Relaties
alle pijlers
Terug naar NL verhuizen!?
woensdag 15 juni 2011 om 11:37
Ik heb even een nieuw account aangemaakt!
Ik heb advies nodig…
Ik woon 2 jaar in het buitenland. Gegaan voor mijn vriend, verliefd en lekker naïef het avontuur ingestapt. Na heel wat tegenslagen te hebben gehad, gaat nu alles goed! Leuk werk, net verhuisd! Met mijn vriend gaat het ook goed, geen ruzies verder!
Maar ik voel me zo leeg? Waarom verlang ik nu zo erg terug naar mijn familie? Ik begin enorm te twijfelen over onze relatie. Ik voel me zo opgesloten! Ik kan niet terug naar NL, dat voelt als falen.
Ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil.. Kan mijn gevoel ook niet echt uitleggen.
Maar ik voel me er ziek door en zo alleen!
Ik heb advies nodig…
Ik woon 2 jaar in het buitenland. Gegaan voor mijn vriend, verliefd en lekker naïef het avontuur ingestapt. Na heel wat tegenslagen te hebben gehad, gaat nu alles goed! Leuk werk, net verhuisd! Met mijn vriend gaat het ook goed, geen ruzies verder!
Maar ik voel me zo leeg? Waarom verlang ik nu zo erg terug naar mijn familie? Ik begin enorm te twijfelen over onze relatie. Ik voel me zo opgesloten! Ik kan niet terug naar NL, dat voelt als falen.
Ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil.. Kan mijn gevoel ook niet echt uitleggen.
Maar ik voel me er ziek door en zo alleen!
woensdag 15 juni 2011 om 11:44
Wat maakt dat terug gaan naar NL voelt als falen?
Vind je het sowieso overkomen als falen als je de NL grens passeert of als je je familie graag ziet?
Of verbind je teruggaan naar NL aan het verbreken van je relatie en zie je dat als falen? Dat gevoel heb ik zelf ook wel eens gehad.
Kun je niet terug naar NL zonder je relatie te verbreken?
Wat zou er anders moeten gebeuren voordat je het passeren van de NL grens/ het graag zien van je familie of het verbreken van je relatie niet meer als falen zou zien?
Vind je het sowieso overkomen als falen als je de NL grens passeert of als je je familie graag ziet?
Of verbind je teruggaan naar NL aan het verbreken van je relatie en zie je dat als falen? Dat gevoel heb ik zelf ook wel eens gehad.
Kun je niet terug naar NL zonder je relatie te verbreken?
Wat zou er anders moeten gebeuren voordat je het passeren van de NL grens/ het graag zien van je familie of het verbreken van je relatie niet meer als falen zou zien?
woensdag 15 juni 2011 om 11:45
Hallo strandschelpje, je verhaal lijkt erg op die van mijn jongere broer. Alleen is hij een jaar verder. Om de door jouw genoemde redenen is hij voorjaar 2010 een paar weken alleen naar Nederland gekomen en heeft veel gepraat met onze ouders en vrienden. Dat maakte het voor hem allemaal duidelijker. Nadien had hij richting en een soort doel. Hij wist wat hij wilde en heeft toen veel energie gestoken in het opbouwen van een sociaal netwerk in het buitenland. Nu is hij net weer 2 weken in Nederland geweest en het gaat goed met hem. Ook wat ik lees op zijn Facebook is positief. Hij is 'geland' maar dat heeft best wat moeite gekost. Misschien heb je wat aan dit verhaal. Succes!
woensdag 15 juni 2011 om 11:48
Lieverd, je faalt niet. Wat je ook kiest, je bent gegaan voor de liefde, dus het gaat niet om falen. Ik weet heel goed waar je het over hebt, ik heb dat gevoel ook heel lang gehad namelijk.. Met gevolg dat ik totaal was uitgeput van het te lang doorvechten voor iets dat niet goed was voor mij...
Misschien een idee een weekje naar Nederland te komen, om je geliefden hier te zien en even in vertrouwde omgeving te zijn? Om alles even te laten bezinken en op een rij te zetten? Je hebt het nodig lees ik! Je twijfelt nu ook over je relatie, geef jezelf de tijd om daar over na te denken. Je twijfelt namelijk niet voor niets. Ik hoop dat je kunt ontdekken waar het vandaan komt, een verhuizing is niet niks. Mogelijk heeft de twijfel niet met je vriend te maken maar door de heftige omstandigheden? Probeer daar voor jezelf duidelijkheid in te scheppen..
Sterkte en blijf lekker van je afschrijven hier als het je helpt
Liefs
Misschien een idee een weekje naar Nederland te komen, om je geliefden hier te zien en even in vertrouwde omgeving te zijn? Om alles even te laten bezinken en op een rij te zetten? Je hebt het nodig lees ik! Je twijfelt nu ook over je relatie, geef jezelf de tijd om daar over na te denken. Je twijfelt namelijk niet voor niets. Ik hoop dat je kunt ontdekken waar het vandaan komt, een verhuizing is niet niks. Mogelijk heeft de twijfel niet met je vriend te maken maar door de heftige omstandigheden? Probeer daar voor jezelf duidelijkheid in te scheppen..
Sterkte en blijf lekker van je afschrijven hier als het je helpt
Liefs
woensdag 15 juni 2011 om 11:53
Woon je ver van NL?
Ik begrijp het een klein beetje. Heb er 3 jaar in het buitenland opzitten en sta op het punt terug te keren naar NL samen met NL vriend. Ik heb me na aankomst in buitenland gelijk aangemeld bij een sportclub, om naast werkcontacten ook een ander netwerk te hebben, buiten werk en vriend om. Dat was ook erg goed voor mijn taalvaardigheid in de lokale taal. Daarnaast heb je een uitlaatklep in de vorm van sport en indien gewenst een zaterdagavondbesteding, want die meiden zag ik ook buiten sport om.
Mijn broer, in een veel verder buitenland, had meer moeite zijn eigen netwerkje op te bouwen. Hij is echter in de buurt van zijn schoonfamilie (buitenlands liefje) terechtgekomen en heeft daar wel echt support.
Woon jij in het land van je vriend? Heb je een leuke schoonfamilie of anderszins "eigen mensen" om je heen? Heb je een eigen baan? Ik kan me voorstellen dat je teruggaan naar NL ervaart als opgeven. Maar als jij het gevoel hebt dat je er alles aan hebt gedaan in te burgeren en je blijft NL missen, dan zou ik daar nog eens over nadenken. Kosten wat kost in het buitenland blijven is niet sterk maar star... Ik ben heel blij dat ik binnenkort terugga, maar ben ook blij met mijn ervaring in het buitenland!
Ik begrijp het een klein beetje. Heb er 3 jaar in het buitenland opzitten en sta op het punt terug te keren naar NL samen met NL vriend. Ik heb me na aankomst in buitenland gelijk aangemeld bij een sportclub, om naast werkcontacten ook een ander netwerk te hebben, buiten werk en vriend om. Dat was ook erg goed voor mijn taalvaardigheid in de lokale taal. Daarnaast heb je een uitlaatklep in de vorm van sport en indien gewenst een zaterdagavondbesteding, want die meiden zag ik ook buiten sport om.
Mijn broer, in een veel verder buitenland, had meer moeite zijn eigen netwerkje op te bouwen. Hij is echter in de buurt van zijn schoonfamilie (buitenlands liefje) terechtgekomen en heeft daar wel echt support.
Woon jij in het land van je vriend? Heb je een leuke schoonfamilie of anderszins "eigen mensen" om je heen? Heb je een eigen baan? Ik kan me voorstellen dat je teruggaan naar NL ervaart als opgeven. Maar als jij het gevoel hebt dat je er alles aan hebt gedaan in te burgeren en je blijft NL missen, dan zou ik daar nog eens over nadenken. Kosten wat kost in het buitenland blijven is niet sterk maar star... Ik ben heel blij dat ik binnenkort terugga, maar ben ook blij met mijn ervaring in het buitenland!
woensdag 15 juni 2011 om 11:57
@ Vl43inder: Bedankt voor je reactie. Ik kan het niet zo goed uitleggen. Is een heel raar gevoel! Ik mis mijn familie en dat groeit steeds meer. Het maakt me bang dat ik hier woon en het voelt als een soort vastzitten. Dat ik niet meer terug kan omdat ik mijn keuze gemaakt heb. In NL heb ik niet veel vrienden meer. Als ik nu terug ga heb ik het idee dat ik niet genoeg geknokt heb en dat voel als een soort falen.. Mijn vriend zou wel naar NL willen, alleen nu nog niet!
woensdag 15 juni 2011 om 12:04
woensdag 15 juni 2011 om 12:11
Bedankt alvast voor alle reacties.
Toen ik Gaia's reacties las, kwamen de tranen. Ik moet me wel inhouden zit namelijk op mijn werk haha!
Mijn vriend is heel lief en hij helpt me overal bij. Gisteravond hebben we het er over gehad en dan raakt het me zo. Hij denkt dat ik het wil opgeven maar dat is niet zo. Ik heb heel hard gewerkt om mijn vriendenkring hier op te bouwen. Tot een half jaar terug is dat redelijk gelukt. Daarna zijn de mensen waar ik echt een band mee heb opgebouwd, terug verhuisd. Nu ben ik verhuisd en voel ik me het meest verdrietig. Terwijl ik zo blij zou moeten zijn. Ik zou zo graag vriendinnen uitnodigen en voor ze koken in mijn nieuwe huis. Alleen ik heb ze niet! Sporten doe ik! En heb 2 nieuwe maatjes gevonden om te gaan sporten. Ik heb een vast contract en heel leuk werk. Ik ben alleen zo gesloten op het werk doordat ik helemaal niet lekker in mijn vel zit. Heel ver weg woon ik niet. 800 km naar NL! Maar ik mis het soms gewoon om lekker te knuffelen met mijn vader en lekker wijntjes te drinken met mijn moeder.
Ik weet dat ik nu ontzettend aan het zeuren ben en dat ik de keus zelf heb gemaakt.
Toen ik Gaia's reacties las, kwamen de tranen. Ik moet me wel inhouden zit namelijk op mijn werk haha!
Mijn vriend is heel lief en hij helpt me overal bij. Gisteravond hebben we het er over gehad en dan raakt het me zo. Hij denkt dat ik het wil opgeven maar dat is niet zo. Ik heb heel hard gewerkt om mijn vriendenkring hier op te bouwen. Tot een half jaar terug is dat redelijk gelukt. Daarna zijn de mensen waar ik echt een band mee heb opgebouwd, terug verhuisd. Nu ben ik verhuisd en voel ik me het meest verdrietig. Terwijl ik zo blij zou moeten zijn. Ik zou zo graag vriendinnen uitnodigen en voor ze koken in mijn nieuwe huis. Alleen ik heb ze niet! Sporten doe ik! En heb 2 nieuwe maatjes gevonden om te gaan sporten. Ik heb een vast contract en heel leuk werk. Ik ben alleen zo gesloten op het werk doordat ik helemaal niet lekker in mijn vel zit. Heel ver weg woon ik niet. 800 km naar NL! Maar ik mis het soms gewoon om lekker te knuffelen met mijn vader en lekker wijntjes te drinken met mijn moeder.
Ik weet dat ik nu ontzettend aan het zeuren ben en dat ik de keus zelf heb gemaakt.
woensdag 15 juni 2011 om 12:15
Graag gedaan met alle liefde! Ik ben blij dat ik iets bij je heb kunnen losmaken. Dat betekent dat je ermee bezig bent, het is goed meis laat het gewoon gebeuren. Je voelt je niet voor niets zo. Het kan inderdaad ook komen doordat je zo hard gewerkt hebt, en doordat alles goed verloopt, je nu ineens even in een soort 'rust' komt... Waardoor je de afgelopen tijd onder de loep neemt en alle heftigheid je even overvalt.. En dat vrienden weer vertrokken zijn is verdrietig, juist wanneer je mensen om je heen hebt verzameld verdwijnen die weer. Dat is waar het leven om draait, mensen komen en gaan.
Ik vind niet dat je zeurt hoor, het is heel normaal dat je mensen mist!
Kun je idd niet even een break inlassen en naar NL komen om in ieder geval je familie te zien?
Sterkte nogmaals
Ik vind niet dat je zeurt hoor, het is heel normaal dat je mensen mist!
Kun je idd niet even een break inlassen en naar NL komen om in ieder geval je familie te zien?
Sterkte nogmaals
woensdag 15 juni 2011 om 12:28
Je moet doen wat je gelukkig maakt. Als je niet gelukkig bent, maar je hebt wel de mogelijkheden om gelukkig te worden dan moet je die grijpen. Je hoeft toch niet direct permanente stappen te ondernemen? Eerst eens op vakantie naar NL. Even met familie ed. praten.
Je moet het echter ook even realistisch bekijken. In Nederland woon je ook niet altijd bij je familie om de hoek. Mijn vader woont 140 km verderop, maar die zie ik ook 1 keer per maand en soms minder. Ik kan ook niet zomaar even langswippen voor een borrel.
Je moet het echter ook even realistisch bekijken. In Nederland woon je ook niet altijd bij je familie om de hoek. Mijn vader woont 140 km verderop, maar die zie ik ook 1 keer per maand en soms minder. Ik kan ook niet zomaar even langswippen voor een borrel.
woensdag 15 juni 2011 om 12:31
Een leven leiden met zoveel keuzes te maken is sowieso al geen falen en je hart volgen is ook geen falen, niks doen met je leven en er niet bij stilstaan waar je mee bezig zijn dat is in mijn ogen falen, ik heb het idee dat je je even heel ontheemd voelt, maar dat is maar tijdelijk denk ik, heeft ook niks met je relatie werk e.d te maken, maar meer je plekje weer vinden , net een nieuwe spijkerbroek, leuk maar het zit nog niet.
Geef jezelf nog even de tijd en count your blessings.
Geef jezelf nog even de tijd en count your blessings.
