Relaties
alle pijlers
Stay or go??
woensdag 6 juni 2012 om 11:02
Hallo allemaal,
Heb sinds 3 jaar een vriend. We wonen niet samen, ook om er voldoende voor de kinderen te kunnen zijn, maar ik zou graag wat aanpassingen willen doen in wat we samen doen.
Nu eet hij 1 keer in de week 's avonds bij mij en zo nu en dan eten we samen met alle kids erbij. Verder komt hij twee keer in de week na 22 uur. Op zaterdag gaat hij rond de middag weer naar zijn huis. Hij heeft veel tijd nodig voor zichzelf en wil ruim voldoende tijd hebben om zelf met zijn kinderen te zijn (ze eten 3x per week bij hem).
Nu wil ik bv. ook eens een dag in de week samen boodschappen met hem doen en samen met zijn tweetjes koken + eten; of eens een strandwandeling maken; of dat hij me belt als hij zijn tuin wil doen, zodat we dat (in mijn ogen) gezellig samen kunnen doen. Maar hij heeft veel tijd voor zichzelf nodig en vindt het moeilijk om dingen samen te doen, want dan wordt het op een andere manier gedaan dan hij doet en dat vindt hij lastig.
Een poosje terug (zijn kinderen zouden bij hem eten) voelde ik me niet zo lekker. Hij wist dat al een paar dagen. Toen ik vroeg of hij wilde koken zei hij dat er twee vrienden van een van de kids mee zouden komen en dat ik toch moest begrijpen dat hij ook wel eens samen met zijn kids en hun vrienden mocht kunnen eten. Mijn kids zijn al wat groter en hebben toen voor eten gezorgd. Ik begrijp dat hij de gezelligheid met zijn gezin wil en dat het een grote groep wordt met mijn gezin erbij, maar het zit me toch dwars, want ik was ziek en in een relatie help je elkaar toch.
Ik twijfel wat ik er mee moet, want we kunnen goed met elkaar opschieten, lachen, hebben een aantal dezelfde interesses, maar de vorm waarin de relatie gegoten is, past niet bij me. Verder geef ik dingen aan, luistert hij, maar doet er niets mee, omdat hij eigenlijk niets wil veranderen.
Wat vinden jullie?
Heb sinds 3 jaar een vriend. We wonen niet samen, ook om er voldoende voor de kinderen te kunnen zijn, maar ik zou graag wat aanpassingen willen doen in wat we samen doen.
Nu eet hij 1 keer in de week 's avonds bij mij en zo nu en dan eten we samen met alle kids erbij. Verder komt hij twee keer in de week na 22 uur. Op zaterdag gaat hij rond de middag weer naar zijn huis. Hij heeft veel tijd nodig voor zichzelf en wil ruim voldoende tijd hebben om zelf met zijn kinderen te zijn (ze eten 3x per week bij hem).
Nu wil ik bv. ook eens een dag in de week samen boodschappen met hem doen en samen met zijn tweetjes koken + eten; of eens een strandwandeling maken; of dat hij me belt als hij zijn tuin wil doen, zodat we dat (in mijn ogen) gezellig samen kunnen doen. Maar hij heeft veel tijd voor zichzelf nodig en vindt het moeilijk om dingen samen te doen, want dan wordt het op een andere manier gedaan dan hij doet en dat vindt hij lastig.
Een poosje terug (zijn kinderen zouden bij hem eten) voelde ik me niet zo lekker. Hij wist dat al een paar dagen. Toen ik vroeg of hij wilde koken zei hij dat er twee vrienden van een van de kids mee zouden komen en dat ik toch moest begrijpen dat hij ook wel eens samen met zijn kids en hun vrienden mocht kunnen eten. Mijn kids zijn al wat groter en hebben toen voor eten gezorgd. Ik begrijp dat hij de gezelligheid met zijn gezin wil en dat het een grote groep wordt met mijn gezin erbij, maar het zit me toch dwars, want ik was ziek en in een relatie help je elkaar toch.
Ik twijfel wat ik er mee moet, want we kunnen goed met elkaar opschieten, lachen, hebben een aantal dezelfde interesses, maar de vorm waarin de relatie gegoten is, past niet bij me. Verder geef ik dingen aan, luistert hij, maar doet er niets mee, omdat hij eigenlijk niets wil veranderen.
Wat vinden jullie?
woensdag 6 juni 2012 om 11:15
woensdag 6 juni 2012 om 11:28
Ik snap hem wel, ik ben precies zo, ik heb ook tijd voor mij alleen en alleen + kind nodig (geen autisme oid, maar fulltime+ werkweek en vader kind niet in beeld, dus weinig tijd voor mezelf). Voor mij is het heel belangrijk om mijn grenzen hierin te bewaken en dat deze gerespecteerd worden, anders raak ik uit balans.
Ook begrijp ik jou, jullie hebben een verschil in behoeften. Kun je daarmee omgaan? Probeer hem niet steeds uit balans te halen, dat gaat zich op den duurwaarschijnlijk tegen je keren.
Ook begrijp ik jou, jullie hebben een verschil in behoeften. Kun je daarmee omgaan? Probeer hem niet steeds uit balans te halen, dat gaat zich op den duurwaarschijnlijk tegen je keren.
woensdag 6 juni 2012 om 12:08
Stel, dat zijn kinderen op een dag volwassen genoeg zijn, zou hij dan ervoor open staan om samen met jou een huis te kopen en in te gaan wonen?
Want ik denk dat dit is wat jij uiteindelijk wil. En momenteel lijkt het er op dat hij daar nooit behoefte aan zal hebben, of wel?
Heb je het wel eens met hem gehad over een toekomst samen?
Want ik denk dat dit is wat jij uiteindelijk wil. En momenteel lijkt het er op dat hij daar nooit behoefte aan zal hebben, of wel?
Heb je het wel eens met hem gehad over een toekomst samen?
woensdag 6 juni 2012 om 12:45
Hoe zie jij de toekomst voor je? Deze situatie tot zijn kinderen een jaar of 12, 15, uit huis zijn?
Kun je zo lang wachten op meer tijd samen? En wil je nu eigenlijk investeren in iemand die een ander' beeld heeft van hoe jullie relatie moet zijn dan jij?
Of je gaat er nu in mee (maar heb niet het idee dat jij daar gelukkig van wordt) of je kunt er beter mee stoppen. Hi is zo te horen niet van de gulden middenweg.
Kun je zo lang wachten op meer tijd samen? En wil je nu eigenlijk investeren in iemand die een ander' beeld heeft van hoe jullie relatie moet zijn dan jij?
Of je gaat er nu in mee (maar heb niet het idee dat jij daar gelukkig van wordt) of je kunt er beter mee stoppen. Hi is zo te horen niet van de gulden middenweg.
woensdag 6 juni 2012 om 12:54
Het verhaal klinkt mij in bekend in de oren. Heb iets soortgelijks meegemaakt met mijn 'vriend'.
Bij mij was het zo dat mijn 'vriend' zijn scheiding nog niet verwerkt had. Voor hem ging alles te snel en te veel. Maar jullie zijn al 3 jaar samen lees ik...
Hoe lang na zijn scheiding kregen jullie een relatie? Heeft hij ooit de kans genomen/gekregen scheiding te verwerken?
Mijn relatie zoals hij was is uiteindelijk na anderhalf jaar stuk gelopen. Nu latten we en komt hij na 2 jaar toe aan iets dat al veel eerder had moeten gebeuren.
Misschien ligt het bij jullie anders hoor, maar ik herken een hoop in jouw verhaal, vandaar dat ik het vraag.
Bij mij was het zo dat mijn 'vriend' zijn scheiding nog niet verwerkt had. Voor hem ging alles te snel en te veel. Maar jullie zijn al 3 jaar samen lees ik...
Hoe lang na zijn scheiding kregen jullie een relatie? Heeft hij ooit de kans genomen/gekregen scheiding te verwerken?
Mijn relatie zoals hij was is uiteindelijk na anderhalf jaar stuk gelopen. Nu latten we en komt hij na 2 jaar toe aan iets dat al veel eerder had moeten gebeuren.
Misschien ligt het bij jullie anders hoor, maar ik herken een hoop in jouw verhaal, vandaar dat ik het vraag.
woensdag 6 juni 2012 om 13:39
Brennwert:
Ja klopt, zelfs het voorstellen van een kleine verandering zorgt ervoor dat hij uit balans is. Volgens hem is het prima zoals het gaat.
Hij negeert dan ook iedere vraag om structurele aanpassing, hoe klein ook.
Iones:
Hij wil te zijner tijd wel samenwonen maar het liefst in zijn huis, omdat hij erg aan zijn huis gehecht is en omdat het niet zo ver ligt van de plek waar zijn kinderen wonen, maar die gaan ooit het huis uit, dus dat argument telt niet vind ik. Bovendien is verkopen op dit moment lastig, dus vandaar.
Ik wil liever samen in iets "nieuws" een nieuwe start maken.
Girlinthefire:
Zo voelt het wel: 12 jaar nadat de kids het huis uit zijn pas samenwonen.
Jeluze:
We kregen een relatie toen hij ca. 4 jaar gescheiden was.
Het lastige er aan is dat ik bang ben iets weg te gooien als ik de relatie verbreek. Dan denk ik ook dat ik niet erg begripvol ben voor het feit dat hij zoveel dingen te regelen heeft: werk, kinderen, huishouden, sport etc. Maar van al die dingen zou je toch meer kunnen maken dan nu het geval is, ook al ben je aan het latten. Heb toch een beetje het gevoel niet helemaal toegelaten te worden, maar hij zegt dat hij het nou eenmaal gewend is om alleen te doen en hem dat ook rust geeft.
Ik heb ook wensen, maar vraag me af of dat allemaal teveel gevraagd is. Als we eens een keer iets leuks ondernomen hebben en ik geef een week of 4/5 later aan dat ik met hem er een paar uurtjes tussenuit wil, dan krijg ik als antwoord: we zijn laatst toch weggeweest? Dan wordt ik heen en weer geschud en denk dan: je kunt ook dingen samen doen, dan ben je er sneller doorheen en heb je ook nog wat vrije tijd in plaats van alleen maar met dingen bezig te zijn waarvan je vind dat ze moeten gebeuren.
Ja klopt, zelfs het voorstellen van een kleine verandering zorgt ervoor dat hij uit balans is. Volgens hem is het prima zoals het gaat.
Hij negeert dan ook iedere vraag om structurele aanpassing, hoe klein ook.
Iones:
Hij wil te zijner tijd wel samenwonen maar het liefst in zijn huis, omdat hij erg aan zijn huis gehecht is en omdat het niet zo ver ligt van de plek waar zijn kinderen wonen, maar die gaan ooit het huis uit, dus dat argument telt niet vind ik. Bovendien is verkopen op dit moment lastig, dus vandaar.
Ik wil liever samen in iets "nieuws" een nieuwe start maken.
Girlinthefire:
Zo voelt het wel: 12 jaar nadat de kids het huis uit zijn pas samenwonen.
Jeluze:
We kregen een relatie toen hij ca. 4 jaar gescheiden was.
Het lastige er aan is dat ik bang ben iets weg te gooien als ik de relatie verbreek. Dan denk ik ook dat ik niet erg begripvol ben voor het feit dat hij zoveel dingen te regelen heeft: werk, kinderen, huishouden, sport etc. Maar van al die dingen zou je toch meer kunnen maken dan nu het geval is, ook al ben je aan het latten. Heb toch een beetje het gevoel niet helemaal toegelaten te worden, maar hij zegt dat hij het nou eenmaal gewend is om alleen te doen en hem dat ook rust geeft.
Ik heb ook wensen, maar vraag me af of dat allemaal teveel gevraagd is. Als we eens een keer iets leuks ondernomen hebben en ik geef een week of 4/5 later aan dat ik met hem er een paar uurtjes tussenuit wil, dan krijg ik als antwoord: we zijn laatst toch weggeweest? Dan wordt ik heen en weer geschud en denk dan: je kunt ook dingen samen doen, dan ben je er sneller doorheen en heb je ook nog wat vrije tijd in plaats van alleen maar met dingen bezig te zijn waarvan je vind dat ze moeten gebeuren.
woensdag 6 juni 2012 om 13:58
Er kunnen twee dingen aan de hand zijn:
1. hij vind je leuk maar simpelweg niet leuk genoeg
2. hij is een moeilijke man die veel tijd voor zichzelf nodig heeft en die een tikje egocentrisch is.
In beide gevallen komt het op hetzelfde neer. Jij ben geen prioriteit. Je krijgt niet wat je nodig hebt en je relatie ontwikkelt zich niet verder, wat ik helemaal geen gekke behoefte van jou vind!. Voor hem is het goed zo, gezellig 's avonds laat wat genegenheid maar verder gewoon geheel je eigen leven leiden.
Als dat niet is wat jij wil dan moet je je conclusies trekken en je vrijmaken voor een man die je wel kan geven wat je wil en wat je verdient. Eerlijk gezegd zou ik bloednerveus en onzeker van zo'n man worden. Hij zegt het een maar uit zijn gedrag blijkt het andere.. niet gaan twijfelen aan jezelf hoor!
1. hij vind je leuk maar simpelweg niet leuk genoeg
2. hij is een moeilijke man die veel tijd voor zichzelf nodig heeft en die een tikje egocentrisch is.
In beide gevallen komt het op hetzelfde neer. Jij ben geen prioriteit. Je krijgt niet wat je nodig hebt en je relatie ontwikkelt zich niet verder, wat ik helemaal geen gekke behoefte van jou vind!. Voor hem is het goed zo, gezellig 's avonds laat wat genegenheid maar verder gewoon geheel je eigen leven leiden.
Als dat niet is wat jij wil dan moet je je conclusies trekken en je vrijmaken voor een man die je wel kan geven wat je wil en wat je verdient. Eerlijk gezegd zou ik bloednerveus en onzeker van zo'n man worden. Hij zegt het een maar uit zijn gedrag blijkt het andere.. niet gaan twijfelen aan jezelf hoor!
woensdag 6 juni 2012 om 14:30
ik vind de reden van de problemen iets minder belangrijk maar jouw laatste zin die zegt toch het meest!!quote:snoopy48 schreef op 06 juni 2012 @ 11:02:
Verder geef ik dingen aan, luistert hij, maar doet er niets mee, omdat hij eigenlijk niets wil veranderen.
Je hebt dus al besproken wat je dwarszit en hij geeft aan dat ie dit niet wil veranderen? Ik weet niet of hij doorheeft dat dit voor jouw een dealbreaker is? Maar in mijn ogen loopt ie over je heen als hij niet met je mee wil denken en samen een oplossing zoeken.
Hebben jullie al wel eens over samenwonen gepraat?
Verder geef ik dingen aan, luistert hij, maar doet er niets mee, omdat hij eigenlijk niets wil veranderen.
Je hebt dus al besproken wat je dwarszit en hij geeft aan dat ie dit niet wil veranderen? Ik weet niet of hij doorheeft dat dit voor jouw een dealbreaker is? Maar in mijn ogen loopt ie over je heen als hij niet met je mee wil denken en samen een oplossing zoeken.
Hebben jullie al wel eens over samenwonen gepraat?
woensdag 6 juni 2012 om 16:34
Bloemetje77, je beschrijft zoals het denk ik is, maar dan met de tweede optie. Hij bedoelt het goed, alleen ervaart hij de relatie op zijn manier en dat is meer de manier van een gewone vriendschap met een beetje meer. Soms denk ik wel dat hij geen idee heeft hoe een relatie werkt en hoe je dan met elkaar om gaat, hoe dat voelt.
Het doet me goed om je positieve reactie te lezen dat ik niet aan mezelf moet twijfelen, want dat doe ik nl. de hele tijd.
Koekie1980, een 8 maanden geleden heb ik hem een deadline gegeven en die loopt in juli af, maar ondanks de discussie die we vorige week hadden (hij ging er vanuit alleen naar een gezamenlijke aktiviteit te rijden waar hij iets vroeger moest zijn, zonder rekening met me te houden en te vragen of ik meteen met hem meereed of een half uur later zelf zou komen) heeft hij blijkbaar niet door hoe hij me kwetst.
Ja we hebben over samenwonen gesproken maar ik weet niet hoe zoiets zou lopen als alles op zijn manier moet gebeuren.
Hij zegt dat hij in zijn eerste relatie zo beknot en beperkt is, dat hij nu alles wil doen zoals hij het wil. Hij zegt dat hij beseft dat dit niet gemakkelijk voor mij is, omdat ik het graag anders zie, dat het niet onmogelijk is, maar dat het tijd kost.
Telkens als ik iets voor mezelf vraag denk ik dat het egoistisch is en dat ik te veel vraag, zeker als er een opmerking komt dat hij toch al zo druk is en nog zoveel moet doen of..... en ik regelmatig te horen krijg dat het nooit genoeg is en ik altijd maar meer wil, maar dat zegt hij standaard als hem iets gevraagd wordt dat buiten zijn lopende schema past.
Maar om voor jezelf het evenwicht te vinden tussen vragen en nemen is niet gemakkelijk.
Het doet me goed om je positieve reactie te lezen dat ik niet aan mezelf moet twijfelen, want dat doe ik nl. de hele tijd.
Koekie1980, een 8 maanden geleden heb ik hem een deadline gegeven en die loopt in juli af, maar ondanks de discussie die we vorige week hadden (hij ging er vanuit alleen naar een gezamenlijke aktiviteit te rijden waar hij iets vroeger moest zijn, zonder rekening met me te houden en te vragen of ik meteen met hem meereed of een half uur later zelf zou komen) heeft hij blijkbaar niet door hoe hij me kwetst.
Ja we hebben over samenwonen gesproken maar ik weet niet hoe zoiets zou lopen als alles op zijn manier moet gebeuren.
Hij zegt dat hij in zijn eerste relatie zo beknot en beperkt is, dat hij nu alles wil doen zoals hij het wil. Hij zegt dat hij beseft dat dit niet gemakkelijk voor mij is, omdat ik het graag anders zie, dat het niet onmogelijk is, maar dat het tijd kost.
Telkens als ik iets voor mezelf vraag denk ik dat het egoistisch is en dat ik te veel vraag, zeker als er een opmerking komt dat hij toch al zo druk is en nog zoveel moet doen of..... en ik regelmatig te horen krijg dat het nooit genoeg is en ik altijd maar meer wil, maar dat zegt hij standaard als hem iets gevraagd wordt dat buiten zijn lopende schema past.
Maar om voor jezelf het evenwicht te vinden tussen vragen en nemen is niet gemakkelijk.
woensdag 6 juni 2012 om 17:19
quote:snoopy48 schreef op 06 juni 2012 @ 16:34:
Hij zegt dat hij in zijn eerste relatie zo beknot en beperkt is, dat hij nu alles wil doen zoals hij het wil.
Aha!!! Het is jouw probleem niet dat hij in z'n vorige relatie over zich heen liet lopen? Als hij alles wil doen zoals hij het wil, kun je hem beter voorstellen altijd alleen te blijven.
In een relatie moet je je aanpassen aan elkaar, dat hoort er gewoon bij. En dat gaat (meestal) vanzelf, juist omdat je een relatie hebt en dat je van elkaar houdt en elkaar graag gelukkig ziet.
Ik vind het persoonlijk erg lomp dat jij nu "gestraft" wordt voor hoe zijn ex en hij met elkaar omgingen. Maargoed, van een afstandje is het makkelijk oordelen
Hij zegt dat hij in zijn eerste relatie zo beknot en beperkt is, dat hij nu alles wil doen zoals hij het wil.
Aha!!! Het is jouw probleem niet dat hij in z'n vorige relatie over zich heen liet lopen? Als hij alles wil doen zoals hij het wil, kun je hem beter voorstellen altijd alleen te blijven.
In een relatie moet je je aanpassen aan elkaar, dat hoort er gewoon bij. En dat gaat (meestal) vanzelf, juist omdat je een relatie hebt en dat je van elkaar houdt en elkaar graag gelukkig ziet.
Ik vind het persoonlijk erg lomp dat jij nu "gestraft" wordt voor hoe zijn ex en hij met elkaar omgingen. Maargoed, van een afstandje is het makkelijk oordelen
woensdag 6 juni 2012 om 17:31
quote:koekie1980 schreef op 06 juni 2012 @ 17:20:
Is dit probleem iets van de laatste weken/maanden?
Of is hij altijd zo geweest en zie je het nu pas?
Probleem was er al vanaf het begin, hij heeft zich nooit gehaast om bij me te zijn. Nu ik zelf afstand neem, iets later bij hem ben of ik minder kom omdat ik het erg druk heb, mist hij me en vraagt of ik nog even langs kom.
Eerst zei hij dat het gemakkelijker voor me was als ik zelf ook met vriendinnen weg zou gaan, maar nu ik hem gisteren vertelde dat ik binnenkort met een (in scheiding liggende) vriendin eens een hapje zou gaan eten, leek hij dat niet leuk te vinden. Maar dan zegt hij niets
en hoort het gelaten aan. Praten is niet zijn sterkste kant.
Is dit probleem iets van de laatste weken/maanden?
Of is hij altijd zo geweest en zie je het nu pas?
Probleem was er al vanaf het begin, hij heeft zich nooit gehaast om bij me te zijn. Nu ik zelf afstand neem, iets later bij hem ben of ik minder kom omdat ik het erg druk heb, mist hij me en vraagt of ik nog even langs kom.
Eerst zei hij dat het gemakkelijker voor me was als ik zelf ook met vriendinnen weg zou gaan, maar nu ik hem gisteren vertelde dat ik binnenkort met een (in scheiding liggende) vriendin eens een hapje zou gaan eten, leek hij dat niet leuk te vinden. Maar dan zegt hij niets
en hoort het gelaten aan. Praten is niet zijn sterkste kant.
woensdag 6 juni 2012 om 17:49
Snoopy, weer herken ik heel veel dingen in je vriend. Het volgende beschrijf ik dan ook vanuit mijn invalshoek, ik weet vanaf hier natuurlijk niet of er met je vriend precies hetzelfde aan de hand is, maar misschien geeft het iets van een aanknopingspunt:quote:snoopy48 schreef op 06 juni 2012 @ 16:34:
Ja we hebben over samenwonen gesproken maar ik weet niet hoe zoiets zou lopen als alles op zijn manier moet gebeuren.
Ik denk dat dit wel mee zal vallen, zeker wanneer je in een nieuw huis trekt en niet in de zijne. Hij zal dan waarschijnlijk nog steeds tijd/een ruimte nodig hebben om zich terug te kunnen trekken, maar de kinderen + vriendjes + sport zullen dan geintegreerd worden in jullie beider leven, wat hem ook energie/tijd zal opleveren voor jullie samen. Hij zal zich minder geclaimd voelen.[/quote]
quote:Hij zegt dat hij in zijn eerste relatie zo beknot en beperkt is, dat hij nu alles wil doen zoals hij het wil. Hij zegt dat hij beseft dat dit niet gemakkelijk voor mij is, omdat ik het graag anders zie, dat het niet onmogelijk is, maar dat het tijd kost.
Weer dezelfde herkenning. Dit heb ik ook meegemaakt in relaties, ook in (voormalige) vriendschappen, en zelfs in kleine dingen zoals schoolpleinmoeders die hun kinderen het liefst elke dag bij een ander thuis (mij bijvoorbeeld dus) willen laten spelen. Ik zeg nu ook heel makkelijk en duidelijk "nee" als ik voel dat ik uit mijn evenwicht ga. Ik geloof hem ook als hij zegt dat het makkelijker wordt als de kinderen ouder worden, ze worden steeds zelfstandiger en je wordt dan minder geleefd door afspraken, het geregel eromheen, dingen die voor mij erg veel mentale energie kunnen vreten.
Wat ik lees is hij zeker dol op je, anders zou hij, hoewel op zijn eigen manier, ook niet samen met je zijn. Ik denk ook dat hij handreikingen zal doen als je hem in zijn waarde/balans laat. Dan voelt hij geen druk van jouw kant, maar zich juist serieus genomen zoals hij is. Dit betekent niet dat er niet over gepraat moet worden natuurlijk, ik zou het nu wel eens duidelijk op een rijtje samen zetten, zodat beiden weten of ze met de uitkomst kunnen leven.
Ja we hebben over samenwonen gesproken maar ik weet niet hoe zoiets zou lopen als alles op zijn manier moet gebeuren.
Ik denk dat dit wel mee zal vallen, zeker wanneer je in een nieuw huis trekt en niet in de zijne. Hij zal dan waarschijnlijk nog steeds tijd/een ruimte nodig hebben om zich terug te kunnen trekken, maar de kinderen + vriendjes + sport zullen dan geintegreerd worden in jullie beider leven, wat hem ook energie/tijd zal opleveren voor jullie samen. Hij zal zich minder geclaimd voelen.[/quote]
quote:Hij zegt dat hij in zijn eerste relatie zo beknot en beperkt is, dat hij nu alles wil doen zoals hij het wil. Hij zegt dat hij beseft dat dit niet gemakkelijk voor mij is, omdat ik het graag anders zie, dat het niet onmogelijk is, maar dat het tijd kost.
Weer dezelfde herkenning. Dit heb ik ook meegemaakt in relaties, ook in (voormalige) vriendschappen, en zelfs in kleine dingen zoals schoolpleinmoeders die hun kinderen het liefst elke dag bij een ander thuis (mij bijvoorbeeld dus) willen laten spelen. Ik zeg nu ook heel makkelijk en duidelijk "nee" als ik voel dat ik uit mijn evenwicht ga. Ik geloof hem ook als hij zegt dat het makkelijker wordt als de kinderen ouder worden, ze worden steeds zelfstandiger en je wordt dan minder geleefd door afspraken, het geregel eromheen, dingen die voor mij erg veel mentale energie kunnen vreten.
Wat ik lees is hij zeker dol op je, anders zou hij, hoewel op zijn eigen manier, ook niet samen met je zijn. Ik denk ook dat hij handreikingen zal doen als je hem in zijn waarde/balans laat. Dan voelt hij geen druk van jouw kant, maar zich juist serieus genomen zoals hij is. Dit betekent niet dat er niet over gepraat moet worden natuurlijk, ik zou het nu wel eens duidelijk op een rijtje samen zetten, zodat beiden weten of ze met de uitkomst kunnen leven.
woensdag 6 juni 2012 om 18:48
quote:amand1969 schreef op 06 juni 2012 @ 12:28:
Het past of het past niet. Jullie hebben geen gedeeld huishouden en je kunt niet verwachten dat hij z'n huishouden aan jou aanpast.
Een huishouden aanpassen is toch iets anders dan "er zijn voor iemand" of "rekening houden met".
Verder vraag ik me af of hij zich gelijk beknot of beperkt voelt, als hij eens rekening moet houden met de ander. Is daarom die andere vrouw bij hem weggegaan?
Misschien is het eens tijd voor een time out. En dan ga je de situatie in eigen hand nemen. Je zegt dat effe een stap terug doet uit de relatie, en dat dit in zal houden dat je hem een x periode lang niet zult zien. (een weekje stelt uiteraard niets voor, 2 weken ook niet, je moet denken vanaf een maand).
En dan zeg je niet tegen hem dat hij eens moet bedenken wat hij wil, maar dat jij eens moet bedenken of jij verder wil met hetgeen hij jou te bieden heeft.
Het klinkt hard, en je zet de relatie daarmee op het spel, dat klopt. Maar ik denk eerlijk gezegd niet dat je veel te verliezen hebt. Je zoekt een plek in zijn leven. En dat is niet raar, een plek in het leven van je geliefde zou er immers toch voor je moeten zijn? Maar die plek van jou is maar karig. Als een mens het daar mee moet doen....
Het past of het past niet. Jullie hebben geen gedeeld huishouden en je kunt niet verwachten dat hij z'n huishouden aan jou aanpast.
Een huishouden aanpassen is toch iets anders dan "er zijn voor iemand" of "rekening houden met".
Verder vraag ik me af of hij zich gelijk beknot of beperkt voelt, als hij eens rekening moet houden met de ander. Is daarom die andere vrouw bij hem weggegaan?
Misschien is het eens tijd voor een time out. En dan ga je de situatie in eigen hand nemen. Je zegt dat effe een stap terug doet uit de relatie, en dat dit in zal houden dat je hem een x periode lang niet zult zien. (een weekje stelt uiteraard niets voor, 2 weken ook niet, je moet denken vanaf een maand).
En dan zeg je niet tegen hem dat hij eens moet bedenken wat hij wil, maar dat jij eens moet bedenken of jij verder wil met hetgeen hij jou te bieden heeft.
Het klinkt hard, en je zet de relatie daarmee op het spel, dat klopt. Maar ik denk eerlijk gezegd niet dat je veel te verliezen hebt. Je zoekt een plek in zijn leven. En dat is niet raar, een plek in het leven van je geliefde zou er immers toch voor je moeten zijn? Maar die plek van jou is maar karig. Als een mens het daar mee moet doen....
woensdag 13 juni 2012 om 10:12
quote:iones schreef op 06 juni 2012 @ 18:48:
[...]
Verder vraag ik me af of hij zich gelijk beknot of beperkt voelt, als hij eens rekening moet houden met de ander. Is daarom die andere vrouw bij hem weggegaan?
Van zijn ex mocht hij niets: niet naar zijn vrienden (ze wilde ook niet mee), niet sporten, niet af en toe uit met collega's.
Nu ervaart hij het als een druk om meer tijd samen te zijn, hij voelt zich geclaimd
En dan zeg je niet tegen hem dat hij eens moet bedenken wat hij wil, maar dat jij eens moet bedenken of jij verder wil met hetgeen hij jou te bieden heeft.
Telkens als ik ergens iets op zeg, doet hij juist het tegenovergestelde. Vanavond voetbalt Nederland en zijn zijn kinderen er. Vanochtend hebben we dingen besproken, en als ik dan vraag of we vanavond samen kunnen kijken (met mijn jongste kind) zegt hij dat zijn dochter vriendinnen uitgenodigd heeft. Zolang de kinderen thuis wonen wil hij niets veranderen.
Ook vindt hij dat hij al concessies doet met de tijd dat wij samen zijn. Voor mijn doen ervaar je iets alleen als concessie als je iets doet wat je eigenlijk anders zou willen, maar daar heeft hij niets op gezegd. Heb hem gezegd dat aanpassingen bij mij vanzelf gaan.
Op mijn opmerking dat hij nu de relatie bepaald en er happy mee is, terwijl ik hier ondergeschikt in ben en er niet echt blij van wordt, zegt hij dat dit nu eenmaal zo is: in onze situatie kan of de een of de ander blij zijn. Of het hem er wat toe deed dat ik me er niet gelukkig bij voelde zei hij niets.
Hij heeft me inderdaad niet veel te bieden, maar hij ziet dat zelf niet. Volgens hem worden er ook van zijn kant aanpassingen gedaan en is het voor mij nooit genoeg om gelukkig van te worden.
Je zoekt een plek in zijn leven. En dat is niet raar, een plek in het leven van je geliefde zou er immers toch voor je moeten zijn? Maar die plek van jou is maar karig. Als een mens het daar mee moet doen....
Hij ziet blijkbaar niet dat ik me wel gelukkig kan voelen, maar alleen als je allebei op een lijn ligt voor wat betreft de verwachtingen in een relatie. Als hij dan zegt dat ik nooit gelukkig zal zijn, omdat het nooit genoeg is dan wordt ik heel verdrietig en praat hij me het gevoel aan dat ik een rupsje nooit genoeg ben; een egoistisch iemand, maar dat ben ik echt niet. Ik wil gewoon een volwaardige relatie
[...]
Verder vraag ik me af of hij zich gelijk beknot of beperkt voelt, als hij eens rekening moet houden met de ander. Is daarom die andere vrouw bij hem weggegaan?
Van zijn ex mocht hij niets: niet naar zijn vrienden (ze wilde ook niet mee), niet sporten, niet af en toe uit met collega's.
Nu ervaart hij het als een druk om meer tijd samen te zijn, hij voelt zich geclaimd
En dan zeg je niet tegen hem dat hij eens moet bedenken wat hij wil, maar dat jij eens moet bedenken of jij verder wil met hetgeen hij jou te bieden heeft.
Telkens als ik ergens iets op zeg, doet hij juist het tegenovergestelde. Vanavond voetbalt Nederland en zijn zijn kinderen er. Vanochtend hebben we dingen besproken, en als ik dan vraag of we vanavond samen kunnen kijken (met mijn jongste kind) zegt hij dat zijn dochter vriendinnen uitgenodigd heeft. Zolang de kinderen thuis wonen wil hij niets veranderen.
Ook vindt hij dat hij al concessies doet met de tijd dat wij samen zijn. Voor mijn doen ervaar je iets alleen als concessie als je iets doet wat je eigenlijk anders zou willen, maar daar heeft hij niets op gezegd. Heb hem gezegd dat aanpassingen bij mij vanzelf gaan.
Op mijn opmerking dat hij nu de relatie bepaald en er happy mee is, terwijl ik hier ondergeschikt in ben en er niet echt blij van wordt, zegt hij dat dit nu eenmaal zo is: in onze situatie kan of de een of de ander blij zijn. Of het hem er wat toe deed dat ik me er niet gelukkig bij voelde zei hij niets.
Hij heeft me inderdaad niet veel te bieden, maar hij ziet dat zelf niet. Volgens hem worden er ook van zijn kant aanpassingen gedaan en is het voor mij nooit genoeg om gelukkig van te worden.
Je zoekt een plek in zijn leven. En dat is niet raar, een plek in het leven van je geliefde zou er immers toch voor je moeten zijn? Maar die plek van jou is maar karig. Als een mens het daar mee moet doen....
Hij ziet blijkbaar niet dat ik me wel gelukkig kan voelen, maar alleen als je allebei op een lijn ligt voor wat betreft de verwachtingen in een relatie. Als hij dan zegt dat ik nooit gelukkig zal zijn, omdat het nooit genoeg is dan wordt ik heel verdrietig en praat hij me het gevoel aan dat ik een rupsje nooit genoeg ben; een egoistisch iemand, maar dat ben ik echt niet. Ik wil gewoon een volwaardige relatie