Relaties
alle pijlers
Twijfel. Scheiden?
zaterdag 26 augustus 2017 om 19:55
Ik zit de laatste jaren steeds meer en meer met twijfels over mijn huwelijk.
Ik zou hier graag mijn twijfels neerschrijven.
Ik ben een vrouw van > 40 jaar, > 20 jaar getrouwd met mijn man en moeder van drie kinderen (jongste is 8 jaar).
We hebben een goed draaiend gezin en een goede verdeling qua huishouden. We hebben een mooi huis, beiden een goede baan, maken elk jaar één of twee gezinsvakanties, hebben hobby's. Van buitenaf lijkt onze relatie perfect. Toch voel ik mij niet helemaal gelukkig. Heel cliché, maar we zijn steeds meer als broer en zus gaan leven. Ik mis het om ook iemands partner te zijn, ook af en toe een lieve knuffel te krijgen, te horen dat ik mooi ben en de moeite waard om verder voor te gaan.
Al sinds meerder jaren heeft mijn man lichamelijke moeilijkheden (hoge bloeddruk) en hierdoor heeft hij ook erectieproblemen. Toen dit net gebeurde, was ik er rotsvast van overtuigd dat we hieruit zouden komen. Een erectie is niet het belangrijkste in bed, we kunnen elkaar anders plezieren, we kunnen erover praten. We hebben ons beiden ingezet om hieruit te komen. Hij is bij een arts geweest, heeft medicatie gekregen, we hebben oefeningen gedaan, zoveel gepraat dat er blaren op mijn tong zitten. Maar het beterde niet, seks werd meer en meer mechanisch. Als ik hem knuffelde, dan werd ik weggeduwd (uit angst om opnieuw te falen). Uiteindelijk doofde alle intimiteit stilletjes aan. We vrijen niet meer, omdat we bang zijn de andere teleur te stellen. Het is ongeveer een jaar geleden dat we het laatst geprobeerd hebben.
Het besef dat hij al jaren niet meer opgewonden geraakt wordt door mij, is toch aan mijn zelfvertrouwen gaan knagen. Het lukte mij steeds minder om het niet op mezelf te betrekken. Ook mijn man is veranderd. Hij zoekt zijn bevestiging in andere dingen (zijn werk). Ik doe minder moeite om mij mooi te maken (lijkt nutteloos). Ik ben onlangs op een huwelijksfeest geweest (alleen, want we doen steeds meer apart). Ik kwam tot de conclusie dat ik geen enkel jurkje meer hangen had in mijn kast. Het besef dat ik mij al jaren niet meer vrouwelijk kleed, stemt mij erg verdrietig. Op het feest heb ik een complimentje gekregen dat ik er goed uitzag, mijn man keek naar mij toen ik opgemaakt was en vroeg of ik zijn hemd al gestreken had. Nu ben ik vooral moeder, werkneemster en huisvrouw en is mijn man de kostwinnaar.
Steeds vaker twijfel ik of ik hiermee kan leven. Langs de andere kant gaan we nog steeds vriendschappelijk met elkaar om. We kunnen praten over (neutrale) onderwerpen, zoals actualiteit, het werk en andere dingen in het dagelijks leven. De kinderen hebben niet in de gaten dat ik twijfel en ze verdienen absoluut niet om door een scheiding te gaan. Hoe kan ik aan mezelf verantwoorden dat ik ze de helft van de tijd moet missen omdat ik niet volledig tevreden ben tussen de lakens.
Ik weet niet wat ik moet doen. Herkent iemand deze twijfels?
Ik zou hier graag mijn twijfels neerschrijven.
Ik ben een vrouw van > 40 jaar, > 20 jaar getrouwd met mijn man en moeder van drie kinderen (jongste is 8 jaar).
We hebben een goed draaiend gezin en een goede verdeling qua huishouden. We hebben een mooi huis, beiden een goede baan, maken elk jaar één of twee gezinsvakanties, hebben hobby's. Van buitenaf lijkt onze relatie perfect. Toch voel ik mij niet helemaal gelukkig. Heel cliché, maar we zijn steeds meer als broer en zus gaan leven. Ik mis het om ook iemands partner te zijn, ook af en toe een lieve knuffel te krijgen, te horen dat ik mooi ben en de moeite waard om verder voor te gaan.
Al sinds meerder jaren heeft mijn man lichamelijke moeilijkheden (hoge bloeddruk) en hierdoor heeft hij ook erectieproblemen. Toen dit net gebeurde, was ik er rotsvast van overtuigd dat we hieruit zouden komen. Een erectie is niet het belangrijkste in bed, we kunnen elkaar anders plezieren, we kunnen erover praten. We hebben ons beiden ingezet om hieruit te komen. Hij is bij een arts geweest, heeft medicatie gekregen, we hebben oefeningen gedaan, zoveel gepraat dat er blaren op mijn tong zitten. Maar het beterde niet, seks werd meer en meer mechanisch. Als ik hem knuffelde, dan werd ik weggeduwd (uit angst om opnieuw te falen). Uiteindelijk doofde alle intimiteit stilletjes aan. We vrijen niet meer, omdat we bang zijn de andere teleur te stellen. Het is ongeveer een jaar geleden dat we het laatst geprobeerd hebben.
Het besef dat hij al jaren niet meer opgewonden geraakt wordt door mij, is toch aan mijn zelfvertrouwen gaan knagen. Het lukte mij steeds minder om het niet op mezelf te betrekken. Ook mijn man is veranderd. Hij zoekt zijn bevestiging in andere dingen (zijn werk). Ik doe minder moeite om mij mooi te maken (lijkt nutteloos). Ik ben onlangs op een huwelijksfeest geweest (alleen, want we doen steeds meer apart). Ik kwam tot de conclusie dat ik geen enkel jurkje meer hangen had in mijn kast. Het besef dat ik mij al jaren niet meer vrouwelijk kleed, stemt mij erg verdrietig. Op het feest heb ik een complimentje gekregen dat ik er goed uitzag, mijn man keek naar mij toen ik opgemaakt was en vroeg of ik zijn hemd al gestreken had. Nu ben ik vooral moeder, werkneemster en huisvrouw en is mijn man de kostwinnaar.
Steeds vaker twijfel ik of ik hiermee kan leven. Langs de andere kant gaan we nog steeds vriendschappelijk met elkaar om. We kunnen praten over (neutrale) onderwerpen, zoals actualiteit, het werk en andere dingen in het dagelijks leven. De kinderen hebben niet in de gaten dat ik twijfel en ze verdienen absoluut niet om door een scheiding te gaan. Hoe kan ik aan mezelf verantwoorden dat ik ze de helft van de tijd moet missen omdat ik niet volledig tevreden ben tussen de lakens.
Ik weet niet wat ik moet doen. Herkent iemand deze twijfels?
zaterdag 26 augustus 2017 om 19:58
In overleg met hem en aangeven dat jij tekort komt. Wellicht zijn er andere oplossingen te bedenken dan degene waar jullie tot nu toe zijn op gekomen. Denk dan bijvoorbeeld aan een open relatie.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 26 augustus 2017 om 20:05
Mijn eigen situatie was heel anders, maar de twijfels snap ik heel goed. Het lijkt me heel erg vervelend om in jouw schoenen te staan. Iedereen moet dit voor zichzelf beslissen, maar als je er zo over twijfelt, is relatietherapie dan geen optie? Dit zijn denk ik juist problemen waar dat zinvol kan zijn.
zaterdag 26 augustus 2017 om 20:05
We hebben het er nog niet zoveel over gehad. We hebben er éénmaal hevig ruzie over gemaakt. Hij zei dat ik blind ben voor al het goede dat hij doet en als ik denk dat ik mezelf kan beteren, dat ik dan moet gaan. Anders smeekt hij mij om hem nog een kans te geven, zegt hij dat we het toch niet slecht hebben en maakt hij loze beloftes (dat hij harder zijn best zou doen).
zaterdag 26 augustus 2017 om 20:08
HasseSimonsdochter schreef: ↑26-08-2017 20:02Hier zou ik mijn kinderen geen scheiding voor aandoen. Maar dat is persoonlijk. Al eens geprobeerd een weekend weg te gaan met zijn tweetjes?
Ik weet niet zo goed of dat iets zou verbeteren, integendeel, dat maakt de druk dan zo groot.
zaterdag 26 augustus 2017 om 20:09
HasseSimonsdochter schreef: ↑26-08-2017 20:02Hier zou ik mijn kinderen geen scheiding voor aandoen. Maar dat is persoonlijk. Al eens geprobeerd een weekend weg te gaan met zijn tweetjes?
Dit. Toch weer gaan praten dus, met een derde.
zaterdag 26 augustus 2017 om 20:13
Voor mij persoonlijk zou ik het heel erg egoïstisch vinden om mijn kinderen hiervoor een scheiding aan te doen en alle leed wat erbij komt kijken voor dit.
Praat erover met hem, uit je twijfels, ga desnoods in relatietherapie. Of ga samen een weekendje weg en plan weer leuke dingen samen en trek jullie relatie uit de sleur, dat ben je je kinderen toch wel verplicht vind ik!
En werk ook aan jezelf, wie zegt dat je hier beter van wordt?
Bekijk het ook positief, kijk naar de goede dingen en de goede dingen in je man. En denk ook aan je kinderen!
Praat erover met hem, uit je twijfels, ga desnoods in relatietherapie. Of ga samen een weekendje weg en plan weer leuke dingen samen en trek jullie relatie uit de sleur, dat ben je je kinderen toch wel verplicht vind ik!
En werk ook aan jezelf, wie zegt dat je hier beter van wordt?
Bekijk het ook positief, kijk naar de goede dingen en de goede dingen in je man. En denk ook aan je kinderen!
zaterdag 26 augustus 2017 om 20:14
Ik meen mij een onderzoek te herinneren waarin wordt aangegeven dat het voor de kinderen een stuk beter is om bij elkaar te blijven wanneer je nog goed met elkaar door één deur kunt. Sorry, ik weet niet meer waar ik het vandaan heb, maar wil best een poging doen het voor je op te zoeken.
Verder: geen sex zou ik prima mee kunnen leven, maar gebrek aan intimiteit niet. Geven jullie elkaar nooit zomaar even een kus of knuffel?
Verder: geen sex zou ik prima mee kunnen leven, maar gebrek aan intimiteit niet. Geven jullie elkaar nooit zomaar even een kus of knuffel?
zaterdag 26 augustus 2017 om 20:14
Dat is te weinig.
Ga in relatietherapie en dat kan je zelfs alleen starten mocht hij geen zin hebben. Zoek dus hulp met als doel : duidelijkheid voor jou zonder dan je nu weet of het gevolg is dat je een scheiding gaat aanvragen of een doorstart gaat maken.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 26 augustus 2017 om 20:15
Eens met HassseSimonsdochter. Denk aan je kinderen!
En welke druk? Ga eerst gewoon leuke dingen met elkaar doen, samen lachen, samen uitgaan, samen een leuk weekendje hebben en daar eens niet de druk op leggen. Als je relatie zo verbetert dan komt dat misschien vanzelf weer. Misschien leg jij er een te grote druk op?
Ga een weekendje weg samen en ga gewoon plezier hebben. Uit de sleur.
zaterdag 26 augustus 2017 om 20:17
Heb je het hier al eens met hem over gehad?
Ja dus, niet goed gelezen. Maar die ene keer ruzie, dat schiet niet op natuurlijk.
Leg hem duidelijk je twijfels uit. Als je hier (samen) niets mee doet, dan is dit het begin van het einde. Praat samen, probeer je relatie weer nieuw leven in te blazen. Neem tijd voor elkaar, desnoods een vaste avond in de week. Ga lekker samen uit eten, sauna, bioscoop of theater, een weekendje weg. Met zijn tweetjes. Maar maak het weer leuk. En leg hem uit dat het echt tien voor twaalf is.
Ja dus, niet goed gelezen. Maar die ene keer ruzie, dat schiet niet op natuurlijk.
Leg hem duidelijk je twijfels uit. Als je hier (samen) niets mee doet, dan is dit het begin van het einde. Praat samen, probeer je relatie weer nieuw leven in te blazen. Neem tijd voor elkaar, desnoods een vaste avond in de week. Ga lekker samen uit eten, sauna, bioscoop of theater, een weekendje weg. Met zijn tweetjes. Maar maak het weer leuk. En leg hem uit dat het echt tien voor twaalf is.
anoniem_279575 wijzigde dit bericht op 26-08-2017 20:21
84.97% gewijzigd
zaterdag 26 augustus 2017 om 20:19
Ga met je man hierover praten. Ga samen naar de huisarts of de seksuoloog. Dan kunnen jullie leren om hiermee om te gaan.
Om deze reden zou ik niet gaan scheiden. Er zijn nog genoeg dingen te proberen.
Om deze reden zou ik niet gaan scheiden. Er zijn nog genoeg dingen te proberen.
kia wijzigde dit bericht op 26-08-2017 20:22
10.63% gewijzigd
Kia aka brandhout voor de hel, aangenaam.
zaterdag 26 augustus 2017 om 20:20
Toch gewoon met hem er over hebben. Wie weet voelt hij hetzelfde en zijn jullie nu gewoon vrienden en geen relatie meer, dat kan.
Als je nog denkt dat er ergens wel nog een vonk zit ga dan in relatie therapie of naar een seksuoloog oid.
Er zit meer achter dan dat er alleen met medicatie opgelost kan worden.
Liever als vrienden uit elkaar dan elkaar straks zo irriteren dat er haat en nijd bij komt.
Als je nog denkt dat er ergens wel nog een vonk zit ga dan in relatie therapie of naar een seksuoloog oid.
Er zit meer achter dan dat er alleen met medicatie opgelost kan worden.
Liever als vrienden uit elkaar dan elkaar straks zo irriteren dat er haat en nijd bij komt.
zaterdag 26 augustus 2017 om 20:20
Zou je van een scheiding echt beter worden? Je ovtneemt je kinderen een zorgeloze jeugd, Je ziet je kinderen minder, je bent je man kwijt, financieel wordt het minder, wat gebeurt er met het huis etc? En wat staat daar tegenover? Nogmaals het is echt persoonlijk natuurlijk, maar dit lijkt mij typisch zo'n gevalletje dat het gras groener lijkt maar dat het behoorlijk tegen kan vallen. Ik zou maar es goed nadenken...
zaterdag 26 augustus 2017 om 20:21
Denk dat dat ook wel nuttig is. Ik kan me ergens voorstellen dat je je niet meer vrouwelijk kleedt omdat het voor je man niet echt uit lijkt te maken, maar ik denk dat het ongeacht je man ook goed voor je is om wel zulke soort dingen te blijven doen. Het voelt gewoon goed als je je leuk kleedt en dergelijk. En andere mensen zullen dat ook opmerken. Zulke dingen kunnen je leven wel ook leuker maken:)
zaterdag 26 augustus 2017 om 20:25
nina1966 schreef: ↑26-08-2017 20:20Toch gewoon met hem er over hebben. Wie weet voelt hij hetzelfde en zijn jullie nu gewoon vrienden en geen relatie meer, dat kan.
Als je nog denkt dat er ergens wel nog een vonk zit ga dan in relatie therapie of naar een seksuoloog oid.
Er zit meer achter dan dat er alleen met medicatie opgelost kan worden.
Liever als vrienden uit elkaar dan elkaar straks zo irriteren dat er haat en nijd bij komt.
De kinderen hebben graag een papa en mama die samen zijn en samen vrienden zijn, lijkt me voor hen veel beter.
Een scheiding is echt niet alles, zeker niet in deze situatie's.
zaterdag 26 augustus 2017 om 20:26
Tosca81 schreef: ↑26-08-2017 20:14Ik meen mij een onderzoek te herinneren waarin wordt aangegeven dat het voor de kinderen een stuk beter is om bij elkaar te blijven wanneer je nog goed met elkaar door één deur kunt. Sorry, ik weet niet meer waar ik het vandaan heb, maar wil best een poging doen het voor je op te zoeken.
Verder: geen sex zou ik prima mee kunnen leven, maar gebrek aan intimiteit niet. Geven jullie elkaar nooit zomaar even een kus of knuffel?
Natuurlijk is het veel beter voor mijn kinderen als er geen scheiding komt.
Er is slechts minieme intimiteit, we knuffelen misschien 2 à 3 keer per jaar.
zaterdag 26 augustus 2017 om 20:26
Het is belangrijk dat je je denkprocessen aan past en dingen vanuit een ander perspectief gaat zien.
Vaak zie je dat wanneer mensen onderlinge strijd hebben, ze steeds minder en slechter met elkaar communiceren of dat iedere vorm van communicatie uit loopt op ruzie. Op die momenten moet je even buiten jezelf treden en het probleem vanuit een ander persoon bekijken. Waarom reageer ik zo? Wat is het doel van mijn reactie? Hoe kan ik het beter vertellen zodat het duidelijk is zonder er een emotionele lading aan te geven?
Mijn partner heeft mij wel eens gezegd dat ze een afkeer voor me kreeg. In plaats van boos te worden en ruzie te maken(Wat we ook echt wel doen hoor) probeer ik op de juiste momenten mijn gedachtegoed om te draaien en er met reden in te gaan. Ik heb haar gevraagd waarom ze dat zo voelde en op welke punten ze ontevreden was. Gelukkig kan zij dat 'anders denken' zelf ook heel goed, daarom kan ze ook tegen mij zeggen dat ze een afkeer had van me op dat moment zonder dat er problemen ontstonden. Ze zei het ook met de intentie om haar beeld van mij te willen veranderen, ze wilde echt weer van mij houden op dat moment, maar kon de weg even niet vinden. Dat is denk ik waar een heel groot deel van de dingen in het leven om draaien. Niet vast blijven zitten in patronen hoe moeilijk het ook is.
Het is natuurlijk ook alles behalve ideaal om weg te gaan bij je partner, want wat denk je dat de toekomst dan te bieden heeft? Staan er heel veel nieuwe mannen te wachten om met je het bed in te springen en kunnen ze je ook de liefde en de troost geven die je zoekt, of is het meer zoiets als kauwgom, wanneer de smaak er vanaf is pak je een nieuwe. Ik denk niet dat je in een veel betere situatie terecht zal komen als je een sprong in het diepe maakt en dat je er veel meer aan hebt om de wonden te hechten, sterker nog als dat lukt dan krijg je alleen maar een nog betere relatie.
Voor sommige mensen is seks een steunpilaar van een relatie en als je daar niet omheen kan, dan wordt de oplossing een stuk lastiger, maar ook daar zijn natuurlijk dingen over te bespreken.
Vaak zie je dat wanneer mensen onderlinge strijd hebben, ze steeds minder en slechter met elkaar communiceren of dat iedere vorm van communicatie uit loopt op ruzie. Op die momenten moet je even buiten jezelf treden en het probleem vanuit een ander persoon bekijken. Waarom reageer ik zo? Wat is het doel van mijn reactie? Hoe kan ik het beter vertellen zodat het duidelijk is zonder er een emotionele lading aan te geven?
Mijn partner heeft mij wel eens gezegd dat ze een afkeer voor me kreeg. In plaats van boos te worden en ruzie te maken(Wat we ook echt wel doen hoor) probeer ik op de juiste momenten mijn gedachtegoed om te draaien en er met reden in te gaan. Ik heb haar gevraagd waarom ze dat zo voelde en op welke punten ze ontevreden was. Gelukkig kan zij dat 'anders denken' zelf ook heel goed, daarom kan ze ook tegen mij zeggen dat ze een afkeer had van me op dat moment zonder dat er problemen ontstonden. Ze zei het ook met de intentie om haar beeld van mij te willen veranderen, ze wilde echt weer van mij houden op dat moment, maar kon de weg even niet vinden. Dat is denk ik waar een heel groot deel van de dingen in het leven om draaien. Niet vast blijven zitten in patronen hoe moeilijk het ook is.
Het is natuurlijk ook alles behalve ideaal om weg te gaan bij je partner, want wat denk je dat de toekomst dan te bieden heeft? Staan er heel veel nieuwe mannen te wachten om met je het bed in te springen en kunnen ze je ook de liefde en de troost geven die je zoekt, of is het meer zoiets als kauwgom, wanneer de smaak er vanaf is pak je een nieuwe. Ik denk niet dat je in een veel betere situatie terecht zal komen als je een sprong in het diepe maakt en dat je er veel meer aan hebt om de wonden te hechten, sterker nog als dat lukt dan krijg je alleen maar een nog betere relatie.
Voor sommige mensen is seks een steunpilaar van een relatie en als je daar niet omheen kan, dan wordt de oplossing een stuk lastiger, maar ook daar zijn natuurlijk dingen over te bespreken.
zaterdag 26 augustus 2017 om 20:29
zaterdag 26 augustus 2017 om 20:30
Waarom is dat onzin?
Ik denk trouwens dat die vraag al een hele interessante aanzet wordt tot een goed gesprek. En dat is ook nodig.