Relaties
alle pijlers
structureel relatie/vriendschap probleem
dinsdag 2 juni 2009 om 13:38
Hoi allemaal,
Ik begin maar even een nieuw topic, want mijn verhaal staat inmiddels her en der verspreid en zo is niemand meer in staat er een zinnig woord over te zeggen.
Mijn relatie is kortgeleden uit gegaan. Mooie tijd voor zelfreflectie dus. Waar ik graag reflectie over zou willen is het volgende, het is iets waar ik niet alleen in m'n relatie tegenaan liep, maar eigenlijk een structureel probleem is. Ik weet ook inmiddels hoe hard jullie kunnen reageren en dat dat soms even slikken is, maar vaak wel heel waar. Dus, kom maar op.
Het probleem zit hem in het feit dat ik in vriendschappen eigenwaarde haal uit de verkeerde dingen, namelijk niet bij mezelf weg, maar bij de ander. Ik ben een helper, ik sta graag voor anderen klaar, ben betrokken, luister naar ze, etc. En ja, ik heb ook een hulpverlenend beroep, wat de boel natuurlijk ook versterkt. (maar ja, je kiest je beroep ook omdat het bij je past natuurlijk).
Nou is het zo dat ik 'vind' dat als ik bevriend ben met iemand wil ik diegene volledig kunnen begrijpen en wil ik ook dat diegene mij volledig begrijpt. Op het moment dat dat niet zo ervaar ik een soort paniek van 'alarm, foute boel' en ga ik er over doorzagen, sleuren, drammen, schreeuwen, reageer behoorlijk fel etc. Ik bereik daar dus vaak precies mee wat ik niet wil; namelijk dat de relatie verpest wordt (nog nooit daadwerkelijk gebeurd trouwens, misschien ben ik dan wel genezen). Maar dat ik er mensen juist mee wegjaag zie ik wel in.
Ik ben bijv. ook bepaald niet bang voor confrontaties. Daarmee stel je grenzen, leer je jezelf kennen en de ander, ben je wie je bent. Blijkbaar heb ik eerder geleerd dat dit een goede manier is om dingen duidelijk te krijgen en relaties in stand te houden (hoe in godsnaam?!)
Maar ja, je hoeft natuurlijk niet óveral over een confrontatie aan te gaan. Een confrontatie moet ik misschien meer gaan zien als iets machteloos... een laatste redmiddel.
Behalve controle uitoefenen op een ander doe ik het ook bij mezelf; over dingen waarover ik me kwetsbaar voel ga ik net zo lang piekeren en analyseren en rationaliseren tot ik een nieuw inzicht heb of niks meer voel. Niet de goeie manier dus. Maar goed, ik denk dat dit op zich nog niet eens het ergste is, want hier heb ik alleen mezelf maar mee.
Ik baal ontzettend van deze 'copings-strategie'. Het is behoorlijk claimend gedrag natuurlijk... Ik ben in feite een spons, in plaats van dat ik iemand steun en hem het vervolgens weer zelf laat doen verzuip ik met iemand.
Ik weet dat het een probleem is, ik herken het ook wel bij mezelf, maar toch weet ik niet hoe ik het om kan buigen naar iets positiefs.
Ik weet vooral niet waarnáár ik het dan moet ombuigen. Welke richting het dan wel op moet. Ja in theorie wel;
Het gevoel van 'laat maar, dan moet je het zelf maar weten, je komt er vanzelf achter', dingen los laten, daar moet ik naartoe geloof ik. Iemand kan alleen gesteund worden als je iemand zelf het volledige gewicht van zn problemen laat dragen, I know.. maar toch voelt het alsof ik dan iemand in de steek laat!
Ik ben heel benieuwd of iemand nieuwe inzichten/handvatten voor me heeft, alvast bedankt voor je reactie.
Ik begin maar even een nieuw topic, want mijn verhaal staat inmiddels her en der verspreid en zo is niemand meer in staat er een zinnig woord over te zeggen.
Mijn relatie is kortgeleden uit gegaan. Mooie tijd voor zelfreflectie dus. Waar ik graag reflectie over zou willen is het volgende, het is iets waar ik niet alleen in m'n relatie tegenaan liep, maar eigenlijk een structureel probleem is. Ik weet ook inmiddels hoe hard jullie kunnen reageren en dat dat soms even slikken is, maar vaak wel heel waar. Dus, kom maar op.
Het probleem zit hem in het feit dat ik in vriendschappen eigenwaarde haal uit de verkeerde dingen, namelijk niet bij mezelf weg, maar bij de ander. Ik ben een helper, ik sta graag voor anderen klaar, ben betrokken, luister naar ze, etc. En ja, ik heb ook een hulpverlenend beroep, wat de boel natuurlijk ook versterkt. (maar ja, je kiest je beroep ook omdat het bij je past natuurlijk).
Nou is het zo dat ik 'vind' dat als ik bevriend ben met iemand wil ik diegene volledig kunnen begrijpen en wil ik ook dat diegene mij volledig begrijpt. Op het moment dat dat niet zo ervaar ik een soort paniek van 'alarm, foute boel' en ga ik er over doorzagen, sleuren, drammen, schreeuwen, reageer behoorlijk fel etc. Ik bereik daar dus vaak precies mee wat ik niet wil; namelijk dat de relatie verpest wordt (nog nooit daadwerkelijk gebeurd trouwens, misschien ben ik dan wel genezen). Maar dat ik er mensen juist mee wegjaag zie ik wel in.
Ik ben bijv. ook bepaald niet bang voor confrontaties. Daarmee stel je grenzen, leer je jezelf kennen en de ander, ben je wie je bent. Blijkbaar heb ik eerder geleerd dat dit een goede manier is om dingen duidelijk te krijgen en relaties in stand te houden (hoe in godsnaam?!)
Maar ja, je hoeft natuurlijk niet óveral over een confrontatie aan te gaan. Een confrontatie moet ik misschien meer gaan zien als iets machteloos... een laatste redmiddel.
Behalve controle uitoefenen op een ander doe ik het ook bij mezelf; over dingen waarover ik me kwetsbaar voel ga ik net zo lang piekeren en analyseren en rationaliseren tot ik een nieuw inzicht heb of niks meer voel. Niet de goeie manier dus. Maar goed, ik denk dat dit op zich nog niet eens het ergste is, want hier heb ik alleen mezelf maar mee.
Ik baal ontzettend van deze 'copings-strategie'. Het is behoorlijk claimend gedrag natuurlijk... Ik ben in feite een spons, in plaats van dat ik iemand steun en hem het vervolgens weer zelf laat doen verzuip ik met iemand.
Ik weet dat het een probleem is, ik herken het ook wel bij mezelf, maar toch weet ik niet hoe ik het om kan buigen naar iets positiefs.
Ik weet vooral niet waarnáár ik het dan moet ombuigen. Welke richting het dan wel op moet. Ja in theorie wel;
Het gevoel van 'laat maar, dan moet je het zelf maar weten, je komt er vanzelf achter', dingen los laten, daar moet ik naartoe geloof ik. Iemand kan alleen gesteund worden als je iemand zelf het volledige gewicht van zn problemen laat dragen, I know.. maar toch voelt het alsof ik dan iemand in de steek laat!
Ik ben heel benieuwd of iemand nieuwe inzichten/handvatten voor me heeft, alvast bedankt voor je reactie.
woensdag 3 juni 2009 om 16:13
"Je lijkt jezelf wel heel erg geweldig te vinden".
"Maakt anderen helpen jou een beter mens?"
"Wie zegt dat dat het enige is waar je goed in bent?"
Zie je de tegenstelling nu ook?
Snap je nu waarom ik kots van mezelf?
" Komt dat "jelpen dan voort uit onzekerheid en heb je "dankbaarheid"nodig? ben je gepikeerd als je geen dankbaarheid krijgt? En heb je enig idee waarom dat zo belangrijk voor jou en je eigenwaarde is?"
Dank je wel voor de spijker op zn kop.
Voel me door je eerste aandeel niet echt beter, maar ga proberen me te richten op je tweede deel.. uitzoeken waar ik nog meer goed in ben....
Dat feedback vragen aan vrienden doe ik de laatste tijd veel, wordt positief op gereageerd en ik heb er veel aan.
kGa mn best doen, bedankt voor de reacties!
"Maakt anderen helpen jou een beter mens?"
"Wie zegt dat dat het enige is waar je goed in bent?"
Zie je de tegenstelling nu ook?
Snap je nu waarom ik kots van mezelf?
" Komt dat "jelpen dan voort uit onzekerheid en heb je "dankbaarheid"nodig? ben je gepikeerd als je geen dankbaarheid krijgt? En heb je enig idee waarom dat zo belangrijk voor jou en je eigenwaarde is?"
Dank je wel voor de spijker op zn kop.
Voel me door je eerste aandeel niet echt beter, maar ga proberen me te richten op je tweede deel.. uitzoeken waar ik nog meer goed in ben....
Dat feedback vragen aan vrienden doe ik de laatste tijd veel, wordt positief op gereageerd en ik heb er veel aan.
kGa mn best doen, bedankt voor de reacties!
woensdag 3 juni 2009 om 16:30
woensdag 3 juni 2009 om 17:38
quote:alieke schreef op 03 juni 2009 @ 16:30:
Misschien moet je proberen je werk meer je werk te laten (dáár wordt je waarschijnlijk geacht in dit soort termen te denken en te analyseren) en dat in je privé-leven los te laten?
@ Alieke, daar ben ik me van bewust. Denk dat iedereen wel bepaald 'jargon' van zn werk meeneemt. Wil niet zeggen dat altijd ok is, alleen het hoort wel bij me, want mn werk hoort bij me.
@ ReturnOfKreng nogmaals: Denk dat het verschil in onzekerheid/zelfverzekerdheid ligt in het onderscheid wat je voor jezelf betekent en wat je voor een ander betekent.
Voor mezelf ben ik prima tevreden met mezelf. Alleen in relaties met anderen zou ik, behalve het 'er zijn voor een ander' niet zo goed weten wat ik anders toe te voegen heb.
Heb geen uitgesproken mening, geen geweldig grote algemene kennis, geen goeie humor, geen leuke anekdotes... Dus daar haal in inderdaad mn 'sociale waarde' (en daarmee eigenwaarde) vandaan... Maar goed, nou blijk ik daar dus toch ook niet echt goed in te zijn.
Waar halen jullie dan je 'sociale waarde' uit? Of hebben jullie dat uberhaupt niet nodig..?
Misschien moet je proberen je werk meer je werk te laten (dáár wordt je waarschijnlijk geacht in dit soort termen te denken en te analyseren) en dat in je privé-leven los te laten?
@ Alieke, daar ben ik me van bewust. Denk dat iedereen wel bepaald 'jargon' van zn werk meeneemt. Wil niet zeggen dat altijd ok is, alleen het hoort wel bij me, want mn werk hoort bij me.
@ ReturnOfKreng nogmaals: Denk dat het verschil in onzekerheid/zelfverzekerdheid ligt in het onderscheid wat je voor jezelf betekent en wat je voor een ander betekent.
Voor mezelf ben ik prima tevreden met mezelf. Alleen in relaties met anderen zou ik, behalve het 'er zijn voor een ander' niet zo goed weten wat ik anders toe te voegen heb.
Heb geen uitgesproken mening, geen geweldig grote algemene kennis, geen goeie humor, geen leuke anekdotes... Dus daar haal in inderdaad mn 'sociale waarde' (en daarmee eigenwaarde) vandaan... Maar goed, nou blijk ik daar dus toch ook niet echt goed in te zijn.
Waar halen jullie dan je 'sociale waarde' uit? Of hebben jullie dat uberhaupt niet nodig..?
woensdag 3 juni 2009 om 18:10
quote:nieuwsgierigmeisje schreef op 03 juni 2009 @ 17:38:
[...]
@ Alieke, daar ben ik me van bewust. Denk dat iedereen wel bepaald 'jargon' van zn werk meeneemt. Wil niet zeggen dat altijd ok is, alleen het hoort wel bij me, want mn werk hoort bij me.
Ja, uiteraard, maar het kan heel vermoeiend zijn voor jezelf en anderen dat denkkader niet los te kunnen laten. Want dan kun je niet gewoon meebalen met mensen, maar zie je vaak toch een een dysfunctionele copingstrategie, dat iemand grenzen moet stellen, of dat bepaald gedrag blijkbaar "veilig" voor iemand is (en dat iemand daar eigenlijk iets mee zou moeten doen). Als ik met vriendinnen uit die hoek praat vervallen we daar ook wel eens in, en dat is uiterst irritant - vooral voor buitenstaanders.
En wat betreft je sociale waarde: eigenlijk hebben heel wat van mijn vrienden geen enorme algemene kennis, geen hilarische anekdotes of enorme humor; het zijn echter wel gezellige mensen om mee over dagelijkse dingen te praten en te doen, om samen te lachen om een cabaretier die wel enorme humor heeft, etc. etc. Zelf heb ik vaak wel een uitgesproken mening; maar ik betwijfel of dat hetgeen is wat mijn vrienden nou zo waarderen
[...]
@ Alieke, daar ben ik me van bewust. Denk dat iedereen wel bepaald 'jargon' van zn werk meeneemt. Wil niet zeggen dat altijd ok is, alleen het hoort wel bij me, want mn werk hoort bij me.
Ja, uiteraard, maar het kan heel vermoeiend zijn voor jezelf en anderen dat denkkader niet los te kunnen laten. Want dan kun je niet gewoon meebalen met mensen, maar zie je vaak toch een een dysfunctionele copingstrategie, dat iemand grenzen moet stellen, of dat bepaald gedrag blijkbaar "veilig" voor iemand is (en dat iemand daar eigenlijk iets mee zou moeten doen). Als ik met vriendinnen uit die hoek praat vervallen we daar ook wel eens in, en dat is uiterst irritant - vooral voor buitenstaanders.
En wat betreft je sociale waarde: eigenlijk hebben heel wat van mijn vrienden geen enorme algemene kennis, geen hilarische anekdotes of enorme humor; het zijn echter wel gezellige mensen om mee over dagelijkse dingen te praten en te doen, om samen te lachen om een cabaretier die wel enorme humor heeft, etc. etc. Zelf heb ik vaak wel een uitgesproken mening; maar ik betwijfel of dat hetgeen is wat mijn vrienden nou zo waarderen
woensdag 3 juni 2009 om 18:13
Ik ben gewoon wie ik ben, daar moeten anderen het maar mee doen . Sommigen vinden dat leuk, anderen niet. Tja. Ik heb het andersom net zo goed, sommige mensen liggen me beter dan andere.
In de contacten met mensen van wie ik hou is het genoeg dat het contact fijn en natuurlijk voelt. Dat ik me niet hoef te forceren en de ander ook niet. Dat we elkaars gezelschap waarderen of we nou filosoferen of in het luchtledige zwetsen. Want daar gaat het niet om alhoewel het veel bijdraagt aan het algemene gevoel van comfortabel voelen.
Stel je eens voor dat een vriendin jou nu de oplossing kon vertellen voor je probleem. En je zou er nog niks mee kunnen want je bent nog niet op het punt dat het logisch is voor je. Wat wil je dan dat zij doet? Hoe moet zij reageren? Misschien dat je op die manier een helderder beeld voor ogen kunt krijgen van waar je zelf heen wil.
Iig heb je niet de verantwoordelijkheid om mooie, leuke of prettige ervaringen te delen met de rest van de mensheid om het niveau van geluk op te krikken . Dat is aan ieder zelf, zorg gewoon dat jij je comfortabel met jezelf voelt en anderen in hun waarde laat. Dan ben je vanzelf een prettige toevoeging in het sociale verkeer.
In de contacten met mensen van wie ik hou is het genoeg dat het contact fijn en natuurlijk voelt. Dat ik me niet hoef te forceren en de ander ook niet. Dat we elkaars gezelschap waarderen of we nou filosoferen of in het luchtledige zwetsen. Want daar gaat het niet om alhoewel het veel bijdraagt aan het algemene gevoel van comfortabel voelen.
Stel je eens voor dat een vriendin jou nu de oplossing kon vertellen voor je probleem. En je zou er nog niks mee kunnen want je bent nog niet op het punt dat het logisch is voor je. Wat wil je dan dat zij doet? Hoe moet zij reageren? Misschien dat je op die manier een helderder beeld voor ogen kunt krijgen van waar je zelf heen wil.
Iig heb je niet de verantwoordelijkheid om mooie, leuke of prettige ervaringen te delen met de rest van de mensheid om het niveau van geluk op te krikken . Dat is aan ieder zelf, zorg gewoon dat jij je comfortabel met jezelf voelt en anderen in hun waarde laat. Dan ben je vanzelf een prettige toevoeging in het sociale verkeer.
woensdag 3 juni 2009 om 18:19
Ik denk niet zo na over sociale waarden. Word wel graag gewaardeerd, net als iedereen, maar ik hoef niet iets specials te zijn of te doen daarvoor en ben daar ok niet bewust mee bzxig. Ik ben wie ik ben, sommigen waarderen dat, anderen iets minder. ben al heel lang geleden opgehouden om mijn best te doen om leuk gevonden te worden door anderen. En weet je, sinds ik ben gestopt met mezelf bezighouden met de vraag of anderen me wel leuk vinden en sinds ik niet meer op eiern loop om toch maar vooral zo leuk mogelijk gevonden te worden, merk ik dat ik veel meer gewaardeerd wordt en juist veel meer mensen mij leuk gezelschap vinden. Omdat ik ben wie ik ben.
Waarschijnlijk vinden je echte vriende je ook leuk omdat je bent wie je bent. Probeer niet perse bijzonder te zijn, want doodgewoon is ook uniek.
Waarschijnlijk vinden je echte vriende je ook leuk omdat je bent wie je bent. Probeer niet perse bijzonder te zijn, want doodgewoon is ook uniek.
woensdag 3 juni 2009 om 18:21
quote:alieke schreef op 03 juni 2009 @ 18:10:
[...]
Ja, uiteraard, maar het kan heel vermoeiend zijn voor jezelf en anderen dat denkkader niet los te kunnen laten. Want dan kun je niet gewoon meebalen met mensen, maar zie je vaak toch een een dysfunctionele copingstrategie, dat iemand grenzen moet stellen, of dat bepaald gedrag blijkbaar "veilig" voor iemand is (en dat iemand daar eigenlijk iets mee zou moeten doen). Als ik met vriendinnen uit die hoek praat vervallen we daar ook wel eens in, en dat is uiterst irritant - vooral voor buitenstaanders.
Hmm.. misschien wel een puntje Maar ja.. dat denkkader loslaten is ook wel lastig, want dat zit toch gewoon in je systeem? Iedereen denkt toch in het vocabulair dat ie heeft..? Hoe doe jij dat dan?
En allen bedankt voor de relativering.. Het punt is dat ik juist altijd dacht dat ik altijd leuk was zoals ik ben en ben eigenlijk ook nooit bewust bezig met leuk gevonden te worden, maar ja.. nu blijkt dus dat ik in bepaalde dingen niet moet doorschieten en zelfs moet ombuigen... Dus ben opeens niet meer zo'n leuk persoon... Maar forceren is ook niet de juiste manier. Beetje nuanceren kan geen kwaad.
[...]
Ja, uiteraard, maar het kan heel vermoeiend zijn voor jezelf en anderen dat denkkader niet los te kunnen laten. Want dan kun je niet gewoon meebalen met mensen, maar zie je vaak toch een een dysfunctionele copingstrategie, dat iemand grenzen moet stellen, of dat bepaald gedrag blijkbaar "veilig" voor iemand is (en dat iemand daar eigenlijk iets mee zou moeten doen). Als ik met vriendinnen uit die hoek praat vervallen we daar ook wel eens in, en dat is uiterst irritant - vooral voor buitenstaanders.
Hmm.. misschien wel een puntje Maar ja.. dat denkkader loslaten is ook wel lastig, want dat zit toch gewoon in je systeem? Iedereen denkt toch in het vocabulair dat ie heeft..? Hoe doe jij dat dan?
En allen bedankt voor de relativering.. Het punt is dat ik juist altijd dacht dat ik altijd leuk was zoals ik ben en ben eigenlijk ook nooit bewust bezig met leuk gevonden te worden, maar ja.. nu blijkt dus dat ik in bepaalde dingen niet moet doorschieten en zelfs moet ombuigen... Dus ben opeens niet meer zo'n leuk persoon... Maar forceren is ook niet de juiste manier. Beetje nuanceren kan geen kwaad.
woensdag 3 juni 2009 om 20:44
quote:nieuwsgierigmeisje schreef op 03 juni 2009 @ 17:38:
[...]
@ ReturnOfKreng nogmaals: Denk dat het verschil in onzekerheid/zelfverzekerdheid ligt in het onderscheid wat je voor jezelf betekent en wat je voor een ander betekent.
Voor mezelf ben ik prima tevreden met mezelf. Alleen in relaties met anderen zou ik, behalve het 'er zijn voor een ander' niet zo goed weten wat ik anders toe te voegen heb.
Heb geen uitgesproken mening, geen geweldig grote algemene kennis, geen goeie humor, geen leuke anekdotes... Dus daar haal in inderdaad mn 'sociale waarde' (en daarmee eigenwaarde) vandaan... Maar goed, nou blijk ik daar dus toch ook niet echt goed in te zijn.
Waar halen jullie dan je 'sociale waarde' uit? Of hebben jullie dat uberhaupt niet nodig..?
Ik denk dat je meer in je hebt dan het hulpverlenende. Ik kan me indenken dat het soms heerlijk bij jou uithuilen is. Maar ook denk ik dat je veel voor me zal invullen als ik een vriendin van je zou zijn. Maar waarom laat je zo sterk alleen die helpende kant zien. Je kan zo ontzettend veel meer doen: samen uit gaan, wandelen, kletsen zonder hulpvraag, winkelen, sporten, etc. Als iemand zijn verhaal bij je kwijt wilt hoef je ook niet altijd de hulpverlener ' uit te hangen'. Je kan het ook relativeren, overschakelen op een ander onderwerp, een grapje maken. Soms is dat voor een ander juist prettiger.
Een paar berichten eerder sprak iemand je aan op je jargon. Om dan toch maar wat jargon er in te smijten: werk aan je stijlflexibiliteit.
Je bent waarschijnlijk een goede hulpverlener, maar of ik je nu zo'n gezellige vriendin zou vinden weet ik eigenlijk niet.
Sterkte, want het is niet makkelijk. Ik vind het wel heel eerlijk/krachtig dat je hier feedback vraagt.
[...]
@ ReturnOfKreng nogmaals: Denk dat het verschil in onzekerheid/zelfverzekerdheid ligt in het onderscheid wat je voor jezelf betekent en wat je voor een ander betekent.
Voor mezelf ben ik prima tevreden met mezelf. Alleen in relaties met anderen zou ik, behalve het 'er zijn voor een ander' niet zo goed weten wat ik anders toe te voegen heb.
Heb geen uitgesproken mening, geen geweldig grote algemene kennis, geen goeie humor, geen leuke anekdotes... Dus daar haal in inderdaad mn 'sociale waarde' (en daarmee eigenwaarde) vandaan... Maar goed, nou blijk ik daar dus toch ook niet echt goed in te zijn.
Waar halen jullie dan je 'sociale waarde' uit? Of hebben jullie dat uberhaupt niet nodig..?
Ik denk dat je meer in je hebt dan het hulpverlenende. Ik kan me indenken dat het soms heerlijk bij jou uithuilen is. Maar ook denk ik dat je veel voor me zal invullen als ik een vriendin van je zou zijn. Maar waarom laat je zo sterk alleen die helpende kant zien. Je kan zo ontzettend veel meer doen: samen uit gaan, wandelen, kletsen zonder hulpvraag, winkelen, sporten, etc. Als iemand zijn verhaal bij je kwijt wilt hoef je ook niet altijd de hulpverlener ' uit te hangen'. Je kan het ook relativeren, overschakelen op een ander onderwerp, een grapje maken. Soms is dat voor een ander juist prettiger.
Een paar berichten eerder sprak iemand je aan op je jargon. Om dan toch maar wat jargon er in te smijten: werk aan je stijlflexibiliteit.
Je bent waarschijnlijk een goede hulpverlener, maar of ik je nu zo'n gezellige vriendin zou vinden weet ik eigenlijk niet.
Sterkte, want het is niet makkelijk. Ik vind het wel heel eerlijk/krachtig dat je hier feedback vraagt.
donderdag 4 juni 2009 om 00:47
Dat ik niet zo'n leuke vriendin ben op alle punten weet ik nu ook wel idd. Heb het inmiddels al aan 1 vriendin laten lezen en die was heel blij dat ik hier mee bezig ben.
Moet zeggen dat het redelijk pijn doet... vind wel dat ik mn ziel&zaligheid aardig onder de guillotine leg (en nee, dat is geen vakterm). Mn complete identiteit staat op zn grondvesten te schudden.
Maar goed, what doesn't kill you makes you stronger, dus daar gaan we maar vanuit.
In elk geval bedankt iedereen! Trusten voor nu.
Moet zeggen dat het redelijk pijn doet... vind wel dat ik mn ziel&zaligheid aardig onder de guillotine leg (en nee, dat is geen vakterm). Mn complete identiteit staat op zn grondvesten te schudden.
Maar goed, what doesn't kill you makes you stronger, dus daar gaan we maar vanuit.
In elk geval bedankt iedereen! Trusten voor nu.
zaterdag 6 juni 2009 om 06:54
Hallo allemaal,
Nieuwe inzichten, en ik wil ze graag nog even met jullie delen.
Ik heb me (eindelijk) gerealiseerd wat termen als 'de eer aan jezelf houden', je poot stijf houden, take it or leave it, betekenen. Ik heb het aan den lijve moeten ondervinden voordat ik begreep wat die termen werkelijk betekenen en wat ze voor gevolg hebben.
Had ik het maar veel eerder gedaan. Of in elk geval; vanaf nu ga ik dat doen.
Tussen twee vuren staan; mn ouders & Vriend.... terwijl ik eigenlijk gewoon had moeten doen wat IK wilde, zonder schuldgevoel naar hen toe. Maar schuldgevoel/krampachtigheid betekent eigenlijk al dat je niet helemaal doet wat je zelf wilt, maar dat je aan het schipperen bent. Tussen wie wat of waarom doet er niet eens toe, het gaat erom dat het niet 100% is wat je zelf zou willen, maar dat je iets aan het bewijzen bent. De enige aan wie je iets MAG bewijzen ben je zelf.
Ik was altijd zó bang dat als ik iemand niet begreep of andersom dat je dan uit elkaar groeit en elkaar niet weer terug vindt. Er vertrouwen in hebben dat dat niet zo is is het allerbelangrijkste. Natuurlijk zijn er essensiële dingen waarbij je wél op 1 lijn moet zitten en van elkaar moet begrijpen waarom. Maar; het moeilijke van het hele verhaal is dan; op welke punten en wat wil je zelf? Wat zíjn nou die dingen waarbij je voet bij stuk wilt houden?
Je verliest je zelfrespect als je altijd mee gaat, als alles ter discussie staat, als overal compromissen op gemaakt kunnen worden, als je mensen áltijd wilt begrijpen. En hierin gaan lopen 'leuren'... Je verliest echt jezelf erin.
Ik dacht altijd dat het een of ander stom machtspelletje was, waar uiteindelijk iedereen bij verliest. Net als 'hard to get' spelen. En ik vond 'aan elkaar gewaagd zijn' altijd zó verschrikkelijk belangrijk. Dat is het ook, maar niet als dat betekent dat je tegen iemand moet opboksen. En dat is het bij ons de laatste jaren wel verworden.
Achteraf kan ik al niet eens meer bedenken op wat voor letterlijke punten ik dan mn poot stijf had moeten houden.. Het is gewoon een algehele grondhouding ofzo denk ik.. 'joh, graag of niet'.. dat moet ik eigenlijk zien uit te stralen. Graag of niet betekent dus heel letterlijk gezien 'of niet...' dus: dan ben ik liever alleen. En dat durven denken én daad bij woord voegen is voor mij misschien nog wel de grootste drempel geweest.
Ik denk dat ExVriendlief deze houding bij mij heeft uitgelokt. Doordat hij zich nooit kwetsbaar op heeft durven stellen, zn ballen op tafel heeft durven leggen.. fouten maken, iets niet weten... het is allemaal zó belangrijk voor hem. Altijd heb ik de sterkste heb moeten zijn, maar ging daarin veeeel te ver met 'kom nou maar, vertrouw me nou maar, ik trek je er wel door'.... Zijn houding had ook wel weer allerlei oorzaken (hechtingsproblematiek om er nog maar even een vakter tegenaan te gooien), maar iemand kán zijn eigen problemen alleen in het volle gewicht dragen. Als je dat niet doet verliest diegene de vaardigheden om het zelf te doen en degene die het overneemt verliest haar zelfrespect, want je bent hierin nooit goed genoeg (gek zeg, want dan kún je ook niet zijn).
En toen was het cirkeltje rond bij ons.
'Als je doet wat je wilt doen heeft echt niemand het recht om daar commentaar op te hebben'... De kern ligt erin 'als je doet wat je wilt doen'..... Daar achter komen is het moeilijkste wat er is en dat zal iets zijn waar ik mn leven lang mee zal moeten worstelen vrees ik.
Het is denk ik hetgeen waar ieder mens mee worstelt.. op wat voor punten neem je zelf de touwtjes in handen en op welke punten vertrouw je ze toe aan iemand anders....
Het is de kunst hier een middenweg in te vinden.
kGa nu nog even weer slapen:)
Nieuwe inzichten, en ik wil ze graag nog even met jullie delen.
Ik heb me (eindelijk) gerealiseerd wat termen als 'de eer aan jezelf houden', je poot stijf houden, take it or leave it, betekenen. Ik heb het aan den lijve moeten ondervinden voordat ik begreep wat die termen werkelijk betekenen en wat ze voor gevolg hebben.
Had ik het maar veel eerder gedaan. Of in elk geval; vanaf nu ga ik dat doen.
Tussen twee vuren staan; mn ouders & Vriend.... terwijl ik eigenlijk gewoon had moeten doen wat IK wilde, zonder schuldgevoel naar hen toe. Maar schuldgevoel/krampachtigheid betekent eigenlijk al dat je niet helemaal doet wat je zelf wilt, maar dat je aan het schipperen bent. Tussen wie wat of waarom doet er niet eens toe, het gaat erom dat het niet 100% is wat je zelf zou willen, maar dat je iets aan het bewijzen bent. De enige aan wie je iets MAG bewijzen ben je zelf.
Ik was altijd zó bang dat als ik iemand niet begreep of andersom dat je dan uit elkaar groeit en elkaar niet weer terug vindt. Er vertrouwen in hebben dat dat niet zo is is het allerbelangrijkste. Natuurlijk zijn er essensiële dingen waarbij je wél op 1 lijn moet zitten en van elkaar moet begrijpen waarom. Maar; het moeilijke van het hele verhaal is dan; op welke punten en wat wil je zelf? Wat zíjn nou die dingen waarbij je voet bij stuk wilt houden?
Je verliest je zelfrespect als je altijd mee gaat, als alles ter discussie staat, als overal compromissen op gemaakt kunnen worden, als je mensen áltijd wilt begrijpen. En hierin gaan lopen 'leuren'... Je verliest echt jezelf erin.
Ik dacht altijd dat het een of ander stom machtspelletje was, waar uiteindelijk iedereen bij verliest. Net als 'hard to get' spelen. En ik vond 'aan elkaar gewaagd zijn' altijd zó verschrikkelijk belangrijk. Dat is het ook, maar niet als dat betekent dat je tegen iemand moet opboksen. En dat is het bij ons de laatste jaren wel verworden.
Achteraf kan ik al niet eens meer bedenken op wat voor letterlijke punten ik dan mn poot stijf had moeten houden.. Het is gewoon een algehele grondhouding ofzo denk ik.. 'joh, graag of niet'.. dat moet ik eigenlijk zien uit te stralen. Graag of niet betekent dus heel letterlijk gezien 'of niet...' dus: dan ben ik liever alleen. En dat durven denken én daad bij woord voegen is voor mij misschien nog wel de grootste drempel geweest.
Ik denk dat ExVriendlief deze houding bij mij heeft uitgelokt. Doordat hij zich nooit kwetsbaar op heeft durven stellen, zn ballen op tafel heeft durven leggen.. fouten maken, iets niet weten... het is allemaal zó belangrijk voor hem. Altijd heb ik de sterkste heb moeten zijn, maar ging daarin veeeel te ver met 'kom nou maar, vertrouw me nou maar, ik trek je er wel door'.... Zijn houding had ook wel weer allerlei oorzaken (hechtingsproblematiek om er nog maar even een vakter tegenaan te gooien), maar iemand kán zijn eigen problemen alleen in het volle gewicht dragen. Als je dat niet doet verliest diegene de vaardigheden om het zelf te doen en degene die het overneemt verliest haar zelfrespect, want je bent hierin nooit goed genoeg (gek zeg, want dan kún je ook niet zijn).
En toen was het cirkeltje rond bij ons.
'Als je doet wat je wilt doen heeft echt niemand het recht om daar commentaar op te hebben'... De kern ligt erin 'als je doet wat je wilt doen'..... Daar achter komen is het moeilijkste wat er is en dat zal iets zijn waar ik mn leven lang mee zal moeten worstelen vrees ik.
Het is denk ik hetgeen waar ieder mens mee worstelt.. op wat voor punten neem je zelf de touwtjes in handen en op welke punten vertrouw je ze toe aan iemand anders....
Het is de kunst hier een middenweg in te vinden.
kGa nu nog even weer slapen:)
zaterdag 6 juni 2009 om 10:01
Nieuwsgierigmeisje, ik had het ook al op een ander topic gezegd, maar het boek Leven in je Leven is echt fantastisch! Als ik jouw verhaal lees, is er sprake van een patroon, en dit boek kan je helpen dit patroon te doorbreken. Ik ben er net in begonnen en het is echt goed. En nee ik heb er geen aandelen in... succes en slaap nog even lekker...
zaterdag 6 juni 2009 om 10:33
Zomaar een observatie van een meelezer:
Ik vind dit een indrukwekkend topic. Inzichten en wake up calls.
Nieuwsgierigmeisje: vergeet je niet tussen al je analyses en groeiprocessen (waarvoor hulde overigens) door het dagelijkse leven te omarmen? Kopje thee met een vriendin. Leuk boek lezen. Gewoon, daarom. Omdat het aangenaam is.
Soms is de werkelijkheid ook verrassend onbelast. (Heb ik ook geen aangeboren talent voor hoor, maar geloof er wel in. En op zijn minst ontspannend voor jou en je vrienden ).
Succes.
Ik vind dit een indrukwekkend topic. Inzichten en wake up calls.
Nieuwsgierigmeisje: vergeet je niet tussen al je analyses en groeiprocessen (waarvoor hulde overigens) door het dagelijkse leven te omarmen? Kopje thee met een vriendin. Leuk boek lezen. Gewoon, daarom. Omdat het aangenaam is.
Soms is de werkelijkheid ook verrassend onbelast. (Heb ik ook geen aangeboren talent voor hoor, maar geloof er wel in. En op zijn minst ontspannend voor jou en je vrienden ).
Succes.
zaterdag 6 juni 2009 om 11:06
quote:nieuwsgierigmeisje schreef op 06 juni 2009 @ 06:54:
Hallo allemaal,
Nieuwe inzichten, en ik wil ze graag nog even met jullie delen.
Ik heb me (eindelijk) gerealiseerd wat termen als 'de eer aan jezelf houden', je poot stijf houden, take it or leave it, betekenen. Ik heb het aan den lijve moeten ondervinden voordat ik begreep wat die termen werkelijk betekenen en wat ze voor gevolg hebben.
Had ik het maar veel eerder gedaan. Of in elk geval; vanaf nu ga ik dat doen.
Tussen twee vuren staan; mn ouders & Vriend.... terwijl ik eigenlijk gewoon had moeten doen wat IK wilde, zonder schuldgevoel naar hen toe. Maar schuldgevoel/krampachtigheid betekent eigenlijk al dat je niet helemaal doet wat je zelf wilt, maar dat je aan het schipperen bent. Tussen wie wat of waarom doet er niet eens toe, het gaat erom dat het niet 100% is wat je zelf zou willen, maar dat je iets aan het bewijzen bent. De enige aan wie je iets MAG bewijzen ben je zelf.
Ik was altijd zó bang dat als ik iemand niet begreep of andersom dat je dan uit elkaar groeit en elkaar niet weer terug vindt. Er vertrouwen in hebben dat dat niet zo is is het allerbelangrijkste. Natuurlijk zijn er essensiële dingen waarbij je wél op 1 lijn moet zitten en van elkaar moet begrijpen waarom. Maar; het moeilijke van het hele verhaal is dan; op welke punten en wat wil je zelf? Wat zíjn nou die dingen waarbij je voet bij stuk wilt houden?
Je verliest je zelfrespect als je altijd mee gaat, als alles ter discussie staat, als overal compromissen op gemaakt kunnen worden, als je mensen áltijd wilt begrijpen. En hierin gaan lopen 'leuren'... Je verliest echt jezelf erin.
Ik dacht altijd dat het een of ander stom machtspelletje was, waar uiteindelijk iedereen bij verliest. Net als 'hard to get' spelen. En ik vond 'aan elkaar gewaagd zijn' altijd zó verschrikkelijk belangrijk. Dat is het ook, maar niet als dat betekent dat je tegen iemand moet opboksen. En dat is het bij ons de laatste jaren wel verworden.
Achteraf kan ik al niet eens meer bedenken op wat voor letterlijke punten ik dan mn poot stijf had moeten houden.. Het is gewoon een algehele grondhouding ofzo denk ik.. 'joh, graag of niet'.. dat moet ik eigenlijk zien uit te stralen. Graag of niet betekent dus heel letterlijk gezien 'of niet...' dus: dan ben ik liever alleen. En dat durven denken én daad bij woord voegen is voor mij misschien nog wel de grootste drempel geweest.
Ik denk dat ExVriendlief deze houding bij mij heeft uitgelokt. Doordat hij zich nooit kwetsbaar op heeft durven stellen, zn ballen op tafel heeft durven leggen.. fouten maken, iets niet weten... het is allemaal zó belangrijk voor hem. Altijd heb ik de sterkste heb moeten zijn, maar ging daarin veeeel te ver met 'kom nou maar, vertrouw me nou maar, ik trek je er wel door'.... Zijn houding had ook wel weer allerlei oorzaken (hechtingsproblematiek om er nog maar even een vakter tegenaan te gooien), maar iemand kán zijn eigen problemen alleen in het volle gewicht dragen. Als je dat niet doet verliest diegene de vaardigheden om het zelf te doen en degene die het overneemt verliest haar zelfrespect, want je bent hierin nooit goed genoeg (gek zeg, want dan kún je ook niet zijn).
En toen was het cirkeltje rond bij ons.
'Als je doet wat je wilt doen heeft echt niemand het recht om daar commentaar op te hebben'... De kern ligt erin 'als je doet wat je wilt doen'..... Daar achter komen is het moeilijkste wat er is en dat zal iets zijn waar ik mn leven lang mee zal moeten worstelen vrees ik.
Het is denk ik hetgeen waar ieder mens mee worstelt.. op wat voor punten neem je zelf de touwtjes in handen en op welke punten vertrouw je ze toe aan iemand anders....
Het is de kunst hier een middenweg in te vinden.
kGa nu nog even weer slapen:)Jouw ex heeft jouw houding uitgelokt? Hou toch op...
Hallo allemaal,
Nieuwe inzichten, en ik wil ze graag nog even met jullie delen.
Ik heb me (eindelijk) gerealiseerd wat termen als 'de eer aan jezelf houden', je poot stijf houden, take it or leave it, betekenen. Ik heb het aan den lijve moeten ondervinden voordat ik begreep wat die termen werkelijk betekenen en wat ze voor gevolg hebben.
Had ik het maar veel eerder gedaan. Of in elk geval; vanaf nu ga ik dat doen.
Tussen twee vuren staan; mn ouders & Vriend.... terwijl ik eigenlijk gewoon had moeten doen wat IK wilde, zonder schuldgevoel naar hen toe. Maar schuldgevoel/krampachtigheid betekent eigenlijk al dat je niet helemaal doet wat je zelf wilt, maar dat je aan het schipperen bent. Tussen wie wat of waarom doet er niet eens toe, het gaat erom dat het niet 100% is wat je zelf zou willen, maar dat je iets aan het bewijzen bent. De enige aan wie je iets MAG bewijzen ben je zelf.
Ik was altijd zó bang dat als ik iemand niet begreep of andersom dat je dan uit elkaar groeit en elkaar niet weer terug vindt. Er vertrouwen in hebben dat dat niet zo is is het allerbelangrijkste. Natuurlijk zijn er essensiële dingen waarbij je wél op 1 lijn moet zitten en van elkaar moet begrijpen waarom. Maar; het moeilijke van het hele verhaal is dan; op welke punten en wat wil je zelf? Wat zíjn nou die dingen waarbij je voet bij stuk wilt houden?
Je verliest je zelfrespect als je altijd mee gaat, als alles ter discussie staat, als overal compromissen op gemaakt kunnen worden, als je mensen áltijd wilt begrijpen. En hierin gaan lopen 'leuren'... Je verliest echt jezelf erin.
Ik dacht altijd dat het een of ander stom machtspelletje was, waar uiteindelijk iedereen bij verliest. Net als 'hard to get' spelen. En ik vond 'aan elkaar gewaagd zijn' altijd zó verschrikkelijk belangrijk. Dat is het ook, maar niet als dat betekent dat je tegen iemand moet opboksen. En dat is het bij ons de laatste jaren wel verworden.
Achteraf kan ik al niet eens meer bedenken op wat voor letterlijke punten ik dan mn poot stijf had moeten houden.. Het is gewoon een algehele grondhouding ofzo denk ik.. 'joh, graag of niet'.. dat moet ik eigenlijk zien uit te stralen. Graag of niet betekent dus heel letterlijk gezien 'of niet...' dus: dan ben ik liever alleen. En dat durven denken én daad bij woord voegen is voor mij misschien nog wel de grootste drempel geweest.
Ik denk dat ExVriendlief deze houding bij mij heeft uitgelokt. Doordat hij zich nooit kwetsbaar op heeft durven stellen, zn ballen op tafel heeft durven leggen.. fouten maken, iets niet weten... het is allemaal zó belangrijk voor hem. Altijd heb ik de sterkste heb moeten zijn, maar ging daarin veeeel te ver met 'kom nou maar, vertrouw me nou maar, ik trek je er wel door'.... Zijn houding had ook wel weer allerlei oorzaken (hechtingsproblematiek om er nog maar even een vakter tegenaan te gooien), maar iemand kán zijn eigen problemen alleen in het volle gewicht dragen. Als je dat niet doet verliest diegene de vaardigheden om het zelf te doen en degene die het overneemt verliest haar zelfrespect, want je bent hierin nooit goed genoeg (gek zeg, want dan kún je ook niet zijn).
En toen was het cirkeltje rond bij ons.
'Als je doet wat je wilt doen heeft echt niemand het recht om daar commentaar op te hebben'... De kern ligt erin 'als je doet wat je wilt doen'..... Daar achter komen is het moeilijkste wat er is en dat zal iets zijn waar ik mn leven lang mee zal moeten worstelen vrees ik.
Het is denk ik hetgeen waar ieder mens mee worstelt.. op wat voor punten neem je zelf de touwtjes in handen en op welke punten vertrouw je ze toe aan iemand anders....
Het is de kunst hier een middenweg in te vinden.
kGa nu nog even weer slapen:)Jouw ex heeft jouw houding uitgelokt? Hou toch op...
zaterdag 6 juni 2009 om 12:31
quote:nieuwsgierigmeisje schreef op 02 juni 2009 @ 18:03:
Da's inderdaad wel een goeie tip. Ik weet wel een aantal mensen aan wie ik dat in elk geval wel zou kunnen vragen. Alleen is het eigenlijk niet eerlijk, want daarmee leg ik de verantwoordelijkheid bij hen neer. Maar kan in elk geval aangeven dat ik me bewust ben van mn eigen gedrag en dat ze me er dus op aan kunnen spreken.
Jammer dat jullie beide een vriendschap hierdoor zijn kwijtgeraakt..!
En ja, waarom doe je het dan wel.. da's wel een lastige. Ik heb (en dan even heel persoonlijk, dus niet te hard affakkelen a.u.b.) in mijn beleving een groot hart en veel liefde en steun te geven. Bovendien heb/had ik zelf nog niet veel ellende meegemaakt, een mooie jeugd gehad en ben/was ik zelf gelukkig. Ik ervaar het daarom eigenlijk min of meer als mijn missie om anderen hierin te delen... Ik zie nu zelf de ironie daar ook wel van in.
Het is dus geen kwestie van denken de wijsheid in pacht te hebben.. hoewel ik natuurlijk wel overtuigd ben van mijn inzichten, anders zou ik ze niet uitdragen. Maar misschien is t dat ook wel net; dat ik me wil bewijzen in die overtuigingen, omdat het het enige is/lijkt te zijn waar ik goed in ben...
Interessant.
Misschien heeft iemand hierboven het al gezegd (heb niet alles doorgelezen) maar: zie je dat je hier in dezelfde 'redders'-kronkel schiet?
Anderen zijn er altijd verantwoordelijk voor om hun eigen grenzen aan te geven, het is niet jouw verantwoorlijkheid om maar van hen aan te voelen wat voor hen te ver gaat en wat niet.
Natuurlijk is het handig en bevorderlijk voor de vriendschap als je hun grens meestal zonder expliciet te vragen in de pijling hebt, maar als je van jezelf weet dat je die grens niet goed aanvoelt is het vervolgens jouw verantwoordelijkheid om bij hen te checken of je te ver gaat.
En nee daar belast je iemand niet mee. Daarmee neem je iemand serieus en behandel je diegene gewoon als gelijkwaardig en volwassen.
Da's inderdaad wel een goeie tip. Ik weet wel een aantal mensen aan wie ik dat in elk geval wel zou kunnen vragen. Alleen is het eigenlijk niet eerlijk, want daarmee leg ik de verantwoordelijkheid bij hen neer. Maar kan in elk geval aangeven dat ik me bewust ben van mn eigen gedrag en dat ze me er dus op aan kunnen spreken.
Jammer dat jullie beide een vriendschap hierdoor zijn kwijtgeraakt..!
En ja, waarom doe je het dan wel.. da's wel een lastige. Ik heb (en dan even heel persoonlijk, dus niet te hard affakkelen a.u.b.) in mijn beleving een groot hart en veel liefde en steun te geven. Bovendien heb/had ik zelf nog niet veel ellende meegemaakt, een mooie jeugd gehad en ben/was ik zelf gelukkig. Ik ervaar het daarom eigenlijk min of meer als mijn missie om anderen hierin te delen... Ik zie nu zelf de ironie daar ook wel van in.
Het is dus geen kwestie van denken de wijsheid in pacht te hebben.. hoewel ik natuurlijk wel overtuigd ben van mijn inzichten, anders zou ik ze niet uitdragen. Maar misschien is t dat ook wel net; dat ik me wil bewijzen in die overtuigingen, omdat het het enige is/lijkt te zijn waar ik goed in ben...
Interessant.
Misschien heeft iemand hierboven het al gezegd (heb niet alles doorgelezen) maar: zie je dat je hier in dezelfde 'redders'-kronkel schiet?
Anderen zijn er altijd verantwoordelijk voor om hun eigen grenzen aan te geven, het is niet jouw verantwoorlijkheid om maar van hen aan te voelen wat voor hen te ver gaat en wat niet.
Natuurlijk is het handig en bevorderlijk voor de vriendschap als je hun grens meestal zonder expliciet te vragen in de pijling hebt, maar als je van jezelf weet dat je die grens niet goed aanvoelt is het vervolgens jouw verantwoordelijkheid om bij hen te checken of je te ver gaat.
En nee daar belast je iemand niet mee. Daarmee neem je iemand serieus en behandel je diegene gewoon als gelijkwaardig en volwassen.
zaterdag 6 juni 2009 om 12:40
quote:nieuwsgierigmeisje schreef op 02 juni 2009 @ 18:03: En ja, waarom doe je het dan wel.. da's wel een lastige. Ik heb (en dan even heel persoonlijk, dus niet te hard affakkelen a.u.b.) in mijn beleving een groot hart en veel liefde en steun te geven. Bovendien heb/had ik zelf nog niet veel ellende meegemaakt, een mooie jeugd gehad en ben/was ik zelf gelukkig. Ik ervaar het daarom eigenlijk min of meer als mijn missie om anderen hierin te delen... Ik zie nu zelf de ironie daar ook wel van in.
Het is dus geen kwestie van denken de wijsheid in pacht te hebben.. hoewel ik natuurlijk wel overtuigd ben van mijn inzichten, anders zou ik ze niet uitdragen. Maar misschien is t dat ook wel net; dat ik me wil bewijzen in die overtuigingen, omdat het het enige is/lijkt te zijn waar ik goed in ben...
Interessant. Interessant? Haha, mooi rationaliserend stopwoordje (gebruik ik zelf ook hoor, dus voel je alsjeblieft niet aangevallen). Niet interessant, gewoon naar, lijkt me, zowel voor jou als voor die anderen. En zeker goed dat je ermee bezig bent dus.
Als je zelf nog niet zoveel hebt meegemaakt, een erg gelukkige jeugd hebt gehad etc, lijkt me dat trouwens bij uitstek een reden om te twijfelen aan het nut van je adviezen aan vrienden die echt goed in de shit hebben gezeten of nog steeds zitten. Je mist dan denk ik toch vaak de ervaring om vanuit je hart, zonder aangeleerde therapeutische technieken en andere psycho-frutsels, echt wat zinnigs te zeggen. (en nee het gaat er niet om dat je alleen wat zinnigs kunt zeggen als je zelf precies hetzelfde hebt meegemaakt, maar meer om ervaring met 'uit de rottigheid komen' in algemene zin.) Vriendschappelijke steun bieden, aandacht, soms een schouder om op te huilen, dat is in zichzelf al onbetaalbaar, waarom hou je het daar niet gewoon bij?
Het is dus geen kwestie van denken de wijsheid in pacht te hebben.. hoewel ik natuurlijk wel overtuigd ben van mijn inzichten, anders zou ik ze niet uitdragen. Maar misschien is t dat ook wel net; dat ik me wil bewijzen in die overtuigingen, omdat het het enige is/lijkt te zijn waar ik goed in ben...
Interessant. Interessant? Haha, mooi rationaliserend stopwoordje (gebruik ik zelf ook hoor, dus voel je alsjeblieft niet aangevallen). Niet interessant, gewoon naar, lijkt me, zowel voor jou als voor die anderen. En zeker goed dat je ermee bezig bent dus.
Als je zelf nog niet zoveel hebt meegemaakt, een erg gelukkige jeugd hebt gehad etc, lijkt me dat trouwens bij uitstek een reden om te twijfelen aan het nut van je adviezen aan vrienden die echt goed in de shit hebben gezeten of nog steeds zitten. Je mist dan denk ik toch vaak de ervaring om vanuit je hart, zonder aangeleerde therapeutische technieken en andere psycho-frutsels, echt wat zinnigs te zeggen. (en nee het gaat er niet om dat je alleen wat zinnigs kunt zeggen als je zelf precies hetzelfde hebt meegemaakt, maar meer om ervaring met 'uit de rottigheid komen' in algemene zin.) Vriendschappelijke steun bieden, aandacht, soms een schouder om op te huilen, dat is in zichzelf al onbetaalbaar, waarom hou je het daar niet gewoon bij?
zaterdag 6 juni 2009 om 12:52
quote:alieke schreef op 03 juni 2009 @ 16:30:
Het valt me op dat je veel in "GGZ-hulpverlenerstaal" praat...
Grenzen stellen,
Mijn allergie.
Coping.
Kwetsbaarheid.
Misschien moet je proberen je werk meer je werk te laten (dáár wordt je waarschijnlijk geacht in dit soort termen te denken en te analyseren) en dat in je privé-leven los te laten?En waarschijnlijk weet je ook wel dat je, als je je op je werk hetzelfde zou opstellen, echt een hele slechte hulpverlener zou zijn... Zie ook die redderdriehoek die hierboven al werd gequote. Dus waarschijnlijk (hopelijk?) kun je het wel, die afstand bewaren tot andermans problemen. Nu nog in je persoonlijk leven, waar je je waarschijnlijk kwetsbaarder voelt omdat je er daar naar verlangt dat mensen echt van je houden, of op z'n minst mogen...
Het valt me op dat je veel in "GGZ-hulpverlenerstaal" praat...
Grenzen stellen,
Mijn allergie.
Coping.
Kwetsbaarheid.
Misschien moet je proberen je werk meer je werk te laten (dáár wordt je waarschijnlijk geacht in dit soort termen te denken en te analyseren) en dat in je privé-leven los te laten?En waarschijnlijk weet je ook wel dat je, als je je op je werk hetzelfde zou opstellen, echt een hele slechte hulpverlener zou zijn... Zie ook die redderdriehoek die hierboven al werd gequote. Dus waarschijnlijk (hopelijk?) kun je het wel, die afstand bewaren tot andermans problemen. Nu nog in je persoonlijk leven, waar je je waarschijnlijk kwetsbaarder voelt omdat je er daar naar verlangt dat mensen echt van je houden, of op z'n minst mogen...
zaterdag 6 juni 2009 om 13:20
zaterdag 6 juni 2009 om 13:40
En bedankt. Misschien lees je dan niet goed. Want ik schreef echt nog wel een aantal dingen die ik nog niet eerder zag staan. En van de adviezen die je eerder beaamde sla je er ook direct weer een hoop in de wind in je lange post hierboven, dus zelfs al viel ik in herhaling dan kon het wellicht niet eens kwaad...
Maar goed, als je al genoeg denkstof hebt, prima.
Maar goed, als je al genoeg denkstof hebt, prima.
zaterdag 6 juni 2009 om 15:21
NM: no shit, hoe VOEL je je nu eigenlijk? Na al deze feedback?
Bang?
Boos?
Blij?
Bedroefd?
Doodmoe?
Je kent ze wel... die B's...
Kun je überhaupt nog wat voelen na al dat gerationaliseer?
Heb je geen zin om eens onbedaarlijk een potje te gaan janken? Met veel uithalen en snot enzo? En daarna gewoon opstaan, slikken, een scheet laten en weer doorgaan. Zoals iedereen.
Dat vraag ik me echt af. Ben alleen wat bang voor het antwoord...
Bang?
Boos?
Blij?
Bedroefd?
Doodmoe?
Je kent ze wel... die B's...
Kun je überhaupt nog wat voelen na al dat gerationaliseer?
Heb je geen zin om eens onbedaarlijk een potje te gaan janken? Met veel uithalen en snot enzo? En daarna gewoon opstaan, slikken, een scheet laten en weer doorgaan. Zoals iedereen.
Dat vraag ik me echt af. Ben alleen wat bang voor het antwoord...
zaterdag 6 juni 2009 om 15:58
Houdt het dan nooit op?!
Dat is vooral wat ik voel.
- ik rationaliseer om mn gevoel te onderdrukken, I know... het verlies van mn vriend doet veel pijn.
- voel me teleurgesteld; was er trots op dat ik zo ver gekomen was, maar blijkbaar is het nooit genoeg.
- dat toont aan dat ik er zelf ook nog lang niet klaar mee ben, anders kon ik het nu wel naast me neerleggen, na de laatste feedback...
Wou dat ik zowel mn verstand en mn gevoel af en toe kon uitschakelen:P
Dat is vooral wat ik voel.
- ik rationaliseer om mn gevoel te onderdrukken, I know... het verlies van mn vriend doet veel pijn.
- voel me teleurgesteld; was er trots op dat ik zo ver gekomen was, maar blijkbaar is het nooit genoeg.
- dat toont aan dat ik er zelf ook nog lang niet klaar mee ben, anders kon ik het nu wel naast me neerleggen, na de laatste feedback...
Wou dat ik zowel mn verstand en mn gevoel af en toe kon uitschakelen:P