Twijfels

Hoi allemaal,



ik ben nieuw op het forum. Ik heb 7 jaar een relatie en twijfel al ongeveer evenlang. ik schaam me om het op te schrijven merk ik. Ik weet niet of ik gelukkig genoeg ben in de relatie. mijn vriend heeft me twee jaar geleden ten huwelijk gevraagd. door mijn twijfels heb ik het tot nu toe steeds vooruit weten te schuiven. ik heb aangegeven dat het nu niet een handig moment is (al 2 jaar), maar eigenlijk twijfel ik of ik wel met hem verder wil. ik mis 'iets', maar wat mis ik dan? hoe weet je of het goed genoeg zit. De meeste mensen zeggen dat zed dat simpelweg voelen. als je het niet simpelweg voelt is het dan automatisch niet goed genoeg of kan dat ook komen omdat er andere dingen in je leven ontbreken?



Mijn vriend is lief, maar heeft in het begin van de relatie wel erg veel gelogen. hij vertelde dat hij in het buitenland woonde, dat bleek uiteindelijk niet waar te zijn. Hij vertelde dat hij een meisje voor mij had zwanger gemaakt, dat bleek uiteindelijk ook niet waar te zijn. Hij wordt erg onredelijk in ruzies en loopt dan weg (in het begin dagenlang) ik voel me niet/nauwelijk sexueel aangetrokken tot hem.



Ik weet het gewoon echt niet meer...we gaan wel in relatietherapie volgende week, maar ik hoop ook door hier met jullie te praten mijn gevoel op een rijtje te krijgen, want ik voel me zo vervreemd van alles en iedereen...



liefs rosa

tjee, wat veel reacties zo snel. Dank jullie wel allemaal. Ja, eigenlijk is mijn bericht wel een open deur. Als ik dit verhaal bij iemand anders zou lezen zou ik ook denken wat doet ze nog bij hem? Het is meer de vraag is de relatie te slecht om er mee door te gaan of te goed om te stoppen. Wat is de referentie van een goede relatie, wat voel je dan? Misschien verwacht ik teveel. ik ben wel veeleisend denk ik en heb zeker niet het makkelijkste karakter. ik ben niet ongelukkig, maar ook niet echt gelukkig. Voor mijn relatie was ik en jaartje single en toen voelde ik me echt relazed toen kon ik echt oprecht zeggen dat ik gelukkig was. Ik volgde toen echt mijn eigen gevoel in alles. Nu heb ik vaak het gevoel een rol te spelen, terwijl het stemmetje in mijn hoofd zegt 'zou het niet heel lekker zijn om weer alleen te zijn, je eigen tijd indelen, een nieuw huis'ik heb erg het gevoel op nieuw te willen beginnen. Maar ik ben bang dat ik dat single bridget jones leven misschien teveel romantiseer, dat ik spijt krijg en dan misschien in een volgende relatie weer tegen hetzelde aanloop. Ik vraag me soms ook wel af of ik uberhaupt wel een relatie wil. Ik verlies mezelf zo in een relatie. Ik mis misschien ook wel een beetje de tijd dat ik veel uitging. Nu -rond de 30- is iedereen toch een beetje met gezinnetjes enzo bezig en de meesten lijken het stappen en lekker dronken worden helemaal niet te missen. Of heb ik dan gewoon hele saaie vriendinnen??? Het zijn allemaal wel hippe meiden, maar het lijkt wel of ze een saaiheids pilletje hebben geslikt!



Ik moest ontzettend lachen om die opmerking over de groenteman die je zit te belazeren als vergelijk. Je hebt wel een beetje gelijk natuurlijk. Een vriend die liegt en waar je je ook niet sexueel tot aangetrokken voelt is natuurlijk stom om aan te blijven plakken. Maar hoe opgewonden moet je nog van iemand worden na 7 jaar?



Tja en de goede punten van onze relatie zijn er ook echt wel: We hebben de afgelopen twee jaar samen in afgelegen gebied in het buitenland gewoond, ver weg van vrienden en familie. Dat is best heftig en ik denk dat het wel wat over je relatie zegt als je dat redt. of zie ik dat verkeerd? We kunnen beiden enorm genieten van chillen met onze katten op de bank terwijl we allebei een goed boek lezen. Mijn vriend is enorm verzorgend. Hij is heel verrassend. Hikj nam me in een keer mee naar New york (ik wist pas in het toestel waar we heen gingen) Ik heb drie maanden geleden een miskraam gehad en toen is hij er echt waanzinnig voor me geweest. hij is een echte gentleman, draagt mijn zware tassen, houdt de deur voor me open, zegt dat ik de mooiste van de avond was als we een feestje hebben gehad.



Ik ben al twee keer in gesprek met een psycholoog geweest en voer nu naast de relatietherapie die we gaan volgen per emailconsult gesprekken met een psychologe. Zij denken alledrie dat mijn vriend een pathologische leugenaar is op basis van mijn verhaal, maar dat is natuurlijk lastig te beoordelen zonder hem gezien en gesproken te hebben.



vwb dat zwangere meisje. Toen ik hem nog niet zo lang kende had ik steeds het gevoel dat hij iets achter hield. hij gaf op een gegeven moment aan dat zijn ex beweerde zwanger van hem te zijn. Hij dacht dat het niet van hem kon zijn. Hij ging met haar naar het bronovo- ziekenhuis om een vaderschapstest te doen. ik vond dat vreemd want dat kan volgens mij helemaal niet als het kindje nog niet geboren is. Uiteindelijk bleek het kindje niet van hem aan de hand van testen. Hij heeft een aantal maanden vol gehouden dat het verhaal wel zo was, maar er bleef bij mij iets onverklaarbaars knagen. Ik vroeg hem naar de uitslagen van de test. Die lagen bij zijn ouders zei hij. Ik heb er maanden over moeten zeuren (ze lagen bij zijn ouders op zolder, hij kon ze niet vinden, hij was ze kwijt) Op een gegeven moment heb ik een ultimatum gesteld. Je geeft me de papieren voor deze week of het is uit. Toen heeft ie uiteindelijk verteld dat het verhaal niet waar was, maar dat hij het verzonnen had omdat hij het rustig aan wilde doen met onze relatie. Persoonlijk geloof ik die uitleg niet. ik denk dat hij zich schaamde dat ik zijn eerste vriendin was en dat ik wel al veel exen en dus meer ervaring had. Dat gevoel heb ik erbij. hij heeft bijvoorbeeld ook enorme schulden gemaakt om indruk te maken op mij en me op bijzondere reisjes te trakteren. Over deze schulden heeft hij ook enorm gelogen. toch heb ik het gevoel dat hij nu niet meer liegt. Toch voel ik me enorm onrustig in de relatie en slaap ik bijvoorbeeld veel beter als ik alleen ben.



Ik ben ontzettend bang dat ik misschien te veeleisend ben en dat ik iets stuk maak door dit weg te gooien. Het klopt dat ik enorm vervreemd ben van mijn eigen gevoel. Ik weet niet eens meer wat mijn 'echte'gevoel is. Hoe kom ik daarachter? Een stemmetje zegt dat ik moet stoppen met hem, maar is dat niet mijn angststemmetje?



Dank jullie voor jullie antwoorden...

quote:LeMair schreef op 17 december 2009 @ 17:38:

Relatietherapie? Volgens mij kan je beter alleen in therapie. Dan kom je er misschien achter wat je doet met een man die liegt, onredelijk en onaantrekkelijk is.



Hopelijk helpt dit topic je om een einde aan je relatie te maken. Succes.mijn vriend is trouwens echt knap (dat is natuurlijk relatief, maar veel vrouwen vinden het een lekker ding) ik vind het ook heerlijk om met hem te knuffelen en tegen hem aan te kruipen. alleen voel ik me niet seksueel aangetrokken. Als hij aan mijn borsten zit gebeurt er echt wel wat en dan krijg ik vaak wel zin, maar het komt nooit van mij uit.