Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
donderdag 15 december 2011 om 11:57
Goed zo NewWoman!
"Misschien zijn we gewoon te goed voor ze, in alle opzichten" Kijk, dat had ik gisteravond willen tikken, maar ik was het weer kwijt. Een kennis van mij zei destijds tegen mij dat 'wij vrouwen' (we hadden het over soortgelijke er vandoorgaan gevallen) misschien wel te lief geweest waren voor onze exen.
"Misschien zijn we gewoon te goed voor ze, in alle opzichten" Kijk, dat had ik gisteravond willen tikken, maar ik was het weer kwijt. Een kennis van mij zei destijds tegen mij dat 'wij vrouwen' (we hadden het over soortgelijke er vandoorgaan gevallen) misschien wel te lief geweest waren voor onze exen.
donderdag 15 december 2011 om 12:12
Heb net bijna twee uur geskyped met dochter in buitenland. Ze weet nog van niks. Zit vol plannen voor Kerst. Normaal gesproken komt hele familie (16 man) hier voor 5-gangen kerstdiner. Zij is vol enthousiasme recepten aan het uitzoeken met allerlei luxe ingredienten. Dat diner gaat evengoed door, heb ik besloten. (Afleiding) maar vanwege de financien dus wat minder luxe. Ex is beledigd dat hij niet mag komen, dus wil (terecht) niet betalen. Dus ik moet het van de afgesproken toelage doen en de familie betaalt dit jaar gewoon mee. Maar zij weet dat allemaal niet. Het is zo vermoeiend om niet te verraden dat ex al niet meer hier woont en dus niet als gewoonlijk de bijpassende wijnen uitzoekt.
Gedurende het hele gesprek moet ik op mijn qui-vive zijn. Dat is doodvermoeiend. Dinsdag komt ze naar huis en ik moet met ex samen haar afhalen van het vliegveld. Dat betekent een aantal uren met hem in de auto en dan thuis tegen het kind vertellen wat er aan de hand is. Ik zie daar zo tegenop.
En ik weet dat het gewoon over moet zijn tussen ons en dat het voor mij waarschijnlijker ook beter is, maar het blijft zo moeilijk. Ik zou zo graag een half jaar terug gaan in de tijd. Nu ben ik weer domweg verdrietig en dat voelt zo kl*te. Ik kan maar beter boos blijven, dan kan ik het tenminste aan.
Ik probeer zo goed mogelijk van mezelf te houden, zoals jullie doen. Wil nog niet echt goed lukken.
Bedankt voor al jullie positieve verhalen en instellingen. Die helpen me wel. Ik hoop dat ik straks ook zo kan zijn voor de mensen die er onherroepelijk nog bij zullen komen. Wat is er toch veel verdriet in de wereld. Bah.
Gedurende het hele gesprek moet ik op mijn qui-vive zijn. Dat is doodvermoeiend. Dinsdag komt ze naar huis en ik moet met ex samen haar afhalen van het vliegveld. Dat betekent een aantal uren met hem in de auto en dan thuis tegen het kind vertellen wat er aan de hand is. Ik zie daar zo tegenop.
En ik weet dat het gewoon over moet zijn tussen ons en dat het voor mij waarschijnlijker ook beter is, maar het blijft zo moeilijk. Ik zou zo graag een half jaar terug gaan in de tijd. Nu ben ik weer domweg verdrietig en dat voelt zo kl*te. Ik kan maar beter boos blijven, dan kan ik het tenminste aan.
Ik probeer zo goed mogelijk van mezelf te houden, zoals jullie doen. Wil nog niet echt goed lukken.
Bedankt voor al jullie positieve verhalen en instellingen. Die helpen me wel. Ik hoop dat ik straks ook zo kan zijn voor de mensen die er onherroepelijk nog bij zullen komen. Wat is er toch veel verdriet in de wereld. Bah.
donderdag 15 december 2011 om 12:45
O Kunstje wat moeiijk moet dat voor je zijn...
Ik begrijp je beweegredenen om het je dochter nog niet te vertellen, maar dit is wel heavy voor jou hoor.
En dan dinsdag... oei, dat wordt een heel heftige dag...
Wat me opvalt in wat je schrijft is dat je zegt Ik zou zo graag een half jaar terug gaan in de tijd.
Dat kan niet, en evenmin kan je vooruit gaan in de tijd.. maar zou dat niet een betere wens zijn? Was ik maar zoveel tijd verder?
Als je een half jaar terug zou gaan, moest je hier opnieuw weer doorheen...
Snap je wat ik bedoel?
Of zit ik nu teveel te zeuren...
Ach , het is ook gewoon allemaal zo naar, ik wens je sterkte
Ik begrijp je beweegredenen om het je dochter nog niet te vertellen, maar dit is wel heavy voor jou hoor.
En dan dinsdag... oei, dat wordt een heel heftige dag...
Wat me opvalt in wat je schrijft is dat je zegt Ik zou zo graag een half jaar terug gaan in de tijd.
Dat kan niet, en evenmin kan je vooruit gaan in de tijd.. maar zou dat niet een betere wens zijn? Was ik maar zoveel tijd verder?
Als je een half jaar terug zou gaan, moest je hier opnieuw weer doorheen...
Snap je wat ik bedoel?
Of zit ik nu teveel te zeuren...
Ach , het is ook gewoon allemaal zo naar, ik wens je sterkte
donderdag 15 december 2011 om 13:02
quote:_newwoman_ schreef op 15 december 2011 @ 12:45:
OWat me opvalt in wat je schrijft is dat je zegt Ik zou zo graag een half jaar terug gaan in de tijd.
Dat kan niet, en evenmin kan je vooruit gaan in de tijd.. maar zou dat niet een betere wens zijn? Was ik maar zoveel tijd verder?
Als je een half jaar terug zou gaan, moest je hier opnieuw weer doorheen...
Snap je wat ik bedoel?
Of zit ik nu teveel te zeuren...Nee, je hebt natuurliljk helemaal gelijk en ik zit te zeuren. Eigenlijk wil ik gewoon dat het allemaal maar een boze droom is.
Maar: No use crying over spilled milk. Maar moet momenteel zo veel beslissen en doen, terwijl dat helemaal nog niet kan. Ik moet een baan zoeken, maar ik weet nog niet waar ik ga wonen, dus ook niet waar ik moet zoeken. Hangt af van hoe snel het huis verkocht wordt. Of als ik een redelijke baan vind, kan ik hier wel blijven wonen en hoef ik niet te verhuizen. Dus dat blijft allemaal maar in rondjes draaien. Ik probeer het nu maar even van me af te zetten, maar eigenlijk laat het me niet los. Je weet waarschijnlijk wel hoe dat voelt en ik was het redelijk royaal gewend en nu moet ik bij alle verdriet ook nog eens elk dubbeltje omdraaien.
OWat me opvalt in wat je schrijft is dat je zegt Ik zou zo graag een half jaar terug gaan in de tijd.
Dat kan niet, en evenmin kan je vooruit gaan in de tijd.. maar zou dat niet een betere wens zijn? Was ik maar zoveel tijd verder?
Als je een half jaar terug zou gaan, moest je hier opnieuw weer doorheen...
Snap je wat ik bedoel?
Of zit ik nu teveel te zeuren...Nee, je hebt natuurliljk helemaal gelijk en ik zit te zeuren. Eigenlijk wil ik gewoon dat het allemaal maar een boze droom is.
Maar: No use crying over spilled milk. Maar moet momenteel zo veel beslissen en doen, terwijl dat helemaal nog niet kan. Ik moet een baan zoeken, maar ik weet nog niet waar ik ga wonen, dus ook niet waar ik moet zoeken. Hangt af van hoe snel het huis verkocht wordt. Of als ik een redelijke baan vind, kan ik hier wel blijven wonen en hoef ik niet te verhuizen. Dus dat blijft allemaal maar in rondjes draaien. Ik probeer het nu maar even van me af te zetten, maar eigenlijk laat het me niet los. Je weet waarschijnlijk wel hoe dat voelt en ik was het redelijk royaal gewend en nu moet ik bij alle verdriet ook nog eens elk dubbeltje omdraaien.
donderdag 15 december 2011 om 13:52
Kunstje, je zit helemaal niet te zeuren, meid ik weet zo goed in wat voor impasse je zit.
Niet alleen emotioneel ligt alles overhoop, maar ook nog eens is de toekomst zo onzeker..
Ik had indertijd net een nieuwe baan, net alles ondertekend, en 10 dagen voor mijn eerste werkdag viel hier de bom. Ex had dat ook allemaal gestimuleerd, tja.. dat scheelde hem weer partneralimentatie... hij wist het namelijk toen al, dat ik zou worden afgeserveerd.
Werk was dus al geregeld, maar heb ook zoveel moeten regelen, huis gekocht, nog voor de scheiding rond was, maar alles moest al wel op papier in concept... En ik deed dat, want ineens was ik degene met haast, haast om helemaal finacieel en fiscaal van hem los te komen.
En haast om zo snel mogelijk daar weg te kunnen, ik kon daar niet langer meer blijven, ik ging daar kapot..
Dit huis, hier stond bij wijze van spreken mijn naam op en ik heb alles op alles gezet om het te kunnen kopen. Snap achteraf niet hoe ik het heb gedaan toen... Maar ik deed het onder het motto, "Instorten doe ik later wel"..
En ja, ook ik heb het financieel niet meer zo ruim als toen.
Maar ach.. ik redt me wel...
En jij ook wel weer op den duur... tijd tijd.. kon de klok maar een jaar vooruit gezet worden he...
Niet alleen emotioneel ligt alles overhoop, maar ook nog eens is de toekomst zo onzeker..
Ik had indertijd net een nieuwe baan, net alles ondertekend, en 10 dagen voor mijn eerste werkdag viel hier de bom. Ex had dat ook allemaal gestimuleerd, tja.. dat scheelde hem weer partneralimentatie... hij wist het namelijk toen al, dat ik zou worden afgeserveerd.
Werk was dus al geregeld, maar heb ook zoveel moeten regelen, huis gekocht, nog voor de scheiding rond was, maar alles moest al wel op papier in concept... En ik deed dat, want ineens was ik degene met haast, haast om helemaal finacieel en fiscaal van hem los te komen.
En haast om zo snel mogelijk daar weg te kunnen, ik kon daar niet langer meer blijven, ik ging daar kapot..
Dit huis, hier stond bij wijze van spreken mijn naam op en ik heb alles op alles gezet om het te kunnen kopen. Snap achteraf niet hoe ik het heb gedaan toen... Maar ik deed het onder het motto, "Instorten doe ik later wel"..
En ja, ook ik heb het financieel niet meer zo ruim als toen.
Maar ach.. ik redt me wel...
En jij ook wel weer op den duur... tijd tijd.. kon de klok maar een jaar vooruit gezet worden he...
donderdag 15 december 2011 om 14:04
Mmm, ik zou gewoon alle opties tegelijk 'doen.' Een zo goed mogelijke baan zoeken, da's 1. Tegelijkertijd kijken hoe snel je het huis kunt verkopen of evt. kopen. En zolang die zo goed mogelijke baan er niet is iets anders nemen wat in elk geval geld en afleiding en bevestiging oplevert.
Ik heb uiteindelijk ook ex na 8 maanden uitgekocht; anders zou ik een ton verliezen aan de verkoop van het huis; daar had ik veel geld van mezelf in gestopt. Het was net verbouwd en we zouden er lang van gaan genieten, van die investering... Nu heb ik in mijn eentje een duur huis... Dus ik weet waar ik voor werk...
Weet je wat mij hielp en af en toe nog helpt? De mirakelvraag. Stel dat er vannacht ineens een wonder zou gebeuren, welk wonder zou je dan willen dat er gebeurde? (En nee; 'dat ex op zijn knieën terug komt is niet het goede antwoord. Die heeft nl. al bewezen ongeschikt te zijn voor een mirakel!). Mijn antwoord tweeënhalf jaar geleden was: geld winnen, zodat ik mijn huis kan kopen en alles zo fijn en overzichtelijk mogelijk houd voor mijn kinderen. Dus daar ging ik voor.
Mijn laatste 'mirakelvraagantwoord' was dat ik zo graag wilde dat al de vijf werelden waar ik in leef (werk, familie, ander werk, thuis, school en nieuwe liefde) zoveel mogelijk bij elkaar zouden komen. En zowaar; ook dat is zo. Als ik nu met mijn ouders uit eten ga omdat ze een huwelijksjubileum hebben, is Mr X erbij én oudste zoon. Een wonder. Ik ben nu af en toe een weekend thuis met mijn kinderen óf alleen oudste zoon én Mr X. Het kan dus! Daar word ik dan weer erg gelukkig van.
Een nieuw mirakel zou zijn om met Mr X en mijn kinderen in één huis te wonen. Maar ik betwijfel of dat handig is. Mr X rookt gigantisch en de dagen dat hij er niet is zijn nét genoeg om het huis weer te luchten... Verder is het wel goed om veel aandacht voor de kinderen én tijd voor mezelf te hebben en X heeft ook Mr X-tijd nodig. Mr X zou graag huisman worden... 'Niet doen,' zegt mijn zus. "Dan krijg je daar gedoe over en doet hij misschien de hele dag niks." Ze heeft een punt, denk ik. Mr X is erg relaxt en dat is zijn positieve eigenschap en tegelijkertijd een struikelblok. Ik zou dan toch ook een ander huis willen. Maar dan moet ik toch maar weer zien of ik dit huis kwijtraak. En dat andere huis is er niet zomaar; ik weet precies wat ik dan wil. Een boerderijtje dichtbij de plaats waar ik werk en waar de kinderen op school zitten. Met buren die uit de geluidszone wonen, zodat er lekker bandjes in de schuur kunnen oefenen. Dichtbij de bus.
Elke verandering begint met een gedachte. Dus ik koester mijn plannen. Zodra ik die niet meer heb gaat er iets niet goed, denk ik.
Ik heb uiteindelijk ook ex na 8 maanden uitgekocht; anders zou ik een ton verliezen aan de verkoop van het huis; daar had ik veel geld van mezelf in gestopt. Het was net verbouwd en we zouden er lang van gaan genieten, van die investering... Nu heb ik in mijn eentje een duur huis... Dus ik weet waar ik voor werk...
Weet je wat mij hielp en af en toe nog helpt? De mirakelvraag. Stel dat er vannacht ineens een wonder zou gebeuren, welk wonder zou je dan willen dat er gebeurde? (En nee; 'dat ex op zijn knieën terug komt is niet het goede antwoord. Die heeft nl. al bewezen ongeschikt te zijn voor een mirakel!). Mijn antwoord tweeënhalf jaar geleden was: geld winnen, zodat ik mijn huis kan kopen en alles zo fijn en overzichtelijk mogelijk houd voor mijn kinderen. Dus daar ging ik voor.
Mijn laatste 'mirakelvraagantwoord' was dat ik zo graag wilde dat al de vijf werelden waar ik in leef (werk, familie, ander werk, thuis, school en nieuwe liefde) zoveel mogelijk bij elkaar zouden komen. En zowaar; ook dat is zo. Als ik nu met mijn ouders uit eten ga omdat ze een huwelijksjubileum hebben, is Mr X erbij én oudste zoon. Een wonder. Ik ben nu af en toe een weekend thuis met mijn kinderen óf alleen oudste zoon én Mr X. Het kan dus! Daar word ik dan weer erg gelukkig van.
Een nieuw mirakel zou zijn om met Mr X en mijn kinderen in één huis te wonen. Maar ik betwijfel of dat handig is. Mr X rookt gigantisch en de dagen dat hij er niet is zijn nét genoeg om het huis weer te luchten... Verder is het wel goed om veel aandacht voor de kinderen én tijd voor mezelf te hebben en X heeft ook Mr X-tijd nodig. Mr X zou graag huisman worden... 'Niet doen,' zegt mijn zus. "Dan krijg je daar gedoe over en doet hij misschien de hele dag niks." Ze heeft een punt, denk ik. Mr X is erg relaxt en dat is zijn positieve eigenschap en tegelijkertijd een struikelblok. Ik zou dan toch ook een ander huis willen. Maar dan moet ik toch maar weer zien of ik dit huis kwijtraak. En dat andere huis is er niet zomaar; ik weet precies wat ik dan wil. Een boerderijtje dichtbij de plaats waar ik werk en waar de kinderen op school zitten. Met buren die uit de geluidszone wonen, zodat er lekker bandjes in de schuur kunnen oefenen. Dichtbij de bus.
Elke verandering begint met een gedachte. Dus ik koester mijn plannen. Zodra ik die niet meer heb gaat er iets niet goed, denk ik.
donderdag 15 december 2011 om 14:09
Graag gedaan Kunstje.
Je moet het zelf doen, maar je hoeft het niet alleen te doen.
Nu lig jij in de ijskoude donkere poel, maar we staan allemaal langs de kant om je aan te moedigen. We kunnen het niet voor je doen, je moet iedere slag voorwaarts zelf maken..
Maar geloof me, je zwemt er doorheen, straks zit je koud en doorweekt weer op de kant..
Wij (Gianna, Freemind, ik en nog vele anderen) zijn daar ook geweest. Maar nu zijn we opgedroogd, lekere warme kleren aan en een kop warme choco in de hand.. En we hebben weer plezier.
Die warme kleren en de choco staan voor je klaar hoor....
Maar je moet eerst nog een stuk zwemmen..
En wij staan rijen dik aan de kant om jou (en de rest ook, want het is weer druk in die verrekte poel..) aan te moedigen. Wij konden het, jullie ook!
Je moet het zelf doen, maar je hoeft het niet alleen te doen.
Nu lig jij in de ijskoude donkere poel, maar we staan allemaal langs de kant om je aan te moedigen. We kunnen het niet voor je doen, je moet iedere slag voorwaarts zelf maken..
Maar geloof me, je zwemt er doorheen, straks zit je koud en doorweekt weer op de kant..
Wij (Gianna, Freemind, ik en nog vele anderen) zijn daar ook geweest. Maar nu zijn we opgedroogd, lekere warme kleren aan en een kop warme choco in de hand.. En we hebben weer plezier.
Die warme kleren en de choco staan voor je klaar hoor....
Maar je moet eerst nog een stuk zwemmen..
En wij staan rijen dik aan de kant om jou (en de rest ook, want het is weer druk in die verrekte poel..) aan te moedigen. Wij konden het, jullie ook!
donderdag 15 december 2011 om 19:33
Allalone, je bent er altijd voor iedereen, maar hou gaat het nu met jou. Volgens mij ga jij ook met grote stappen vooruit.
Vanavond nog telefonisch met ex gesproken over ophalen dochter. Is toch weer lastig en tranen komen dan. Nu komt hij maandagavond na werk (hier in de buurt) hier eten en een paar uur slapen. Ik denk dat ik die avond maar vrijwilligerswerk inplan. Zoveel uur met hem doorbrengen trek ik niet.Want midden in de nacht moeten we vertrekken. Ik weet nog niet hoe ik dat ga doorstaan. Ik heb zoals altijd de neiging om flink uit te pakken met het eten, zodat hij me zal missen. Hoe debiel kan ik zijn? Dus het wordt gewoon erwtensoep of zo iets.
Vanavond nog telefonisch met ex gesproken over ophalen dochter. Is toch weer lastig en tranen komen dan. Nu komt hij maandagavond na werk (hier in de buurt) hier eten en een paar uur slapen. Ik denk dat ik die avond maar vrijwilligerswerk inplan. Zoveel uur met hem doorbrengen trek ik niet.Want midden in de nacht moeten we vertrekken. Ik weet nog niet hoe ik dat ga doorstaan. Ik heb zoals altijd de neiging om flink uit te pakken met het eten, zodat hij me zal missen. Hoe debiel kan ik zijn? Dus het wordt gewoon erwtensoep of zo iets.
donderdag 15 december 2011 om 19:38
** Je hebt gelijk, we zijn gewoon beter af zonder onze exen! Ik vind het in ieder geval een stuk makkelijk om zónder hem gelukkig te zijn, dan toen ik nog met hem was. **
Ik heb dat gevoel nu ook...in deze afgelopen 5 maanden heb ik mezelf veel beter leren kennen en ook ik hou nu velen malen meer van mezelf dan in mijn relatie. Ik hoef alleen rekening te houden met mij (en dochter ofcourse), maar het maakt mij daardoor gelukkiger.
Mooie berichten zijn er geplaatst!
Weet ook dat dit ergens goed voor is; en ik zie wat het is....Je bent zelf het belangrijkste. Pas wanneer je jezelf voorop stelt dan kan je echt gelukkig worden. Harde manier om het te leren, maar het is bij mij wel nodig geweest.
Ik heb dat gevoel nu ook...in deze afgelopen 5 maanden heb ik mezelf veel beter leren kennen en ook ik hou nu velen malen meer van mezelf dan in mijn relatie. Ik hoef alleen rekening te houden met mij (en dochter ofcourse), maar het maakt mij daardoor gelukkiger.
Mooie berichten zijn er geplaatst!
Weet ook dat dit ergens goed voor is; en ik zie wat het is....Je bent zelf het belangrijkste. Pas wanneer je jezelf voorop stelt dan kan je echt gelukkig worden. Harde manier om het te leren, maar het is bij mij wel nodig geweest.
donderdag 15 december 2011 om 19:56
Tijd geleden dat ik hier wat gepost heb. Ik lees wel steeds mee. Dat laatste (jezelf voorop stellen, dan pas kun je echt gelukkig worden etc.) snap ik ergens wel maar toch ook weer niet. Hoe zien jullie dat dan in een relatie? Je kunt jezelf toch niet altijd voorop stellen? Waarom is het zo dat je gelukkiger bent in je eentje dan met hem, je ex? Was het dan toch zo dat de relatie dan niet goed zat? Gewoon maar wat hersenspinsels hoor. Ik zie heel goed wat er bij ons niet goed zat. Maar toch vind ik het moeilijk om een toekomstperspectief te zien in mijn eentje. Ik vind het zo ontzettend ongezellig en eenzaam in mijn eentje, zelfs als ik het gezin ben met mijn zoontje. Vakanties, weekenden, feesten, verjaardagen, dat alles steeds maar in mijn eentje met zoontje....ik word er niet vrolijk van. Het idee dat er niemand naast je staat, die samen met jou in het leven staat.
Ik heb zelf nog steeds wel verdriet maar merk steeds beter dat het nu ander verdriet is, er is voornamelijk nog verdriet om het gezin dat er niet meer is, ik voel eigenlijk vooral verdriet om mijn zoontje. Dat wat had kunnen zijn. Ik ben zo'n gezinsmens. Zat net te denken aan vorig jaar; toen gingen we bijna op vakantie als gezinnetje. En hoewel die vakantie echt niet leuk was, waren we toen nog wel een gezin. Zoontje achterin auto en op weg. Zo zorgeloos voor hem. Wij zaten toen al diep in de problemen maar mijn zoontje was zorgeloos. En dat is nu echt veranderd. Hij heeft er zichtbaar last van. Gedragsproblemen, weer onzindelijk (niet willen poepen, ook niet in de luier), onhandelbaar, slecht slapen. Ik vind het zó erg....
Ik heb zelf nog steeds wel verdriet maar merk steeds beter dat het nu ander verdriet is, er is voornamelijk nog verdriet om het gezin dat er niet meer is, ik voel eigenlijk vooral verdriet om mijn zoontje. Dat wat had kunnen zijn. Ik ben zo'n gezinsmens. Zat net te denken aan vorig jaar; toen gingen we bijna op vakantie als gezinnetje. En hoewel die vakantie echt niet leuk was, waren we toen nog wel een gezin. Zoontje achterin auto en op weg. Zo zorgeloos voor hem. Wij zaten toen al diep in de problemen maar mijn zoontje was zorgeloos. En dat is nu echt veranderd. Hij heeft er zichtbaar last van. Gedragsproblemen, weer onzindelijk (niet willen poepen, ook niet in de luier), onhandelbaar, slecht slapen. Ik vind het zó erg....
donderdag 15 december 2011 om 20:32
Tasha, het is bij mij meer zo dat ik in onze relatie van 16 jaar mezelf behoorlijk heb weggecijferd. Dat zag ik toen niet en het voelde zelfs goed en/of gewoon. Nu ik er alleen voor sta (en natuurlijk ben ik niet blij om alleen te zijn...ik mis ook echt iemand) zie ik in dat ik nu aan mezelf mag en zelfs moet denken. Dat maakt het dat ik mij gelukkiger voel en helemaal na het laatste jaar dat het niet lekker zat in de relatie. Ik zie het meer als 'reset'. Met mijn neus op de feiten gedrukt en de les geleerd en weer vooruit proberen te denken. Maar ik zal mijzelf niet zo snel meer wegcijferen / verliezen. Het is absoluut niet dat ik nu het gelukkigst ben van mijn hele leven....no way...maar snap voor mezelf meer wat belangrijk is.
Ik schrijf dit nu wel heel stoer op, maar ik zit ook nog regelmatig in een dip. Maar ben hier wel achtergekomen.
Ik schrijf dit nu wel heel stoer op, maar ik zit ook nog regelmatig in een dip. Maar ben hier wel achtergekomen.
donderdag 15 december 2011 om 20:35
@Kunstje...ja, ik maak stappen..ik ben sterker geworden...'t is precies zoals NewWoman zegt 10 stappen vooruit en dan weer 7 terug....Waar ik nög steeds veel moeite mee heb is het stukje houden van....dit wil nog maar niet zomaar ff weggaan..helaas....en zo af en toe....wil ik nog steeds kruipend naar hem terug...terwijl ik mij er heel erg goed van bewust ben dat het dat niet meer gaat worden...
Ik heb mij een beetje gestort op mijn werk, geeft mij een hele fijne afleiding
Sis en Tas
Ik heb mij een beetje gestort op mijn werk, geeft mij een hele fijne afleiding
Sis en Tas
donderdag 15 december 2011 om 20:51
Kunstje, je gaat met ex samen dochter ophalen vertel je..
Maar waarom doe je dat?
Hoe moeilijk maak je het jezelf hiermee..
Je moet niet alleen de heenweg alleen met hem dat hele stuk samen rijden, je moet de terugweg ook nog 'gezellig' doen?
Kan je dat wel? Is dat niet een onmogelijke opgave?
Want als je haar ziet moet je dan niet vreselijk huilen?
Lukt het je om zo lang dat toneelstukje op te voeren?
Gaat het je lukken om 'gewoon ' te doen zonder dat zij iets merkt... ik geloof dat ik het niet zou kunnen in jouw situatie.
Kan hij haar niet alleen ophalen en dan meteen naar jou doorrijden?
Ik bedoel, hij is al weg bij jou, en als jullie thuis komen moet er gepraat worden en gaat hij uiteindelijk toch ook weer weg..
Wanneer komt die omslag?
Ik weet het ook niet hoor, maar ik probeer me dat voor te stellen, hoe dat zal gaan. Als ik me nog voor de geest haal wat een emltioneel wrak ik was toen...
Ach ik weet ook niet wat wijsheid is hoor, ik probeer een beetje mee te denken..
Maar waarom doe je dat?
Hoe moeilijk maak je het jezelf hiermee..
Je moet niet alleen de heenweg alleen met hem dat hele stuk samen rijden, je moet de terugweg ook nog 'gezellig' doen?
Kan je dat wel? Is dat niet een onmogelijke opgave?
Want als je haar ziet moet je dan niet vreselijk huilen?
Lukt het je om zo lang dat toneelstukje op te voeren?
Gaat het je lukken om 'gewoon ' te doen zonder dat zij iets merkt... ik geloof dat ik het niet zou kunnen in jouw situatie.
Kan hij haar niet alleen ophalen en dan meteen naar jou doorrijden?
Ik bedoel, hij is al weg bij jou, en als jullie thuis komen moet er gepraat worden en gaat hij uiteindelijk toch ook weer weg..
Wanneer komt die omslag?
Ik weet het ook niet hoor, maar ik probeer me dat voor te stellen, hoe dat zal gaan. Als ik me nog voor de geest haal wat een emltioneel wrak ik was toen...
Ach ik weet ook niet wat wijsheid is hoor, ik probeer een beetje mee te denken..
donderdag 15 december 2011 om 21:10
@All, dat houden van dat is ook niet zomaar over, dat moet slijten..
Ik ken mijn ex al vanaf mijn 12e, we zaten 13 jaar in dezelfde vriendengroep, ik kon altijd al heel erg goed met hem opschieten, eigenlijk was ik al vanaf dag 1 dat ik hem ontmoette verliefd op hem, en achteraf, hij ook op mij..
Maar de liefde zat bij mij vele malen dieper dan bij hem. En ik hou nog steeds van hem, hij ook van mij, dat weet ik en dat verteld hij mij ook. Maar niet meer op die manier zegt hij, hij vind me nog steeds een geweldige vrouw, en wil het liefst goede vrienden met me zijn, dingen met me bespreken. Momenteel gaat dat wel aardig goed, en hebben we goede gesprekken (vnml over de kinderen uiteraard, de rest laat ik achterwege, zinloos) , met een welgemeende knuffel als afscheid.. Dat kan inmiddels wel weer.
Maar zij.... haar kan ik niet zien, en ik zie haar ook nooit, zij blijft een angel in mijn vel, en zolang zij buiten mijn gezichtsveld blijft lukt het aardig... En hoe langer dat mij lukt hoe minder gif die angel geeft. Misschien kan ik dat gifpompende ding ooit zelf uit mijn huid trekken, maar nu lukt me dat nog niet...
Als ik die angel nu maar aanraak stroomt de haat/het gif weer door mijn lijf, ik laat 'm dus maar opdrogen, niet aanzitten, niet over praten, en op een dag kan ik mezelf hopelijk bevrijden..
Ik heb geprobeerd hem helemaal uit mijn geheugen te wissen, maar dat kan niet, daarmee zou ik meer dan de helft van mijn eigen leven ook uit moeten wissen, daarmee zou ik mezelf ook ontkennen, snap je wat ik bedoel? Iedere herinnering, iedere vakantie,allemaal met hem...
Ik kan hem helemaal niet wissen, en dat maakt het vele malen moeilijker.
Degenen die kinderen hebben met ex, tja, je kan er niet omheen dat je nog contact hebt en dat maakt het zo moeilijk, daardoor wordt het zo'n tergend langzaam proces dat je een lange adem moet hebben..
En dan nog het verdiret van de kinderen, hoe zij er mee om moeten leren gaan, met iets waar ze niets over te zeggen hebben.
Niemand vroeg hen wat ze er van vinden, ze worden voor onvoldongen feiten gesteld.. Deal er maar mee!
En zo kom je er langzaam achter dat een scheiding vergelijkbaar is met een steen die je in het water gooit, de kringen, de gevolgen gaan alle kanten op en de daadwerkelijke plons heeft een vele malen grotere uitwerking, niet alleen jij en je ex en de kinderen, alles en iedereen er omheen wordt ook geraakt...
Dus ik wacht rustig af tot het water weer stil is, en aan de buitenkant van de kringen heb ik mijn leven alweer opgepakt..
(god, ik kan wel teksten voor Marco Borsato gaan schrijven haha)
Ik ken mijn ex al vanaf mijn 12e, we zaten 13 jaar in dezelfde vriendengroep, ik kon altijd al heel erg goed met hem opschieten, eigenlijk was ik al vanaf dag 1 dat ik hem ontmoette verliefd op hem, en achteraf, hij ook op mij..
Maar de liefde zat bij mij vele malen dieper dan bij hem. En ik hou nog steeds van hem, hij ook van mij, dat weet ik en dat verteld hij mij ook. Maar niet meer op die manier zegt hij, hij vind me nog steeds een geweldige vrouw, en wil het liefst goede vrienden met me zijn, dingen met me bespreken. Momenteel gaat dat wel aardig goed, en hebben we goede gesprekken (vnml over de kinderen uiteraard, de rest laat ik achterwege, zinloos) , met een welgemeende knuffel als afscheid.. Dat kan inmiddels wel weer.
Maar zij.... haar kan ik niet zien, en ik zie haar ook nooit, zij blijft een angel in mijn vel, en zolang zij buiten mijn gezichtsveld blijft lukt het aardig... En hoe langer dat mij lukt hoe minder gif die angel geeft. Misschien kan ik dat gifpompende ding ooit zelf uit mijn huid trekken, maar nu lukt me dat nog niet...
Als ik die angel nu maar aanraak stroomt de haat/het gif weer door mijn lijf, ik laat 'm dus maar opdrogen, niet aanzitten, niet over praten, en op een dag kan ik mezelf hopelijk bevrijden..
Ik heb geprobeerd hem helemaal uit mijn geheugen te wissen, maar dat kan niet, daarmee zou ik meer dan de helft van mijn eigen leven ook uit moeten wissen, daarmee zou ik mezelf ook ontkennen, snap je wat ik bedoel? Iedere herinnering, iedere vakantie,allemaal met hem...
Ik kan hem helemaal niet wissen, en dat maakt het vele malen moeilijker.
Degenen die kinderen hebben met ex, tja, je kan er niet omheen dat je nog contact hebt en dat maakt het zo moeilijk, daardoor wordt het zo'n tergend langzaam proces dat je een lange adem moet hebben..
En dan nog het verdiret van de kinderen, hoe zij er mee om moeten leren gaan, met iets waar ze niets over te zeggen hebben.
Niemand vroeg hen wat ze er van vinden, ze worden voor onvoldongen feiten gesteld.. Deal er maar mee!
En zo kom je er langzaam achter dat een scheiding vergelijkbaar is met een steen die je in het water gooit, de kringen, de gevolgen gaan alle kanten op en de daadwerkelijke plons heeft een vele malen grotere uitwerking, niet alleen jij en je ex en de kinderen, alles en iedereen er omheen wordt ook geraakt...
Dus ik wacht rustig af tot het water weer stil is, en aan de buitenkant van de kringen heb ik mijn leven alweer opgepakt..
(god, ik kan wel teksten voor Marco Borsato gaan schrijven haha)
donderdag 15 december 2011 om 22:03
@ newwoman: Ja, ik begrijp je zeker heel erg goed...ook hier herkenning bij het stukje houden van..ja..wij houden nog van elkaar..alleen van zijn kant ook niet meer genoeg. Maar voel wel , als we contact hebben, de diepe verbondenheid tussen ons, ex geeft dat ook aan.
Ik wil hem een behoorlijke tijd niet meer zien...pure zelfverdediging..dat wat ik van hem wil horen..krijg ik simpelweg niet meer te horen..
..dank je wel weer....
Ik wil hem een behoorlijke tijd niet meer zien...pure zelfverdediging..dat wat ik van hem wil horen..krijg ik simpelweg niet meer te horen..
..dank je wel weer....
donderdag 15 december 2011 om 23:38
quote:_newwoman_ schreef op 15 december 2011 @ 20:51:
Kunstje, je gaat met ex samen dochter ophalen vertel je..
Maar waarom doe je dat?
Hoe moeilijk maak je het jezelf hiermee..
Je moet niet alleen de heenweg alleen met hem dat hele stuk samen rijden, je moet de terugweg ook nog 'gezellig' doen?
Kan je dat wel? Is dat niet een onmogelijke opgave?
Want als je haar ziet moet je dan niet vreselijk huilen?
Lukt het je om zo lang dat toneelstukje op te voeren?
Gaat het je lukken om 'gewoon ' te doen zonder dat zij iets merkt... ik geloof dat ik het niet zou kunnen in jouw situatie.
Kan hij haar niet alleen ophalen en dan meteen naar jou doorrijden?
Ik bedoel, hij is al weg bij jou, en als jullie thuis komen moet er gepraat worden en gaat hij uiteindelijk toch ook weer weg..
Wanneer komt die omslag?
Ik weet het ook niet hoor, maar ik probeer me dat voor te stellen, hoe dat zal gaan. Als ik me nog voor de geest haal wat een emltioneel wrak ik was toen...
Ach ik weet ook niet wat wijsheid is hoor, ik probeer een beetje mee te denken..
Lief dat je meedenkt, maar ik vind een vliegveld nu niet echt de plek om haar het nieuws te vertellen. Ze heeft dan een 22-urige vlucht achter de rug. En om haar daar zo koud op het dak te vallen met dit nieuws vind ik te hard. Ik heb nu al 2,5 maand toneel gespeeld dus dat moet een paar uur langer ook nog wel lukken. Verder hoop ik dat als ik emotioneel word, zij dat in eerste instantie ziet als tranen van vreugde dat ze weer terug is.
Zeker zie ik er tegenop, maar ik denk wel dat ik het kan doorstaan (voor haar). Haar terugkomst en alle verhalen zulllen al overschaduwd worden door het slechte nieuws. Ik weet ook niet wat wijsheid is. Ik weet wel dat ze ontzettend van streek zal zijn als ik er niet bij ben op het vliegveld. En als hij het haar verteld en ik er niet kan zijn om haar op te vangen, weet ik niet hoe dat gaat lopen. Mijn ex is momenteel zo hard als steen en heeft geen enkel oog voor de gevoelens van de mensen die hij kwetst.
Ik houd jullie op de hoogte!
Kunstje, je gaat met ex samen dochter ophalen vertel je..
Maar waarom doe je dat?
Hoe moeilijk maak je het jezelf hiermee..
Je moet niet alleen de heenweg alleen met hem dat hele stuk samen rijden, je moet de terugweg ook nog 'gezellig' doen?
Kan je dat wel? Is dat niet een onmogelijke opgave?
Want als je haar ziet moet je dan niet vreselijk huilen?
Lukt het je om zo lang dat toneelstukje op te voeren?
Gaat het je lukken om 'gewoon ' te doen zonder dat zij iets merkt... ik geloof dat ik het niet zou kunnen in jouw situatie.
Kan hij haar niet alleen ophalen en dan meteen naar jou doorrijden?
Ik bedoel, hij is al weg bij jou, en als jullie thuis komen moet er gepraat worden en gaat hij uiteindelijk toch ook weer weg..
Wanneer komt die omslag?
Ik weet het ook niet hoor, maar ik probeer me dat voor te stellen, hoe dat zal gaan. Als ik me nog voor de geest haal wat een emltioneel wrak ik was toen...
Ach ik weet ook niet wat wijsheid is hoor, ik probeer een beetje mee te denken..
Lief dat je meedenkt, maar ik vind een vliegveld nu niet echt de plek om haar het nieuws te vertellen. Ze heeft dan een 22-urige vlucht achter de rug. En om haar daar zo koud op het dak te vallen met dit nieuws vind ik te hard. Ik heb nu al 2,5 maand toneel gespeeld dus dat moet een paar uur langer ook nog wel lukken. Verder hoop ik dat als ik emotioneel word, zij dat in eerste instantie ziet als tranen van vreugde dat ze weer terug is.
Zeker zie ik er tegenop, maar ik denk wel dat ik het kan doorstaan (voor haar). Haar terugkomst en alle verhalen zulllen al overschaduwd worden door het slechte nieuws. Ik weet ook niet wat wijsheid is. Ik weet wel dat ze ontzettend van streek zal zijn als ik er niet bij ben op het vliegveld. En als hij het haar verteld en ik er niet kan zijn om haar op te vangen, weet ik niet hoe dat gaat lopen. Mijn ex is momenteel zo hard als steen en heeft geen enkel oog voor de gevoelens van de mensen die hij kwetst.
Ik houd jullie op de hoogte!
donderdag 15 december 2011 om 23:51
Kunstje ik bedoelde ook zeker niet dat je jullie het meteen op het vliegveld zouden moeten vertellen.
Alleen kan ik me zo voorstellen dat ze het meteen merkt en voelt dat er iets helemaal scheef zit tussen haar vader en moeder, en dat ze door zal vragen, maar misschien zie ik wel beren op de weg nu.
Als jij denkt dat dit de beste manier is moet je dat gewoon doen, het lijkt me alleen zo ontzettend zwaar voor jou om het zo te doen, aan de andere kant begrijp ik als moeder maar al te goed dat je mee gaat om haar op te halen en da je je ex daar niet alleen heen laat gaan, ik wens je alle sterkte.
Alleen kan ik me zo voorstellen dat ze het meteen merkt en voelt dat er iets helemaal scheef zit tussen haar vader en moeder, en dat ze door zal vragen, maar misschien zie ik wel beren op de weg nu.
Als jij denkt dat dit de beste manier is moet je dat gewoon doen, het lijkt me alleen zo ontzettend zwaar voor jou om het zo te doen, aan de andere kant begrijp ik als moeder maar al te goed dat je mee gaat om haar op te halen en da je je ex daar niet alleen heen laat gaan, ik wens je alle sterkte.
donderdag 15 december 2011 om 23:51
quote:sisselalova schreef op 15 december 2011 @ 20:32:
Tasha, het is bij mij meer zo dat ik in onze relatie van 16 jaar mezelf behoorlijk heb weggecijferd. Dat zag ik toen niet en het voelde zelfs goed en/of gewoon. Nu ik er alleen voor sta (en natuurlijk ben ik niet blij om alleen te zijn...ik mis ook echt iemand) zie ik in dat ik nu aan mezelf mag en zelfs moet denken. Dat maakt het dat ik mij gelukkiger voel en helemaal na het laatste jaar dat het niet lekker zat in de relatie. Ik zie het meer als 'reset'. Met mijn neus op de feiten gedrukt en de les geleerd en weer vooruit proberen te denken. Maar ik zal mijzelf niet zo snel meer wegcijferen / verliezen. Het is absoluut niet dat ik nu het gelukkigst ben van mijn hele leven....no way...maar snap voor mezelf meer wat belangrijk is.
Ik schrijf dit nu wel heel stoer op, maar ik zit ook nog regelmatig in een dip. Maar ben hier wel achtergekomen.Dat is precies wat ik 27 jaar gedaan heb. Ik begin hoe langer hoe meer er achter te komen dat ik mezelf onderweg ben kwijtgeraakt. Ik cijferde mezelf weg en ex is super kritisch en egoistisch (zie ik nu pas echt) en drukte me hoe langer hoe meer in een hoek. Ik was er zelf bij en heb het zelf laten gebeuren, maar feit is wel dat ik op een gegeven moment ongelukkig was en dacht dat ik waardeloos was. Dit hele gebeuren heeft me aan het denken gezet en ik kom er steeds meer achter dat een heleboel mensen mij wel aardig vinden en bewondering hebben voor het feit dat ik altijd alleen zat met de kids en er toch nog heel veel vrijwilligerswerk naast deed. Dus eigenlijk dat ik wel de moeite waard ben. Iedereen heeft er het volste vertrouwen in dat ik het alleen "makkelijk" ga redden, dat ik ex niet nodig heb en dat geeft mij momenteel het zelfvertrouwen om door te gaan.
Tasha, het is bij mij meer zo dat ik in onze relatie van 16 jaar mezelf behoorlijk heb weggecijferd. Dat zag ik toen niet en het voelde zelfs goed en/of gewoon. Nu ik er alleen voor sta (en natuurlijk ben ik niet blij om alleen te zijn...ik mis ook echt iemand) zie ik in dat ik nu aan mezelf mag en zelfs moet denken. Dat maakt het dat ik mij gelukkiger voel en helemaal na het laatste jaar dat het niet lekker zat in de relatie. Ik zie het meer als 'reset'. Met mijn neus op de feiten gedrukt en de les geleerd en weer vooruit proberen te denken. Maar ik zal mijzelf niet zo snel meer wegcijferen / verliezen. Het is absoluut niet dat ik nu het gelukkigst ben van mijn hele leven....no way...maar snap voor mezelf meer wat belangrijk is.
Ik schrijf dit nu wel heel stoer op, maar ik zit ook nog regelmatig in een dip. Maar ben hier wel achtergekomen.Dat is precies wat ik 27 jaar gedaan heb. Ik begin hoe langer hoe meer er achter te komen dat ik mezelf onderweg ben kwijtgeraakt. Ik cijferde mezelf weg en ex is super kritisch en egoistisch (zie ik nu pas echt) en drukte me hoe langer hoe meer in een hoek. Ik was er zelf bij en heb het zelf laten gebeuren, maar feit is wel dat ik op een gegeven moment ongelukkig was en dacht dat ik waardeloos was. Dit hele gebeuren heeft me aan het denken gezet en ik kom er steeds meer achter dat een heleboel mensen mij wel aardig vinden en bewondering hebben voor het feit dat ik altijd alleen zat met de kids en er toch nog heel veel vrijwilligerswerk naast deed. Dus eigenlijk dat ik wel de moeite waard ben. Iedereen heeft er het volste vertrouwen in dat ik het alleen "makkelijk" ga redden, dat ik ex niet nodig heb en dat geeft mij momenteel het zelfvertrouwen om door te gaan.