Relaties
alle pijlers
Typische mannendingen?
zondag 22 december 2019 om 22:43
Ik probeerde zojuist een gesprek te voeren met mijn partner over mijn gemis aan verbinding maar dat liep niet helemaal zoals ik gehoopt had.
Ik heb een schat van een partner die veel voor me over heeft, van me houdt en als ik iets vraag hij het meestal wel doet.
Ik zou dus eigenlijk geen klagen hebben.
Maar waar ik zo een moeite mee heb is dat voor mijn vriend het leven gewoon goed is als hij werkt en tv kijkt. Verder is hij op Facebook eindeloos bezig met motoren. Hij werkt hard en studeert 2 avonden in de week. En als hij thuis komt vertelt hij over vrachtwagens (zijn werk) en kijkt de rest van de avond tv of is met motoren bezig op Facebook.
Samen iets ondernemen (Ik zou zo graag eens op reis willen of dansles of zoiets) is vaak geen geld voor maar iedere maand gaat er wel honderden euro's naar zijn motor.
Ik luister naar zijn interesses, hij luistert ook wel naar mij. Maar als het echt om verbinding gaat weet hij niet goed hoe hij met gevoelens om moet gaan. Soms denk ik dat ik echt pas in connectie kom als ik 2 wielen krijg en een motorblok.
Ik voel me zo ondankbaar want hij is verder super lief en werkt hard, ook voor ons.
En hij vindt het leven verder super zoals het is. Hij zou er niets aan willen veranderen. En ik zit maar een beetje te mokken.
Ik probeer me erbij neer te leggen dat tv kijken in de avond ons ding is, dat hij niet nadenkt over het huishouden (en ik dus alles moet vragen), we soms gaan motor rijden en dat ik verder vertier bij vriendinnen zoek. Maar ik mis ons. En hij vindt alles goed zoals het is, zucht.
Is het nou gewoon een mannending dat ze het leven prima vinden met een vrouw die voor ze zorgt, hard werken en tv kijken?
Ik heb een schat van een partner die veel voor me over heeft, van me houdt en als ik iets vraag hij het meestal wel doet.
Ik zou dus eigenlijk geen klagen hebben.
Maar waar ik zo een moeite mee heb is dat voor mijn vriend het leven gewoon goed is als hij werkt en tv kijkt. Verder is hij op Facebook eindeloos bezig met motoren. Hij werkt hard en studeert 2 avonden in de week. En als hij thuis komt vertelt hij over vrachtwagens (zijn werk) en kijkt de rest van de avond tv of is met motoren bezig op Facebook.
Samen iets ondernemen (Ik zou zo graag eens op reis willen of dansles of zoiets) is vaak geen geld voor maar iedere maand gaat er wel honderden euro's naar zijn motor.
Ik luister naar zijn interesses, hij luistert ook wel naar mij. Maar als het echt om verbinding gaat weet hij niet goed hoe hij met gevoelens om moet gaan. Soms denk ik dat ik echt pas in connectie kom als ik 2 wielen krijg en een motorblok.
Ik voel me zo ondankbaar want hij is verder super lief en werkt hard, ook voor ons.
En hij vindt het leven verder super zoals het is. Hij zou er niets aan willen veranderen. En ik zit maar een beetje te mokken.
Ik probeer me erbij neer te leggen dat tv kijken in de avond ons ding is, dat hij niet nadenkt over het huishouden (en ik dus alles moet vragen), we soms gaan motor rijden en dat ik verder vertier bij vriendinnen zoek. Maar ik mis ons. En hij vindt alles goed zoals het is, zucht.
Is het nou gewoon een mannending dat ze het leven prima vinden met een vrouw die voor ze zorgt, hard werken en tv kijken?
pantera88 wijzigde dit bericht op 22-12-2019 22:46
Reden: Spelfouten
Reden: Spelfouten
0.36% gewijzigd
maandag 23 december 2019 om 20:12
Oké, dan (nogmaals) een antwoord op je oorspronkelijke vraag:
Nee, dit heeft niets met man/vrouw te maken.
Er zijn mannen die alles netjes en opgeruimd willen en er zijn vrouwen die zijn zoals jouw vriend.
Nee, dit los je niet op. Hier ga je mee om, of niet. Andere smaken zijn er niet. Je kunt nog zo graag willen dat gras paars is, maar gras is groen. Jouw vriend kan niet de man worden die jij wil. Niet zonder zichzelf te verliezen. Jij bent jezelf al ergens verloren in deze relatie. Hoe zie je dat voor je? Dit gaat verder dan 'gewoon' van hem vragen of hij zich wat aanpassen wil. Dit is wie hij is, hoe hij gelukkig is. Wil je dan een marionet als man die met zijn armpjes en beentjes beweegt als jij aan de touwtjes trekt? Er is ook nog zoiets als iemand in zijn waarde laten en onder ogen zien dat het niet werkt. Heel eerlijk, ik denk dat hij jou zo op een voetstuk heeft staan omdàt jij zo voor hem zorgt. Zo'n vrouw heeft hij nodig en jij biedt hem alles wat hij wil. Ik denk zomaar dat dit weleens kan veranderen zodra jij besluit dat je geen huisvrouwtje meer wil zijn.
Nee, dit heeft niets met man/vrouw te maken.
Er zijn mannen die alles netjes en opgeruimd willen en er zijn vrouwen die zijn zoals jouw vriend.
Nee, dit los je niet op. Hier ga je mee om, of niet. Andere smaken zijn er niet. Je kunt nog zo graag willen dat gras paars is, maar gras is groen. Jouw vriend kan niet de man worden die jij wil. Niet zonder zichzelf te verliezen. Jij bent jezelf al ergens verloren in deze relatie. Hoe zie je dat voor je? Dit gaat verder dan 'gewoon' van hem vragen of hij zich wat aanpassen wil. Dit is wie hij is, hoe hij gelukkig is. Wil je dan een marionet als man die met zijn armpjes en beentjes beweegt als jij aan de touwtjes trekt? Er is ook nog zoiets als iemand in zijn waarde laten en onder ogen zien dat het niet werkt. Heel eerlijk, ik denk dat hij jou zo op een voetstuk heeft staan omdàt jij zo voor hem zorgt. Zo'n vrouw heeft hij nodig en jij biedt hem alles wat hij wil. Ik denk zomaar dat dit weleens kan veranderen zodra jij besluit dat je geen huisvrouwtje meer wil zijn.
vitamini wijzigde dit bericht op 23-12-2019 20:14
Reden: Taalfoutje
Reden: Taalfoutje
0.05% gewijzigd
"Kump ut vandaag neet, dan kump ut murrege"
maandag 23 december 2019 om 20:38
Ik probeer tot een compromis te komen. Een taakverdeling via app wil hij niet omdat hij bang is dat hij zich er toch niet aan gaat houden en dat ik dan teleurgesteld ben.
Maar voor mij wil hij het wel proberen. Vervolgens heeft hij het liefste dat ook de app zelf op zijn telefoon zet en stap voor stap zeg wat hij moet doen. Vervolgens werkt de oplader niet en wordt ik geroepen omdat ik nieuwe laders kan kopen omdat ik het beste weet waar ik daarvoor moet wezen.
OMG, ik begin me nu ineens te realiseren wat ik allemaal doe in huis.
Hij zegt het allemaal gekscherend maar ondertussen weet hij ook dat ik wel weer regel.
Zucht.
Maar voor mij wil hij het wel proberen. Vervolgens heeft hij het liefste dat ook de app zelf op zijn telefoon zet en stap voor stap zeg wat hij moet doen. Vervolgens werkt de oplader niet en wordt ik geroepen omdat ik nieuwe laders kan kopen omdat ik het beste weet waar ik daarvoor moet wezen.
OMG, ik begin me nu ineens te realiseren wat ik allemaal doe in huis.
Hij zegt het allemaal gekscherend maar ondertussen weet hij ook dat ik wel weer regel.
Zucht.
maandag 23 december 2019 om 20:47
Was hij in het begin van jullie relatie meer met jou en jullie relatie bezig dan nu en is dat hetgeen wat je eigenlijk nu mist? Als je voor jezelf helder hebt wat er nou precies mis is kun je gericht een gesprek voeren. Je zou bijvoorbeeld kunnen afspreken om een vaste date avond in te voeren of zoiets. Niet geweldig romantisch om daar vaste afspraken over te maken misschien maar het is een begin.
En huur een wekelijkse schoonmaker in, op zijn kosten. Dat voelt gelijkwaardiger.
En huur een wekelijkse schoonmaker in, op zijn kosten. Dat voelt gelijkwaardiger.
Creativity is intelligence having fun
maandag 23 december 2019 om 21:01
Ik kan als man alleen maar voor mezelf spreken. Mijn huidige relatie die al flink wat jaren meegaat kenmerkt zich voor een deel wel door gemeenschappelijke interesses en daaraan verwante ervaringen. Wij houden allebei van boeken lezen en over dingen nadenken waaraan alleen nerds nadenken. De dingen waarvoor we ons inzetten hebben onze beide interesse en we staan wat betreft opvattingen over "het leven" dicht bij elkaar. Naast dat er kinderen zijn is er ook nog altijd een "ons".Pantera88 schreef: ↑23-12-2019 19:48Ik moet wel even verbeteren dat hij wel voor me doet normaal gesproken als hij het niet zo druk heeft. Kopje thee zetten, fietsen kinderen repareren. Dus ik weet wel dat hij van me houdt op zijn manier. Ook dat hij denkt dat ik niets doe is uit onwetendheid, ik klaag nog wel eens dat ik me verveel op mijn werk.
Ik mis alleen de verbinding. Mensen mogen dat zweverige taal vinden maar ik vind dat belangrijk. Het gevoel te hebben dat ik verbonden ben met iemand. En ik verbind me op een andere manier dan hij.
En vandaar mijn oorspronkelijke vraag: is het een verschil tussen man en vrouw en hoe los je dat op?
Mijn vriendin is ook echt zeer opgeruimd en die interesse deel ik niet in dezelfde mate als waarin zij die heeft. Ik heb aangegeven huishoudelijke dingen te kunnen doen wanneer er een duidelijk kader is waarop ik me in kan stellen. Maar een huishoudster doet ook wonderen.
maandag 23 december 2019 om 21:02
Man hier.Pantera88 schreef: ↑23-12-2019 19:09Hij is echt wel heel lief. Maar net met praten moeten we ook gewoon tot de conclusie komen dat we elkaars taal niet spreken. Hij is een doener, ik een voeler. Hij komt niet bij zijn gevoel en ik vind gevoel heel erg belangrijk. Hij doet en ik praat.
Zucht, we weten niet zo goed hoe we hier uitkomen. Ik wil me gehoord voelen. Hij begint nu wel voor het eerst in te zien hoe verschillend we zijn.
En ja, weer uit elkaar gaan is wel een dingetje. De kinderen zijn om te week bij ons en mogen hem graag. En weer falen wil ik niet nog eens doorheen.
Ik heb nog maar een paar weken het gevoel dat we uit elkaar groeien. Dat moet te lijmen zijn.
Volgens mij ligt in deze post de kern.
Ik kreeg uit jouw posts al een indruk van je vriend. Door mijn werk kom ik het type regelmatig tegen. Vakmensen die helemaal opgaan in hun werk. En de rest is niet belangrijk. Zeer praktisch ingestoken, zien is geloven en dingen moeten concreet zijn. Geen slap gelul (en dat is zo’n beetje alles wat niet gaat over “hun” onderwerpen).
Doeners, dus. Zeker geen voelers. Voelen is niet concreet.
Meten is weten. Een probleem met een motor is te beredeneren.
Kom niet aan met gevoel. Wat moet je dáár nu mee?
Stel een duidelijke vraag, krijg je een duidelijk antwoord. Misschien na enig nadenken.
Jij zit anders in elkaar, maar je wil dat het te lijmen is.
Jullie denkwerelden echter, liggen mijlenver uit elkaar.
Je gaat hem niet veranderen. Niet omdat hij het niet wíl, maar omdat hij het niet kán. Zijn draadjes zijn anders aangelegd.
Je wilt niet weer falen zeg je.
Kijk eens in de spiegel. Wat als dat gevoel van falen er niet was geweest? Was je dan gelukkig geweest?
Klamp je je hieraan vast omdat je niet wilt falen?
Falen waarin?
Móet je een relatie?
Ik kan me deels herkennen in je vriend.
Een redelijke tolerantie tegen troep, garage met 3 motoren (hou alleen niet zo van sleutelen, maar doe het wel eens als het nodig is), van opleiding autotechneut.
Alleen ben ik misschien iets ordelijker, want onderdelen horen in de garage, motorkleding ook. Huishouden is ook geen hobby.
Voor een ander deel niet, want ik kom makkelijk bij mijn gevoel.
Maar ik zou als man me doodschamen voor zo’n ongelijkwaardige situatie.
Al zou ik het rotwerk vinden, ik zou zeker wat doen in het huishouden en kijken of we regelmatig wat leuks konden doen.
Hij komt op me over als een soort puber die bij zijn tweede moeder is gaan wonen.
En zo lang jij blijft smelten voor zijn puppy-ogen komt hij er mee weg.
When in doubt, the auditor is always right!
maandag 23 december 2019 om 21:32
Goh, wat goed omschreven dit.Francien2019 schreef: ↑23-12-2019 10:15In het verleden, als ik het gevoel had dat onze relatie scheef liep, besprak ik dat ook op die manier met mijn man. (Ik heb het gevoel dat ... en jij ?)
Mijn man zat mij dan aan te kijken of hij water zag branden. Hij kan niets met fluïde vraagstellingen en het idee om samen gaande weg het gesprek tot oplossingen te komen.
Dus heb ik het roer omgegooid. Ik denk eerst zelf een paar dagen/weken na over wat er precies aan schort, wie welk aandeel heeft in het probleem en wat een concrete oplossing zou kunnen zijn, eventueel door te praten met vriendinnen.
Vervolgens leg ik hem een duidelijke, concrete vraag voor en wat ik graag zou willen. Hij kan daarop reageren door het eens of oneens te zijn en van daaruit gaan we verder. Hij kan er in ieder geval niets mee als ik het voor mijzelf nog niet helder heb wat er precies niet goed loopt.
Misschien zou je het op deze manier eens kunnen proberen TO ?
Ik herken mezelf hier volledig in en de dynamiek tussen mij en vriend ook.
Werkt voor ons ook vele malen beter zo.
maandag 23 december 2019 om 21:38
Dat is wel een mooie volwassen kijk. Zo kan het dus ook.Auditor schreef: ↑23-12-2019 21:02Man hier.
Volgens mij ligt in deze post de kern.
Ik kreeg uit jouw posts al een indruk van je vriend. Door mijn werk kom ik het type regelmatig tegen. Vakmensen die helemaal opgaan in hun werk. En de rest is niet belangrijk. Zeer praktisch ingestoken, zien is geloven en dingen moeten concreet zijn. Geen slap gelul (en dat is zo’n beetje alles wat niet gaat over “hun” onderwerpen).
Doeners, dus. Zeker geen voelers. Voelen is niet concreet.
Meten is weten. Een probleem met een motor is te beredeneren.
Kom niet aan met gevoel. Wat moet je dáár nu mee?
Stel een duidelijke vraag, krijg je een duidelijk antwoord. Misschien na enig nadenken.
Jij zit anders in elkaar, maar je wil dat het te lijmen is.
Jullie denkwerelden echter, liggen mijlenver uit elkaar.
Je gaat hem niet veranderen. Niet omdat hij het niet wíl, maar omdat hij het niet kán. Zijn draadjes zijn anders aangelegd.
Je wilt niet weer falen zeg je.
Kijk eens in de spiegel. Wat als dat gevoel van falen er niet was geweest? Was je dan gelukkig geweest?
Klamp je je hieraan vast omdat je niet wilt falen?
Falen waarin?
Móet je een relatie?
Ik kan me deels herkennen in je vriend.
Een redelijke tolerantie tegen troep, garage met 3 motoren (hou alleen niet zo van sleutelen, maar doe het wel eens als het nodig is), van opleiding autotechneut.
Alleen ben ik misschien iets ordelijker, want onderdelen horen in de garage, motorkleding ook. Huishouden is ook geen hobby.
Voor een ander deel niet, want ik kom makkelijk bij mijn gevoel.
Maar ik zou als man me doodschamen voor zo’n ongelijkwaardige situatie.
Al zou ik het rotwerk vinden, ik zou zeker wat doen in het huishouden en kijken of we regelmatig wat leuks konden doen.
Hij komt op me over als een soort puber die bij zijn tweede moeder is gaan wonen.
En zo lang jij blijft smelten voor zijn puppy-ogen komt hij er mee weg.
Ik laat het maar even rusten. Mijn vriend is aan het mokken nu hij ineens realiseert dat hij niet de juiste man voor me is. Verder wil hij uit zichzelf geen actie ondernemen.
Dus wacht ik wel af wanneer hij uit zijn zelfmedelijden stapt en of er wat verandert. Ik heb genoeg gezegd.
maandag 23 december 2019 om 22:17
maandag 23 december 2019 om 22:39
Nou zeg, wat een idioot is jouw vriend hoor. Aan het mokken? Je zou denken dat hij 12 is.
Handen uit de mouwen een een taakverdeling maken! En schrik dat hij er zich niet aan gaat houden??? Jeetje, ga alsjeblieft latten en laat hem zijn eigen huishouden maar runnen. Dan mag hij zoveel onderdelen in de woonkamer leggen als hij wil.
Handen uit de mouwen een een taakverdeling maken! En schrik dat hij er zich niet aan gaat houden??? Jeetje, ga alsjeblieft latten en laat hem zijn eigen huishouden maar runnen. Dan mag hij zoveel onderdelen in de woonkamer leggen als hij wil.
Life is short. Eat dessert first.
dinsdag 24 december 2019 om 10:02
Ik ben benieuwd waarom zijn vorige relatie uit is gegaan, hoe zijn relatie met zijn ouders is en of hij broers/zussen heeft. Lijkt wellicht off-topic, maar wel belangrijk voor de besluitvorming. Heeft hij al eens alleen gewoond of is hij onder moeders vleugels vandaan gaan samenwonen?
Mijn huidige vriend is de eerste man die een eigen huishouden runde toen ik hem leerde kennen, maar wàt een verademing was dat!
Het verbaast mij hoeveel mannen in deze tijd nog (onbewust) verwachten dat hun vriendin dingen van hun moeder overneemt en hoe je daar als vrouw onder de mantel der liefde ongemerkt inrolt. Tot het moment aanbreekt dat je denkt, waar ben ik in hemelsnaam mee bezig? Ik vraag me ook af wat de moeders van deze mannen hen meegeven wat dit betreft.
Mijn huidige vriend is de eerste man die een eigen huishouden runde toen ik hem leerde kennen, maar wàt een verademing was dat!
Het verbaast mij hoeveel mannen in deze tijd nog (onbewust) verwachten dat hun vriendin dingen van hun moeder overneemt en hoe je daar als vrouw onder de mantel der liefde ongemerkt inrolt. Tot het moment aanbreekt dat je denkt, waar ben ik in hemelsnaam mee bezig? Ik vraag me ook af wat de moeders van deze mannen hen meegeven wat dit betreft.
"Kump ut vandaag neet, dan kump ut murrege"
dinsdag 24 december 2019 om 10:09
dinsdag 24 december 2019 om 10:10
Dat gaat hij dus ook niet worden.Pantera88 schreef: ↑23-12-2019 21:38Dat is wel een mooie volwassen kijk. Zo kan het dus ook.
Ik laat het maar even rusten. Mijn vriend is aan het mokken nu hij ineens realiseert dat hij niet de juiste man voor me is. Verder wil hij uit zichzelf geen actie ondernemen.
Dus wacht ik wel af wanneer hij uit zijn zelfmedelijden stapt en of er wat verandert. Ik heb genoeg gezegd.
Live in the here and now, because your future doesn't look bright.
Week 8 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 8 van de Extremely Demotivational Calendar
dinsdag 24 december 2019 om 10:11
Live in the here and now, because your future doesn't look bright.
Week 8 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 8 van de Extremely Demotivational Calendar
dinsdag 24 december 2019 om 10:33
Ja, de moeders. Altijd weer die moeders die hun jongens pamperen tot op het bot en hen opvoeden tot botte, luie horken. De vaders treft vanzelfsprekend geen enkele blaam. Hoewel zij toch, op zijn minst, net als moeders, een stevige voorbeeldrol hebben. De partner die een relatie met zo’n volwassen zoon krijgt en die vrijwillig en lijdzaam het hele huishouden op zich neemt totdat ze het, soms na jaren, opeens zat is valt natuurlijk ook niets aan te rekenen, want ze volgt het voorbeeld van haar moeder. De zoon zelf ook niet, die arme schat is immers niet goed opgevoed, hij weet niet beter. Het ligt uiteindelijk, goedbeschouwd allemaal aan de moeders !Vitamini schreef: ↑24-12-2019 10:02Ik ben benieuwd waarom zijn vorige relatie uit is gegaan, hoe zijn relatie met zijn ouders is en of hij broers/zussen heeft. Lijkt wellicht off-topic, maar wel belangrijk voor de besluitvorming. Heeft hij al eens alleen gewoond of is hij onder moeders vleugels vandaan gaan samenwonen?
Mijn huidige vriend is de eerste man die een eigen huishouden runde toen ik hem leerde kennen, maar wàt een verademing was dat!
Het verbaast mij hoeveel mannen in deze tijd nog (onbewust) verwachten dat hun vriendin dingen van hun moeder overneemt en hoe je daar als vrouw onder de mantel der liefde ongemerkt inrolt. Tot het moment aanbreekt dat je denkt, waar ben ik in hemelsnaam mee bezig? Ik vraag me ook af wat de moeders van deze mannen hen meegeven wat dit betreft.
Sorry Vitamini, niet persoonlijk bedoeld. Je bent bepaald niet de enige die zo denkt, maar ik kan er zo kwaad om worden !
De ouders in mijn omgeving voeden hun kinderen op met de gedachte dat een gezin een team is, iedereen draagt iets bij. Er wordt ingezet op gelijkwaardigheid, maar dat geeft geen garanties voor de toekomst natuurlijk. Kinderen worden zichzelf en ze laten niet altijd zien niet wat de ouders voor ogen hadden toen ze hun kind (m/v) het goede voorbeeld mee gaven.
anoniem_386639 wijzigde dit bericht op 24-12-2019 10:57
19.17% gewijzigd
dinsdag 24 december 2019 om 10:51
Mijn vriend heeft geen geweldige opvoeding gehad, narcistische moeder, vader verliet hem toen hij 11 jaar was. En hij is al jong voor zichzelf gaan zorgen. Maar alleen op gebied van werken. Hij weet niet beter dan dat je keihard moet werken. Verder heeft hij nooit op zichzelf gewoond (zonder hulp van een partner).
En ja, zijn vorige partner heeft het ook uitgemaakt omdat hij alleen maar werkte en zij aan het moederen was.
Ik weet niet of dit gaat werken aangezien we zo verschillend zijn. Maar we leren nu wel weer wat meer van elkaars karakters.
Hij sloeg dicht met mijn verhaal en kroop in zijn schulp. Moet het daarna verwerken maar zegt dat niet tegen me. Daardoor ga ik trekken want hij zegt niets. Hij lijkt dood.
Vanochtend eigenlijk uitgesproken dat hij tijd heeft om het allemaal een plekje te geven omdat het nu een enorme chaos in zijn hoofd is.
Had hij dat 2 dagen geleden al gezegd was er niets aan de hand, zucht.
En ja, zijn vorige partner heeft het ook uitgemaakt omdat hij alleen maar werkte en zij aan het moederen was.
Ik weet niet of dit gaat werken aangezien we zo verschillend zijn. Maar we leren nu wel weer wat meer van elkaars karakters.
Hij sloeg dicht met mijn verhaal en kroop in zijn schulp. Moet het daarna verwerken maar zegt dat niet tegen me. Daardoor ga ik trekken want hij zegt niets. Hij lijkt dood.
Vanochtend eigenlijk uitgesproken dat hij tijd heeft om het allemaal een plekje te geven omdat het nu een enorme chaos in zijn hoofd is.
Had hij dat 2 dagen geleden al gezegd was er niets aan de hand, zucht.
dinsdag 24 december 2019 om 11:08
Je komt behoeftig en onzeker over TO. Waarom laat je hem niet even als je weet dat hij dat nodig heeft. Stop met trekken. Ga je eigen ding doen.
Ik vrees dat je samenleeft met iemand die niet stabiel en gezond is. Mogelijk heeft hij een aandoening, zoals hij zelf denkt en wellicht trauma’s uit het verleden. Je bent in de veertig. Dat betekend dat je, als je bij hem blijft en zo door gaat, nog zeker 30 jaar over hem mag moederen. Leuk toekomstbeeld ?
Je kunt het ook over een andere boeg gooien. Als jij jou leven radicaal anders aan gaat pakken, veranderd onherroepelijk de dynamiek tussen jullie. Je vriend gaat noodgedwongen ook ander gedrag vertonen. De eerste periode is daardoor onstabiel en misschien onprettig maar het kan er voor zorgen dat jullie relatie beter in balans komt. Dat vraagt wel vastberadenheid en zelfvertrouwen van jou. Ter ondersteuning zou je psychische hulp kunnen vragen via de huisarts, bij de praktijkondersteuner. Meestal een psycholoog. Dit wordt vergoed door de zorgverzekering.
Ondertussen kun je ook actie van hem vragen : onderzoek en psychische hulp.
Verwacht geen wonderen en stel geen ultimatums want hij geeft al aangegeven dat hij daar niet voor open staat, maar wat niet is kan komen. Laat hem in ieder geval weten dat jij dat wenselijk vindt voor het behoudt van jullie relatie en beider welzijn.
Ga verder gewoon met jezelf aan de slag. Hij merkt het vanzelf als jij zaken anders aan gaat pakken.
Ik vrees dat je samenleeft met iemand die niet stabiel en gezond is. Mogelijk heeft hij een aandoening, zoals hij zelf denkt en wellicht trauma’s uit het verleden. Je bent in de veertig. Dat betekend dat je, als je bij hem blijft en zo door gaat, nog zeker 30 jaar over hem mag moederen. Leuk toekomstbeeld ?
Je kunt het ook over een andere boeg gooien. Als jij jou leven radicaal anders aan gaat pakken, veranderd onherroepelijk de dynamiek tussen jullie. Je vriend gaat noodgedwongen ook ander gedrag vertonen. De eerste periode is daardoor onstabiel en misschien onprettig maar het kan er voor zorgen dat jullie relatie beter in balans komt. Dat vraagt wel vastberadenheid en zelfvertrouwen van jou. Ter ondersteuning zou je psychische hulp kunnen vragen via de huisarts, bij de praktijkondersteuner. Meestal een psycholoog. Dit wordt vergoed door de zorgverzekering.
Ondertussen kun je ook actie van hem vragen : onderzoek en psychische hulp.
Verwacht geen wonderen en stel geen ultimatums want hij geeft al aangegeven dat hij daar niet voor open staat, maar wat niet is kan komen. Laat hem in ieder geval weten dat jij dat wenselijk vindt voor het behoudt van jullie relatie en beider welzijn.
Ga verder gewoon met jezelf aan de slag. Hij merkt het vanzelf als jij zaken anders aan gaat pakken.
dinsdag 24 december 2019 om 11:19
Mijn man ook niet. Moeder uit beeld, vader met 3 banen, alcoholisme en mishandeling. Pleeg-gezinnen, jeugdzorg, de hele ratsmodee. Pa is meer uit dan in beeld geweest en dat is maar goed ook. Man was 'uit huis' op zijn 17e en werkte fulltime. Zijn moeder ben ik nooit geweest en dat ga ik ook niet doen.Pantera88 schreef: ↑24-12-2019 10:51Mijn vriend heeft geen geweldige opvoeding gehad, narcistische moeder, vader verliet hem toen hij 11 jaar was. En hij is al jong voor zichzelf gaan zorgen. Maar alleen op gebied van werken. Hij weet niet beter dan dat je keihard moet werken. Verder heeft hij nooit op zichzelf gewoond (zonder hulp van een partner).
En ja, zijn vorige partner heeft het ook uitgemaakt omdat hij alleen maar werkte en zij aan het moederen was.
Dat moederen deed die ex toch echt zelf.
Ik snap wel waarom je vriend het ok vind, maar dat is het dus echt niet.
Those who can make you believe absurdities can make you commit atrocities.
dinsdag 24 december 2019 om 13:05
Ik ga zeker niet moederen. Ik wil koste wat het kost een gelijkwaardige relatie. Maar ik beken het ook wel moeilijk te vinden hoe hij strijd met zichzelf en het gewoon niet goed krijgt. Het is geen onwil maar onkunde. Voor onwil zet ik hem meteen aan de kant. Voor onkunde wil ik hem de kans geven eraan te werken. Maar ik ga niet trekken aan een dood paard. Hij zal nu zelf actie moeten gaan ondernemen.
dinsdag 24 december 2019 om 13:11
Onkunde?Pantera88 schreef: ↑24-12-2019 13:05Ik ga zeker niet moederen. Ik wil koste wat het kost een gelijkwaardige relatie. Maar ik beken het ook wel moeilijk te vinden hoe hij strijd met zichzelf en het gewoon niet goed krijgt. Het is geen onwil maar onkunde. Voor onwil zet ik hem meteen aan de kant. Voor onkunde wil ik hem de kans geven eraan te werken. Maar ik ga niet trekken aan een dood paard. Hij zal nu zelf actie moeten gaan ondernemen.
Als je een gezonde partner (man of vrouw) hebt die gewoon werkt en daar kunnen ze wel van alles doen en leren toch?
Maar thuis niet, dan zijn de meest simpele ( en ja klote klussen, vind de ander ook) dingen en zelf bedenken dat stofzuigen of een was draaien al te moeilijk en te wijten aan onkunde?
Nee. Onwil.
dinsdag 24 december 2019 om 13:14
zaterdag 28 december 2019 om 12:14
Pantera88 schreef: ↑23-12-2019 19:09Hij is echt wel heel lief. Maar net met praten moeten we ook gewoon tot de conclusie komen dat we elkaars taal niet spreken. Hij is een doener, ik een voeler. Hij komt niet bij zijn gevoel en ik vind gevoel heel erg belangrijk. Hij doet en ik praat.
Zucht, we weten niet zo goed hoe we hier uitkomen. Ik wil me gehoord voelen. Hij begint nu wel voor het eerst in te zien hoe verschillend we zijn.
En ja, weer uit elkaar gaan is wel een dingetje. De kinderen zijn om te week bij ons en mogen hem graag. En weer falen wil ik niet nog eens doorheen.
Ik heb nog maar een paar weken het gevoel dat we uit elkaar groeien. Dat moet te lijmen zijn.
Volgende keer toch maar iets verder kijken dan die puppy-ogen voordat je gaat samenwonen en je kinderen zich zo gaan hechten.
Deze moeizame communicatie is niet nieuw lijkt me? Gaat het nog lukken om hier iets van te maken? Blijf je gewoon verder regelen en moederen in ruil voor puppy-ogen die je (niets begrijpend) aanstaren?
