Terecht kwaad?!

Lieve viva'ers,

- Openingspost was niet echt meer up to date, heb mijn afgelopen reacties in het topic even hieronder geplakt -

''Vrijdagavond kreeg ik opeens een appje. Dat hij me niet kwijt wil, maar dat hij geen zin heeft even in een relatielabel. Hij wil even tijd voor zichzelf, ruimte. Nou zo labiel als ik ben natuurlijk gelijk hysterisch want ik kan dan gewoon niet meer rationeel denken.

Maar, hij wil me dus wel gewoon blijven zien en blijven appen. En bovendien de foto's en dergelijke gewoon laten staan. Hij zegt ook niet dat het 'definitief' is, maar dat hij ruimte en tijd nodig heeft. Hoeveel wil hij niet zeggen..maar hij heeft gewoon even geen zin meer in het gezeur.

En dan ga ik vervolgens mezelf de schuld weer geven. Want inderdaad er is veel gezeur, dus ik snap wel dat hij ruimte nodig heeft. Maar ik vind aan de andere kant ook zeker niet dat ik dit verdien. En vervolgens wil hij wel gewoon leuk afspreken en me zogenaamd niet kwijt en door blijven appen. Wat heeft het dan voor zin? Wat heeft dit hele gebeuren überhaupt voor zin? We hebben ook afgesproken geen anderen en hij zegt daar geen behoefte aan te hebben. Maar ja..

Ik ga werkelijk even kapot van binnen, gisteren moest ik werken en heb ik me de hele dag moeten inhouden om niet compleet in janken uit te barsten en 's avonds was ik bij hem, dan is het zo fijn en troost hij me en knuffelt me maar dan doet het zo'n pijn dat ik zo gek op hem ben en dat het blijkbaar niet wederzijds is. Ik zou willen dat ik rationeel was en dat ik me net zo kon gedragen als hij; alsof het me niet boeit. Dat ik het los kan laten en me niet zo afhankelijk en hysterisch zou opstellen. Maar ik verval altijd in dat patroon.

En dan probeer ik het voor mezelf te rationaliseren door me af te vragen wat er nou daadwerkelijk leuk hieraan is en aan hem. Het is niet dat we nu zoveel leuke dingen doen, we hangen vooral op de bank en dat dan twee avonden in de week. Hij heeft me nog nooit spontaan verrast of ergens mee naartoe genomen, is egoïstisch, heeft geen empathie, heeft tegen me gelogen.. , kan niets bespreken/van kritiek handelen zonder dat hij het als aanval ziet en boos op me wordt.

Ik ben van mezelf zo spontaan en gezellig, het is ook niet dat ik een gedrocht ben, aan mannelijke aandacht niet bepaald gebrek, doe een goede opleiding wat hij blijkbaar alleen als nadeel ziet en toch laat ik me zo behandelen.. ik snap er helemaal niets van.

En verdomme wat doet het pijn! Terwijl ik heel hard moet studeren vandaag. Morgen tentamen en volgende week en de concentratie is op deze manier ver te zoeken..''

''Ik heb relatieverslaving opgezocht en jeetje.. het is inderdaad heel erg herkenbaar voor me. Ik heb mezelf nu beloofd dat ik er echt mee moet stoppen. En ook besloten dat ik een gesprekje met mijn baas aanga waarbij ik aan zal geven de avond waarop ik normaal samen met hem werk niet meer te willen werken. Dat maakt het namelijk ook alleen maar erger. Ik moet zeggen dat ik nog wel met een knoop in mijn maag rondloop, maar het geeft me ook rust dat ik deze keuze nu voor mezelf gemaakt heb en ik het heb besproken met mensen in mijn omgeving.

Ik weet ook niet hoe hij zal reageren, maar daar moet ik me mentaal ook op voorbereiden. Het kan twee kanten op: 1. of hij wordt boos en ik word weer overal van beschuldigd en krijg dreigementen etc. 2. hij slaat volledig om uit 'angst' en ik krijg weer allemaal lieve dingen naar mijn hoofd en dat hij me niet kwijt wil.

In beide gevallen moet ik rationeel blijven. Is een pittige uitdaging voor me.

Overigens wat ik ook nog even aan het geheel wil toevoegen is dat hij veroordeelt is voor mishandeling van zijn ex-vriendin en dat ik voorheen, omdat hij altijd zo lief en begripvol was aan het begin, er vol in geloofde dat hij niets gedaan had. Hij heeft me nog nooit fysiek aangeraakt, maar de officier heeft hem een 'manipulatieve gewetenloze psychopaat' genoemd. Dus nog een stok achter de deur is dat ik uit eigen veiligheid hier ook uit moet blijven.

Dank jullie wel voor het lezen van al mijn drama terwijl ik allang de knoop had moeten doorhakken. Ik zal hier ook blijven updaten hoe het met me gaat, werkt toch echt als een fijne remedie en nog een stokje achter de deur!''

''Oké huidige stand van zaken:

Eerst kortaf terug gereageerd. Hij had het door, kreeg gelijk allemaal hartjes en dergelijke (voorspelbaar). Vervolgens ging het gesprek als volgt:
- Ik denk dat het goed is voor mezelf dat ik ook mijn tijd en ruimte neem
Hoe bedoel je?
- Ik wil mij niet schikken naar jou.
Oké, nou neem je tijd. Wat betekent dat voor het afspreken dan?
- Voorlopig niet
Okee.. met wie spreek je dan af?

Niet meer gereageerd. Klaar mee. Opeens voel ik me zo gesterkt, die steen op mijn maag is ook weg. Er komen ook allemaal dingen naar boven, besef ik me wat er nu eigenlijk leuk was aan de relatie (eigenlijk niets). Waarschijnlijk ga ik het nog wel momenten zwaar krijgen als ik 's nachts in m'n bed lig of iets dergelijks, maar ik ga dit nu volhouden.''

''Klopt, ik moet ook uitkijken.
Ik zit net een beetje te googlen over narcisme. En werkelijk alles komt overeen.

- Hij wordt door iedereen gezien als een knappe charmante man (werkt in de sport), hij kan met iedereen overweg en iedereen mag hem ook. Maar hij heeft geen vrienden, slechts losse vrouwelijke contacten waar hij een tijd innig contact mee heeft om bevestiging te krijgen en dan weer aan de kant zet. Ik ben ook voor die charmes gevallen. In het begin prees hij mij de hemel in, gaf me constant aandacht, belde me vaak.

- Tot dat na verloop van tijd opeens de woede-uitbarstingen de overhand nemen. Ik mocht nergens wat van zeggen want dan kwam er een woede-uitbarsting. Hij kon nooit ergens inhoudelijk normaal over praten. Dan kwamen er dreigementen en dan moest ik maar gewoon weggaan als het me niet beviel en een ander zoeken, m'n bek houden etc. hij zei in het begin nog wel eens sorry, maar dat is ook nooit meer voorgekomen, bovendien zei hij ook 'jij bent toch de eerste die overstag gaat'. Al zijn gedrag is daarnaast altijd te wijten aan mij en ik heb hem werkelijk nooit kunnen betrappen op enige vorm van zelfreflectie. Ik heb hem nog nooit horen spreken over iets wat hij vond dat hij zelf verkeerd deed.

Ook een voorbeeldje is dat ik hem had meegenomen naar een feestje van mijn vrienden met oud en nieuw. En dat hij, toen ik een appje kreeg van een vriend, hij mij een klap in mijn gezicht heeft gegeven. Ik snap ook gewoon echt niet dat ik daar niet boos om ben geworden. Hij heeft ook nooit zijn excuses ervoor aangeboden. 'Dan had ik dat appje maar niet moeten versturen'.

- En wat ik ook lees is dat, hoe meer je uiteindelijk wil investeren en dichterbij hem wil komen, hoe meer afstand hij gaat nemen. Dat is ook exact wat er gebeurd is.

- Als ik me helemaal open/kwetsbaar opstelde dan kon hij echt ontzettend koud en afstandelijk reageren. Alsof ik van de een op de andere dag hem niets meer boeide. Dit zei hij zelf overigens ook altijd heel trots, dat hij heel koud kan zijn en dat weinig dingen hem boeien. En dat hij nooit huilt.

- Daarnaast, als hij het over de toekomst had of iets dergelijks dan kwam ik daar nooit in voor. Het had altijd allemaal betrekking op zichzelf. Nooit heeft hij het gehad over op vakantie met mij gaan, of iets met mij ondernemen. Het draaide allemaal om zijn schema etc.

Jeetje als ik dit opschrijf is het zo bizar verhelderend. Ik kan nog wel honderd dingen opnoemen. En dat juist terwijl ik als iemand wordt gezien die altijd haar woordje klaar heeft. Hij heeft me gewoon volledig weten te manipuleren. Ik baal ook gewoon van mezelf.

Het is allemaal zo geleidelijk gegaan en daarom ga je ook eerder denken dat het aan jezelf ligt, het was ten slotte eerst anders. Dus dan zal 'ik' wel echt iets verkeerds hebben gedaan.. Ik hoop zo dat ik weer snel gewoon mezelf ben en ik overga naar hem alleen maar eigenlijk haten voor wat hij me heeft aangedaan.''

''Dames, ik heb nieuw advies nodig.

Hij is er achter gekomen dat ik die avond niet meer ga werken. Resultaat is eigenlijk hysterie. En ik kreeg dan ook een berichtje met 'ik ga me nu inschrijven op alle dagen dat je werkt'

Ik ben niet bang voor hem. Ik zit op een openbare plek, dus hij kan me ook niets flikken. Maar wat wil hij hier nu mee bereiken? Moet ik hier verder nog iets mee doen?

Ik weiger echt mijn bijbaan op te geven voor hem. Hij heeft eigenlijk alleen kans om me te zien bij binnenkomst en bij het weggaan en zoals ik al zei zit ik nooit alleen. Maar wtf?''

''Toevoeging:

Ik wil dat je mij met rust laat!
- Jammer dan, dan verhuis je maar

Het is ook echt zo'n ontzettende pannenkoek dat hij mij dit appt. Vooral na zijn veroordeling die gebaseerd was op Whatsapp gesprekken.. ik ga mijn baas dit in ieder geval melden.''

Sorry dat ik geen input meer heb gegeven. Ik wist eigenlijk gewoon even niet wat ik op alle reacties moest reageren.
Ik snap dat ik ook niet ideaal ben wat betreft mijn gevoelens uiten en dat ik nogal extreem kan overkomen.

Het probleem nu echter is dat ik inmiddels een beetje begin te beseffen dat ik in een ongezonde relatie zit (want de openingspost is niet alles). Ik ben iemand die heel rationeel kan denken en heel goed anderen advies kan geven en situaties in kan schatten, maar zodra het mezelf betreft en mensen die dichtbij me staan ben ik opeens ontzettend irrationeel en kan ik erg aan mezelf twijfelen ondanks dat mijn verstand zegt dat het niet goed zit.

Hij kan namelijk de ene keer heel lief en passievol zijn tegen me, maar de andere keer ook volledig afstandelijk. Dat is al best wel frustrerend, je gaat dan erg aan jezelf twijfelen.. wat je 'nu weer' fout hebt gedaan. Een keer dacht hij (was helemaal niet zo) dat ik hem had geblokkeerd en toen heeft hij me uitgescholden voor 'vieze slet' (wel z'n excuses voor aangeboden, maar wel erg van geschrokken). Verder in een ruzie of woordenwisseling, ondanks dat het er heel erg dik bovenop ligt dat iets zijn fout is zal hij nooit zijn excuses aanbieden en weet het altijd zo te draaien dat ik de schuldige ben. Ook zal hij nooit inhoudelijk op een woordenwisseling/ruzie ingaan. Er komen dan altijd oneliners zoals 'dan zoek je toch een ander' 'doei!' 'nou dan is het toch klaar' en zulk soort dingen, ook erg vermoeiend.

Afgelopen week hadden we een woordenwisselinkje, we zouden elkaar die avond zien (enige avond die week) en dan komt er gelijk 'ik hoef je vanavond niet te zien'. Vervolgens zeg ik dat hij absurd reageert en dan krijg ik een uur later 'wil je mij wel zien dan?' 'nou we kijken wel'. Echt een rare machtspositie neemt hij op zo'n moment dan in waar ik heel erg ongemakkelijk van word en daardoor ook gewoon wil zeggen 'Nee laat nu maar' maar dan toch neemt de irrationele in mij het over die hem graag wil zien die avond..

Gisteren heb ik heel erg nieuws gekregen dat een heel dichtstaand familielid van mij ernstig ziek is en hij was aan 't werk dus ik heb hem hierover een appje gestuurd. Maar hij toont eigenlijk echt op geen enkele manier steun. Dan stuur ik een berichtje met dat ik vandaag alleen thuis ben en me rot voel en dan krijg ik alleen een berichtje met een zooitje hartjes en een 'awww liefje' verder rept hij er echter niet over en hij zal me ook niet uit zichzelf bellen om te kijken hoe het met me gaat of om het verhaal aan te horen (ik heb zelf uiteindelijk maar gevraagd of hij even tijd had om te bellen).

Vervolgens bel ik hem en leg ik het hele verhaal uit wat er aan de hand is, reageert hij overal kortaf op met 'ah lekker dan' 'ah dat is kut' en als ik dan vervolgens vraag wat er is 'ja moe en heb gewoon niet zoveel te vertellen'

Vervolgens stuur ik hem nog wat lieve berichtjes waar ik eigenlijk amper reactie op krijg en als ik dan zeg dat ik het best lastig vind dat hij nu ook nog eens zo kortaf tegen me is krijg ik, 'maar jij doet ook niet leuk' (want het ligt altijd aan mij)

Het voelt even kort samengevat alsof ik zoveel energie pomp in deze relatie, maar hij het niet serieus lijkt te nemen. Ik ben zo gek op hem, maar ik vraag me vaak af of het wel wederzijds is. Ik vind het ook gewoon jammer dat hij niet zijn ego opzij kan zetten terwijl hij weet dat ik hem nu nodig heb en dat ik in een rot situatie zit. Het lijkt hem niet te kunnen schelen. En dat stapelt nogal op..

Wat doe ik dan nog bij hem? Nou er zijn ook dagen dat we het echt ontzettend fijn hebben en er niets aan de hand is. En bovendien ben ik gewoon bang dat door alle ruzies en al het gezeur het een soort van blijvend verpest is en dat dat mijn schuld is..

Bedankt weer voor het lezen, het lukt me gewoon niet het kort en bondig te houden, haha!

'Fijn' om jullie reacties te lezen! Het is wel een wake-up call. Ik weet eigenlijk niet zo goed waarom ik er zo in blijf hangen. Wie mijn vorige topic nog kent weet wel dat ik er een handje van heb om inderdaad in iets negatiefs te blijven. Ik weet eigenlijk niet wat ik wil horen, gewoon een bevestiging misschien.. en het vooral van me afschrijven.

Het gekke is dat deze vriend ook heel veel karaktertrekken heeft van mijn ex. Hij heeft ook weer dat gebrek aan empathie wat ik jullie ook al zie noemen. In het begin van deze relatie maakte hij me zo gelukkig, we waren zo gek op elkaar.. ik hunker daar weer naar en heb er steeds geloof in dat dat wel weer goed komt als alles in rustiger vaarwater zit in ruzies en discussies en dat is dus dan ook eigenlijk waar ik aan vasthoud. Vervolgens ga ik de schuld van zijn gedrag bij mezelf leggen en het feit dat ik zo intens kan zijn in discussies en soms nogal kan zeuren. En op die manier blijf ik dan een soort van triest achter hem aan rennen. Zo voelt het althans.

Gisteravond was ik bij hem en dan is het zo fijn! Geen vuiltje aan de lucht, gewoon normale rustige gesprekken, dan kan ik hem echt wel opeten zo gek als ik dan op hem ben. En dan zodra ik weer thuis ben en het via de elektronische communicatie verder gaat lijkt het wel een heel ander persoon. Zo afstandelijk en koud. En dat maakt me dan zo onzeker en juist ook irritant.. het ging in het begin zo anders, hij belde me ook veel vaker en nu opeens niet meer. Als ik dan vraag waarom zegt hij dat er niets aan de hand is wat me nog wanhopiger maakt omdat ik toch duidelijk merk dat het heel anders gaat (en hoezo kun je dan in het echt wel leuk tegen me doen?)

Ik vind die constante ups en downs zo irritant. Hij blijft er altijd heel erg in hangen. Ik wil het gewoon normaal bespreken en uitpraten en dan klaar. Niet gelijk dat hij in de aanval schiet omdat hij zich bekritiseert voelt en vervolgens dagen, zo niet weken zich anders gaat gedragen ik ben daar gewoon klaar mee.

En dan kan ik mezelf echt wel voor m'n kop slaan. Ik ga me gewoon teveel hechten aan ('verkeerde') mensen en kan het vervolgens niet meer loslaten. Na mijn vorige vriend (van mijn vorige topic) waar ik 4 jaar iets mee heb gehad heb ik nog een andere vriend gehad (te snel na hem). Bij voorbaat vond ik die jongen al niet zo leuk (vooral niet aantrekkelijk) maar ik besloot het een kans te geven want misschien kwam het nog. Hij deed alles voor me, vond me geweldig, maakte toekomstplannen, luisterde naar me, had alles voor me over, verraste me, nooit ruzie. Hij was qua innerlijk echt de perfecte man uit de boekjes. Maar verliefd werd ik niet, dus ben ik uit die relatie gestapt. Kapot was hij ervan.

Daar uit stappen lukt me wel, maar als ik mannen tref die eigenlijk niets voor me over hebben dan blijf ik hoop houden en vasthouden. Waarom?