Twijfel twijfel

Shift schreef: ↑

15-08-2018 14:10

Volgens mij is er niemand die zegt dat het onmogelijk is dat je na al die tijd nog steeds met dezelfde persoon bent, hoor. Er wordt alleen in meerdere voorbeelden aangegeven dat mensen rond een bepaalde leeftijd of na een bepaalde duur van hun relatie twijfelden over of ze nog bij elkaar passen, omdat ze wellicht in de tussentijd een andere ontwikkeling hebben doorgemaakt. Lijkt me niet meer dan logisch dan je dan kunt besluiten uit elkaar te gaan. Samen opgroeien wil niet zeggen dat je altijd dezelfde kant op gaat.. Als dat wel zo is, kun je er makkelijk nog 60 jaar aan vast plakken, maar als dat niet zo is, kun je beter eieren voor je geld kiezen.

Klopt volledig! Hoe komt het dat jij na een jaar twijfel toch uit elkaar bent gegaan met je vriend? Er zal dan toch ook veel geweest zijn om wel te blijven denk ik. Waren het de dingen die hij deed die je niet leuk vond of de sleur of weet je misschien nog steeds niet waarom je twijfelde?

1234plezier schreef: ↑

15-08-2018 15:29

Klopt volledig! Hoe komt het dat jij na een jaar twijfel toch uit elkaar bent gegaan met je vriend? Er zal dan toch ook veel geweest zijn om wel te blijven denk ik. Waren het de dingen die hij deed die je niet leuk vond of de sleur of weet je misschien nog steeds niet waarom je twijfelde?

Het is al bijna 10 jaar geleden dus helemaal exact weet ik het niet meer Dat jaar aan twijfel was inderdaad exact omdat hij ook wel veel had om voor te blijven, we hadden ook absoluut niet alleen maar ruzie of gedoe. Het was vooral een steeds sterker wordend ‘is dit het nou?’ gevoel, ben ik op m’n 24e dan al helemaal ‘klaar’? We hadden het vaak over mijn twijfels, maar het was ook niet echt iets waar hij of ik wat aan kon doen, behalve proberen het weer wat op te fleuren, maar de echte flow kwam niet meer terug. Toen dus besloten uit elkaar te gaan, en oprecht ook gezegd dat mochten we elkaar toch heel erg missen, we het dan ook wellicht weer zouden proberen, maar die tijd is nooit gekomen (zegt ook genoeg). Ik ben daarna veel gaan reizen, nieuwe sport gaan doen, regelmatig de stad in, letterlijk wat vrijer gaan leven, ondanks dat ex me daar niet in belemmerde. En na een paar jaar kwam m’n huidige man in m’n leven en woonden we na een half jaar samen Waar ik dat gevoel bij ex miste, was het bij hem heel duidelijk en heb ik geen enkele twijfel gehad over een toekomst samen.

TO, dat zou voor jou/jullie ook nog een optie kunnen zijn: stel dat je er samen of voor jezelf niet uit komt, neem dan voor een aantal weken afstand van elkaar en kijk wat dat met je doet. Ga tijdelijk bij een vriendin wonen, heb geen/weinig contact met elkaar en ervaar hoe dat voor jullie is. Huil je elke dag tranen met tuiten, dan weet je genoeg, en denk je amper meer aan hem, ook.

Ik heb precies hetzelfde gehad. Ik ben van mijn 15de tot mijn 23ste bij mijn ex geweest. Schat van een jongen, niks mee aan de hand, maar het voelde gewoon niet meer goed. Het was denk ik ook op van mijn kant. Ik irriteerde mij aan de kleinste dingen en als het ook maar iets lichamelijk werd, dan wilde ik het liefst gewoon wegrennen. Niet eerlijk naar hem toe, maar ook niet naar mijzelf.

Het heeft bij mij wel een hele tijd geduurd voordat ik het durfde toe te geven. Het heeft me verscheidene maanden piekeren en nachtenlang wakker liggen gekost. Op een gegeven moment ga je ook nadenken over de gevolgen: hoe gaat dat als ik straks alleen ben, hoe gaat dat als ik hem kwijt ben, misschien ga ik hem wel heel erg missen, wat zal mijn omgeving wel niet denken omdat wij in principe werden neergezet als het 'perfecte' stel. Hij liet mij overal naartoe gaan waar ik wilde (feestjes), hij stond erbij en keek ernaar. Uiteindelijk toch uitgemaakt, hoe moeilijk ook. In principe was ik al kapot van verdriet, omdat ik het zo moeilijk voor hem vond en geen overhaaste keuze wilde maken, maar toen het uit was was ik heel opgelucht en tegelijk verdrietig, maar ook dat was vooral voor hem...

Maak zeker geen overhaaste keuze, maar doe wat goed voelt. Je leeft maar één keer.

Wat een verhalen allemaal. Ik heb eigenlijk net hetzelfde maar maak me de hele tijd wijs dat het gevoel wel weg gaat want ik wil gewoon niet dat het uitgaat. Ik heb niet het gevoel dat mijn leven er beter gaat uitzien zonder hem en ik heb ook het gevoel dat ik er heel veel spijt van zou hebben gewoon omdat hij perfect is in mijn ogen. Ik wil niet meer twijfelen want ik zie hem echt heel graag. Ik hoop echt dat het gewoon over gaat... ik zou er echt kapot van zijn eerlijk gezegd.