Twijfels, twijfels...

Hallo allemaal,

Ik ben nieuw op het forum en heb lang getwijfeld of ik mijn verhaal hier moet plaatsen. Uiteindelijk de knoop doorgehakt en toch maar beginnen te schrijven. Alvast bij voorbaat sorry dat het een lang verhaal is...

Om maar met de deur in huis te vallen, ik twijfel of mijn relatie nog stand kan houden. Mijn man en ik zijn inmiddels bijna 20 jaar samen, waarvan 15 jaar getrouwd. We zijn net geen jeugdliefdes en er zijn 3 kinderen in het spel. We hebben ook zo onze ups en downs gehad, van beide kanten. Hij heeft psychische problemen gehad en is daarvoor gelukkig in behandeling geweest. Helaas heeft het wel de nodige jaren gekost om in te zien dat hulp hierbij nodig was. Momenteel gaat het best redelijk met hem. Dit heeft ons beiden natuurlijk de nodige energie en stress gekost. Voor hem is het natuurlijk het moeilijkste geweest om zo ver van de wereld te zijn en daardoor dus ook veel van onze toen nog kleine kinderen gemist te hebben. Voor mij is het ontzettend zwaar geweest om de zorg voor een peuter, kleuter en baby te hebben, in combinatie met de zorg voor hem en angst om hem en een baan. Overigens werkte ik toen gelukkig wel parttime. De kinderen gingen wel naar school of opvang op de dagen dat ik werkte, dus ik kon wel mijn rust vinden op mijn werk. Helaas belde hij mij daar ook heel vaak dat ik naar huis moest komen, omdat hij mij nodig had. Mijn werkgevers hebben hier wel altijd begrip voor gehad en ik heb vaak thuis kunnen werken als het nodig was. Deze loodzware periode heeft echter wel behoorlijk zijn sporen achter gelaten bij mij, al heb ik nooit enige twijfel over ons gehad. Wij hoorden bij elkaar en gingen hier samen doorheen komen.

Toen kwam het jaar dat ik 30 werd en hier flinke moeite mee had. Ik denk dat het kwam doordat de jaren ervoor zo loodzwaar waren geweest en ik een flinke dip te pakken had hierdoor. Thuis ging natuurlijk alle aandacht naar man en kinderen, ikzelf kwam pas op het allerlaatste plan. Allemaal heel logisch op dat moment, maar schijnbaar had ik me niet gerealiseerd dat ik dat ook niet ging volhouden. Beetje naïef achteraf gezien, maar het verstand komt met de jaren zullen we maar zeggen. Op mijn werk was er een mannelijke collega die dit maar al te goed in de gaten had en op subtiele wijze me behoorlijk wat aandacht gaf. Jullie begrijpen het natuurlijk wel, dit is van wat berichtjes uitwisselen tot een ontmoeting gekomen. Het is overigens bij die ene ontmoeting gebleven, ondanks dat hij meer wilde en dat op niet al te subtiele wijze duidelijk maakte door me klem te zetten en onder druk te zetten bij de koffie automaat op het werk nota bene. Hoe dan ook, die berichtjes konden al niet door de beugel, dus laat staan de rest. Ik realiseer dan ook maar al te goed dat ik hiermee echt over de schreef gegaan ben en heb er, ondanks de hele situatie, ook echt oprechte spijt van.
Ik heb dit natuurlijk niet durven vertellen aan mijn man. Hij is er helaas zelf achtergekomen, doordat ik praat in mijn slaap. Terecht is hij hartstikke boos op mij geworden en heel verdrietig over het gebeuren, maar hij heeft me er niet uit gegooid en wilde samen aan onze relatie werken. Wel op voorwaarde dat ik mijn aandacht aan hem zou geven en ervoor zou zorgen dat onze intieme relatie weer in orde zou komen. Van begin af aan is die niet veel soeps geweest. Ik was er tevreden mee, hij niet. Ik ben dan ook niet de meest uitbundige of iemand die veel initiatief neemt of spannende dingen opzoekt, wat dat betreft ben ik gewoon ronduit saai. Ik kon me dus zeker verplaatsen in hem en vond zijn eis / wens dan ook niet onredelijk.
Intussen zijn we acht jaar en nog een periode van paniekaanvallen / angststoornis van zijn kant verder. Pas tijdens deze laatste periode van psychische ellende heeft hij hulp gezocht overigens en hierbij natuurlijk ook zijn hart uitgestort over mijn misstap (terecht hoor!) en over zijn frustratie dat ik maar niet de verbeterde versie van mijzelf wordt. Ook hier heeft hij gelijk in, het lukt mij maar niet (ondanks mijn vele beloftes) om ons intieme leven blijvend een boost te geven. De laatste jaren hebben we hier dus heel vaak ruzie over. Maar dan ook echt knallende ruzie, waarbij ik eigenlijk het liefst zou willen vertrekken. Hij is echter twee koppen groter dan ik en gaat dan gewoon heel dreigend voor me staan, waardoor ik geen kant op kan. Zelfs niet gewoon naar een andere kamer, omdat ik het gewoon even nodig heb om af te koelen. Ik ben niet goed in ruzies uitpraten, heb echt even tijd nodig om tot mezelf te komen en af te koelen, om te voorkomen dat ik ga schreeuwen en allerlei dingen ga roepen. Hij weet dit, maar houdt er geen rekening mee. Hij wil het direct uitpraten, dus daar moet ik maar aan voldoen. Gevolg is dus inderdaad dat ik nog kwader wordt, ga schreeuwen en vaak onredelijke dingen roep. Sommige dingen zijn waarheid, maar echt niet allemaal. Zijn reactie hierop is ook steevast dat hij me uitscheldt voor achterlijke idioot en meer van dat soort bewoordingen en of ik soms vergeten ben dat ik de oorzaak ben van dit alles, waardoor ik (logisch!) nog woedender word. Zo escaleren ruzies steeds vaker en ben ik er eigenlijk een beetje klaar mee. Ik weet dat ik niet perfect ben, ik heb een hele grote fout gemaakt in het verleden en ben ook echt niet de perfecte partner (verre van zelfs!), maar ik zie het gewoon niet meer zitten en heb ook steeds minder zin om te proberen er nog iets van te maken.
Ik weet het gewoon even echt niet meer en moest even ergens mijn verhaal kwijt...