Relaties
alle pijlers
Twijfel relatie
donderdag 2 januari 2020 om 17:24
Hoi allen,
Ben altijd een stille lezer geweest (zonder account), maar nu zit ik al een lange tijd met iets en hoop op wat advies van jullie. Zag veel topics met een soortgelijke vraag, maar wilde het nu vanuit mijn situatie beschrijven. Het wordt een lang verhaal, hopelijk niet te onsamenhangend - anders hoor ik het wel.
Ik zit al bijna een jaar in een relatie met iemand. Het is mijn eerste echte relatie (ik ben 26). Relaties zijn in mijn cultuur taboe, dus tot nu toe weten mijn ouders er ook niet van. Omdat ik op mijzelf woon kan dit prima, maar het is natuurlijk niet fijn. Vertellen aan mijn ouders kan als consequentie hebben dat wij binnen korte tijd moeten verloven/trouwen, beide willen dit (nog) niet. Mede hierdoor voel ik constant druk dat ik hem pas kan voorstellen als ik 100 % weet of ik samen met hem wil zijn / wil trouwen. Vanaf dag 1 heb ik dit eigenlijk niet gehad. Hij is lief voor mij en heeft een goed hart, maar niet romantisch. Dit mis ik meer dan ik had gedacht. Ik heb er wel eens wat van gezegd, dan doet hij een tijdje wat romantischer, maar dan stopt het snel. Verder zijn onze vriendenkringen anders en denk ik niet dat wij gezamenlijk 1 grote vriendengroep zullen hebben, dit is jammer. Hij heeft ook een erg kleine familie, dat eigenlijk alleen uit zijn gezin bestaat, terwijl ik een hele grote familie heb - en dit eigenlijk ook liever bij iemand anders zoek. Maar goed, dit zijn allemaal 'kleine' dingen, maar waar ik vaak wel over pieker. Ik ben sowieso iemand die veel piekert en moeilijk keuzes kan maken. Laatste tijd ben ik ook steeds ongelukkiger, door deze relatie, maar ook door andere factoren. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik sinds een tijdje naar een psycholoog ga. Door de relatie heen heb ik namelijk veel vaker twijfels gehad, zelfs een keer een mini break gehad. Ik ben er nu wel klaar mee en wil een beslissing maken. Deze twijfels spreek ik ook uit naar hem en hij gaat hier heel goed mee om (pluspunt= ik kan overal met hem over communiceren), maar hij is nu ook wel klaar met deze twijfels van mij (erg begrijpelijk) en heeft gezegd dat hij het gevoel gehad heeft dat ik nooit 100 % voor hem ben gegaan, wat misschien ook wel klopt. Ik ben van nature iemand die altijd op zoek gaat naar 'beter' en moeilijk tevreden kan zijn met wat ik heb. Ik heb bijvoorbeeld nog altijd in mijn hoofd dat ik een andere jongen kan vinden, die van mijn afkomst is (zijn afkomst verschilt niet heel erg qua cultuur) en beter bij mij past qua vrienden / familiegroep. Maar aan de andere kant, weet je dit dus nooit zeker. Hij vindt ook dat ik veel verwachtingen heb. Misschien heb ik dat ook en probeer ik hem teveel te veranderen.. Ik ben ontzettend bang dat ik iemand heel goeds laat gaan. Maar aan de andere kant, kan hij mij ook vaak een ongelukkig gevoel geven (niet bewust natuurlijk geeft hij ook aan), maar dat doet hij wel. Verder vind ik het maar lastig dat ik het nog niet aan mijn ouders durf te vertellen, dit zegt toch ook wel wat? Als ik er ook maar zeker van was, had ik het meteen gedaan. 1 jaar is ook een lange periode.
Ik ben ook niet gelukkig met mijzelf, daardoor is het moeilijk om gelukkig te zijn in een relatie. Maar ik ervaar het als lastig om aan mijzelf te werken, terwijl ik in een relatie zit. Maar gooi ik hiermee geen mooie toekomst weg? Ik hou van hem, kan mijzelf bij hem zijn, accepteert mij zoals ik ben. Maar is dat genoeg? Stiekem ben ik ook bang alleen te blijven voor altijd als ik niet meer met hem ben. Zoveel twijfels, al maandenlang. Ik durf er niet eens meer over vriendinnen mee te praten, omdat ik al zo vaak heb gezegd dat ik twijfels heb. Sorry als het allemaal door elkaar loopt, maar ik heb alles maar getypt wat bij me opkwam.
Ben altijd een stille lezer geweest (zonder account), maar nu zit ik al een lange tijd met iets en hoop op wat advies van jullie. Zag veel topics met een soortgelijke vraag, maar wilde het nu vanuit mijn situatie beschrijven. Het wordt een lang verhaal, hopelijk niet te onsamenhangend - anders hoor ik het wel.
Ik zit al bijna een jaar in een relatie met iemand. Het is mijn eerste echte relatie (ik ben 26). Relaties zijn in mijn cultuur taboe, dus tot nu toe weten mijn ouders er ook niet van. Omdat ik op mijzelf woon kan dit prima, maar het is natuurlijk niet fijn. Vertellen aan mijn ouders kan als consequentie hebben dat wij binnen korte tijd moeten verloven/trouwen, beide willen dit (nog) niet. Mede hierdoor voel ik constant druk dat ik hem pas kan voorstellen als ik 100 % weet of ik samen met hem wil zijn / wil trouwen. Vanaf dag 1 heb ik dit eigenlijk niet gehad. Hij is lief voor mij en heeft een goed hart, maar niet romantisch. Dit mis ik meer dan ik had gedacht. Ik heb er wel eens wat van gezegd, dan doet hij een tijdje wat romantischer, maar dan stopt het snel. Verder zijn onze vriendenkringen anders en denk ik niet dat wij gezamenlijk 1 grote vriendengroep zullen hebben, dit is jammer. Hij heeft ook een erg kleine familie, dat eigenlijk alleen uit zijn gezin bestaat, terwijl ik een hele grote familie heb - en dit eigenlijk ook liever bij iemand anders zoek. Maar goed, dit zijn allemaal 'kleine' dingen, maar waar ik vaak wel over pieker. Ik ben sowieso iemand die veel piekert en moeilijk keuzes kan maken. Laatste tijd ben ik ook steeds ongelukkiger, door deze relatie, maar ook door andere factoren. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik sinds een tijdje naar een psycholoog ga. Door de relatie heen heb ik namelijk veel vaker twijfels gehad, zelfs een keer een mini break gehad. Ik ben er nu wel klaar mee en wil een beslissing maken. Deze twijfels spreek ik ook uit naar hem en hij gaat hier heel goed mee om (pluspunt= ik kan overal met hem over communiceren), maar hij is nu ook wel klaar met deze twijfels van mij (erg begrijpelijk) en heeft gezegd dat hij het gevoel gehad heeft dat ik nooit 100 % voor hem ben gegaan, wat misschien ook wel klopt. Ik ben van nature iemand die altijd op zoek gaat naar 'beter' en moeilijk tevreden kan zijn met wat ik heb. Ik heb bijvoorbeeld nog altijd in mijn hoofd dat ik een andere jongen kan vinden, die van mijn afkomst is (zijn afkomst verschilt niet heel erg qua cultuur) en beter bij mij past qua vrienden / familiegroep. Maar aan de andere kant, weet je dit dus nooit zeker. Hij vindt ook dat ik veel verwachtingen heb. Misschien heb ik dat ook en probeer ik hem teveel te veranderen.. Ik ben ontzettend bang dat ik iemand heel goeds laat gaan. Maar aan de andere kant, kan hij mij ook vaak een ongelukkig gevoel geven (niet bewust natuurlijk geeft hij ook aan), maar dat doet hij wel. Verder vind ik het maar lastig dat ik het nog niet aan mijn ouders durf te vertellen, dit zegt toch ook wel wat? Als ik er ook maar zeker van was, had ik het meteen gedaan. 1 jaar is ook een lange periode.
Ik ben ook niet gelukkig met mijzelf, daardoor is het moeilijk om gelukkig te zijn in een relatie. Maar ik ervaar het als lastig om aan mijzelf te werken, terwijl ik in een relatie zit. Maar gooi ik hiermee geen mooie toekomst weg? Ik hou van hem, kan mijzelf bij hem zijn, accepteert mij zoals ik ben. Maar is dat genoeg? Stiekem ben ik ook bang alleen te blijven voor altijd als ik niet meer met hem ben. Zoveel twijfels, al maandenlang. Ik durf er niet eens meer over vriendinnen mee te praten, omdat ik al zo vaak heb gezegd dat ik twijfels heb. Sorry als het allemaal door elkaar loopt, maar ik heb alles maar getypt wat bij me opkwam.
donderdag 2 januari 2020 om 18:15
Hij heeft gelijk, jij gaat niet voor 100% voor hem. En dat hoeft ook niet. Hij is voor jou niet de ware en dat voel je.
Je kunt het beter uit maken, anders wordt dit voor jou straks een verstandshuwelijk.
Je hoeft het ook niet met heel veel redenen te motiveren waarom hij het (net) niet is voor jou.
Je kunt het beter uit maken, anders wordt dit voor jou straks een verstandshuwelijk.
Je hoeft het ook niet met heel veel redenen te motiveren waarom hij het (net) niet is voor jou.
donderdag 2 januari 2020 om 18:20
Klinkt niet als de persoon die je moet voor gaan stellen aan familie.
Een relatie is echt niet alleen maar leuk maar in zijn geheel moet je wel gelukkig worden van je relatie en dat word je niet.
En of dat nu wel of niet te maken heeft met het niet kunnen nemen van beslissingen maakt niet eens uit, als je hiermee doorgaat zal je daarover blijven piekeren.
Dus of eerst verder met jezelf aan de slag of je komt iemand anders tegen. Maar ik zou achter deze relatie een punt zetten.
Een relatie is echt niet alleen maar leuk maar in zijn geheel moet je wel gelukkig worden van je relatie en dat word je niet.
En of dat nu wel of niet te maken heeft met het niet kunnen nemen van beslissingen maakt niet eens uit, als je hiermee doorgaat zal je daarover blijven piekeren.
Dus of eerst verder met jezelf aan de slag of je komt iemand anders tegen. Maar ik zou achter deze relatie een punt zetten.
donderdag 2 januari 2020 om 18:24
Je verhaal is goed te volgen. Als buitenstaander heb ik gemakkelijk praten. De conclusie naar aanleiding van je verhaal is erg duidelijk: hij is het niet voor je. Je twijfelt niet voor niets. Het is een beste jongen, zo leid ik af uit je verhaal. Maar je kunt niet voor hem gaan. Een relatie betekent dat je met hart en ziel voor iemand kiest en de ander accepteert. Kwel jezelf en je vriend niet langer. Gun jezelf en je vriend een liefde waarvoor jullie wel kunnen gaan.
Als ik je vriend was, had ik je met al je getwijfel overigens niet eens meer de keuze bij jou gelaten.
Als ik je vriend was, had ik je met al je getwijfel overigens niet eens meer de keuze bij jou gelaten.
Mensch durf te leven
donderdag 2 januari 2020 om 18:54
Dank voor jullie reacties. Ik denk dat jullie gelijk hebben. Toch zit ik met het volgende, misschien dat iemand het herkent en tips heeft hoe ik hiermee om moet gaan. Ik heb al aangegeven dat ik moeilijk keuzes kan maken en van nature een twijfelaar ben. Waar ik het meest bang voor ben is dat ik hem laat gaan en er ontzettende spijt van ga hebben en denk dat het niet de juiste keuze was. Zoals ik eerder ook zei, ben ik bang dat ik niet meer iemand ga vinden waar ik mij zo veilig en comfortabel bij voel als bij hem. Er is namelijk niemand anders bij wie ik zo erg mijzelf kan zijn en echt alles mee kan delen. Ik hou ook echt wel van hem. Ben ook bang dat te gaan missen en mezelf dan misschien wel ongelukkiger ga voelen.. Het is ook voor het eerst dat ik het gevoel heb dat ik het ‘waard’ ben en iemand wel van mij kan houden zoals ik ben.
Ik heb eerder weleens dates gehad waarvan het wellicht een relatie kon worden, maar dan werd het afgekapt vanuit hen kant: dat vond ik veel minder zwaar, omdat ik niet degene was die het afgekapt had (als dit logisch klinkt).
Wat betreft mijn ouders, het niet kunnen voorstellen is iets vanuit mijn kant. Ik denk juist dat hij de ‘perfecte’ schoonzoon is en mijn ouders van hem zullen houden. Dat maakt het moeilijker. Daarnaast heb ik een soortgelijke relatie van dichtbij meegemaakt, waarin het uiteindelijk goed gekomen is door voor elkaar te blijven vechten. Ik ben ook bang dat ik ‘zomaar’ opgeef omdat het eigenlijk gewoon een goeie eerlijke man is die volledig te vertrouwen is (wat ik eerder altijd gemist heb bij dates die ik tegenkwam). Jullie merken het al: de positieve dingen laten me erg twijfelen.
@tikatukka helemaal gelijk. Ik verbaas me altijd nog dat hij het zo lang met mij ‘uitgehouden’ heeft. Als ik er naar vraag zegt hij dat het de liefde is waardoor hij het wel wilt blijven proberen met mij en wel een toekomst ziet. En misschien minder verwachtingen dan ik heeft, volgens hem kijk ik ook altijd teveel naar andere relaties.
Ik heb eerder weleens dates gehad waarvan het wellicht een relatie kon worden, maar dan werd het afgekapt vanuit hen kant: dat vond ik veel minder zwaar, omdat ik niet degene was die het afgekapt had (als dit logisch klinkt).
Wat betreft mijn ouders, het niet kunnen voorstellen is iets vanuit mijn kant. Ik denk juist dat hij de ‘perfecte’ schoonzoon is en mijn ouders van hem zullen houden. Dat maakt het moeilijker. Daarnaast heb ik een soortgelijke relatie van dichtbij meegemaakt, waarin het uiteindelijk goed gekomen is door voor elkaar te blijven vechten. Ik ben ook bang dat ik ‘zomaar’ opgeef omdat het eigenlijk gewoon een goeie eerlijke man is die volledig te vertrouwen is (wat ik eerder altijd gemist heb bij dates die ik tegenkwam). Jullie merken het al: de positieve dingen laten me erg twijfelen.
@tikatukka helemaal gelijk. Ik verbaas me altijd nog dat hij het zo lang met mij ‘uitgehouden’ heeft. Als ik er naar vraag zegt hij dat het de liefde is waardoor hij het wel wilt blijven proberen met mij en wel een toekomst ziet. En misschien minder verwachtingen dan ik heeft, volgens hem kijk ik ook altijd teveel naar andere relaties.
muis12345 wijzigde dit bericht op 02-01-2020 19:24
50.07% gewijzigd
donderdag 2 januari 2020 om 20:07
Ik denk echt dat je niet zoveel keus hebt dan het uitmaken, omdat je bij hem altijd zal denken wat als er iemand is die beter bij mij past of iemand die leuker is? En dat zal je vriend voelen en blijft zijn weerslag houden op jullie relatie.
Natuurlijk ga je hem missen, want je vind hem een leuke man en geeft je een goed gevoel, maar diep van binnen weet je dat de liefde meer te bieden heeft. Je bent nog jong, ik zou het risico nemen om te kijken wat het leven nog meer te bieden heeft.
En ja daarmee loop je ook een risico dat je deze man laat gaan en geen leukere man tegen komt... Maar heb je dat liever of liever de rest van je leven in een relatie zitten waaraan je twijfelt.
Ik zou liever vrijgezel zijn dan een relatie hebben met iemand die ik wel ok vindt en waar ik helemaal mezelf kan zijn. Weet je bij wie je echt jezelf kan zijn? Bij jouwzelf, daar heb je geen man voor nodig hoor.
En als je bij de psycholoog misschien ook nog wat stappen maakt zodat je jezelf ook genoeg waard vindt, heb je die bevestiging helemaal niet van je vriend nodig.
En van daaruit ga je dingen doen waar jij blij van wordt, en als het even meezit kom je dan ook nog eens iemand tegen waar je wel echt 100 procent voor wil gaan..
Natuurlijk ga je hem missen, want je vind hem een leuke man en geeft je een goed gevoel, maar diep van binnen weet je dat de liefde meer te bieden heeft. Je bent nog jong, ik zou het risico nemen om te kijken wat het leven nog meer te bieden heeft.
En ja daarmee loop je ook een risico dat je deze man laat gaan en geen leukere man tegen komt... Maar heb je dat liever of liever de rest van je leven in een relatie zitten waaraan je twijfelt.
Ik zou liever vrijgezel zijn dan een relatie hebben met iemand die ik wel ok vindt en waar ik helemaal mezelf kan zijn. Weet je bij wie je echt jezelf kan zijn? Bij jouwzelf, daar heb je geen man voor nodig hoor.
En als je bij de psycholoog misschien ook nog wat stappen maakt zodat je jezelf ook genoeg waard vindt, heb je die bevestiging helemaal niet van je vriend nodig.
En van daaruit ga je dingen doen waar jij blij van wordt, en als het even meezit kom je dan ook nog eens iemand tegen waar je wel echt 100 procent voor wil gaan..
donderdag 2 januari 2020 om 20:31
Heel veel aan jullie reacties dankje! Het is dat ik altijd om me heen relaties zie stuklopen (en de topics over twijfels die ik op dit forum zie) omdat de man/vrouw niet goed genoeg is, ze verschillende ideeën over de toekomst hebben etc. Terwijl dat bij ons juist niet zo is, denken hetzelfde over huisje, boompje, beestje etc. Maar toch twijfel ik. En ik baal het meest van mezelf: waarom kan dit niet genoeg voor mij zijn en kan ik hem/deze relatie niet accepteren. Daar kan ik lang over piekeren, maar idd heeft niemand wat aan en hij zeker niet..
26 is idd jong, maar in mijn cultuur helaas niet en speelde/speelt dat ook lang mee.
26 is idd jong, maar in mijn cultuur helaas niet en speelde/speelt dat ook lang mee.
donderdag 2 januari 2020 om 20:41
Kan je je relatie niet even op pauze zetten?
Een half jaartje, ik noem maar wat.
Even tijd nemen voor jezelf, echt met jezelf aan de slag gaan, waardoor je hopelijk ook gaat ontdekken wat je nou echt wil voor jouw toekomst.
Dat moet je vriend dan ook nog maar net willen, die kans is misschien klein, wat ik me van zijn kant ook kan voorstellen.
Maar wellicht is het een optie om even een pauze in te lassen en dat is niet zo definitief als de relatie beëindigen.
Een half jaartje, ik noem maar wat.
Even tijd nemen voor jezelf, echt met jezelf aan de slag gaan, waardoor je hopelijk ook gaat ontdekken wat je nou echt wil voor jouw toekomst.
Dat moet je vriend dan ook nog maar net willen, die kans is misschien klein, wat ik me van zijn kant ook kan voorstellen.
Maar wellicht is het een optie om even een pauze in te lassen en dat is niet zo definitief als de relatie beëindigen.
donderdag 2 januari 2020 om 21:05
De juiste man voor jou is dus zoals deze, maar dan met passievolle gevoelens van jou naar hem erbij.
Zonder liefde (van jou voor hem) wordt dit geen gelukkige relatie. Jij mist iets en hij zal gekwetst zijn door jouw gebrek aan zekerheid dat je hèm wil.
Alleen verder gaan en open staan voor de betere match is de beste optie. Twijfelachtig blijven hangen en hem dumpen als je wel je grote liefde tegenkomt zal pijnlijk worden, voor allebei.
Zonder liefde (van jou voor hem) wordt dit geen gelukkige relatie. Jij mist iets en hij zal gekwetst zijn door jouw gebrek aan zekerheid dat je hèm wil.
Alleen verder gaan en open staan voor de betere match is de beste optie. Twijfelachtig blijven hangen en hem dumpen als je wel je grote liefde tegenkomt zal pijnlijk worden, voor allebei.
donderdag 2 januari 2020 om 21:25
@Decadence, dat zou inderdaad top zijn. Maar weet niet of ik na dit alles dit van hem kan vragen..
Ik heb weleens ergens gelezen dat twijfel niet per se betekent uitmaken, maar dat het een soort beschermingmechanisme is. Maar het lijkt me lastig om er achter te komen waar de twijfel aan zit en waardoor ik me niet gelukkig voel terwijl ik in de relatie zit. Een eerdere break van een week heeft ons/mij ook niet geholpen. Wie weet een langere periode wel, maar dat is ook weer lastig te zeggen. Ik had ergens stiekem gehoopt dat iemand zou zeggen werk aan jezelf dan komt het wellicht wel goed met de relatie. Maar dat is misschien niet zo realistisch..
Ik heb weleens ergens gelezen dat twijfel niet per se betekent uitmaken, maar dat het een soort beschermingmechanisme is. Maar het lijkt me lastig om er achter te komen waar de twijfel aan zit en waardoor ik me niet gelukkig voel terwijl ik in de relatie zit. Een eerdere break van een week heeft ons/mij ook niet geholpen. Wie weet een langere periode wel, maar dat is ook weer lastig te zeggen. Ik had ergens stiekem gehoopt dat iemand zou zeggen werk aan jezelf dan komt het wellicht wel goed met de relatie. Maar dat is misschien niet zo realistisch..
donderdag 2 januari 2020 om 21:30
Weet je, soms is het HET gewoon niet. Dat kan, daar kun je allerlei redenen voor bedenken, maar als jouw onderbuikgevoel zegt dat het niet goed voelt, dan moet je daarop vertrouwen. Deze twijfels zou je overigens zeker niet al na een kaar moeten hebben, dan zou het gewoon nog sowieso ongecompliceerd moeten zijn.
Je bent nog jong, mensen krijgen vaak meerdere relaties voordat ze ware ontmoeten.
Je bent nog jong, mensen krijgen vaak meerdere relaties voordat ze ware ontmoeten.
'Happiness is only real when shared'.
donderdag 2 januari 2020 om 21:38
Ik snap dat een break van een week geen inzichten geeft. Ik denk dat een break alleen zin heeft als je elkaar voor langere tijd echt even helemaal los durft te laten. Geen contact, ontdekken hoe het is zonder elkaar, nadenken over je toekomst zonder invloeden van je vriend.
Je vraagt echt heel veel van je vriend hiermee, maar stel je nou voor dat hij het toch wel echt is voor je, dan kan jij over een half jaar (of wat voor periode dan ook) wel volmondig ja zeggen tegen je vriend. Dan kan je wel voor 100 procent voor hem gaan. Dat is uiteindelijk ook in zijn voordeel.
En als je er achterkomt dat hij toch niet is, dan kan hij dat toch ook maar beter weten? In plaats van op deze manier doormodderen en altijd het gevoel hebben dat zijn vriendin niet volledig voor hem gaat.
Deze situatie is niet leuk voor hem maar als hij gelooft dat jij ‘de ware’ bent dan zou hij je de ruimte moeten geven (of je moeten loslaten om hij ziet dat je nu niet gelukkig kan zijn in deze relatie).
Je vraagt echt heel veel van je vriend hiermee, maar stel je nou voor dat hij het toch wel echt is voor je, dan kan jij over een half jaar (of wat voor periode dan ook) wel volmondig ja zeggen tegen je vriend. Dan kan je wel voor 100 procent voor hem gaan. Dat is uiteindelijk ook in zijn voordeel.
En als je er achterkomt dat hij toch niet is, dan kan hij dat toch ook maar beter weten? In plaats van op deze manier doormodderen en altijd het gevoel hebben dat zijn vriendin niet volledig voor hem gaat.
Deze situatie is niet leuk voor hem maar als hij gelooft dat jij ‘de ware’ bent dan zou hij je de ruimte moeten geven (of je moeten loslaten om hij ziet dat je nu niet gelukkig kan zijn in deze relatie).
donderdag 2 januari 2020 om 22:14
@Decadece je hebt gelijk. Ik geloof ook wel in ‘destiny’. Als we voorbestemd zijn, komen we wel bij elkaar. Maar om er een tijd aan te plakken ben ik bang dat ik hem niet helemaal los zal laten omdat ik toe zal werken naar die 6 maanden. We moeten er na een gesprek denk ik kijken hoe we er dan beiden om mee moeten gaan. Ik heb nu iig wel voor mezelf weer de bevestiging dat ik hem (voor nu) los moet laten. Word al intens verdrietig bij die gedachte, maar ik hou vast aan het gevoel dat het met de tijd wel hopelijk goed komt..Met of zonder hem.
donderdag 2 januari 2020 om 22:32
Als je ervoor kiest om hem (al dan niet tijdelijk) los te laten en je hebt straks liefdesverdriet en mist hem, zie dat dan niet als teken dat hij het wel is..Muis12345 schreef: ↑02-01-2020 22:14@Decadece je hebt gelijk. Ik geloof ook wel in ‘destiny’. Als we voorbestemd zijn, komen we wel bij elkaar. Maar om er een tijd aan te plakken ben ik bang dat ik hem niet helemaal los zal laten omdat ik toe zal werken naar die 6 maanden. We moeten er na een gesprek denk ik kijken hoe we er dan beiden om mee moeten gaan. Ik heb nu iig wel voor mezelf weer de bevestiging dat ik hem (voor nu) los moet laten. Word al intens verdrietig bij die gedachte, maar ik hou vast aan het gevoel dat het met de tijd wel hopelijk goed komt..Met of zonder hem.
Bij loslaten hoort pijn en verdriet, je moet dan de power vinden om door de zure appel heen te bijten.
Het is in jouw situatie makkelijk om elkaar toch maar weer op te zoeken als je elkaar mist, omdat jullie geen ruzie hebben en omdat je elkaar wel lief en aardig vindt.
Maar dan blijf je in dit cirkeltjes ronddraaien en daar wil je juist uit...
vrijdag 3 januari 2020 om 09:36
@Decadence daar heb je gelijk in, dat zal wel verleidelijk worden. Hopelijk ben ik sterk genoeg om die verleiding tegen te gaan. Kijk ook op tegen het idee dat ik weer moet leren leven zonder hem omdat ik het meeste van mijn tijd met hem doorbracht. Het idee om weer de 'datingwereld' in te gaan beangstigt mij nog meer. Maar we zullen zien hoe het zich allemaal uitpakt. Ik weet dankzij hem wel dat er nog goeie mannen op de wereld bestaan die mij wel zien en wel durven een relatie/toekomst met mij aan te gaan. Daar twijfelde ik voor deze relatie aan, dat ik nooit iemand zou vinden die van mij zou kunnen houden. Nu heb ik er 1, laat ik het los.. Maar goed. Ik hoop dat we ergens nog wel vrienden kunnen blijven, omdat hij ondanks de twijfels in de relatie, wel mijn beste vriend is geworden. Maar die keus laat ik aan hem. Eerst maar even aan mijzelf en mijn geluk werken.. dan komt de rest vanzelf hoop ik.
