Telefoon verbergen

quote:cocomel schreef op 12 juli 2009 @ 11:48:

Nee Misschicken, dat weet ik, maar ik hoop gewoon dat ik er naast zit. Wat zou jij doen? Kan er wel met hem over gaan praten, maar dan komt er toch weer wat tussen. Denk dat ik niet meer ga aankaarten dat ik wil praten, maar dat ik er hem gewoon een keer mee overval, want dit schiet niet op zo.Wat ik zou doen? Ik was bij dat eerste gejank al weggelopen.

Hoezo kondig je aan dat je wil praten. Als jullie samen zijn kan je toch gewoon beginnen met het gesprek. Daar hoef je toch geen datum en tijd voor te prikken?

Niet gecharmeerd? Een 25 jarige vent zit te janken en stiekum te doen omdat jij zijn inbox wilt zien...... *MISTHOORN*

Natuurlijk gaat hij liever naar de film dan met jou te praten, want waarschijnlijk denkt hij dan: komt ze weer met haar gezeik.





Zijn jullie nooit een keer gewoon samen thuis? Eten jullie nooit samen? Dan ga je praten, niet als iemand voorstelt naar de film te gaan.

Ik zou het dus zelf niet tof vinden als iemand in mijn telefoon wilde kijken. Ik bewaar er vanalles in en da's niet voor iedereen, ook niet voor mijn man. Gaan janken zou ik niet doen.



Vrienden...sja, ik ben een rare vogel denk ik maar ik vind het meteen enorm intiem worden als m'n nieuwe vlam meteen vrienden ontmoet die alles van me weten. Ouders: helemaal! Ik ben iemand die moeite heeft met intimiteit op dat vlak en erg de boot afhoudt. Ik bedenk me nu weleens vriendjes naar een feestje te hebben meegenomen of uit eten gaan met een bevriend stel, maar dat is het wel.



Vraag gewoon waarom je z'n vrienden niet hebt ontmoet. Waarom 'ie zo spastisch doet. En dat het niet om vertrouwen gaat, maar om hoe je verder moet, of je na 10 jaar nog steeds geen vrienden hebt gezien ofzo. Gewoon, duidelijkheid.

quote:Chardonnay schreef op 12 juli 2009 @ 11:59:

Ik weet niet of je normaal bent. Ik weet wel dat als je zo onzeker en achterdochtig bent, je waarschijnlijk helemaal niet toe bent aan een relatie. In ieder geval niet aan deze relatie.

Zo eensch met Char.

Als je zo van streek raakt over een ex die misschien in zijn telefoon staat is het misschien een goed idee om eens met jezelf aan de slag te gaan.

Want ongeacht of het nou waar of niet waar is wat je denkt te zien.

Het begint allemaal met het niet vertrouwen op jezelf.



WANT....als je vertrouwd op jezelf (dus ook op je alarmbellen) durf je daar ook naar te luisteren.



Wat ik zou doen?

Geen gesprek aankondigen,maar gewoon een gesprek beginnen



Maar als ik na een half jaar zijn vrienden nog niet heb ontmoet en er nog meer vaagheden zijn mag hij van mij een ander vriendinnetje zoeken.



Ik en namelijk veels te leuk en mij wil je dus wel degelijk als je vriendinnetje voorstellen.

Hmmm......ja wat Digi dus zegt kan natuurlijk ook

Kijk in mijn telefoon komt ook niemand, net als in mijn agenda



Maar ik ben een stuik makkelijker met vrienden (ouders ook weer wat minder snel trouwen)



Dus net wat Digi, ik en de rest ook zegt....gewoon een open communicatie

dat was ook mijn eerste reactie: gewoon praten joh! als je in de trein zit, aan het eten bent samen, als je je tanden aan het poetsen bent! in bed ligt.



je hebt het volgens mij in je gedachten zo hoog op laten lopen, dat je inderdaad niet meer weet hoe je moet beginnen...



helaas zie ik dat de basis van vertrouwen er niet echt is in jullie relatie...



waar dat aan ligt is voor mij niet echt duidelijk...

Ik praat ook wel eens als ik mijn tanden aan het poetsen ben Bugaa. Maar mijn vriend zegt dan altijd dat ie er geen flikker van kan verstaan Dus TO, misschien niet tijdens het poetsen van je tanden praten.

quote:Chardonnay schreef op 12 juli 2009 @ 12:14:

Ik praat ook wel eens als ik mijn tanden aan het poetsen ben Bugaa. Maar mijn vriend zegt dan altijd dat ie er geen flikker van kan verstaan Dus TO, misschien niet tijdens het poetsen van je tanden praten.



Zegt de mijne dus ook...mannen gebruiken dus dezelfde smoes.



*Hoezo, ik ben toch duidelijk met een tandenborstel in mijn mond?*

quote:cocomel schreef op 12 juli 2009 @ 10:39:

Hoi dames,

Een tijdje geleden is er iets voorgevallen tussen mij en mijn vriend. Lange tijd heb ik er niet meer aan gedacht, maar gister kwam het ineens weer terug in mijn gedachten, en opnieuw zit ik hier heel erg mee. Ik wil even vragen aan jullie wat jullie ervan vinden, en, of jullie advies hebben.



Destijds zaten ik en mijn vriendje in de trein. Hij liet mij een smsje lezen van een collega en toen ie dat smsje afsloot dacht ik in zijn inbox ook de naam van zijn ex te bespeuren. Ik vroeg erna en hij ontkende. Ik vroeg vervolgens of ik dan misschien de inhoud van zijn inbox mocht zien. Nou oké die mocht ik zien, maar met heel veel gedoe zat ie, met de telefoon uit mijn gezichtsveld gekeerd, in zijn inbox te werken. Dus ik dacht: jaja, je bent nu zeker van alles aan het wissen.. En dus vroeg ik hem of ik dan niet even zijn telefoon mocht vasthouden. En toen begon meneer zich aan te stellen. Uiteindelijk zat ie te janken(!) en hebben we het er niet meer over gehad. 's Avonds vertelde ik hem over de telefoon dat ik er toch wel heel erg mee zat. Hij biechtte toen 'eerlijk' op dat er wel twee smsjes van zijn ex instonden, maar dat dat totaal geen 'lading' had. Vervolgens heb ik me er maar bij neer gelegd. Hij zou me nu nog zjn inbox kunnen laten zien, maar ik zou het toch nooit vertrouwen, immers zou hij alles de hele tijd kunnen wissen..



Eigenlijk zit dit me best hoog. Het is iets dat niet echt 'opgelost' kan worden, maar ik vertrouw het gewoon niet helemaal.

Ik hou echt heel veel van mijn vriend , en wil het echt niet uitmaken ofzo , maar soms heb ik het gevoel dat er iets niet klopt. Zo beschreef ik ook in mijn vorige topic dat zijn hyves helemaal afgesloten is (geen fotootje van mij, ik kan hem niet krabbelen)

Wat vinden jullie hiervan? Moet ik me er bij neer leggen, of hebben jullie dé manier om de bevestiging te krijgen dat er helemaal niks aan de hand is? Of hebben jullie er een hele andere kijk op? Ik ben erg benieuwd naar jullie reacties, alvast bedankt.



Naar mijn idee ben jij nog niet toe aan een relatie, als je jezelf willens en wetens laat bedonderen, dingen accepteert waar je je niet goed bij voelt en in een 'relatie' blijft hangen waarbij je je zorgen maakt/ongelukkig voelt, kun je (naar mijn idee) beter eerst aan jezelf werken. Zodat je er klaar voor bent om voor iets echt leuks te gaan, iets waarmee je jezelf niet tekort doet en mensen in je leven te hebben die ook echt iets toevoegen.



Hij liegt (nu al) tegen je, en daar ben je je bewust van. Je hoeft dat niet te accepteren. Maar als je dat wel accepteert (wat je doet) moet je er ook niet over piepen.



Het lijkt er sterk op dat hij je buiten je leven wil houden. Wat vind je daar precies aantrekkelijk aan? Het is een ander verhaal als jullie net een paar weken aan het daten zijn. Dan vind ik het weer logisch dat hij niet zijn hele leven meteen voor je opengooit. Dan hoeft hij ook helemaal geen verklaring aan je af te leggen over contact met ex/andere vrouwen. Dan is het niet raar dat jij nog niet bent voorgesteld aan zijn vrienden.



Ziet hij jullie als stel? Hebben jullie in zijn ogen ook een relatie, of staan jullie hier verschillend in. Als jullie wel een relatie hebben in zijn ogen zou hij je juist wel voor willen stellen aan zijn vrienden, is het vreemd dat hij zijn hyves afschermt en dat hij liegt over smsjes van zijn ex.



En ergens denk ik, dat zijn ex zijn ex niet is.

Ik kan me voorstellen dat jouw aankondiging van een goed gesprek inderdaad niet gaat werken. Zullen we lekker naar de film? Nee laten we liever onze relatie eens kritisch onder de loep nemen. Ik zou ook wel weten waar ik meer zin in had.



Stel dat jullie vandaag gewoon thuis zijn. Ontbijtje eitje, dat werk. Dan zeg je: luister, ik zit hiermee. Het voelt voor mij zus-en-zo. Ik denk dit-en-dat. En dan heb je een gesprek. Daar hoef je niet de hele zondagmiddag aan op te offeren. Hoor zijn verhaal, vertel jouw verhaal en trek je conclusie. En niet wie er goed is en wie er niet goed is, want daar gaat het niet om. Zoals Chardonnay al schrijft: als jij zo onzeker wordt van deze relatie, dan past de relatie misschien niet goed bij jou op dit moment.

nou, mijn vriendje kan me goed verstaan dan... de kids ook! maar laatst was ik tegen mn nichtje aan het lullen met die borstel in mn mond, die verstond er dus geen snars van !

dacht eigenlijk dat het aan haar lag, en niet aan de tandenborstel:P

En na je laatste posting weet ik het zeker.

Er is gewoon helemaal geen vertrouwen tussen jullie alletwee.



Ga het voor jezelf nou alsjeblieft niet afzwakken met "het is savonds altijd erger"



deze relatie gaat jou zeker geen rust brengen.

Ik heb een electrische tandenborstel. Misschien verstaat mijn vriend me daarom niet:)

Volgens mij is er weinig ad hand behalve dat jullie beiden stikjaloers zijn en niet communiceren.

quote:cocomel schreef op 12 juli 2009 @ 10:46:

Ja Broedkippetje, ik heb mijn vriend al heel vaak gevraagd om eens goed te praten, maar telkens 'komt er iets tussen'.

Vanavond zie ik hem heel eventjes, maar dan zal hij wel moe zijn (is gister naar een feestje geweest en moet straks nog even werken) en dus chagerijnig, en zal het er wel weer niet van komen..



Alleen dit al, als je vriend moe is van een feest, chagrijnig en nog moet werken.... waarom spreek je dan af??? Laat hem lekker alleen chagrijnig zijn en spreek af als hij weer kan lachen joh!



En, is zijn hyves voor jou geblokkeerd? Als ik iets blokkeer voor mijn partner is het tijd voor hem om te vertrekken.



En die vrienden die jij hebt ontmoet..weten die dat jij zijn vriendin bent?

En je wordt er zelf niet een heel klein beetje moe van?

Zo'n relatie hebben??

Met andere woorden, jullie relatie is niet gelijkwaardig.