Twijfels...

Hi...

Lang verhaal, en ik weet eigenlijk het antwoord al. Ben misschien meer op zoek naar wat steun, tips over hoe verder. Even mijn verhaal kwijt..
Ik ben een moeder 2 van. Heb nu een relatie van 2,5 jaar. Daarvoor een relatie van 9 jaar met de vader van de kids, waar ik nog goed contact mee heb. Deze relatie was gewoon op, geen vertrouwen, weinig liefde en sex.
Na dat we uit elkaar zijn gegaan ontmoette ik deze man. Ik noem hem voor het gemak Jan. Jan was lief, Jan was leuk met de kinderen. Jan gaf me aandacht, en gaf me zoveel liefde. Jan had ook andere kanten. Veel drama als er iets aan de hand was, gelijk de relatie verbreken, blokkeren op social media.
Na een jaar kwam ik erachter dat hij sinds het begin viagra gebruikte. Ik vond lege verpakkingen, confronteerde hem hiermee, en toen zei hij dat het maar 2x geprobeerd had. Terwijl er wel 10 lege dingetjes lagen. Ik vind het niet oke dat hij dit soort dingen voor mij verbergt, maar heb er wel soort begrip voor. Wat erger was, is dat toen ik hem ermee confronteerde hij tegen me loog. Vanaf het begin af aan hebben we duidelijke afspraken gemaakt. Niet liegen, geen dingen voor elkaar achterhouden. Hij was het met me eens, zijn ex had ook tegen hem gelogen en hij wist hoe dit voelt. Het begon met dit kleine dingetje...
Een paar weken later zag ik zijn telefoon liggen in de woonkamer. Ik liep de kamer uit, maar dat ding had zo'n aantrekkings op me. Ik kon mezelf niet in bedwang houden, en heb toch even gekeken. Ik zag een heel gesprek met een voor mij onbekende vrouw op Instagram. Hoe mooi zijn blauwe ogen wel waren, hoe leuk zij wel niet was.. Ik was geschokt. Ik schaamde me dat ik had gekeken, maar achteraf wist ik dat ik had gekeken om een reden. De volgende dag appt ik hem. Confronteerde hem met het gesprek waarvan ik toen wist dat het een collega van hem was. Hij ontkende alles, stuurde een printscreen van zijn chats, waarop hij precies dit gesprek gewist had. Hij had met niemand geappt.
Ik heb de relatie met hem verbroken, maar later met mn stomme kop na zoveel beloftes ben ik toch weer bij hem terug gegaan... Ik heb dit nooit los kunnen laten, en heb hem eigenlijk nooit meer vertrouwd. Elke dag ging hij naar zn werk, en elke dag had ik in mijn gedachten dat zij daar misschien wel zou zijn.
Maanden later lees ik een gesprek met zijn werkgever. Waarin zijn werkgever naar hem stuurt diezelfde vrouwelijke college wel teleurgesteld zou zijn dat hij niet naar het werk-etentje komt. Hoe dan? Zijn werkgever zou hem wel wat foto's sturen, die hij heel slim gewist heeft waarop hij reageerde met: Van de achterkant ziet ze er ook lekker uit, vraag of ik haar naar huis moet brengen. Ik wist niet wat ik las! In dat zelfde gesprek had hij een innige selfie gemaakt met een andere collega, waarop zijn werkgever zei: Neem haar maar mee naar de werkplaats. Wat voor bedrijf is dit? Elke keer werd het vertrouwen minder, maar nog steeds ben ik bij hem gebleven. Hij weet heel goed dat ik hem voor geen meter vertrouw, maar hij lijkt dit niet zo belangrijk te vinden.
Nu gisteren belde ik hem. Hij was in gesprek. Ik belde later nog een keer, en vroeg met wie hij in gesprek was. Na 3x om de vraag heen te ratelen, gaf hij eindelijk antwoord.. Met zn werkgever. Ik weet niet waarom, maar dit gaf me zo'n raar gevoel. Ik geloofde hem niet. Ik heb hem een bericht gestuurd, gevraagd of hij me een printscreen wou sturen om me te laten zien dat hij echt met zn baas heeft gebeld. Hij stuurde me een printscreen, en inderdaad hij had met zn baas gebeld, maar een uur daarvoor. Er was geen gesprek te bekennen om het tijdstip dat ik hem probeerde te bellen.
Hij geeft zn telefoon de schuld, zegt dat dat ding niet goed is. Elke keer geeft hij mij het gevoel dat ik maar een domme trien ben, en dat ik hem maar gewoon moet geloven. En soms vraag ik mezelf ook af of ik niet gewoon paranoïa aan het worden ben.
Gister brak er wat in me. Ik heb gezegd dat hij moest vertrekken. We wonen samen in het huis dat op mijn naam staat. Mijn meubels staan erin... Hij betaald elke maand wat mee aan de rekeningen en huur. En nu wil hij niet weg. Hij heeft gezegd dat hij sowieso tot het eind van de maand blijft. Hij is gisteren tekeer tegen me gegaan waar mn kinderen bij waren. Ik heb het helemaal gehad. Hij is aan het werk nu, de hele dag zie ik hem online op Instagram, en hij heeft al dingen van ons verwijdert. Foto's en dergelijke. Ik weet wat een rotzak hij is, maar nog steeds doet het me pijn. Zaterdag gaan de kinderen naar hun vader, dus ik denk dat het het best is om te wachten tot dan. Om hem die dag zijn spullen te laten pakken, en eruit te zetten. Maar ik vind het allemaal zo moeilijk... Iemand tips hoe ik dit aan kan pakken? Wat denken jullie van dit verhaal?

Update: Hij is zijn spullen komen halen, alles rustig verlopen... Hij bleef wel tijd rekken, maar is op een gegeven moment gewoon weg gegaan. Na die tijd niks meet gehoord. Hoop dat het rustig blijft! Iedereen bedankt voor alle steun. Had ik echt even nodig!

Paarsebloem schreef: ↑

16-07-2019 22:38

Leuk voor je kinderen ook.

Voortaan wat volwassener kerels zoeken.

Toevallig waren de kinderen stapelgek op hem. Hij deed altijd leuke dingen met ze, was altijd lief voor ze. Ik ga het niet voor hem opnemen nu, het is een groot kind, vandaar dat ze het misschien ook zo goed konden vinden. Het is alleen niet zo'n lekker gevoel als ik hier afgeschreven word als een slechte moeder.

Dank jullie wel ❤❤

S-Groot schreef: ↑

20-07-2019 02:50

Dat begrijp ik en dat is erg vervelend, juist nadat je nu zo'n goede en spannende stap gezet hebt. Maar ik hoop wel dat je naar je eigen aandeel gaat kijken en voortaan veel kieskeuriger bent over wie je in het leven van je kinderen laat (zij moeten nu ook weer afscheid nemen van deze man die ook in hun huis woonde).


Iemand anders haalde het al aan maar er is echt iets mis als je doorgaat met iemand die onderstaand gedrag vertoont:






En niet alleen hierna ging je door, maar na allerlei andere zeer duidelijke signalen bleef je ook doorgaan met deze relatie en met het verweven van het leven van je kinderen met deze man. Dat is niet goed hè. Het is wel belangrijk voor de toekomst dat je dat (aan jezelf) gaat toegeven en gaat kijken waar het aan schort dat jij in zo'n ongezonde relatie blijft. Dat je gaat onderzoeken waar die enorme behoefte vandaan komt die maakt dat je dit allemaal maar toestaat.
Het maakt je niet meteen een slechte moeder maar in deze heb je je kinderen niet goed beschermd. Blijf alsjeblieft een paar jaar single, ga aan jezelf werken en ga niet meer samenwonen totdat je kinderen volwassen zijn.

Ik weet het. Ik ben in het begin heel voorzichtig geweest. De eerste paar weken hebben ze hem niet gezien. Na een tijdje, zijn we een keer met zn allen naar de dierentuin geweest, en pas na een paar maanden is hij voor het eerst blijven slapen. Het samenwonen was niet echt een bewuste keuze. Hij bood aan op te passen, en uiteindelijk is het er eigenlijk bij in geslopen. We hebben het er natuurlijk wel over gehad, maar omdat hij toch al veel hier thuis was, dachten we dat het net zo makkelijk was als hij hier gewoon bleef. Ik zie nu ook in dat het voor hem een vlucht vanuit zijn huis bij zijn ouders was. Heb veel nagedacht de laatste paar dagen, en ik weet dat ik het helemaal verkeerd heb aangepakt. Ik heb ervan geleerd, en mocht ik ooit weer iemand tegen komen, zou ik het totaal anders aanpakken.
Nadat ik dit alles heb gezegd, heb ik het er onwijs moeilijk mee. Vraag me niet waarom, maar ik was stapelgek op hem. Het was natuurlijk ook niet alleen ellende.
Bedankt voor je bericht x

turquasi schreef: ↑

22-07-2019 08:29

Dit is zo'n beetje het tegenovergestelde van voorzichtig, je kent iemand na een jaar nog niet eens echt... zeker niet met zo'n dikke roze bril op. Dus zo'n 'kennismaking' stel je gerust een jaar uit.

Ik kende hem persoonlijk al meer dan een jaar. We trainden wekelijks samen. Niet dat we na of voor het trainen hele gesprekken hadden, maar we hebben veel gedeelde kennissen en kenden elkaar dus al een tijdje. Het was geen complete vreemde voor me, die ik van tinder heb geplukt. Dus ja, in dit geval vind ik na een paar maanden voor het eerst blijven slapen niet te vroeg.

Als je verliefd bent, wil je niet anders dan bij elkaar zijn. En dan had ik een jaar gewacht? Had het dan nu beter geweest? Dan had ik namelijk in precies dezelfde positie als nu gezeten. En dan was het voor niemand minder pijnlijk geweest.