Relaties
alle pijlers
structureel relatie/vriendschap probleem
dinsdag 2 juni 2009 om 13:38
Hoi allemaal,
Ik begin maar even een nieuw topic, want mijn verhaal staat inmiddels her en der verspreid en zo is niemand meer in staat er een zinnig woord over te zeggen.
Mijn relatie is kortgeleden uit gegaan. Mooie tijd voor zelfreflectie dus. Waar ik graag reflectie over zou willen is het volgende, het is iets waar ik niet alleen in m'n relatie tegenaan liep, maar eigenlijk een structureel probleem is. Ik weet ook inmiddels hoe hard jullie kunnen reageren en dat dat soms even slikken is, maar vaak wel heel waar. Dus, kom maar op.
Het probleem zit hem in het feit dat ik in vriendschappen eigenwaarde haal uit de verkeerde dingen, namelijk niet bij mezelf weg, maar bij de ander. Ik ben een helper, ik sta graag voor anderen klaar, ben betrokken, luister naar ze, etc. En ja, ik heb ook een hulpverlenend beroep, wat de boel natuurlijk ook versterkt. (maar ja, je kiest je beroep ook omdat het bij je past natuurlijk).
Nou is het zo dat ik 'vind' dat als ik bevriend ben met iemand wil ik diegene volledig kunnen begrijpen en wil ik ook dat diegene mij volledig begrijpt. Op het moment dat dat niet zo ervaar ik een soort paniek van 'alarm, foute boel' en ga ik er over doorzagen, sleuren, drammen, schreeuwen, reageer behoorlijk fel etc. Ik bereik daar dus vaak precies mee wat ik niet wil; namelijk dat de relatie verpest wordt (nog nooit daadwerkelijk gebeurd trouwens, misschien ben ik dan wel genezen). Maar dat ik er mensen juist mee wegjaag zie ik wel in.
Ik ben bijv. ook bepaald niet bang voor confrontaties. Daarmee stel je grenzen, leer je jezelf kennen en de ander, ben je wie je bent. Blijkbaar heb ik eerder geleerd dat dit een goede manier is om dingen duidelijk te krijgen en relaties in stand te houden (hoe in godsnaam?!)
Maar ja, je hoeft natuurlijk niet óveral over een confrontatie aan te gaan. Een confrontatie moet ik misschien meer gaan zien als iets machteloos... een laatste redmiddel.
Behalve controle uitoefenen op een ander doe ik het ook bij mezelf; over dingen waarover ik me kwetsbaar voel ga ik net zo lang piekeren en analyseren en rationaliseren tot ik een nieuw inzicht heb of niks meer voel. Niet de goeie manier dus. Maar goed, ik denk dat dit op zich nog niet eens het ergste is, want hier heb ik alleen mezelf maar mee.
Ik baal ontzettend van deze 'copings-strategie'. Het is behoorlijk claimend gedrag natuurlijk... Ik ben in feite een spons, in plaats van dat ik iemand steun en hem het vervolgens weer zelf laat doen verzuip ik met iemand.
Ik weet dat het een probleem is, ik herken het ook wel bij mezelf, maar toch weet ik niet hoe ik het om kan buigen naar iets positiefs.
Ik weet vooral niet waarnáár ik het dan moet ombuigen. Welke richting het dan wel op moet. Ja in theorie wel;
Het gevoel van 'laat maar, dan moet je het zelf maar weten, je komt er vanzelf achter', dingen los laten, daar moet ik naartoe geloof ik. Iemand kan alleen gesteund worden als je iemand zelf het volledige gewicht van zn problemen laat dragen, I know.. maar toch voelt het alsof ik dan iemand in de steek laat!
Ik ben heel benieuwd of iemand nieuwe inzichten/handvatten voor me heeft, alvast bedankt voor je reactie.
Ik begin maar even een nieuw topic, want mijn verhaal staat inmiddels her en der verspreid en zo is niemand meer in staat er een zinnig woord over te zeggen.
Mijn relatie is kortgeleden uit gegaan. Mooie tijd voor zelfreflectie dus. Waar ik graag reflectie over zou willen is het volgende, het is iets waar ik niet alleen in m'n relatie tegenaan liep, maar eigenlijk een structureel probleem is. Ik weet ook inmiddels hoe hard jullie kunnen reageren en dat dat soms even slikken is, maar vaak wel heel waar. Dus, kom maar op.
Het probleem zit hem in het feit dat ik in vriendschappen eigenwaarde haal uit de verkeerde dingen, namelijk niet bij mezelf weg, maar bij de ander. Ik ben een helper, ik sta graag voor anderen klaar, ben betrokken, luister naar ze, etc. En ja, ik heb ook een hulpverlenend beroep, wat de boel natuurlijk ook versterkt. (maar ja, je kiest je beroep ook omdat het bij je past natuurlijk).
Nou is het zo dat ik 'vind' dat als ik bevriend ben met iemand wil ik diegene volledig kunnen begrijpen en wil ik ook dat diegene mij volledig begrijpt. Op het moment dat dat niet zo ervaar ik een soort paniek van 'alarm, foute boel' en ga ik er over doorzagen, sleuren, drammen, schreeuwen, reageer behoorlijk fel etc. Ik bereik daar dus vaak precies mee wat ik niet wil; namelijk dat de relatie verpest wordt (nog nooit daadwerkelijk gebeurd trouwens, misschien ben ik dan wel genezen). Maar dat ik er mensen juist mee wegjaag zie ik wel in.
Ik ben bijv. ook bepaald niet bang voor confrontaties. Daarmee stel je grenzen, leer je jezelf kennen en de ander, ben je wie je bent. Blijkbaar heb ik eerder geleerd dat dit een goede manier is om dingen duidelijk te krijgen en relaties in stand te houden (hoe in godsnaam?!)
Maar ja, je hoeft natuurlijk niet óveral over een confrontatie aan te gaan. Een confrontatie moet ik misschien meer gaan zien als iets machteloos... een laatste redmiddel.
Behalve controle uitoefenen op een ander doe ik het ook bij mezelf; over dingen waarover ik me kwetsbaar voel ga ik net zo lang piekeren en analyseren en rationaliseren tot ik een nieuw inzicht heb of niks meer voel. Niet de goeie manier dus. Maar goed, ik denk dat dit op zich nog niet eens het ergste is, want hier heb ik alleen mezelf maar mee.
Ik baal ontzettend van deze 'copings-strategie'. Het is behoorlijk claimend gedrag natuurlijk... Ik ben in feite een spons, in plaats van dat ik iemand steun en hem het vervolgens weer zelf laat doen verzuip ik met iemand.
Ik weet dat het een probleem is, ik herken het ook wel bij mezelf, maar toch weet ik niet hoe ik het om kan buigen naar iets positiefs.
Ik weet vooral niet waarnáár ik het dan moet ombuigen. Welke richting het dan wel op moet. Ja in theorie wel;
Het gevoel van 'laat maar, dan moet je het zelf maar weten, je komt er vanzelf achter', dingen los laten, daar moet ik naartoe geloof ik. Iemand kan alleen gesteund worden als je iemand zelf het volledige gewicht van zn problemen laat dragen, I know.. maar toch voelt het alsof ik dan iemand in de steek laat!
Ik ben heel benieuwd of iemand nieuwe inzichten/handvatten voor me heeft, alvast bedankt voor je reactie.
dinsdag 2 juni 2009 om 14:30
Het moet je toch een keer gaan opvallen dat je vooral een hele vreemde kijk hebt op jezelf in deze.
"Zoek het zelf maar uit" is helemaal niet waar het naar toe moet, waarom? Dat zeg je tegen een kind wat niet luistert naar de beter wetende ouder. Maar dat ben jij toch helemaal niet?
Stap van je hoge paard af, dat praat een stuk makkelijker
"Zoek het zelf maar uit" is helemaal niet waar het naar toe moet, waarom? Dat zeg je tegen een kind wat niet luistert naar de beter wetende ouder. Maar dat ben jij toch helemaal niet?
Stap van je hoge paard af, dat praat een stuk makkelijker
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
dinsdag 2 juni 2009 om 14:39
Je weet het zelf al, controle over andere proberen terug te brengen naar controle over jezelf
Hoewel dat een stuk overzichtelijker is om mee bezig te zijn betekent het tegelijkertijd dat je compleet verantwoordelijk bent voor je eigen leven/geluk en dat is niet leuk natuurlijk. Want als je dat doet kan je eigenlijk geen vingertje meer wijzen naar vroeger/ouders/vrienden/partner als oorzaak voor je ongeluk.
En om dat te bereiken kom je jezelf aardig tegen, kijk je in de spiegel die je zo vakkundig hebt afgedekt. Zelfacceptatie is het devies. Slechts te verkrijgen bij jezelf, hooguit met ondersteuning van een psycholoog/derden. Ze zullen hiet NIET/NOOIT voor je doen. Wat dan weer gevoelig ligt, want men wil graag de makkelijkste weg. Ander de schuld, ander de oplossing ipv het bij jezelf te zoeken.
Daarom lukt hulpverlening in veel gevallen niet...
Waar sta je nu, waar wil je in de toekomst zijn en wat heb je nodig om dat te bereiken en hoe ga JIJ dat doen? Dat zou een begin kunnen zijn...
Hoewel dat een stuk overzichtelijker is om mee bezig te zijn betekent het tegelijkertijd dat je compleet verantwoordelijk bent voor je eigen leven/geluk en dat is niet leuk natuurlijk. Want als je dat doet kan je eigenlijk geen vingertje meer wijzen naar vroeger/ouders/vrienden/partner als oorzaak voor je ongeluk.
En om dat te bereiken kom je jezelf aardig tegen, kijk je in de spiegel die je zo vakkundig hebt afgedekt. Zelfacceptatie is het devies. Slechts te verkrijgen bij jezelf, hooguit met ondersteuning van een psycholoog/derden. Ze zullen hiet NIET/NOOIT voor je doen. Wat dan weer gevoelig ligt, want men wil graag de makkelijkste weg. Ander de schuld, ander de oplossing ipv het bij jezelf te zoeken.
Daarom lukt hulpverlening in veel gevallen niet...
Waar sta je nu, waar wil je in de toekomst zijn en wat heb je nodig om dat te bereiken en hoe ga JIJ dat doen? Dat zou een begin kunnen zijn...
dinsdag 2 juni 2009 om 14:54
Ehm, het klinkt een beetje alsof je jezelf ook als onmisbare redder ziet: je wilt je volledig met die ander ingraven in diens problemen, en anders zoekt hij het maar uit.
Met andere woorden: zonder jouw hulp zal die ander het niet redden, maar dan moet hij zich ook helemaal aan jou overgeven.
Het lijkt een beetje op de reddersdriehoek, ik citeer even uit een stuk over hulpverlening:
Een valkuil bij hulpverleningssituaties is de "reddersdriehoek". Een klant presenteert zich als slachtoffer van de omstandigheden en doet een beroep op de hulpverlener om hem/haar te redden. De hulpverlener die hierop ingaat wordt "de redder". Het gevolg voor is dat "het slachtoffer" zelf niets heeft hoeven doen om uit de misére te raken. Dit kan zichzelf lang in stand kan houden.
De volgende stap is dat de hulpverlener ziet in dat de klant afhankelijk is geworden.
Dan komt de derde rol in de reddersdriehoek in zicht: "de achtervolger". In plaats van erkennen dat de hulpverlener een fout heeft gemaakt wordt de fout in de klant gezocht. "Hij zet zich niet in". "Zij is therapieresistent". "Jij moet in beweging komen".
De klant krijgt het op het bord: "Ik heb mijn best voor je gedaan, ik probeer je alleen maar te helpen" De klant kan twee dingen doen: Ofwel hij komt in actie op zijn doelen om de hulpverlener te redden. Daarmee verandert hij van slachtoffer in redder. Als de klant niet in beweging komt dan wordt de hulpverlener zijn vervolger. "Als jij nou beter je best doet...". De klant heeft geen nieuwe vaardigheden geleerd om zijn eigen problemen op te lossen en wordt daarmee bevestigd in zijn onmacht. "Zie je wel ik kan het toch niet".
komt dat je bekend voor?
Met andere woorden: zonder jouw hulp zal die ander het niet redden, maar dan moet hij zich ook helemaal aan jou overgeven.
Het lijkt een beetje op de reddersdriehoek, ik citeer even uit een stuk over hulpverlening:
Een valkuil bij hulpverleningssituaties is de "reddersdriehoek". Een klant presenteert zich als slachtoffer van de omstandigheden en doet een beroep op de hulpverlener om hem/haar te redden. De hulpverlener die hierop ingaat wordt "de redder". Het gevolg voor is dat "het slachtoffer" zelf niets heeft hoeven doen om uit de misére te raken. Dit kan zichzelf lang in stand kan houden.
De volgende stap is dat de hulpverlener ziet in dat de klant afhankelijk is geworden.
Dan komt de derde rol in de reddersdriehoek in zicht: "de achtervolger". In plaats van erkennen dat de hulpverlener een fout heeft gemaakt wordt de fout in de klant gezocht. "Hij zet zich niet in". "Zij is therapieresistent". "Jij moet in beweging komen".
De klant krijgt het op het bord: "Ik heb mijn best voor je gedaan, ik probeer je alleen maar te helpen" De klant kan twee dingen doen: Ofwel hij komt in actie op zijn doelen om de hulpverlener te redden. Daarmee verandert hij van slachtoffer in redder. Als de klant niet in beweging komt dan wordt de hulpverlener zijn vervolger. "Als jij nou beter je best doet...". De klant heeft geen nieuwe vaardigheden geleerd om zijn eigen problemen op te lossen en wordt daarmee bevestigd in zijn onmacht. "Zie je wel ik kan het toch niet".
komt dat je bekend voor?
dinsdag 2 juni 2009 om 15:17
Ik heb niet echt tips voor je, maar wel ervaringen. Je klinkt als iemand die een half jaar geleden nog een vriendin van mij was. Ook zij kon (en kan) dingen overanalyseren en zoekt vaak de confrontatie op als iets haar niet aanstaat. Op zich is er niks mis met confrontaties natuurlijk, als je maar ook weet wanneer een onderwerp uitgekauwd is en je beter je mond kan houden en afstand nemen. Dat is haar nooit echt gelukt (misschien heeft ze het wel geprobeerd, maar ik heb er nooit wat van gemerkt) en inmiddels is de vriendschap voorbij, mede door bovenstaand gedrag.
Ik heb zó vaak hele heftige gesprekken met haar gehad over relaties en vriendschappen, dat er bij mij iets kapot is gegaan. Na afloop van zo'n gesprek voelde zij zich altijd opgelucht en soms had ze spijt dat het zo'n heftig gesprek was geweest. Ik voelde me alleen maar klote na zo'n gesprek en raakte gevoelsmatig steeds verder van haar verwijderd. Hierdoor ging ik steeds meer afstand nemen, wat ze mij weer kwalijk nam, waardoor we weer heftige gesprekken hadden en ik op een gegeven moment behoorlijk klaar was met de "vriendschap".
Op dit moment is haar relatie uit en is ze aantal vriendschappen verloren, iets wat ze die mensen ontzettend kwalijk neemt. Ik hoop maar dat er ooit een dag komt dat ze in zal zien dat zij hier zelf een heel groot aandeel in heeft gehad.
De les die ik hiervan heb geleerd: nooit te dicht op de lip van je vrienden zitten. Natuurlijk is het goed om betrokken te zijn en mee te leven, maar de emoties van die ander kan je het beste ook bij die ander laten (wat niet betekent dat je niet invoelend hoeft te zijn). Als je op een gegeven moment te dicht op elkaar zit is het heel erg moeilijk om afstand te nemen. Hetzelfde geldt bv voor vriendinnen met liefdesverdriet: de eerste paar maanden huil ik met ze mee, maar daarna ga ik echt niet meer drie keer per week het er over hebben. Natuurlijk mag je je k*t voelen, logisch ook, maar ik ga het er niet iedere keer over hebben.
Ik heb zó vaak hele heftige gesprekken met haar gehad over relaties en vriendschappen, dat er bij mij iets kapot is gegaan. Na afloop van zo'n gesprek voelde zij zich altijd opgelucht en soms had ze spijt dat het zo'n heftig gesprek was geweest. Ik voelde me alleen maar klote na zo'n gesprek en raakte gevoelsmatig steeds verder van haar verwijderd. Hierdoor ging ik steeds meer afstand nemen, wat ze mij weer kwalijk nam, waardoor we weer heftige gesprekken hadden en ik op een gegeven moment behoorlijk klaar was met de "vriendschap".
Op dit moment is haar relatie uit en is ze aantal vriendschappen verloren, iets wat ze die mensen ontzettend kwalijk neemt. Ik hoop maar dat er ooit een dag komt dat ze in zal zien dat zij hier zelf een heel groot aandeel in heeft gehad.
De les die ik hiervan heb geleerd: nooit te dicht op de lip van je vrienden zitten. Natuurlijk is het goed om betrokken te zijn en mee te leven, maar de emoties van die ander kan je het beste ook bij die ander laten (wat niet betekent dat je niet invoelend hoeft te zijn). Als je op een gegeven moment te dicht op elkaar zit is het heel erg moeilijk om afstand te nemen. Hetzelfde geldt bv voor vriendinnen met liefdesverdriet: de eerste paar maanden huil ik met ze mee, maar daarna ga ik echt niet meer drie keer per week het er over hebben. Natuurlijk mag je je k*t voelen, logisch ook, maar ik ga het er niet iedere keer over hebben.
dinsdag 2 juni 2009 om 15:49
quote:Pear schreef op 02 juni 2009 @ 15:17:
Ik heb niet echt tips voor je, maar wel ervaringen. Je klinkt als iemand die een half jaar geleden nog een vriendin van mij was. Ook zij kon (en kan) dingen overanalyseren en zoekt vaak de confrontatie op als iets haar niet aanstaat. Op zich is er niks mis met confrontaties natuurlijk, als je maar ook weet wanneer een onderwerp uitgekauwd is en je beter je mond kan houden en afstand nemen. Dat is haar nooit echt gelukt (misschien heeft ze het wel geprobeerd, maar ik heb er nooit wat van gemerkt) en inmiddels is de vriendschap voorbij, mede door bovenstaand gedrag.
Dat is het precies idd!
En dat onderscheid weet ik dus net niet te maken.
Maar ik ben wel blij dat ik het nog (relatief) tijdig herken bij mezelf als probleem en ik ben er gelukkig nog niemand door kwijt geraakt.
Ik zie mezelf helemaal niet als een ultieme redder en dan als iemand niet wil luisteren 'dan zoekt ie het zelf maar uit'. Dat is het juist niet. Maar het punt van ok, nu is er lang genoeg over gepraat, nu even 'back off' zeg maar, dat punt komt bij mij gewoon nooit.
DNM; zelfacceptatie.. ik snap het. Echt, ik snap dat het daar vandaan komt, maar op wat voor manier dan in godsnaam? Het heeft alles met kwetsbaarheid te maken en met jezelf bewijzen ofzo.. maar ik zie de daadwerkelijke link niet zeg maar, hoe dat dan werkt.
Dan kun je je afvragen, is het belangrijk dan, dat je dat ziet? Ja, voor mij helaas wel....
Ik heb niet echt tips voor je, maar wel ervaringen. Je klinkt als iemand die een half jaar geleden nog een vriendin van mij was. Ook zij kon (en kan) dingen overanalyseren en zoekt vaak de confrontatie op als iets haar niet aanstaat. Op zich is er niks mis met confrontaties natuurlijk, als je maar ook weet wanneer een onderwerp uitgekauwd is en je beter je mond kan houden en afstand nemen. Dat is haar nooit echt gelukt (misschien heeft ze het wel geprobeerd, maar ik heb er nooit wat van gemerkt) en inmiddels is de vriendschap voorbij, mede door bovenstaand gedrag.
Dat is het precies idd!
En dat onderscheid weet ik dus net niet te maken.
Maar ik ben wel blij dat ik het nog (relatief) tijdig herken bij mezelf als probleem en ik ben er gelukkig nog niemand door kwijt geraakt.
Ik zie mezelf helemaal niet als een ultieme redder en dan als iemand niet wil luisteren 'dan zoekt ie het zelf maar uit'. Dat is het juist niet. Maar het punt van ok, nu is er lang genoeg over gepraat, nu even 'back off' zeg maar, dat punt komt bij mij gewoon nooit.
DNM; zelfacceptatie.. ik snap het. Echt, ik snap dat het daar vandaan komt, maar op wat voor manier dan in godsnaam? Het heeft alles met kwetsbaarheid te maken en met jezelf bewijzen ofzo.. maar ik zie de daadwerkelijke link niet zeg maar, hoe dat dan werkt.
Dan kun je je afvragen, is het belangrijk dan, dat je dat ziet? Ja, voor mij helaas wel....
dinsdag 2 juni 2009 om 17:29
quote:nieuwsgierigmeisje schreef op 02 juni 2009 @ 15:49:
[...] Ik zie mezelf helemaal niet als een ultieme redder en dan als iemand niet wil luisteren 'dan zoekt ie het zelf maar uit'. Dat is het juist niet. Maar het punt van ok, nu is er lang genoeg over gepraat, nu even 'back off' zeg maar, dat punt komt bij mij gewoon nooit.
Je helpt iemand dus niet omdat jij denkt dat jij hem kan helpen? Want dat is wat ik lees dat je zegt. Je denkt dus dat het er niets toe doet dat je het zegt, maar toch ga je maar door en door om te helpen? Dat lijkt me vreemd. Op mij komt het wel over alsof je denkt dat jij hoogstpersoonlijk alle problemen van die ander kan oplossen (ehm .. overnemen). Maar als dat niet zo is ... waarom doe je dat dan wel?
Wellicht is het een idee om te vragen of je er niet teveel op doorgaat aan de ander.
[...] Ik zie mezelf helemaal niet als een ultieme redder en dan als iemand niet wil luisteren 'dan zoekt ie het zelf maar uit'. Dat is het juist niet. Maar het punt van ok, nu is er lang genoeg over gepraat, nu even 'back off' zeg maar, dat punt komt bij mij gewoon nooit.
Je helpt iemand dus niet omdat jij denkt dat jij hem kan helpen? Want dat is wat ik lees dat je zegt. Je denkt dus dat het er niets toe doet dat je het zegt, maar toch ga je maar door en door om te helpen? Dat lijkt me vreemd. Op mij komt het wel over alsof je denkt dat jij hoogstpersoonlijk alle problemen van die ander kan oplossen (ehm .. overnemen). Maar als dat niet zo is ... waarom doe je dat dan wel?
Wellicht is het een idee om te vragen of je er niet teveel op doorgaat aan de ander.
dinsdag 2 juni 2009 om 17:31
quote:Pear schreef op 02 juni 2009 @ 15:17:
Ik heb niet echt tips voor je, maar wel ervaringen. Je klinkt als iemand die een half jaar geleden nog een vriendin van mij was. Ook zij kon (en kan) dingen overanalyseren en zoekt vaak de confrontatie op als iets haar niet aanstaat. Op zich is er niks mis met confrontaties natuurlijk, als je maar ook weet wanneer een onderwerp uitgekauwd is en je beter je mond kan houden en afstand nemen. Dat is haar nooit echt gelukt (misschien heeft ze het wel geprobeerd, maar ik heb er nooit wat van gemerkt) en inmiddels is de vriendschap voorbij, mede door bovenstaand gedrag.
Ik heb zó vaak hele heftige gesprekken met haar gehad over relaties en vriendschappen, dat er bij mij iets kapot is gegaan. Na afloop van zo'n gesprek voelde zij zich altijd opgelucht en soms had ze spijt dat het zo'n heftig gesprek was geweest. Ik voelde me alleen maar klote na zo'n gesprek en raakte gevoelsmatig steeds verder van haar verwijderd. Hierdoor ging ik steeds meer afstand nemen, wat ze mij weer kwalijk nam, waardoor we weer heftige gesprekken hadden en ik op een gegeven moment behoorlijk klaar was met de "vriendschap".
Op dit moment is haar relatie uit en is ze aantal vriendschappen verloren, iets wat ze die mensen ontzettend kwalijk neemt. Ik hoop maar dat er ooit een dag komt dat ze in zal zien dat zij hier zelf een heel groot aandeel in heeft gehad.
Als ik deze post zo lees lijkt het net alsof we bevriend zijn geweest met dezelfde persoon. Heb precies hetzelfde meegemaakt en was er helemaal klaar mee.
Ik heb niet echt tips voor je, maar wel ervaringen. Je klinkt als iemand die een half jaar geleden nog een vriendin van mij was. Ook zij kon (en kan) dingen overanalyseren en zoekt vaak de confrontatie op als iets haar niet aanstaat. Op zich is er niks mis met confrontaties natuurlijk, als je maar ook weet wanneer een onderwerp uitgekauwd is en je beter je mond kan houden en afstand nemen. Dat is haar nooit echt gelukt (misschien heeft ze het wel geprobeerd, maar ik heb er nooit wat van gemerkt) en inmiddels is de vriendschap voorbij, mede door bovenstaand gedrag.
Ik heb zó vaak hele heftige gesprekken met haar gehad over relaties en vriendschappen, dat er bij mij iets kapot is gegaan. Na afloop van zo'n gesprek voelde zij zich altijd opgelucht en soms had ze spijt dat het zo'n heftig gesprek was geweest. Ik voelde me alleen maar klote na zo'n gesprek en raakte gevoelsmatig steeds verder van haar verwijderd. Hierdoor ging ik steeds meer afstand nemen, wat ze mij weer kwalijk nam, waardoor we weer heftige gesprekken hadden en ik op een gegeven moment behoorlijk klaar was met de "vriendschap".
Op dit moment is haar relatie uit en is ze aantal vriendschappen verloren, iets wat ze die mensen ontzettend kwalijk neemt. Ik hoop maar dat er ooit een dag komt dat ze in zal zien dat zij hier zelf een heel groot aandeel in heeft gehad.
Als ik deze post zo lees lijkt het net alsof we bevriend zijn geweest met dezelfde persoon. Heb precies hetzelfde meegemaakt en was er helemaal klaar mee.
dinsdag 2 juni 2009 om 17:53
quote:wzk schreef op 02 juni 2009 @ 17:31:
[...]
Als ik deze post zo lees lijkt het net alsof we bevriend zijn geweest met dezelfde persoon. Heb precies hetzelfde meegemaakt en was er helemaal klaar mee.
Wie weet is het wel dezelfde persoon... (Nou ja, zo klein zal de wereld ook niet zijn). Toch vind ik het erg jammer dat het zo gelopen is. Inmiddels is de ergste boosheid bij mij gezakt en zou ik wel een beetje over koetjes en kalfjes willen kunnen praten met haar, maar daar staat ze nu totaal niet meer voor open.
Back on topic: goed dat je van jezelf inziet dat je teveel door kan draven ngm (nieuwsgierigmeisje)! Liever dat je nu jezelf eens goed bekijkt dan dat je straks vrienden kwijt bent...
De tip om aan de ander te vragen of het misschien te ver gaat voor diegene lijkt me een hele goede! En luister vooral ook naar die ander. Geef niet meteen je eigen invulling en probeer ook niet steeds maar door te gaan totdat je eigen punt is gemaakt. Dat kan erg frustrerend zijn (been there...), maar is wel essentieel om vriendschappen en relaties goed te houden.
[...]
Als ik deze post zo lees lijkt het net alsof we bevriend zijn geweest met dezelfde persoon. Heb precies hetzelfde meegemaakt en was er helemaal klaar mee.
Wie weet is het wel dezelfde persoon... (Nou ja, zo klein zal de wereld ook niet zijn). Toch vind ik het erg jammer dat het zo gelopen is. Inmiddels is de ergste boosheid bij mij gezakt en zou ik wel een beetje over koetjes en kalfjes willen kunnen praten met haar, maar daar staat ze nu totaal niet meer voor open.
Back on topic: goed dat je van jezelf inziet dat je teveel door kan draven ngm (nieuwsgierigmeisje)! Liever dat je nu jezelf eens goed bekijkt dan dat je straks vrienden kwijt bent...
De tip om aan de ander te vragen of het misschien te ver gaat voor diegene lijkt me een hele goede! En luister vooral ook naar die ander. Geef niet meteen je eigen invulling en probeer ook niet steeds maar door te gaan totdat je eigen punt is gemaakt. Dat kan erg frustrerend zijn (been there...), maar is wel essentieel om vriendschappen en relaties goed te houden.
dinsdag 2 juni 2009 om 18:03
quote:wzk schreef op 02 juni 2009 @ 17:29:
[...]
Je helpt iemand dus niet omdat jij denkt dat jij hem kan helpen? Want dat is wat ik lees dat je zegt. Je denkt dus dat het er niets toe doet dat je het zegt, maar toch ga je maar door en door om te helpen? Dat lijkt me vreemd. Op mij komt het wel over alsof je denkt dat jij hoogstpersoonlijk alle problemen van die ander kan oplossen (ehm .. overnemen). Maar als dat niet zo is ... waarom doe je dat dan wel?
Wellicht is het een idee om te vragen of je er niet teveel op doorgaat aan de ander.
Da's inderdaad wel een goeie tip. Ik weet wel een aantal mensen aan wie ik dat in elk geval wel zou kunnen vragen. Alleen is het eigenlijk niet eerlijk, want daarmee leg ik de verantwoordelijkheid bij hen neer. Maar kan in elk geval aangeven dat ik me bewust ben van mn eigen gedrag en dat ze me er dus op aan kunnen spreken.
Jammer dat jullie beide een vriendschap hierdoor zijn kwijtgeraakt..!
En ja, waarom doe je het dan wel.. da's wel een lastige. Ik heb (en dan even heel persoonlijk, dus niet te hard affakkelen a.u.b.) in mijn beleving een groot hart en veel liefde en steun te geven. Bovendien heb/had ik zelf nog niet veel ellende meegemaakt, een mooie jeugd gehad en ben/was ik zelf gelukkig. Ik ervaar het daarom eigenlijk min of meer als mijn missie om anderen hierin te delen... Ik zie nu zelf de ironie daar ook wel van in.
Het is dus geen kwestie van denken de wijsheid in pacht te hebben.. hoewel ik natuurlijk wel overtuigd ben van mijn inzichten, anders zou ik ze niet uitdragen. Maar misschien is t dat ook wel net; dat ik me wil bewijzen in die overtuigingen, omdat het het enige is/lijkt te zijn waar ik goed in ben...
Interessant.
[...]
Je helpt iemand dus niet omdat jij denkt dat jij hem kan helpen? Want dat is wat ik lees dat je zegt. Je denkt dus dat het er niets toe doet dat je het zegt, maar toch ga je maar door en door om te helpen? Dat lijkt me vreemd. Op mij komt het wel over alsof je denkt dat jij hoogstpersoonlijk alle problemen van die ander kan oplossen (ehm .. overnemen). Maar als dat niet zo is ... waarom doe je dat dan wel?
Wellicht is het een idee om te vragen of je er niet teveel op doorgaat aan de ander.
Da's inderdaad wel een goeie tip. Ik weet wel een aantal mensen aan wie ik dat in elk geval wel zou kunnen vragen. Alleen is het eigenlijk niet eerlijk, want daarmee leg ik de verantwoordelijkheid bij hen neer. Maar kan in elk geval aangeven dat ik me bewust ben van mn eigen gedrag en dat ze me er dus op aan kunnen spreken.
Jammer dat jullie beide een vriendschap hierdoor zijn kwijtgeraakt..!
En ja, waarom doe je het dan wel.. da's wel een lastige. Ik heb (en dan even heel persoonlijk, dus niet te hard affakkelen a.u.b.) in mijn beleving een groot hart en veel liefde en steun te geven. Bovendien heb/had ik zelf nog niet veel ellende meegemaakt, een mooie jeugd gehad en ben/was ik zelf gelukkig. Ik ervaar het daarom eigenlijk min of meer als mijn missie om anderen hierin te delen... Ik zie nu zelf de ironie daar ook wel van in.
Het is dus geen kwestie van denken de wijsheid in pacht te hebben.. hoewel ik natuurlijk wel overtuigd ben van mijn inzichten, anders zou ik ze niet uitdragen. Maar misschien is t dat ook wel net; dat ik me wil bewijzen in die overtuigingen, omdat het het enige is/lijkt te zijn waar ik goed in ben...
Interessant.
dinsdag 2 juni 2009 om 18:04
quote:Pear schreef op 02 juni 2009 @ 17:53:
[...]
En luister vooral ook naar die ander. Geef niet meteen je eigen invulling en probeer ook niet steeds maar door te gaan totdat je eigen punt is gemaakt.Ook een erg belangrijk aandachtspuntje idd... Had m zelf al wel bedacht, maar het valt niet mee om het bij jezelf te herkennen...
[...]
En luister vooral ook naar die ander. Geef niet meteen je eigen invulling en probeer ook niet steeds maar door te gaan totdat je eigen punt is gemaakt.Ook een erg belangrijk aandachtspuntje idd... Had m zelf al wel bedacht, maar het valt niet mee om het bij jezelf te herkennen...
dinsdag 2 juni 2009 om 18:06
quote:Pear schreef op 02 juni 2009 @ 17:53:
[...]
Wie weet is het wel dezelfde persoon... (Nou ja, zo klein zal de wereld ook niet zijn). Om heel eerlijk te zijn denk ik dat er best veel mensen zijn 'zo' zijn. Ik moet zeggen dat ik wel eens een vriendin op een lager pitje heb gezet omdat zij zich op zo'n manier gedroeg. Toen herkende ik het echter nog niet als mijn eigen allergie-wegens-herkenbaarheid... Ze is nog steeds wel een vriendin, maar alleen oppervlakkig.
[...]
Wie weet is het wel dezelfde persoon... (Nou ja, zo klein zal de wereld ook niet zijn). Om heel eerlijk te zijn denk ik dat er best veel mensen zijn 'zo' zijn. Ik moet zeggen dat ik wel eens een vriendin op een lager pitje heb gezet omdat zij zich op zo'n manier gedroeg. Toen herkende ik het echter nog niet als mijn eigen allergie-wegens-herkenbaarheid... Ze is nog steeds wel een vriendin, maar alleen oppervlakkig.
dinsdag 2 juni 2009 om 18:09
quote:nieuwsgierigmeisje schreef op 02 juni 2009 @ 15:49:
[...]
Dat is het precies idd!
En dat onderscheid weet ik dus net niet te maken.
Maar ik ben wel blij dat ik het nog (relatief) tijdig herken bij mezelf als probleem en ik ben er gelukkig nog niemand door kwijt geraakt.
Ik zie mezelf helemaal niet als een ultieme redder en dan als iemand niet wil luisteren 'dan zoekt ie het zelf maar uit'. Dat is het juist niet. Maar het punt van ok, nu is er lang genoeg over gepraat, nu even 'back off' zeg maar, dat punt komt bij mij gewoon nooit.
DNM; zelfacceptatie.. ik snap het. Echt, ik snap dat het daar vandaan komt, maar op wat voor manier dan in godsnaam? Het heeft alles met kwetsbaarheid te maken en met jezelf bewijzen ofzo.. maar ik zie de daadwerkelijke link niet zeg maar, hoe dat dan werkt.
Dan kun je je afvragen, is het belangrijk dan, dat je dat ziet? Ja, voor mij helaas wel....
Dat laatste vraagt niemand zich af hoor. Dat is heel belangrijk dat je dat wel ziet. Of het met jezelf bewijzen te maken heeft weet ik niet hoor. Het kan natuurlijk. En alle relaties met anderen gaan ook over kwetsbaarheid, dus dat is niet zo'n veelzeggend inzicht.
Misschien, moet je eens proberen om niets te zeggen als iemand je iets verteld. Niet door je af te sluiten, of te denken zoek het zelf maar uit. Maar omdat je gewoon een stuk beter kan kijken en luisteren naar iemand als je zelf je mond houdt. Niet stiekem antwoorden bedenken of dingen invullen. Gewoon even tijd geven aan een ander. Dat bedoel ik vrij letterlijk, dat tijd geven. Je zult zien hoe moeilijk het is om iemand 3 minuten van je tijd te geven.
En misschien kom je dan ook nog op het luminueuze idee (niet in die 3 minuten he, dat mag niet!) om iets voor / met die persoon te gaan doen, ipv erover te praten.
[...]
Dat is het precies idd!
En dat onderscheid weet ik dus net niet te maken.
Maar ik ben wel blij dat ik het nog (relatief) tijdig herken bij mezelf als probleem en ik ben er gelukkig nog niemand door kwijt geraakt.
Ik zie mezelf helemaal niet als een ultieme redder en dan als iemand niet wil luisteren 'dan zoekt ie het zelf maar uit'. Dat is het juist niet. Maar het punt van ok, nu is er lang genoeg over gepraat, nu even 'back off' zeg maar, dat punt komt bij mij gewoon nooit.
DNM; zelfacceptatie.. ik snap het. Echt, ik snap dat het daar vandaan komt, maar op wat voor manier dan in godsnaam? Het heeft alles met kwetsbaarheid te maken en met jezelf bewijzen ofzo.. maar ik zie de daadwerkelijke link niet zeg maar, hoe dat dan werkt.
Dan kun je je afvragen, is het belangrijk dan, dat je dat ziet? Ja, voor mij helaas wel....
Dat laatste vraagt niemand zich af hoor. Dat is heel belangrijk dat je dat wel ziet. Of het met jezelf bewijzen te maken heeft weet ik niet hoor. Het kan natuurlijk. En alle relaties met anderen gaan ook over kwetsbaarheid, dus dat is niet zo'n veelzeggend inzicht.
Misschien, moet je eens proberen om niets te zeggen als iemand je iets verteld. Niet door je af te sluiten, of te denken zoek het zelf maar uit. Maar omdat je gewoon een stuk beter kan kijken en luisteren naar iemand als je zelf je mond houdt. Niet stiekem antwoorden bedenken of dingen invullen. Gewoon even tijd geven aan een ander. Dat bedoel ik vrij letterlijk, dat tijd geven. Je zult zien hoe moeilijk het is om iemand 3 minuten van je tijd te geven.
En misschien kom je dan ook nog op het luminueuze idee (niet in die 3 minuten he, dat mag niet!) om iets voor / met die persoon te gaan doen, ipv erover te praten.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
dinsdag 2 juni 2009 om 18:15
quote:lolapaloeza schreef op 02 juni 2009 @ 18:09:
[...]
Dat laatste vraagt niemand zich af hoor. Dat is heel belangrijk dat je dat wel ziet.
Voor mij is het deels een helaas om me dat af te vragen, want het levert me heel veel (onnodig, dwangmatig bijna) piekeren op... Maar goed, dat heb ik er wel voor over:P
Of het met jezelf bewijzen te maken heeft weet ik niet hoor. Het kan natuurlijk. En alle relaties met anderen gaan ook over kwetsbaarheid, dus dat is niet zo'n veelzeggend inzicht.
Klopt idd..
Misschien, moet je eens proberen om niets te zeggen als iemand je iets verteld. Niet door je af te sluiten, of te denken zoek het zelf maar uit. Maar omdat je gewoon een stuk beter kan kijken en luisteren naar iemand als je zelf je mond houdt. Niet stiekem antwoorden bedenken of dingen invullen. Gewoon even tijd geven aan een ander. Dat bedoel ik vrij letterlijk, dat tijd geven. Je zult zien hoe moeilijk het is om iemand 3 minuten van je tijd te geven.
En misschien kom je dan ook nog op het luminueuze idee (niet in die 3 minuten he, dat mag niet!) om iets voor / met die persoon te gaan doen, ipv erover te praten.
Dat is wel een hele goeie ook idd.. Ik merk ook vaak dat ik niet goed kan tegen mensen die stiltes laten vallen, dan ga ik het gesprek vullen.... Pff.. Thnx!
[...]
Dat laatste vraagt niemand zich af hoor. Dat is heel belangrijk dat je dat wel ziet.
Voor mij is het deels een helaas om me dat af te vragen, want het levert me heel veel (onnodig, dwangmatig bijna) piekeren op... Maar goed, dat heb ik er wel voor over:P
Of het met jezelf bewijzen te maken heeft weet ik niet hoor. Het kan natuurlijk. En alle relaties met anderen gaan ook over kwetsbaarheid, dus dat is niet zo'n veelzeggend inzicht.
Klopt idd..
Misschien, moet je eens proberen om niets te zeggen als iemand je iets verteld. Niet door je af te sluiten, of te denken zoek het zelf maar uit. Maar omdat je gewoon een stuk beter kan kijken en luisteren naar iemand als je zelf je mond houdt. Niet stiekem antwoorden bedenken of dingen invullen. Gewoon even tijd geven aan een ander. Dat bedoel ik vrij letterlijk, dat tijd geven. Je zult zien hoe moeilijk het is om iemand 3 minuten van je tijd te geven.
En misschien kom je dan ook nog op het luminueuze idee (niet in die 3 minuten he, dat mag niet!) om iets voor / met die persoon te gaan doen, ipv erover te praten.
Dat is wel een hele goeie ook idd.. Ik merk ook vaak dat ik niet goed kan tegen mensen die stiltes laten vallen, dan ga ik het gesprek vullen.... Pff.. Thnx!
dinsdag 2 juni 2009 om 18:24
quote:lolapaloeza schreef op 02 juni 2009 @ 18:09:
[...]
Misschien, moet je eens proberen om niets te zeggen als iemand je iets verteld. Niet door je af te sluiten, of te denken zoek het zelf maar uit. Maar omdat je gewoon een stuk beter kan kijken en luisteren naar iemand als je zelf je mond houdt. Niet stiekem antwoorden bedenken of dingen invullen. Inderdaad, dat bedoel ik met luisteren (jij kan het wat mooier verwoorden lolapaloeza )
[...]
Misschien, moet je eens proberen om niets te zeggen als iemand je iets verteld. Niet door je af te sluiten, of te denken zoek het zelf maar uit. Maar omdat je gewoon een stuk beter kan kijken en luisteren naar iemand als je zelf je mond houdt. Niet stiekem antwoorden bedenken of dingen invullen. Inderdaad, dat bedoel ik met luisteren (jij kan het wat mooier verwoorden lolapaloeza )
woensdag 3 juni 2009 om 13:55
Het oprecht en open luisteren naar de ander ga ik zeker meenemen.
Ik zit nog steeds met dat stuk zelfacceptatie in mn maag..
Blijkbaar heb ik confrontaties nodig/zoek ik ze op.. Why?! Wat voor stuk van mezelf accepteer ik dan in vredesnaam niet..
Ik heb juist het idee dat ik niet echt een heel onzeker persoon ben over het algemeen.
quote:domnaiefmutsje schreef op 02 juni 2009 @ 14:39:
Je weet het zelf al, controle over andere proberen terug te brengen naar controle over jezelf
Hoewel dat een stuk overzichtelijker is om mee bezig te zijn betekent het tegelijkertijd dat je compleet verantwoordelijk bent voor je eigen leven/geluk en dat is niet leuk natuurlijk. Want als je dat doet kan je eigenlijk geen vingertje meer wijzen naar vroeger/ouders/vrienden/partner als oorzaak voor je ongeluk.
@ Domnaiefmutsje; Blijkbaar staat dit nog te ver van mezelf af, want ik begrijp je link niet goed. Bedoel je dat niemand anders je gelukkig kan maken dan jezelf? Dat weet ik wel dacht ik.. Ik verwijt ook eigenlijk nooit iemand anders mijn 'ongeluk'.. ik ben (in mijn beleving) juist heel goed in hand in eigen boezem steken.
Zou je/iemand willen/kunnen proberen dit verder uit te leggen..
Sorry, ben misschien wat hardleers.. (hoewel ik in een paar weken tijd toch al aardig ver gekomen ben vind ik zelf..)
Ik zit nog steeds met dat stuk zelfacceptatie in mn maag..
Blijkbaar heb ik confrontaties nodig/zoek ik ze op.. Why?! Wat voor stuk van mezelf accepteer ik dan in vredesnaam niet..
Ik heb juist het idee dat ik niet echt een heel onzeker persoon ben over het algemeen.
quote:domnaiefmutsje schreef op 02 juni 2009 @ 14:39:
Je weet het zelf al, controle over andere proberen terug te brengen naar controle over jezelf
Hoewel dat een stuk overzichtelijker is om mee bezig te zijn betekent het tegelijkertijd dat je compleet verantwoordelijk bent voor je eigen leven/geluk en dat is niet leuk natuurlijk. Want als je dat doet kan je eigenlijk geen vingertje meer wijzen naar vroeger/ouders/vrienden/partner als oorzaak voor je ongeluk.
@ Domnaiefmutsje; Blijkbaar staat dit nog te ver van mezelf af, want ik begrijp je link niet goed. Bedoel je dat niemand anders je gelukkig kan maken dan jezelf? Dat weet ik wel dacht ik.. Ik verwijt ook eigenlijk nooit iemand anders mijn 'ongeluk'.. ik ben (in mijn beleving) juist heel goed in hand in eigen boezem steken.
Zou je/iemand willen/kunnen proberen dit verder uit te leggen..
Sorry, ben misschien wat hardleers.. (hoewel ik in een paar weken tijd toch al aardig ver gekomen ben vind ik zelf..)
woensdag 3 juni 2009 om 15:34
quote:yoyo2 schreef op 03 juni 2009 @ 15:03:
Weet je wat ik zo fijn aan mijn vriendschappen vind?
Dat ze me ook kunnen helpen door gewoon even niets te zeggen... en toch zijn ze er voor me!
Wat fijn voor je.
Aan mijn vriendschappen vind ik het fijn als ze ingaan op de vraag die gesteld is en geen mosterd voeren.
Weet je wat ik zo fijn aan mijn vriendschappen vind?
Dat ze me ook kunnen helpen door gewoon even niets te zeggen... en toch zijn ze er voor me!
Wat fijn voor je.
Aan mijn vriendschappen vind ik het fijn als ze ingaan op de vraag die gesteld is en geen mosterd voeren.
woensdag 3 juni 2009 om 15:50
quote:nieuwsgierigmeisje schreef op 02 juni 2009 @ 18:03:
[...]
En ja, waarom doe je het dan wel.. da's wel een lastige. Ik heb (en dan even heel persoonlijk, dus niet te hard affakkelen a.u.b.) in mijn beleving een groot hart en veel liefde en steun te geven. Bovendien heb/had ik zelf nog niet veel ellende meegemaakt, een mooie jeugd gehad en ben/was ik zelf gelukkig. Ik ervaar het daarom eigenlijk min of meer als mijn missie om anderen hierin te delen... Ik zie nu zelf de ironie daar ook wel van in.
Mag ik een teiltje? Je lijkt jezelf wel heel erg geweldig te vinden. Jouw "missie"om de wereld mooi te maken? Hier gaan mijn nekharen echt van overeind staan. Dit is het soort "medelijden "waar ik echt misselijk van word. In mijn ogen is medelijden sowieso een vriendelijke vorm van minachting, want je plaats jezelf boven degene waar je medelijden me hebt en je voelt je nog goed over je eigen barmhartigheid ook. Ff gechargeerd: Huppeltrutje dat nog nooit enige narigheid heeft meegemaakt gaat mij een beetje dwingen om mijn verdriet en narigheid te delen. gaat ze straks vast ook nog zeggen dat ze me helemaal begrijpt, terwijl uit alles blijkt dat ze geen flauw idee heeft hoe e.e.a echt voelt... Ik geloof net perse in "als je het niet hebt meegemaakt kun je er niet over meepraten, maar ik merk wel dat mensen die zelf ook e.e.a hebben meegemaakt beter naar je verhalen luitsenen en je blijven respecteren, in plaats van je direct als zielig slachtoffer "ach kom maar hier arm kind dan zal ik je in de awatten leggen en je eens laten zien wat warmte en liefde is.." Ik heb vrienden nodig die naar me luisteren, die me misschien af en toe een trap onder mijn hol geven, en soms een knuffel, maar wat ik iet nodig heb is een vriendin die ff de therapeut gaat uithangen omdat ze mij zo zielig vind, en vervolgens zichzelf op de borst klopt omdat ze me zo geweldig steunt en helpt. Dan voel ik me meer projectje dan gelijkwaardig vriendin. Waar komt dat florence-nightingale-syndroom vandaan? maakt anderen helpen jou een beter mens? en kun je dan niet gewoon beter elke maand een substantieel bedrag naar een goed doel sturen of een foster-partents-kindje nemen in plaats van e.e.a bot te vieren op je vrienden?
Het is dus geen kwestie van denken de wijsheid in pacht te hebben.. hoewel ik natuurlijk wel overtuigd ben van mijn inzichten, anders zou ik ze niet uitdragen. Maar misschien is t dat ook wel net; dat ik me wil bewijzen in die overtuigingen, omdat het het enige is/lijkt te zijn waar ik goed in ben...
Interessant.Wie zegt dat dat het enige is waar je goed in bent? Komt dat "jelpen dan voort uit onzekerheid en heb je "dankbaarheid"nodig? ben je gepikeerd als je geen dankbaarheid krijgt? En heb je enig idee waarom dat zo belangrijk voor jou en je eigenwaarde is? Mss moet je eens gaan uitzoeken waar je nog meer goed in bent, en moet je dat eens aan je close vrienden vragen. In een echt gelijkwaardige vriendschap kun je ook om feedback vragen. Dan stel je je ook kwestbaar op en glij je ook al en stukje uit je hulpverlenersrol. Dus vertel je vrienden gewoon ens dat jij je onzeker voelt en dat je mmerkt dat je gedrag soms irritatie oproept. Vraag hen wat zij als jou sterke punt ervaren en wat ze minder prettig vinden. En luister dan naar wat ze zeggen en doe er iets mee. Succes.
[...]
En ja, waarom doe je het dan wel.. da's wel een lastige. Ik heb (en dan even heel persoonlijk, dus niet te hard affakkelen a.u.b.) in mijn beleving een groot hart en veel liefde en steun te geven. Bovendien heb/had ik zelf nog niet veel ellende meegemaakt, een mooie jeugd gehad en ben/was ik zelf gelukkig. Ik ervaar het daarom eigenlijk min of meer als mijn missie om anderen hierin te delen... Ik zie nu zelf de ironie daar ook wel van in.
Mag ik een teiltje? Je lijkt jezelf wel heel erg geweldig te vinden. Jouw "missie"om de wereld mooi te maken? Hier gaan mijn nekharen echt van overeind staan. Dit is het soort "medelijden "waar ik echt misselijk van word. In mijn ogen is medelijden sowieso een vriendelijke vorm van minachting, want je plaats jezelf boven degene waar je medelijden me hebt en je voelt je nog goed over je eigen barmhartigheid ook. Ff gechargeerd: Huppeltrutje dat nog nooit enige narigheid heeft meegemaakt gaat mij een beetje dwingen om mijn verdriet en narigheid te delen. gaat ze straks vast ook nog zeggen dat ze me helemaal begrijpt, terwijl uit alles blijkt dat ze geen flauw idee heeft hoe e.e.a echt voelt... Ik geloof net perse in "als je het niet hebt meegemaakt kun je er niet over meepraten, maar ik merk wel dat mensen die zelf ook e.e.a hebben meegemaakt beter naar je verhalen luitsenen en je blijven respecteren, in plaats van je direct als zielig slachtoffer "ach kom maar hier arm kind dan zal ik je in de awatten leggen en je eens laten zien wat warmte en liefde is.." Ik heb vrienden nodig die naar me luisteren, die me misschien af en toe een trap onder mijn hol geven, en soms een knuffel, maar wat ik iet nodig heb is een vriendin die ff de therapeut gaat uithangen omdat ze mij zo zielig vind, en vervolgens zichzelf op de borst klopt omdat ze me zo geweldig steunt en helpt. Dan voel ik me meer projectje dan gelijkwaardig vriendin. Waar komt dat florence-nightingale-syndroom vandaan? maakt anderen helpen jou een beter mens? en kun je dan niet gewoon beter elke maand een substantieel bedrag naar een goed doel sturen of een foster-partents-kindje nemen in plaats van e.e.a bot te vieren op je vrienden?
Het is dus geen kwestie van denken de wijsheid in pacht te hebben.. hoewel ik natuurlijk wel overtuigd ben van mijn inzichten, anders zou ik ze niet uitdragen. Maar misschien is t dat ook wel net; dat ik me wil bewijzen in die overtuigingen, omdat het het enige is/lijkt te zijn waar ik goed in ben...
Interessant.Wie zegt dat dat het enige is waar je goed in bent? Komt dat "jelpen dan voort uit onzekerheid en heb je "dankbaarheid"nodig? ben je gepikeerd als je geen dankbaarheid krijgt? En heb je enig idee waarom dat zo belangrijk voor jou en je eigenwaarde is? Mss moet je eens gaan uitzoeken waar je nog meer goed in bent, en moet je dat eens aan je close vrienden vragen. In een echt gelijkwaardige vriendschap kun je ook om feedback vragen. Dan stel je je ook kwestbaar op en glij je ook al en stukje uit je hulpverlenersrol. Dus vertel je vrienden gewoon ens dat jij je onzeker voelt en dat je mmerkt dat je gedrag soms irritatie oproept. Vraag hen wat zij als jou sterke punt ervaren en wat ze minder prettig vinden. En luister dan naar wat ze zeggen en doe er iets mee. Succes.
woensdag 3 juni 2009 om 16:11
Ok ik heb niet alles gelezen. Maar mijn lekkere ongezouten mening. Je lijkt mij een heel vermoeiend mens. Als ik het goed begrijp haal jij je eigenwaarde uit het oplossen van andermans problemen, en als degene er geen zin in heeft zoekt ie het maar uit. Misschien moet je leren accepteren dat jij niet alles kunt oplossen en dat dat ook niet de basis van een vriendschap hoeft te zijn. Ik ben super blij met mijn vriendin die lekker weinig voor mij oplost maar mooi mee zeurt als ik daar zin in heb. Ik denk dat je moet uitkijken dat je te dominant hulp wil bieden. Er is geen hulp voor mensen die geen hulp willen en soms wil iemand gewoon zijn verhaal kwijt en hoeft er geen oplossing te zijn. Kun je dat accepteren?
