Twijfel, commitment? Misschien herkenning?

Denk je niet dat het tijd wordt om dit eens met een goede therapeut uit te gaan zoeken? Ik vermoed dat je daar meer aan hebt dan aan een forum...het zou zonde zijn als je je vriend wegjaagt.

Was ook mijn gedachte. Therapie! Je hebt zelf al een goede analyse gemaakt van het probleem. Nu moet je dit in praktijk gaan brengen. Een goede therapeut kan je hierbij beter helpen dan reacties op een forum.

herken hier het gedrag van mijn ex (sinds afgelopen zaterdag) in.



zei dat hij zich bewust was van het feit dat hij waarschijnlijk nooit meer een vrouw zoals ik zou tegenkomen, dat het niet aan zijn gevoelens voor mij ligt maar begrijpt niet waarom hij niet voor mij kan gaan.



huilde toen we afscheid namen. want je begrijpt dat ik hier niet op ga wachten. heeft 7 maanden geduurd en is voor mij nu genoeg.



vind het heel vervelend voor je, zou ook niet weten hoe je hier mee om moet gaan. lijkt me knap lastig. succes ermee.

Ik heb tot mijn 28e alleen maar relaties gehad die max. rond een jaar duurde. Relaties waar ik vaak al eerder niet zo heel blij meer mee was. Ik vond het ook niet perse heel nodig om te settelen, was niet altijd trouw, was ook nog niet uitgeraasd en dacht dat het wel nooit zou komen, die lange relatie. Ik dacht niet eens dat ik dat kon, kreeg het al benauwd bij het idee.



En toen kwam ik mijn huidige man tegen. We zijn 15 jaar samen, nooit meer aan groener gras gedacht.

Heel herkenbaar , jij schrijft neer waar ik een hele tijd geleden ook mee worstelde...

Ja, dit is gewoon bindingsangst. Dat heb ik ook.



Er is niks aan te doen denk ik, ook therapie helpt niet. Ik denk ook wel ( zoals bij Lolapalouza) eens: als ik de echte juiste mr Right maar tegen kom, maar ja da's nog steeds niet gebeurd.

ik herken er ook wel wat in, alleen was ik niet steeds op zoek.

Maar wel die eerste verliefdheid, die al snel weer over was.

Ik ben iemand die een eerste prijs kan winnen met het vinden van de foute man.

Bij mij heeft het toch erg veel te maken met een traumatisch verleden, weet niet of dat bij jou ook speelt

Ervaringen in je jeugd kunnen heel erg meespelen in verdere relaties. Ik heb me ook nooit echt kunnen binden aan iemand, kon alleen vreselijk mn best doen bij een partner die me slecht behandelde. Als iemand goed voor me was, dan ging ik het saai vinden, of ik verzon wel iets wat niet goed was.Vooral vertrouwen lukte mij nooit.



Ik heb nare dingen meegemaakt met mannen in mijn verleden, dacht dat ik alles wel verwerkt had, maar kennelijk is dat niet zo.

Je zit, mijn mening, in een patroon, waarin aantrekken/afstoten, zelf relatie verbreken, niet spannend meer, van jouw kant, als veilig wordt ervaren. Je kent/weet niet beter.



Nu is/heeft er iemand je pad gekruist die zich minder door jou laat ringeloren, zich minder inlaat met jouw nukken en geeft jou een onveilig gevoel, het is niet vertrouwd nl. Het compleet tegenovergestelde van voorheen/toen.

Je bent in je valkuil aan het stappen door jouw 'veilige' gevoel van destijds/al die tijd te creeëren. Niet doen, hoewel makkelijker gezegd dan gedaan.



Haal die duivel van je schouder en zet 'm terug in de hoek.

quote:vliss schreef op 15 november 2011 @ 20:13:

[...]





In wat voor situatie was dat? En hoe ben je door die worsteling heengekomen? Als je er over wilt vertellen tenminste...



Hoi, sorry mijn moeder kwam op msn dus was daar even vollebak aan het lullen. Welke situatie was dat, eigenlijk krak dezelfde hoor. Het thrillseeken, het weten dat je een goede vent hebt maar toch ander en beter willen, langs de ene kant idd hetgeen je hebt willen houden maar langs de andere kant de drang voor vrijheid en het dilemma daarrond. In het begin duwde ik ze niet weg, maar stapte ik het gewoon af. Met het ouder worden is dat klakkeloos afstappen er wel wat afgegaan, maar wat jij dus zegt dan begin je een afstand te creeeren, als hij dan te dichtbij kwam dan ga je je wegtrekken en ergeren aan vanalles en nog wat. Hoe ik door de worsteling ben heengeraakt? Ik vecht er soms nog wel eens mee, maar het is niet omdat er ergens anders en beter en leuker rondloopt dat het ook zo goed bij je past. Heel veel nadenken, wat wil je, wat vind je belangrijk, realistischer zijn was een belangrijke. Ik verromantiseerde ook mijn Ware. Hij was perfect en deed alles en bleef me boeien, tot je na een x aantal relaties toch echt wel tegen de muur loopt en beseft dat het niet perfect is en nooit zal zijn. Uiteindelijk ben ik een tijd alleen gebleven en heb ik de loep echt wel op mezelf gegooid om te weten te komen hoe en wat er scheelde. Toen ben ik gaan nadenken wat ik Echt belangrijk vond. Wat je belangrijk vind ligt natuurlijk van persoon tot persoon en van verleden tot verleden. Nu heb ik al een hele tijd een vriend en ik zeg eerlijk: ik denk soms nog wel eens van mm er is vast wel een leukere die rondloopt, maar dan denk ik aan hetgeen wat ik wel heb en niet aan hetgeen wat ik niet heb. Dat is echt een voor ogen houden-proces hoor, niet gemakkelijk. Maar dan denk ik aan hoe zorgzaam hij is, en liefdevol en hoe ik er terecht kan zelfs als ik ik weet niet hoe pissig ben. En als je een aantal relaties achter de rug heb dan weet je ook op welke punten dat het voor jou over was en dan weet je wat je echt belangrijk vind, dus op den duur (kan ook lange duur zijn) leer je makkelijker tevreden te zijn met wat je hebt. En het gaat dan nog altijd niet vlekkeloos hoor, echt niet, ik duw die van mij soms ook van mij af, en hij weet dat ik dat soms heb, maar hij begrijpt me daarin en geeft me daar ruimte in. Hij komt dan bv niet zo vaak rond mijn nek hangen of klef doen en hij houd ook een beetje afstand, tot ik weer naar hem toega. Ik bezie het soms (onterecht misschien) als stoppen met roken. Als je besluit om te stoppen met roken, dan blijf je de drang in het begin voor de sigaret ook voelen, daar is het ook een voor ogen houden proces. Oogkleppen op en alleen vooruit kijken en vooruit willen. En dat is bij thrillseeken hetzelfde, als je besluit om te stoppen met thrillseeken (sorry misschien een zwaar woord maar kom effe op niets anders) dan blijft die drang ook, want een leven zonder thrillseeken lijkt een leven zonder spanning, en het is de spanning waar je het voor doet. Dus moet je proberen om die "spanning" op andere vlakken kwijt te kunnen bv deltavliegen, ik weet een absurd voorbeeld misschien, maar ik denk wel dat je weet wat ik bedoel. Deltavliegen heeft een hogere spanningsgrens dan bv muurklimmen, maar muurklimmen heeft ook een bepaalde hoogte van spanningsniveau.



Mmm toch nog een hele lap tekst, nogmaals sorry voor de vertraging van het antwoord.

quote:Dibbes1 schreef op 15 november 2011 @ 22:05:





Haal die duivel van je schouder en zet 'm terug in de hoek.ben bang dat dit bij niemand zo werkt, mensen zijn nou eenmaal geen machines, en hebben te maken met emoties die niet zo makkelijk te controleren zijn

quote:vliss schreef op 15 november 2011 @ 21:36:

[...]





Dat klinkt niet erg positief. Ik vraag me af of het ook gewoon met doorzettingsvermogen te maken heeft. Maar als ik met anderen spreek die een langdurige relatie hebben, dan kennen ze twijfels op zich wel, maar niet zo extreem als ik.

En jij zegt; het is nou eenmaal zo. Dus je lijkt je er bij neer te leggen. Ik vind het bijvoorbeeld heel erg dat ik anderen kwets met mijn uiteindelijke gedrag. En zou het liefste gewoon blij willen zijn met mijn vriend.

Misschien is het inderdaad "de ware" niet. Maar ik vind mijn eigen gedrag gewoon niet normaal. Want ik weet dat ie eigenlijk wel mijn ware is (wat wil ik nog meer), maar toch is het niet goed genoeg en zoek ik altijd naar meer... Het is vermoeiend.

Ik was/ben ook niet steeds op zoek. Maar hou er gewoon van om een leuke tijd te hebben, en dat is soms met mannen. Was niet op zoek naar een relatie toen ik mijn huidige vriend tegen kwam.

Mijn jeugd is inderdaad ook niet heel "normaal" geweest. Dat kan dus van invloed zijn?Verleden heeft er denk ik ook wel een invloed op, daarom zei ik ook al van persoon tot persoon en verleden tot verleden. Lavan568 zit daar goed mee. Ik weet niet welk verleden Lavan568 en jij precies gehad hebben, maar dat moet ik ook helemaal niet weten, zolang jullie dat weten is dat genoeg. Het frappante vind ik wel dat ik dus ook net als jij niet op zoek was naar een relatie toen ik mijn huidige vriend leerde kennen. En ik hield ook net als jij van een leuke tijd, met mannen. En ook heb ik net als jij dat ik weet dat het mijn ware wel is. En toch heb ik ook nog momenten van "zwakte". Ik ga niet vreemd ofzo, maar toch is er soms die hunkering van het onbezonnen en de spanning, de vrijheid die ervan uitgaat, de kick die je er tegelijk van krijgt. Dan is het een kwestie van terug tot jezelf komen (het voor ogen houden proces), bij mij in elk geval toch. Ik ben mijn vriend echt dankbaar dat hij dat begrijpt. Niet iedere man zou zo zijn. Heb jij er al met jou vriend over gesproken dat je dat gevoel hebt? Ik heb dat de eerste keer gedaan dat ik dat bij mijn huidige vriend aan de hand had. Ik geef toe: voor mij was het heel moeilijk en een grote stap, ik had dit met niemand ooit gedeeld en ik liep er al jaren mee rond. MAAR ik merkte dat ondanks het af willen stoten dat ik nog wel van hem hield, diep vanbinnen, vandaar dat ik mijn stoute schoenen aan heb getrokken en mijn moed verzameld had en het op tafel heb gegooid. Het was ofwel dat ofwel het weer afstappen zonder boeh of bah. En toen dacht ik: "als hij dit niet kan begrijpen en mij daar niet in kan steunen (door mij dus iets meer ruimte te geven, een afstandje te bewaren) dan is hij ook niet de ware". Is misschien een kort door de bocht denkwijze, maar voor mijn gevoel was het kiezen of delen. En ik besefte dat ik hem uiteindelijk toch echt niet kwijtwou. En toen kwam het er bij hem uit: hij had ook al gemerkt dat ik meer afstand hield tussen ons in en hij was blij dat ik het op tafel gooide, zo wist hij ook dat het verder niets met hem te maken had en dat het iets was waar ik zelf uit moest komen en dat het beste wat hij voor me kon doen was me die ruimte geven, dus zo zie je maar hoe het kan gaan.

sorry voor de weer lange lap tekst