven.
Destijds toen ik samenleefde met mijn ex en kinderen was ex een op allerlei gebied zeer ondernemend en aktief persoon, zowel qua werk als vrije tijd, sport, sociaal leven, interesses en (wisselende) hobby's een enorm energiek, ambitieus en gedreven persoon.
Ik was daarentegen veel huiselijker, werkte parttime en vond dat in combi met het zorgen voor de kinderen, huis en tuin, hondjes uitlaten en een vrij beperkt sociaal leven, 's avonds lekker op de bank hangen voor de tv en nu en dan oppas om uit eten te gaan of familie/vrienden over de vloer (of wij bij hun) juist prima en zelfs fijn.
Vermoeiend genoeg.
Ik denk dat die verschillen in hectiek en levenstempo elkaar in eerste instantie juist elkaar aantrekt: je vult elkaar dan aan, ex was rusteloos en sneltreinvaart en vond dat heerlijk, kwam vol energie thuis, had vrijwel nooit behoefte aan "me-time" en alleenzijn, had veel prikkels en impulsen nodig, en vond dan rust thuis.
Die zat niet te wachten op zo'n rustig huisje, boompje, beestje- leventje (waarvan ik altijd dacht dat dat ideaal was en gelukkig maakte).
En ik was juist de rust zelve, evenwichtig en zorgzaam, had de tijd om voor anderen klaar te staan en een luisterend oor voor wie dat maar nodig had, en had juist bewondering voor zijn aktie en hectiek in de buitenwereld, en hoewel ik dat zelf niet miste en nastreefde, werd ik ook gestimuleerd door zijn aktieve stuk eigen leven (waar ik wel wat meer van mocht hebben).
Je kúnt in theorie dan naar elkaar toe ontwikkelen: hij wat huiselijker, ik meer eigen leven buitenshuis. Maar dat gebeurde dus niet. En hoewel het ons beiden ook goed uitkwam dat we onszelf konden zijn (hij kón zoveel buitenshuis doen omdát ik veel thuis was (en veelal vanuit huis werkte) en alles regelde mbt de kinderen en huishouden (en ik dat ook zelf het fijnst vond) hoéfde hij zich ook niet te beperken daarin: het was en-en-en.
En ik daarentegen hoéfde me niet in allerlei bochten te wringen om werk en gezin te combineren, had mijn eigen interesses en "me-time", was aktief op school en betrokken bij de omgeving, familie en onze vrienden. Maar zat ook wel een beetje (steeds geirriteerder) te wachten tot hij eens "zin had om thuis te komen".
Dat ging lang goed, maar op den duur ging het irriteren (van 2 kanten): je vindt je eigen "normaalwaarde" en wat je zelf prettig vindt de norm, en projecteert dat dan op de ander: je wil allebei dan dat de ander meer op jou zou lijken en hetzelfde wil/ leeft en daar gelukkig van wordt. Hij vond mij maar passief en ik hem overaktief en niet in staat om te genieten van wat hij (thuis) had: aandacht voor zijn gezin, onze relatie/ samenzijn, het sámen gezellig hebben.
Na de scheiding was ik min of meer wel gedwóngen om veel aktiever te worden en hij juist zorgzamer. Ineens had ik hele weekenden allen voor mezelf, een vriendenkring armer (als aanhang van de zijne), moest ik vanalles in mijn eentje ondernemen en vormgeven, wilde ik niet achter de geraniums zitten wegkwijnen.
En dat heb ik ook gedaan: nieuw huis, nieuwe mensen leren kennen, nieuwe buren, een heel nieuw leven, nieuwe vriendschappen, nieuwe initiatieven, interesses, cursussen, verenigingen, bezigheden. Er zélf op uit trekken met een caravan, allerlei aktie en initiatieven die ik anders (waarschijnlijk) niét gedaan zou hebben.
Dus wat is jezelf zijn dan he? Ik ontdekte nieuwe aspecten die evenzeer (of meer nog) bij mij pasten dan huisje-boompje-beestje, en nu zou ik niet meer terug willen naar zo'n soort leventje (terwijl ik toen echt dacht daar gelukkig mee te zijn).
Toen de kinderen het huis uit gingen werd de behoefte aan aktie en me begeven in de buitenwereld nog veel sterker.
Mijn ervaring is inmiddels (met beide werelden) dat hoe minder ik zelf omhanden had/heb, hoe meer tijd er is, en hoe meer tijd je hebt om te verlangen naar iemand en dat iemand anders die tijd leuker maakt (dus voor je "opvult") door met je samen te (willen) zijn.
Nu na jaren heb ik zóveel omhanden (en graag ook!) en ook qua werk veel meer in hectische omgevingen buiten de deur, met reistijden en lange dagen, dat ik vaak moet opletten dat ik nog aan mijn "me-time" toekom. Ik heb zelf als het ware gecreeerd dat ik een druk leven heb, en daarnaast nogal een groepje mensen gewend zijn geraakt dat ik tijd en aandacht voor ze heb, attent en overal aanwezig ben. Dat moet ik echt begrenzen tegenwoordig.
En daardoor alleen al vond ik mezelf geen "relatiemateriaal": ik zet een relatie niet bovenalles, als prioriteit, en ben niet bereid om die aktiviteiten en mensen te verminderen, als samen koken-eten- op de bank tv kijken- slapen met nu en dan seks en nu en dan erop uit om "iets leuks" te doen het idee van een liefdesrelatie inhoudt.
En heb ik even een relatie geprobeerd met juist iemand die veel minder "eigen leven" heeft, veel minder aktief is, minder mensen om zich heen om naar om te kijken en weinig verplichtingen.
Hij wou dus veel vaker samenzijn met mij en samen dingen doen dan andersom (!).
De rollen zijn nu dus andersom en ik merk dat dat mij ging ergeren: het voelde afhankelijk van mij, mij nódig hebben om zijn vrije tijd leuker te maken, hij zich beter kon vermaken samen met iemand dan alleen, of om te ontsnappen aan zijn (afgelopen jaren) vrij solistische bestaan? (Veel/vaker) samen wilde zijn om een bepaalde leegte of gebrek aan eigen interesses/ bezigheden te vullen en een relatie zou dan doel en inhoud aan het leven geven?
(niet gezegd dat dat zo was, he, hij was tevreden met zijn leven vóór mij en genieten van het kleine, en van de dingen/interesses/ contacten die hij wél had, maar zo voelde het voor mij wel. Door en met mij kwam hij weer met een aktiever en hectischer wereldje in aanraking, kreeg zelf ook weer meer zin/ energie om (zelf) eea te doen en te ondernemen.
Het is bij jou ook soortgelijk: voor jou staat een (huiselijker) relatie hoog bovenaan de verlanglijst (zo niet centraal in het leven bovenalles) en dat daarbij hoort dat je elkaars prioriteit bent/maakt.
Voor hem (en mij, zoals ik nu -geworden- ben) is liefde/lust/liefdesrelatie 1 van de (vele) bijdragen aan gelukkig zijn en lekker in je vel zitten. Temidden van en náást allerlei andere bijdragen dus, niet de enige of allesoverheersende.
Recente ex voelde/vond dat als "op de 4e of 5e plaats komen" (achter mijn kinderen, werk, familie- en sociale leven, andere (eigen) bezigheden en ook nog eens ná mijn "me-time" om tot rust te komen van al die (gewenste) hectiek).
Hij hád (daar) ook meer tijd voor ("over") dan ik, óók naast de nodige eigen "me-time" nog veel tijd over, omdát hij minder omhanden had/heeft.
Hooguit een avondje thuis tv kijken moest skippen, maar geen andere afspraken of verplichtingen (afgezien van 1 sportavond).
Die verschillen in behoefte lijken soms eerder voort te komen uit "niks anders te doen hebben" (en daar ook geen behoefte aan te hebben, wat prima is) en dan lijkt het alsof de ander (in jouw geval je vriend) jou wil zien als het hém uitkomt (en jij maar moet afwachten hoe vaak en wanneer hij jou in dat leventje wil en kan inpassen).
De enige manier waarop dat (verschil) toch kan "werken" is als je naar elkaar toe groeit/beweegt en dat heeft volgens mij meer met bereidheid te maken dan met wat hij en jij voor elkaar voelen.
Als ik voor mezelf spreek was (en ben) behoorlijk gek op hem.
Maar niet (meer) op zo'n soort leven, niet op zo'n sóórt relatie waarin je geacht wordt voortaan vanalles samen te doen, je agenda (eerst) af te stemmen op een partner als dat betekent dat aktiviteiten/bezigheden/ contacten met anderen plaats moeten maken voor samenzijn.
Of steeds maar in contact "horen te" zijn (wat ga je doen/ heb je gedaan vandaag, wat zijn de plannen, wanneer zien we elkaar weer, wat doen we in het weekend?).
Ik héb ook gewoon minder aandacht en tijd om te besteden aan 1 specifiek persoon (hoe verliefd ik ook ben) en zelf iha minder tijd en aandacht/contact nódig voor samen, of om dat gevoel te houden dat het goed zit en we belangrijk zijn voor elkaar.
En in zijn algemeenheid zijn er denk ik meer mensen die vinden dat een liefdesrelatie absoluut prioriteit heeft bovenalles dan mensen die veel tijd voor eigen leven willen houden, en dat een relatie zeker niet samengaat met de behoefte (van eentje) aan de vrijheid om als individu zélf (naar eigen inzicht en wat je zelf prettig vindt) te willen beschikken over waar en aan wie je allemaal tijd/aandacht geeft, als de ander daar helemaal geen behoefte aan heeft en juist een volwassen, serieuze, volledig gecommitte relatie gelijkstelt aan een basis van huisje, boompje beestje (en daarnaast nog wat ruimte voor eigen dingen zoals een avondje sport, sociale aktiviteiten).
Het is -als ik van mezelf uit ga- niet zozeer dat hij door gewend te zijn aan alleenzijn dat hij die aktiviteiten heeft gecreeerd voor hij jou kende en nu dan aan vast zit, en als hij maar genoeg een relatie zou willen (of met jóu zou willen) daar tijd voor kan en zou horen te máken (dus onwil als hij dat niet of niet genoeg voor over heeft), maar ook dat hij dat zelf wellicht een heel prettig leven is gaan vinden en dus relatief tov jou ook meer contacten en dingen op te geven hééft, als hij geacht wordt huiselijker te zijn en leuke dingen te doen met jóu samen.
Het gaat denk ik op langere termijn hooguit lukken tussen jullie als jij wat meer en hij wat minder eigen leven zou hebben.
Het geeft (mij althans) al zoveel ruimte als ik weet (en ook voél) dat de ander zich zonder mij ook kan vermaken en niet "aan mij hangt of trekt" dat het zo van mij áfhangt of diegene happy in zijn vel zit of teleurgesteld is (omdat hij meer tijd en aandacht in de relatie wil steken en voor mij doen/ over heeft dan ik en dat ongelijkwaardig voelt, dus van mij verwacht dat ik dat ook meer doe/ moet willen).
Dat was bijna niet uit te leggen aan "recente ex", als die behoefte (aan samen versus eigen leven en me-time) zo uiteenloopt en de hoeveelheid tijd/aandacht/contact/samenzijn tóch wordt uitgelegd als hoe belangrijk hij wel/niet was (en hij aan afmeet dat ik dús minder om hem geef dan andersom).
Bij mij gaat dat laatste dus niet noodzakelijk samen: het is niet hoeveel ik over had voor hém maar voor een relatie.
En velen zullen recente ex en jou groot gelijk geven: "geen prioriteit? dan ook geen optie willen zijn", en als hij "er niet (100%) voor gaat" zoek dan iemand die er wel voor wil gaan en dat wél (en graag) wil met jou. En zullen vinden dat hij dan gewoon geen relatie moet willen aangaan, als hij daar zo weinig "moeite" en effort in wil stoppen (of in waar jij (terecht) behoefte aan hebt en voor je ziet bij een fijne en leuke relatie.
Ik zie het zo: in een relatie zijn er 3 aanwezigen: jij, hij en de (verwachtingen van een liefdes)relatie.
Je kunt nóg zo gek op elkaar zijn, maar als de ideeen en behoeften hoe je ideale of meest prettige relatie (verwacht dat die) eruit ziet wezenlijk verschilt, doet dat de relatie vroeg of laat hoe dan ook tekort. Of liever gezegd: doet er 1 zich tekort als die zich eenzijdig gaat aanpassen óm het maar goed te houden/ de relatie te behouden.
Hij mag zichzelf afvragen of alles wat ie nu allemaal in gang heeft aan bezigheden werkelijk zo belangrijk is dat daar niet wat tijd/aandacht af mag omwille van dat je in een relatie met zijn 2en bent en de ander dus terecht haar idealen, verlangens en behoeftes heeft, dus niet langer een compleet vrijgezellenleven kan voortzetten.
En jij kunt je afvragen of je zelf wel genoeg omhanden hebt, niet alleen jezelf wilt en kunt vermaken zónder samen te zijn, maar ook of je voor jezelf ook het leven genoeg inhoud en betekenis geeft, dus jezelf niet te makkelijk maakt door te verwachten dat hij jouw leven kleuriger/mooier moet/ hoort te maken en een relatie beschouwt als jouw leven meer betekenis, doel en inhoud/vorm geeft dan eoa gemis of leegte (moet vullen) wanneer je alleen/single bent.
Natuuuurlijk mag je verwachten dat een relatie een waardevolle bijdrage is en voldoende gelegenheid geeft om eea te delen aan intimiteit en samenzijn, en wel degelijk een meerwaarde heeft tov wat je in je eentje niét kan delen.
Imo is (en blijft!) een gezonde mate van deels eigen levens zelf (zinvolle) invulling geven óók binnen een goede relatie geboden én de ander niet verantwoordelijk of jezelf afhánkelijk maken voor hoe gelukkig of niet je je voelt. En welke mate dat is waar jij en hij zich comfortabel en plezierig en happy bij voelen verschilt per individu en of dat (gaandeweg) genoeg past of naar elkaar toegroeit (zonder dat 1 van 2en zich teveel eenzijdig aanpast).
Soms val je denk ik juist op elkaar omdat daar iets te leren is ván elkaar: hij misschien wat meer rust inbouwen en (ook) kunnen genieten van gezellig samenzijn/samen iets doen/ avondje thuis relaxen op de bank en jij bedenken dat dat huiselijke niet voor iedereen het ultieme liefdesgeluk belichaamt en wat meer (eigen) aktie en interesses/bezigheden ipv afwachten wanneer en hoeveel tijd hij voor jou heeft/ maakt?
Oa om dit verschil ben ik gestopt met de recente prille relatie: ik ben niet (meer) relatiegeschikt als dat zulke verwachtingen met zich meebrengt.
Ik geloof niet dat dat van mijn kant "bindingsangst" is oid, eerder geen zín (meer) in het "huisje-boompje-beestje-ideaal". Ik heb ook makkelijk lullen, want dat heb ik al achter de rug en gezien/ gedaan, toen fijn gevonden, maar nu wil ik een ander type relatie, wél de gevoelens en betrokkenheid bij elkaar, (dus ook weer niet "wel de lusten en niet de lasten"), er voor elkaar zijn, elkaars enige geliefden, alleen niet 24/7 "van elkaar zijn" met alles wat daaraan vast zit, dus mét behoud van wie/wat ik verder óók nog belangrijk, van betekenis en interessant vind in het leven, zij het dat dat best wat minder mag dan als pure single en óók telt waar de ander behoefte aan heeft.
Mijn vorm laat zich blijkbaar niet in hokjes stoppen (soort FwB of lat-relatie en elkaars (exclusieve) partners wel zijn, maar niet fulltime verwachtingen.
Dat kan alleen met iemand die daar soortgelijk over denkt.
Jij zit in een andere levensfase, waarin (willen) settelen een heel gebruikelijke menselijke behoefte is als je verliefd wordt en van elkaar houdt en op den duur samen het leven willen delen (en misschien een gezinsleven).
Ook dan kan elkaar vrijlaten belangrijk zijn (voor hem iig) om het gevoel te hebben dat er genoeg ruimte blijft voor persoonlijke ontwikkeling en behoeften los van elkaar, náást werk-relatie.
Zo te zien gun jij hem die ruimte zeker ook!
En zou je jezelf ook moeten/ mogen gunnen (denk ik), wil je niet een afwachtend leven tegemoet gaan en voor een gezonde mate van samenzijn én toch ook individu te blijven met een stuk ruimte voor eigenheid en "zelfsturing", zodat de ander zich daar ook vrij in voelt, terwijl je toch met elkaar verbonden bent en eea met elkaar deelt. Relatie als aanvulling op een toch al "rijk" eigen leven (als in interessant eigen leven) en niet als invulling of compensatie, bedoel ik. Hoe cliché ook, daar zit wel wat in.
Als tijd die je los van elkaar doorbrengt voor jou niet voelt als verloren tijd, maar jij ook fijn vindt (of dat nu relaxen/ me-time is of leuke andere bezigheden) en dus óók kostbare tijd is en iets is wat je voor hem over hebt, zal dat hem wellicht het gevoel geven dat het gelijkwaardig is en de tijd die je gráág samen voor elkaar uittrekt voor allebei even waardevol is, vrijwillig gegeven en uit liefde/verlangen naar elkaar naar uitkijkt. Dus niet omdat je je anders "wel vermaakt" of "leeg" is of je jezelf dan wel kunt bezighouden tot hij tijd voor jou heeft.
Als het dus niet afhankelijk voelt, of als "zeuren" (klagen dat hij het zo druk heeft en jij tekortkomt) zou het weleens zo kunnen zijn dat hij meer tijd uittrekt, omdat het dan voelt dat het dan zijn eigen kéuze is en niet als soort "plicht die nu eenmaal voortvloeit uit een relatie aangaan/hebben", om aan jouw verwachting/behoefte aan hem/ een relatie te voldoen..
(sorry, veel woorden nodig, maar het wordt vaak niet begrepen of verkeerd uitgelegd als een relatie niet "100% ervoor gaan is en relatief veel behoefte aan eigen ruimte imo te vaak wordt gelijkgesteld met niet genoeg gevoelens om ervoor te gaan (of met jou ervoor te gaan), alsof iedereen automatisch "settelen" en liefst de hele tijd bij elkaar willen zijn onlosmakelijk zou horen te willen als je maar genoeg om iemand geeft. Of dat ie dat (dus) wel zou willen met een ander, als ie maar gek genoeg op iemand zou zijn, en dus betekenen zou dat jíj diegene gewoon niet bent, Dat geldt misschien voor de meerderheid van de mensen, maar gewoon niet voor iedereen).
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 12 februari 2020 om 21:57
Ik heb je bericht al een paar keer gelezen. Je schetst de situatie echt perfect! Je laatste drie alinea’s vooral. Ik heb te veel “geleund”, dat heeft hem benauwd. Heeft gevoeld als een “plicht” om aan “ideale relatieplaatje” te voldoen.Suzy65 schreef: ↑12-02-2020 14:48TO, ik ken deze situatie van 2 kanten.
Er is dan een (te) grote kloof tussen cru gezegd houden van een (heel) aktief en (vrij) passief eigen leven.
Destijds toen ik samenleefde met mijn ex en kinderen was ex een op allerlei gebied zeer ondernemend en aktief persoon, zowel qua werk als vrije tijd, sport, sociaal leven, interesses en (wisselende) hobby's een enorm energiek, ambitieus en gedreven persoon.
Ik was daarentegen veel huiselijker, werkte parttime en vond dat in combi met het zorgen voor de kinderen, huis en tuin, hondjes uitlaten en een vrij beperkt sociaal leven, 's avonds lekker op de bank hangen voor de tv en nu en dan oppas om uit eten te gaan of familie/vrienden over de vloer (of wij bij hun) juist prima en zelfs fijn.
Vermoeiend genoeg.
Ik denk dat die verschillen in hectiek en levenstempo elkaar in eerste instantie juist elkaar aantrekt: je vult elkaar dan aan, ex was rusteloos en sneltreinvaart en vond dat heerlijk, kwam vol energie thuis, had vrijwel nooit behoefte aan "me-time" en alleenzijn, had veel prikkels en impulsen nodig, en vond dan rust thuis.
Die zat niet te wachten op zo'n rustig huisje, boompje, beestje- leventje (waarvan ik altijd dacht dat dat ideaal was en gelukkig maakte).
En ik was juist de rust zelve, evenwichtig en zorgzaam, had de tijd om voor anderen klaar te staan en een luisterend oor voor wie dat maar nodig had, en had juist bewondering voor zijn aktie en hectiek in de buitenwereld, en hoewel ik dat zelf niet miste en nastreefde, werd ik ook gestimuleerd door zijn aktieve stuk eigen leven (waar ik wel wat meer van mocht hebben).
Je kúnt in theorie dan naar elkaar toe ontwikkelen: hij wat huiselijker, ik meer eigen leven buitenshuis. Maar dat gebeurde dus niet. En hoewel het ons beiden ook goed uitkwam dat we onszelf konden zijn (hij kón zoveel buitenshuis doen omdát ik veel thuis was (en veelal vanuit huis werkte) en alles regelde mbt de kinderen en huishouden (en ik dat ook zelf het fijnst vond) hoéfde hij zich ook niet te beperken daarin: het was en-en-en.
En ik daarentegen hoéfde me niet in allerlei bochten te wringen om werk en gezin te combineren, had mijn eigen interesses en "me-time", was aktief op school en betrokken bij de omgeving, familie en onze vrienden. Maar zat ook wel een beetje (steeds geirriteerder) te wachten tot hij eens "zin had om thuis te komen".
Dat ging lang goed, maar op den duur ging het irriteren (van 2 kanten): je vindt je eigen "normaalwaarde" en wat je zelf prettig vindt de norm, en projecteert dat dan op de ander: je wil allebei dan dat de ander meer op jou zou lijken en hetzelfde wil/ leeft en daar gelukkig van wordt. Hij vond mij maar passief en ik hem overaktief en niet in staat om te genieten van wat hij (thuis) had: aandacht voor zijn gezin, onze relatie/ samenzijn, het sámen gezellig hebben.
Na de scheiding was ik min of meer wel gedwóngen om veel aktiever te worden en hij juist zorgzamer. Ineens had ik hele weekenden allen voor mezelf, een vriendenkring armer (als aanhang van de zijne), moest ik vanalles in mijn eentje ondernemen en vormgeven, wilde ik niet achter de geraniums zitten wegkwijnen.
En dat heb ik ook gedaan: nieuw huis, nieuwe mensen leren kennen, nieuwe buren, een heel nieuw leven, nieuwe vriendschappen, nieuwe initiatieven, interesses, cursussen, verenigingen, bezigheden. Er zélf op uit trekken met een caravan, allerlei aktie en initiatieven die ik anders (waarschijnlijk) niét gedaan zou hebben.
Dus wat is jezelf zijn dan he? Ik ontdekte nieuwe aspecten die evenzeer (of meer nog) bij mij pasten dan huisje-boompje-beestje, en nu zou ik niet meer terug willen naar zo'n soort leventje (terwijl ik toen echt dacht daar gelukkig mee te zijn).
Toen de kinderen het huis uit gingen werd de behoefte aan aktie en me begeven in de buitenwereld nog veel sterker.
Mijn ervaring is inmiddels (met beide werelden) dat hoe minder ik zelf omhanden had/heb, hoe meer tijd er is, en hoe meer tijd je hebt om te verlangen naar iemand en dat iemand anders die tijd leuker maakt (dus voor je "opvult") door met je samen te (willen) zijn.
Nu na jaren heb ik zóveel omhanden (en graag ook!) en ook qua werk veel meer in hectische omgevingen buiten de deur, met reistijden en lange dagen, dat ik vaak moet opletten dat ik nog aan mijn "me-time" toekom. Ik heb zelf als het ware gecreeerd dat ik een druk leven heb, en daarnaast nogal een groepje mensen gewend zijn geraakt dat ik tijd en aandacht voor ze heb, attent en overal aanwezig ben. Dat moet ik echt begrenzen tegenwoordig.
En daardoor alleen al vond ik mezelf geen "relatiemateriaal": ik zet een relatie niet bovenalles, als prioriteit, en ben niet bereid om die aktiviteiten en mensen te verminderen, als samen koken-eten- op de bank tv kijken- slapen met nu en dan seks en nu en dan erop uit om "iets leuks" te doen het idee van een liefdesrelatie inhoudt.
En heb ik even een relatie geprobeerd met juist iemand die veel minder "eigen leven" heeft, veel minder aktief is, minder mensen om zich heen om naar om te kijken en weinig verplichtingen.
Hij wou dus veel vaker samenzijn met mij en samen dingen doen dan andersom (!).
De rollen zijn nu dus andersom en ik merk dat dat mij ging ergeren: het voelde afhankelijk van mij, mij nódig hebben om zijn vrije tijd leuker te maken, hij zich beter kon vermaken samen met iemand dan alleen, of om te ontsnappen aan zijn (afgelopen jaren) vrij solistische bestaan? (Veel/vaker) samen wilde zijn om een bepaalde leegte of gebrek aan eigen interesses/ bezigheden te vullen en een relatie zou dan doel en inhoud aan het leven geven?
(niet gezegd dat dat zo was, he, hij was tevreden met zijn leven vóór mij en genieten van het kleine, en van de dingen/interesses/ contacten die hij wél had, maar zo voelde het voor mij wel. Door en met mij kwam hij weer met een aktiever en hectischer wereldje in aanraking, kreeg zelf ook weer meer zin/ energie om (zelf) eea te doen en te ondernemen.
Het is bij jou ook soortgelijk: voor jou staat een (huiselijker) relatie hoog bovenaan de verlanglijst (zo niet centraal in het leven bovenalles) en dat daarbij hoort dat je elkaars prioriteit bent/maakt.
Voor hem (en mij, zoals ik nu -geworden- ben) is liefde/lust/liefdesrelatie 1 van de (vele) bijdragen aan gelukkig zijn en lekker in je vel zitten. Temidden van en náást allerlei andere bijdragen dus, niet de enige of allesoverheersende.
Recente ex voelde/vond dat als "op de 4e of 5e plaats komen" (achter mijn kinderen, werk, familie- en sociale leven, andere (eigen) bezigheden en ook nog eens ná mijn "me-time" om tot rust te komen van al die (gewenste) hectiek).
Hij hád (daar) ook meer tijd voor ("over") dan ik, óók naast de nodige eigen "me-time" nog veel tijd over, omdát hij minder omhanden had/heeft.
Hooguit een avondje thuis tv kijken moest skippen, maar geen andere afspraken of verplichtingen (afgezien van 1 sportavond).
Die verschillen in behoefte lijken soms eerder voort te komen uit "niks anders te doen hebben" (en daar ook geen behoefte aan te hebben, wat prima is) en dan lijkt het alsof de ander (in jouw geval je vriend) jou wil zien als het hém uitkomt (en jij maar moet afwachten hoe vaak en wanneer hij jou in dat leventje wil en kan inpassen).
De enige manier waarop dat (verschil) toch kan "werken" is als je naar elkaar toe groeit/beweegt en dat heeft volgens mij meer met bereidheid te maken dan met wat hij en jij voor elkaar voelen.
Als ik voor mezelf spreek was (en ben) behoorlijk gek op hem.
Maar niet (meer) op zo'n soort leven, niet op zo'n sóórt relatie waarin je geacht wordt voortaan vanalles samen te doen, je agenda (eerst) af te stemmen op een partner als dat betekent dat aktiviteiten/bezigheden/ contacten met anderen plaats moeten maken voor samenzijn.
Of steeds maar in contact "horen te" zijn (wat ga je doen/ heb je gedaan vandaag, wat zijn de plannen, wanneer zien we elkaar weer, wat doen we in het weekend?).
Ik héb ook gewoon minder aandacht en tijd om te besteden aan 1 specifiek persoon (hoe verliefd ik ook ben) en zelf iha minder tijd en aandacht/contact nódig voor samen, of om dat gevoel te houden dat het goed zit en we belangrijk zijn voor elkaar.
En in zijn algemeenheid zijn er denk ik meer mensen die vinden dat een liefdesrelatie absoluut prioriteit heeft bovenalles dan mensen die veel tijd voor eigen leven willen houden, en dat een relatie zeker niet samengaat met de behoefte (van eentje) aan de vrijheid om als individu zélf (naar eigen inzicht en wat je zelf prettig vindt) te willen beschikken over waar en aan wie je allemaal tijd/aandacht geeft, als de ander daar helemaal geen behoefte aan heeft en juist een volwassen, serieuze, volledig gecommitte relatie gelijkstelt aan een basis van huisje, boompje beestje (en daarnaast nog wat ruimte voor eigen dingen zoals een avondje sport, sociale aktiviteiten).
Het is -als ik van mezelf uit ga- niet zozeer dat hij door gewend te zijn aan alleenzijn dat hij die aktiviteiten heeft gecreeerd voor hij jou kende en nu dan aan vast zit, en als hij maar genoeg een relatie zou willen (of met jóu zou willen) daar tijd voor kan en zou horen te máken (dus onwil als hij dat niet of niet genoeg voor over heeft), maar ook dat hij dat zelf wellicht een heel prettig leven is gaan vinden en dus relatief tov jou ook meer contacten en dingen op te geven hééft, als hij geacht wordt huiselijker te zijn en leuke dingen te doen met jóu samen.
Het gaat denk ik op langere termijn hooguit lukken tussen jullie als jij wat meer en hij wat minder eigen leven zou hebben.
Het geeft (mij althans) al zoveel ruimte als ik weet (en ook voél) dat de ander zich zonder mij ook kan vermaken en niet "aan mij hangt of trekt" dat het zo van mij áfhangt of diegene happy in zijn vel zit of teleurgesteld is (omdat hij meer tijd en aandacht in de relatie wil steken en voor mij doen/ over heeft dan ik en dat ongelijkwaardig voelt, dus van mij verwacht dat ik dat ook meer doe/ moet willen).
Dat was bijna niet uit te leggen aan "recente ex", als die behoefte (aan samen versus eigen leven en me-time) zo uiteenloopt en de hoeveelheid tijd/aandacht/contact/samenzijn tóch wordt uitgelegd als hoe belangrijk hij wel/niet was (en hij aan afmeet dat ik dús minder om hem geef dan andersom).
Bij mij gaat dat laatste dus niet noodzakelijk samen: het is niet hoeveel ik over had voor hém maar voor een relatie.
En velen zullen recente ex en jou groot gelijk geven: "geen prioriteit? dan ook geen optie willen zijn", en als hij "er niet (100%) voor gaat" zoek dan iemand die er wel voor wil gaan en dat wél (en graag) wil met jou. En zullen vinden dat hij dan gewoon geen relatie moet willen aangaan, als hij daar zo weinig "moeite" en effort in wil stoppen (of in waar jij (terecht) behoefte aan hebt en voor je ziet bij een fijne en leuke relatie.
Ik zie het zo: in een relatie zijn er 3 aanwezigen: jij, hij en de (verwachtingen van een liefdes)relatie.
Je kunt nóg zo gek op elkaar zijn, maar als de ideeen en behoeften hoe je ideale of meest prettige relatie (verwacht dat die) eruit ziet wezenlijk verschilt, doet dat de relatie vroeg of laat hoe dan ook tekort. Of liever gezegd: doet er 1 zich tekort als die zich eenzijdig gaat aanpassen óm het maar goed te houden/ de relatie te behouden.
Hij mag zichzelf afvragen of alles wat ie nu allemaal in gang heeft aan bezigheden werkelijk zo belangrijk is dat daar niet wat tijd/aandacht af mag omwille van dat je in een relatie met zijn 2en bent en de ander dus terecht haar idealen, verlangens en behoeftes heeft, dus niet langer een compleet vrijgezellenleven kan voortzetten.
En jij kunt je afvragen of je zelf wel genoeg omhanden hebt, niet alleen jezelf wilt en kunt vermaken zónder samen te zijn, maar ook of je voor jezelf ook het leven genoeg inhoud en betekenis geeft, dus jezelf niet te makkelijk maakt door te verwachten dat hij jouw leven kleuriger/mooier moet/ hoort te maken en een relatie beschouwt als jouw leven meer betekenis, doel en inhoud/vorm geeft dan eoa gemis of leegte (moet vullen) wanneer je alleen/single bent.
Natuuuurlijk mag je verwachten dat een relatie een waardevolle bijdrage is en voldoende gelegenheid geeft om eea te delen aan intimiteit en samenzijn, en wel degelijk een meerwaarde heeft tov wat je in je eentje niét kan delen.
Imo is (en blijft!) een gezonde mate van deels eigen levens zelf (zinvolle) invulling geven óók binnen een goede relatie geboden én de ander niet verantwoordelijk of jezelf afhánkelijk maken voor hoe gelukkig of niet je je voelt. En welke mate dat is waar jij en hij zich comfortabel en plezierig en happy bij voelen verschilt per individu en of dat (gaandeweg) genoeg past of naar elkaar toegroeit (zonder dat 1 van 2en zich teveel eenzijdig aanpast).
Soms val je denk ik juist op elkaar omdat daar iets te leren is ván elkaar: hij misschien wat meer rust inbouwen en (ook) kunnen genieten van gezellig samenzijn/samen iets doen/ avondje thuis relaxen op de bank en jij bedenken dat dat huiselijke niet voor iedereen het ultieme liefdesgeluk belichaamt en wat meer (eigen) aktie en interesses/bezigheden ipv afwachten wanneer en hoeveel tijd hij voor jou heeft/ maakt?
Oa om dit verschil ben ik gestopt met de recente prille relatie: ik ben niet (meer) relatiegeschikt als dat zulke verwachtingen met zich meebrengt.
Ik geloof niet dat dat van mijn kant "bindingsangst" is oid, eerder geen zín (meer) in het "huisje-boompje-beestje-ideaal". Ik heb ook makkelijk lullen, want dat heb ik al achter de rug en gezien/ gedaan, toen fijn gevonden, maar nu wil ik een ander type relatie, wél de gevoelens en betrokkenheid bij elkaar, (dus ook weer niet "wel de lusten en niet de lasten"), er voor elkaar zijn, elkaars enige geliefden, alleen niet 24/7 "van elkaar zijn" met alles wat daaraan vast zit, dus mét behoud van wie/wat ik verder óók nog belangrijk, van betekenis en interessant vind in het leven, zij het dat dat best wat minder mag dan als pure single en óók telt waar de ander behoefte aan heeft.
Mijn vorm laat zich blijkbaar niet in hokjes stoppen (soort FwB of lat-relatie en elkaars (exclusieve) partners wel zijn, maar niet fulltime verwachtingen.
Dat kan alleen met iemand die daar soortgelijk over denkt.
Jij zit in een andere levensfase, waarin (willen) settelen een heel gebruikelijke menselijke behoefte is als je verliefd wordt en van elkaar houdt en op den duur samen het leven willen delen (en misschien een gezinsleven).
Ook dan kan elkaar vrijlaten belangrijk zijn (voor hem iig) om het gevoel te hebben dat er genoeg ruimte blijft voor persoonlijke ontwikkeling en behoeften los van elkaar, náást werk-relatie.
Zo te zien gun jij hem die ruimte zeker ook!
En zou je jezelf ook moeten/ mogen gunnen (denk ik), wil je niet een afwachtend leven tegemoet gaan en voor een gezonde mate van samenzijn én toch ook individu te blijven met een stuk ruimte voor eigenheid en "zelfsturing", zodat de ander zich daar ook vrij in voelt, terwijl je toch met elkaar verbonden bent en eea met elkaar deelt. Relatie als aanvulling op een toch al "rijk" eigen leven (als in interessant eigen leven) en niet als invulling of compensatie, bedoel ik. Hoe cliché ook, daar zit wel wat in.
Als tijd die je los van elkaar doorbrengt voor jou niet voelt als verloren tijd, maar jij ook fijn vindt (of dat nu relaxen/ me-time is of leuke andere bezigheden) en dus óók kostbare tijd is en iets is wat je voor hem over hebt, zal dat hem wellicht het gevoel geven dat het gelijkwaardig is en de tijd die je gráág samen voor elkaar uittrekt voor allebei even waardevol is, vrijwillig gegeven en uit liefde/verlangen naar elkaar naar uitkijkt. Dus niet omdat je je anders "wel vermaakt" of "leeg" is of je jezelf dan wel kunt bezighouden tot hij tijd voor jou heeft.
Als het dus niet afhankelijk voelt, of als "zeuren" (klagen dat hij het zo druk heeft en jij tekortkomt) zou het weleens zo kunnen zijn dat hij meer tijd uittrekt, omdat het dan voelt dat het dan zijn eigen kéuze is en niet als soort "plicht die nu eenmaal voortvloeit uit een relatie aangaan/hebben", om aan jouw verwachting/behoefte aan hem/ een relatie te voldoen..
(sorry, veel woorden nodig, maar het wordt vaak niet begrepen of verkeerd uitgelegd als een relatie niet "100% ervoor gaan is en relatief veel behoefte aan eigen ruimte imo te vaak wordt gelijkgesteld met niet genoeg gevoelens om ervoor te gaan (of met jou ervoor te gaan), alsof iedereen automatisch "settelen" en liefst de hele tijd bij elkaar willen zijn onlosmakelijk zou horen te willen als je maar genoeg om iemand geeft. Of dat ie dat (dus) wel zou willen met een ander, als ie maar gek genoeg op iemand zou zijn, en dus betekenen zou dat jíj diegene gewoon niet bent, Dat geldt misschien voor de meerderheid van de mensen, maar gewoon niet voor iedereen).
Ik ga meer genieten van mijn eigen hobby’s en vriendinnen. Dat heb ik te makkelijk opzij gezet om rekening met hem te houden. Hij zal uiteindelijk iets minder hooi op z’n vork moeten nemen. We moeten blijven praten om hier een weg in te vinden. Ik vind het lastig om goed te omschrijven wat ik bedoel, maar jouw bericht bevestigt wat ik voel. Ook dank voor je tips!
donderdag 13 februari 2020 om 10:56
Goed zo, Koekiemonster!
Je hebt vooral invloed op jezelf en als je zelf je blik verandert of verruimt, een andere invalshoek ziet, kan dat ook wel doorwerken op anderen en zo met een omweg toch een positief effect hebben op de relatie.
Daarnaast mag je zeker wel je eigen verwachtingen van wat jij een goede/gezonde relatie vindt en jouw ideale leven voor je ziet voor ogen houden en daarvoor opkomen! Een relatie moet ook voor jou ruim voldoende "samen" betekenen en duidelijk van méérwaarde zijn tov wat je zelf al de moeite waard vindt en maakt.
Exlover noemt een relatie een leerproces: jezelf de kans geven om jezelf & elkaar te leren kennen (hoe je allebei bent in relatie tot elkaar), in reactiepatronen op elkaar, in communicatie (over wensen en verwachtingen, maar ook helder durven en kunnen benoemen wat niet goed voelt), om niet te snel op te geven als je samen wellicht met andere aanpak nog tot oplossingen kunt komen.
Het hoeft het niet in 1x goed te gaan, hij hoeft het niet in 1x goed te doen en jij ook niet, eea mag bijstellen, groeien en ontwikkelen.
Een realtie is geen kwestie van succes of falen, of dat als het zou passen je meteen perfect op elkaar afgestemd hoort te zijn, oid.
Het is ook echt luisteren naar elkaar: dit is de persoon die je leuk vindt, maar dat zegt niet dat je ook alle bagage, gedrag, leefwijzen, gewoontes en wat er nog meer aan iemands doen en laten vastzit even leuk hoeft te vinden (en andersom).
Het kan heel verhelderend zijn om soms door de (subjectieve) ogen van de ander naar jezelf te kijken, niet om dat (ideaal)beeld te willen zijn/worden wat de ander van jou heeft, maar om wat diegene in jou ziet (wat je soms zelf niet ziet), het beeld wat hij van jou heeft gevormd, hoe de ander jou ervaart, en of dat wel klopt. Dat beeld is vaak natuurlijk gebaseerd op wat jij láát zien van jezelf.
Veel dingen zijn jou over jezelf vanzelfsprekend en duidelijk van binnenuit hoe jij in elkaar zit, denkt, voelt en leeft. Hij kijkt met andere blik, vanuit eigen karakter en achtergrond gekleurd de wereld in, en dus ook naar jou.
Je zult er alleen maar boeiender op worden als je eea beleeft, meemaakt, te doen en te vertellen hebt, voor jezelf en voor evt samen een heldere toekomst- en levensvisie hebt die concreter/ inhoudelijker is dan cliché's (het is bijv helemaal niet zo vleiend als iemand zegt: ik wil alleen maar bij jou zijn en samen met het leven door, een gezinnetje en met jou oud worden), het is veel sterker als jij medebepaler bent, welke richting je heen wilt, weet waar je staat en iha weet wat je wilt in het leven.
Ook los gezien van hem. Zelf ook kritisch blijft in wat jij iha van het leven verwacht, en hem wellicht op ideeen kunt brengen, in mee kunt krijgen, doordat het een aantrekkelijk beeld schetst, iets om naar uit te kijken wordt (ipv verplicht of verwacht wordt aan "stappen" of "omdat iedereen dat doet, normaal is" oid.
Een simpel voorbeeldje: ik keek afgelopen decennium vrijwel nooit tv, vind het aanbod zelden leuk of echt interessant. Ik vind het als "aktiviteit" (passiviteit eigenlijk) niet opeens leuker worden omdát je samen iets kijkt.
Het is iig niet interactief, ook al lig/zit je tegen elkaar aan op de bank. Hooguit aan elkaar vertellen na afloop wat je ervan vond.
Ook je smaak kan verschillen (in wat je leuk vindt aan programma's, films, series of op internet/mobieltje, social media of juist een boek/krant/tijdschrift lezen enzo).
En dat geeft ook niet, je kunt als je samen bent nog steeds ook je eigen dingen doen, die je anders ook graag doet of te doen hebt.
En natuurlijk heb je niet de hele tijd interessante gesprekken of iets te doen samen, wanneer je samen bent.
Maar het telt wel degelijk mee in wie je naar buiten toe in de tijd die je niét samen bent: op jezelf bent, met je vriendinnen, op je werk, met familie, in huis & huishouden, smaak en voorkeuren, netjes of chaotisch, ochtend- of avondmens, sportief of juist niet, zorgzaam en verzorgd, muzikaal, liever museums of festivals bezoekt, je eigen kleding maakt, whatever, in van allerlei rollen/ facetten van je persoonlijkheid, dat alles zorgt bij elkaar hoe uniek jij bent.
Dus niet alleen wie je tov hem bent in de rol van geliefde en levenspartner. En wat je verder nog wilt ontdekken, kunnen, ontwikkelen en verdiepen aan jezelf.
Het is juist veelzijdigheid en jouw keuzes daaruit wat jij met je tijd doet, die boeiend is, om te willen ontdekken wie jij bent en hoe je als individu in het leven staat en invulling in weet te geven.
En andersom. Zou je werkelijk ook op lange termijn een man aantrekkelijk blijven vinden die elke avond na het werk op de bank ploft en zapt, zonder noemenswaardige eigen interesses, initiatieven en bezigheden en die zijn sociale leven op een laag pitje zet óm alleen nog maar bij jou te willen zijn?
(0verigens niks mis met allebei huiselijk zijn, en daar genoeg inhoud, te doen en te vinden is dan tijdverdrijf/ vermaakt worden tot het bedtijd is
).
Ik zie dat om me heen wel vaker bij vrouwen gebeuren, dat ze hun vriendinnen en allerlei eigen dingen op een laag pitje zetten of zelfs helemaal opgeven en eindeloos kunnen mijmeren over hem en het leven samen wat ze voor zich zien, en hij het middelpunt van het bestaan wordt, en ze dat ook van hem steeds meer gaan verwachten, je bent echt de enige niet.
Maar juist het totaalplaatje maakt hem en jou bijzonder, geeft er zekere "eigenheid" aan, en daarin hoef je niet alles met elkaar gemeen te hebben, of allebei leuk te vinden, daar heb je juist je vriendinnen, sportmaatjes enz ook nog voor. (behalve als hobby's en sporten zowat álle vrije tijd in beslag nemen, de een hele weekenden wil uitgaan, voetballen, zeilen of golfen en de ander niets mee heeft, oid).
Ik verbaas me dan ook vaak als ik lees in oa dating/singletopics hoe mensen m/v zichzelf beperken als ze "niemand" hebben om samen te ondernemen en als ze niks hebben afgesproken dan weer een "leeg" weekend voor de boeg hebben, met zichzelf niet verder komen dan het vooruitzicht van een serietje kijken op Netflix, terwijl ze wel/pas allerlei ideeen hebben wat ze samen (met iemand, met een partner) zouden ondernemen en graag zouden willen doen.
Of hopen dat tzt iemand met ideeen komt, een vaag beeld hebben van "leuke dingen doen", en intussen eigenlijk in een soort afwachtmodus zitten, zolang diegene zich niet aandient, bijna niks leuk vinden om zelf (ook) in je eentje te doen (thuis en/of buitenshuis).
NIemand zal of hoeft continu nuttig of diepgaand bezig (te) zijn, ook met wie en waarmee je je vermaakt, soms lekker oppervlakkig, wat je graag doet of laat aan in- en ontspanning, zelfs kunt niksen, je vervelen, er is niks verkeerds of goeds aan, zolang je niet vindt dat een ander jou het gevoel moet geven dat je "iemand bent", bijzonder bent en er (pas) toe doet in de ogen van die (ene) ander.
Je hebt vooral invloed op jezelf en als je zelf je blik verandert of verruimt, een andere invalshoek ziet, kan dat ook wel doorwerken op anderen en zo met een omweg toch een positief effect hebben op de relatie.
Daarnaast mag je zeker wel je eigen verwachtingen van wat jij een goede/gezonde relatie vindt en jouw ideale leven voor je ziet voor ogen houden en daarvoor opkomen! Een relatie moet ook voor jou ruim voldoende "samen" betekenen en duidelijk van méérwaarde zijn tov wat je zelf al de moeite waard vindt en maakt.
Exlover noemt een relatie een leerproces: jezelf de kans geven om jezelf & elkaar te leren kennen (hoe je allebei bent in relatie tot elkaar), in reactiepatronen op elkaar, in communicatie (over wensen en verwachtingen, maar ook helder durven en kunnen benoemen wat niet goed voelt), om niet te snel op te geven als je samen wellicht met andere aanpak nog tot oplossingen kunt komen.
Het hoeft het niet in 1x goed te gaan, hij hoeft het niet in 1x goed te doen en jij ook niet, eea mag bijstellen, groeien en ontwikkelen.
Een realtie is geen kwestie van succes of falen, of dat als het zou passen je meteen perfect op elkaar afgestemd hoort te zijn, oid.
Het is ook echt luisteren naar elkaar: dit is de persoon die je leuk vindt, maar dat zegt niet dat je ook alle bagage, gedrag, leefwijzen, gewoontes en wat er nog meer aan iemands doen en laten vastzit even leuk hoeft te vinden (en andersom).
Het kan heel verhelderend zijn om soms door de (subjectieve) ogen van de ander naar jezelf te kijken, niet om dat (ideaal)beeld te willen zijn/worden wat de ander van jou heeft, maar om wat diegene in jou ziet (wat je soms zelf niet ziet), het beeld wat hij van jou heeft gevormd, hoe de ander jou ervaart, en of dat wel klopt. Dat beeld is vaak natuurlijk gebaseerd op wat jij láát zien van jezelf.
Veel dingen zijn jou over jezelf vanzelfsprekend en duidelijk van binnenuit hoe jij in elkaar zit, denkt, voelt en leeft. Hij kijkt met andere blik, vanuit eigen karakter en achtergrond gekleurd de wereld in, en dus ook naar jou.
Je zult er alleen maar boeiender op worden als je eea beleeft, meemaakt, te doen en te vertellen hebt, voor jezelf en voor evt samen een heldere toekomst- en levensvisie hebt die concreter/ inhoudelijker is dan cliché's (het is bijv helemaal niet zo vleiend als iemand zegt: ik wil alleen maar bij jou zijn en samen met het leven door, een gezinnetje en met jou oud worden), het is veel sterker als jij medebepaler bent, welke richting je heen wilt, weet waar je staat en iha weet wat je wilt in het leven.
Ook los gezien van hem. Zelf ook kritisch blijft in wat jij iha van het leven verwacht, en hem wellicht op ideeen kunt brengen, in mee kunt krijgen, doordat het een aantrekkelijk beeld schetst, iets om naar uit te kijken wordt (ipv verplicht of verwacht wordt aan "stappen" of "omdat iedereen dat doet, normaal is" oid.
Een simpel voorbeeldje: ik keek afgelopen decennium vrijwel nooit tv, vind het aanbod zelden leuk of echt interessant. Ik vind het als "aktiviteit" (passiviteit eigenlijk) niet opeens leuker worden omdát je samen iets kijkt.
Het is iig niet interactief, ook al lig/zit je tegen elkaar aan op de bank. Hooguit aan elkaar vertellen na afloop wat je ervan vond.
Ook je smaak kan verschillen (in wat je leuk vindt aan programma's, films, series of op internet/mobieltje, social media of juist een boek/krant/tijdschrift lezen enzo).
En dat geeft ook niet, je kunt als je samen bent nog steeds ook je eigen dingen doen, die je anders ook graag doet of te doen hebt.
En natuurlijk heb je niet de hele tijd interessante gesprekken of iets te doen samen, wanneer je samen bent.
Maar het telt wel degelijk mee in wie je naar buiten toe in de tijd die je niét samen bent: op jezelf bent, met je vriendinnen, op je werk, met familie, in huis & huishouden, smaak en voorkeuren, netjes of chaotisch, ochtend- of avondmens, sportief of juist niet, zorgzaam en verzorgd, muzikaal, liever museums of festivals bezoekt, je eigen kleding maakt, whatever, in van allerlei rollen/ facetten van je persoonlijkheid, dat alles zorgt bij elkaar hoe uniek jij bent.
Dus niet alleen wie je tov hem bent in de rol van geliefde en levenspartner. En wat je verder nog wilt ontdekken, kunnen, ontwikkelen en verdiepen aan jezelf.
Het is juist veelzijdigheid en jouw keuzes daaruit wat jij met je tijd doet, die boeiend is, om te willen ontdekken wie jij bent en hoe je als individu in het leven staat en invulling in weet te geven.
En andersom. Zou je werkelijk ook op lange termijn een man aantrekkelijk blijven vinden die elke avond na het werk op de bank ploft en zapt, zonder noemenswaardige eigen interesses, initiatieven en bezigheden en die zijn sociale leven op een laag pitje zet óm alleen nog maar bij jou te willen zijn?
(0verigens niks mis met allebei huiselijk zijn, en daar genoeg inhoud, te doen en te vinden is dan tijdverdrijf/ vermaakt worden tot het bedtijd is
).Ik zie dat om me heen wel vaker bij vrouwen gebeuren, dat ze hun vriendinnen en allerlei eigen dingen op een laag pitje zetten of zelfs helemaal opgeven en eindeloos kunnen mijmeren over hem en het leven samen wat ze voor zich zien, en hij het middelpunt van het bestaan wordt, en ze dat ook van hem steeds meer gaan verwachten, je bent echt de enige niet.
Maar juist het totaalplaatje maakt hem en jou bijzonder, geeft er zekere "eigenheid" aan, en daarin hoef je niet alles met elkaar gemeen te hebben, of allebei leuk te vinden, daar heb je juist je vriendinnen, sportmaatjes enz ook nog voor. (behalve als hobby's en sporten zowat álle vrije tijd in beslag nemen, de een hele weekenden wil uitgaan, voetballen, zeilen of golfen en de ander niets mee heeft, oid).
Ik verbaas me dan ook vaak als ik lees in oa dating/singletopics hoe mensen m/v zichzelf beperken als ze "niemand" hebben om samen te ondernemen en als ze niks hebben afgesproken dan weer een "leeg" weekend voor de boeg hebben, met zichzelf niet verder komen dan het vooruitzicht van een serietje kijken op Netflix, terwijl ze wel/pas allerlei ideeen hebben wat ze samen (met iemand, met een partner) zouden ondernemen en graag zouden willen doen.
Of hopen dat tzt iemand met ideeen komt, een vaag beeld hebben van "leuke dingen doen", en intussen eigenlijk in een soort afwachtmodus zitten, zolang diegene zich niet aandient, bijna niks leuk vinden om zelf (ook) in je eentje te doen (thuis en/of buitenshuis).
NIemand zal of hoeft continu nuttig of diepgaand bezig (te) zijn, ook met wie en waarmee je je vermaakt, soms lekker oppervlakkig, wat je graag doet of laat aan in- en ontspanning, zelfs kunt niksen, je vervelen, er is niks verkeerds of goeds aan, zolang je niet vindt dat een ander jou het gevoel moet geven dat je "iemand bent", bijzonder bent en er (pas) toe doet in de ogen van die (ene) ander.
suzy65 wijzigde dit bericht op 13-02-2020 12:28
2.34% gewijzigd
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 13 februari 2020 om 12:21
Zelf ben ik ook weer vol gefocust op mezelf en mijn eigen zaken (en ik vind het heerlijk, lekker rustig, zonder iemand tekort te doen oid).
Ben echt een voorstander van zoveel mogelijk op eigen kracht en eigen motivatie eea op orde en/of in gang te hebben, puur voor jezelf en niet omdat de ander dat verwacht of een plezier te doen.
We zijn wel in gesprek, of (en zo ja wat) we evt nog wel samen willen en kunnen, een middenweg nog mogelijk is (niet een alles of maar helemaal niks), waarin er alle ruimte is voor eigen ontwikkelingen én toch betrokken zijn bij elkaar, de nodige intimiteit en affectie enzo delen.
Zoals de intentie vooraf van allebei ook was, maar anders liep en voor allebei teveel samen werd (en daardoor aanpassen/ eea vooruit of opzij schuiven).
Het is misschien toch de moeite waard om te proberen, nu we ook weeer ruim een maand verder zijn en allebéi gemerkt hebben dat eea vrij en los van elkaar juist fijn(er) is, hem eigenlijk ook opgelucht heeft en rust geeft.
Voor mij is het belangrijk om te weten dat dat niet alleen voor mij prettiger is.
Niet zich moeten inhouden, anders voordoen of aanpassen voor mij.
Misschien werkt het bij mij een beetje als "bezit van de zaak is het einde van het vermaak", als het té vanzelfsprekend wordt daagt mij dat niet uit. Misschien omdat ik eerder grote liefde heb zien veranderen in sleur (zij het na járen pas) en als iemand alles maar leuk/ best vindt of accepteert van mij stimuleert dat mij bepaald niet (en zou commentaar ook niet doen trouwens, verzet en eigenwijs. Ik wil zélf uitzoeken en aanpakken wat ik zelf wil (af)leren/verbeteren/ verruimen)..
Ik word niet geleid door "beloning" of waardering of kritiek/commentaar van buitenaf, of door verwachtingen van (een) ander(en) van mij, maar door wat ik zelf vind van mezelf, mijn leven, mijn eigen uitdagingen en doen & laten.
Toch kan soms een blik van buitenaf (of "bovenaf", in "helicoptervieuw" naar je situatie en leventje, wensen en reacties kijken enz) zeer verhelderend zijn.
Een ezel stoot zich geen 2x aan dezelfde steen, laat staan een 3e keer.
En toch: wat je niet probeert zul je ook niet weten.
Als je ervan leert (met wat je nu allebei ervaren hebt en dus weet) is het ook geen ramp als het alsnog niet "werkt", dan stopt het alsnog en past het gewoon niet.
Dan zal dat makkelijker te accepteren zijn, denk ik, en dat geldt ook voor hem.
Nu ligt er nog een mogelijkheid op een kier, is dat tijdverspilling als achteraf mocht blijken dat je elkaar toch beter helemaal kunt loslaten? Ik denk het niet, het is allemaal levenservaring wat je opdoet, het risico zit er altijd in dat een verwachting niet uit komt, ook niet als je die hebt bijgesteld naar reeel haalbaar (met wat je weet). Je weet sommige dingen ook niet, dan is uitproberen de enige manier om daarachter te komen. Opgeven kan altijd nog.
En dan stoot ik mijn kop nog maar een keer, hoor,
wat geeft dat eigenlijk?
Ik weet nu ook weer dat dat geen ramp is (en hij ook), we snel hersteld waren van de breuk en daarna gebleken is dat we nog gewoon met elkaar door de deur konden.
Nee heb je al, als je iets opgeeft..
Dat kan veiliger zijn, maar een onzekere uitkomst daagt je ook uit, maakt het leven ook levendig, proberen te kijken of je ergens uit kunt halen wat erin lijkt te kunnen zitten, de nadruk op en onderzoeken wat er wél is (of gemeenschappelijk is, of van te leren is).
Ben echt een voorstander van zoveel mogelijk op eigen kracht en eigen motivatie eea op orde en/of in gang te hebben, puur voor jezelf en niet omdat de ander dat verwacht of een plezier te doen.
We zijn wel in gesprek, of (en zo ja wat) we evt nog wel samen willen en kunnen, een middenweg nog mogelijk is (niet een alles of maar helemaal niks), waarin er alle ruimte is voor eigen ontwikkelingen én toch betrokken zijn bij elkaar, de nodige intimiteit en affectie enzo delen.
Zoals de intentie vooraf van allebei ook was, maar anders liep en voor allebei teveel samen werd (en daardoor aanpassen/ eea vooruit of opzij schuiven).
Het is misschien toch de moeite waard om te proberen, nu we ook weeer ruim een maand verder zijn en allebéi gemerkt hebben dat eea vrij en los van elkaar juist fijn(er) is, hem eigenlijk ook opgelucht heeft en rust geeft.
Voor mij is het belangrijk om te weten dat dat niet alleen voor mij prettiger is.
Niet zich moeten inhouden, anders voordoen of aanpassen voor mij.
Misschien werkt het bij mij een beetje als "bezit van de zaak is het einde van het vermaak", als het té vanzelfsprekend wordt daagt mij dat niet uit. Misschien omdat ik eerder grote liefde heb zien veranderen in sleur (zij het na járen pas) en als iemand alles maar leuk/ best vindt of accepteert van mij stimuleert dat mij bepaald niet (en zou commentaar ook niet doen trouwens, verzet en eigenwijs. Ik wil zélf uitzoeken en aanpakken wat ik zelf wil (af)leren/verbeteren/ verruimen)..
Ik word niet geleid door "beloning" of waardering of kritiek/commentaar van buitenaf, of door verwachtingen van (een) ander(en) van mij, maar door wat ik zelf vind van mezelf, mijn leven, mijn eigen uitdagingen en doen & laten.
Toch kan soms een blik van buitenaf (of "bovenaf", in "helicoptervieuw" naar je situatie en leventje, wensen en reacties kijken enz) zeer verhelderend zijn.
Een ezel stoot zich geen 2x aan dezelfde steen, laat staan een 3e keer.
En toch: wat je niet probeert zul je ook niet weten.
Als je ervan leert (met wat je nu allebei ervaren hebt en dus weet) is het ook geen ramp als het alsnog niet "werkt", dan stopt het alsnog en past het gewoon niet.
Dan zal dat makkelijker te accepteren zijn, denk ik, en dat geldt ook voor hem.
Nu ligt er nog een mogelijkheid op een kier, is dat tijdverspilling als achteraf mocht blijken dat je elkaar toch beter helemaal kunt loslaten? Ik denk het niet, het is allemaal levenservaring wat je opdoet, het risico zit er altijd in dat een verwachting niet uit komt, ook niet als je die hebt bijgesteld naar reeel haalbaar (met wat je weet). Je weet sommige dingen ook niet, dan is uitproberen de enige manier om daarachter te komen. Opgeven kan altijd nog.
En dan stoot ik mijn kop nog maar een keer, hoor,
wat geeft dat eigenlijk?Ik weet nu ook weer dat dat geen ramp is (en hij ook), we snel hersteld waren van de breuk en daarna gebleken is dat we nog gewoon met elkaar door de deur konden.
Nee heb je al, als je iets opgeeft..
Dat kan veiliger zijn, maar een onzekere uitkomst daagt je ook uit, maakt het leven ook levendig, proberen te kijken of je ergens uit kunt halen wat erin lijkt te kunnen zitten, de nadruk op en onderzoeken wat er wél is (of gemeenschappelijk is, of van te leren is).
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 13 februari 2020 om 12:39
Het is niet gezegd dat hij zo (hectisch) blijft en zij er dan alleen voor staat.parbleumondieu schreef: ↑13-02-2020 11:08O hemel, ga niet verhuizen naar zijn dorp. Recept voor eenzaamheid. En nee, na drie jaar samenwonen is dat halve uur dat hij binnenwaait om zijn eten naar binnen te schuiven niet meer genoeg om jouw geluksgevoel te onderhouden.
Ik zou zelf eerst ruim de tijd nemen om te kijken waar het heen gaat en dichter naar elkaar toe groeit.
Niet je hele geluk of vanalles ophangen aan hem, zijn dorp, zijn vriendenkring, zijn bezigheden, maar zorgen dat je zelfstandig eea omhanden hebt, aan relaties met anderen be- en onderhoudt, enzo.
Als je de kruimeltjes van iemands tijd krijgt en het daarmee maar moet doen, wordt het een heel ander verhaal.
Het is imo iig altijd uitnodigender áls tijd samen ook écht fijn is en voor herhaling vatbaar, dan wanneer je moet klagen, bedelen of trekken om meer/ vaker samen te zijn.
Als dat niet vrijwillig vanuit hemzelf gebeurt, kan TO alsnog haar conclusies trekken of dat wel aan haar wensen en verwachtingen voldoet.
In die zin geloof ik in "graag of niet" en niet vanuit aanspraak kunnen maken op elkaar of recht op hebt omdát je nu eenmaal een relatie bent begonnen oid.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 20 februari 2020 om 11:35
Dank voor je reacties. Het is een hele hectische periode nu, dus we doen rustig aan. Ik ben benieuwd hoe het gaat zijn als deze periode voorbij is. Ik merk wel dat ik het lastig vind om niet te veel contact te zoeken en niet onzeker te worden. Ik zou graag in de toekomst kijken om te zien hoe het afloopt, maar dat gaat natuurlijk niet. Loslaten is the key.Suzy65 schreef: ↑13-02-2020 12:39Het is niet gezegd dat hij zo (hectisch) blijft en zij er dan alleen voor staat.
Ik zou zelf eerst ruim de tijd nemen om te kijken waar het heen gaat en dichter naar elkaar toe groeit.
Niet je hele geluk of vanalles ophangen aan hem, zijn dorp, zijn vriendenkring, zijn bezigheden, maar zorgen dat je zelfstandig eea omhanden hebt, aan relaties met anderen be- en onderhoudt, enzo.
Als je de kruimeltjes van iemands tijd krijgt en het daarmee maar moet doen, wordt het een heel ander verhaal.
Het is imo iig altijd uitnodigender áls tijd samen ook écht fijn is en voor herhaling vatbaar, dan wanneer je moet klagen, bedelen of trekken om meer/ vaker samen te zijn.
Als dat niet vrijwillig vanuit hemzelf gebeurt, kan TO alsnog haar conclusies trekken of dat wel aan haar wensen en verwachtingen voldoet.
In die zin geloof ik in "graag of niet" en niet vanuit aanspraak kunnen maken op elkaar of recht op hebt omdát je nu eenmaal een relatie bent begonnen oid.
