Relaties
alle pijlers
Vallende Engel
donderdag 20 januari 2011 om 22:06
Hoi, ik ben een vallende engel. Na 15 jaar samen, getrouwd en 3 jonge kinderen, zegt mijn man keihard dat er geen "chemie" is tussen ons, eigenlijk nooit echt. Dat maakt mij zo kwaad. We zijn nu inmiddels bijna een jaar verder. Ik kan nog steeds niet goed eten en ben zelfs na 12 jaar weer begonnen met roken. De kinderen hebben hun ups and downs, maar ik mag heel trots op hun zijn, omdat ze zoveel kracht hebben om deze situatie te doorstaan.
Zoals in elk relatie heb je te maken met een dip, maar ons dip duurde voor mij te lang. Ik kreeg het gevoel dat er wel iemand anders in het spel moet zijn. Hij bleef maar ontkennen, totdat ik al zijn sms en e-mailberichten stiekem las. In het begin zei hij dat zij, die ook in hetzelfde gebouw werkt, gewoon goede vrienden waren. Zij heeft namelijk ook nog een vriend (relatie van 10 jaar), die ook in een dip zit omdat haar vriend geweld gebruikt.
(daar kan mijn man heel slecht tegen). Ik zei tegen mijn man dat ik voor hun vriendschap openstaat. Toen kwamen er waren momenten dat ik hem niet meer herkende en het allerergste van allemaal dat hij zijn kinderen helemaal vergat. Toen één v/d kinderen ziek was, ging hij gewoon die avond naar haar toe. Ik bleef maar doordrammen dat dit nu veel te ver ging. Met veel pijn gaf hij toe dat hij zomaar gevoelens voor haar kreeg, die hij bij mij niet heeft. En door zijn geflirt gaf zij ook toe gevoelens voor hem te hebben. Ik wist niet meer wat ik hoorde. Ik heb haar zelfs gebeld en gemailed om een bevestiging te krijgen. En wat zegt zij: "het klikt gewoon tussen ons,maar het zijn alleen maar gevoelens en verder lichamelijk niet, we weten beiden dat het verkeerd is, omdat er kinderen in het spel zijn. En hij heeft geen enkel slecht woord over jou gehad, alleen maar lof". Maar ondanks haar woorden was het mijn man die haar niet kon loslaten. De scheidingspapieren liggen al klaar bij mijn advocaat. Maar mijn man kan ons nog niet loslaten, hij wil dit de kinderen niet aandoen. Ze mogen niet hetzelfde meemaken zoals hij zelf vroeger. Hij heeft zijn eigen vader pas op latere leeftijd leren kennen en dat zit hem nog steeds dwars, ook omdat zijn moeder hem verbood contact met zijn eigen vader op te nemen en nu is hij helaas niet meer bij ons. Rust zacht pa. In het begin vond hij alles te snel gaan, na 2 jaar een kind samen en toen met de stroom mee om te gaan trouwen, terwijl hij er nog niet klaar voor was en zo de laatste jaren "gewoon doen alsof". En dan klaagt hij over zijn leeftijd (bijna 40 jaar), geen leuk huis, geen leuke baan etc. Ondanks we veel met elkaar hebben gepraat, moest mijn man steeds weer die andere vrouw spreken of zien. Ik heb toen met beide gesproken wat ze graag wilden. Als ze echt voor elkaar willen gaan, hoeven ze dat alleen maar te zeggen en dan kan ik echt aan mijn eigen toekomst beginnen met mijn meiden. Maar dat konden ze niet. Zij zegt dat ze een vriend heeft en mijn man zegt als hij echt niets voor mij voelde, dan was hij allang bij mij weggegaan. Dat betekent dat hij toch om mij geeft en wil niet zomaar de 15 jaar weggooien. Het moeilijkste is dat hij mij niet eens durft aan te raken, omdat dit zich al heel lang afspeelde en dan vraag ik me af waarom hij bij me blijft als hij nog steeds de gevoelens voor die ander niet kan afsluiten. Ik heb hem nu echt de deur uitgewezen om elkaar een tijdje niet te zien. Voor hem is het veel te makkelijk om in 1 huis te blijven en de meiden dagelijks te kunnen zien, maar de gevoelens voor mij, daar kan hij nog niet aan werken. Gisteren was het zijn 1e nacht, maar kreeg een sms dat hij niet kon slapen. Ik zei dat hij het toch moet blijven volhouden, anders komt hij niet achter hoeveel of wat ik voor hem betekent. Vooral nu we bezig zijn met een nieuwe woning. Ik weet dat we ons in het diepe hebben gegooid, dus moeten wij beiden hieraan werken. Ik kan wel beter slapen als hij niet in de buurt is. Ik ben echt aan een adempauze toe. Er is zoveel gebeurt de afgelopen maanden. Ik kan nu 2 kanten op:
1. Als hij voor mij kiest, dan moet ik weer proberen hem te vertrouwen, echter dat zal wel erg moeilijk worden.
2. Als hij er niet uitkomt, dan ga ik alsnog mijn nieuwe toekomst met de meiden tegemoet.
Ik voel me op dit moment weer sterk, maar er zal weer momenten zijn dat ik me weer als een wrak voelt. Gelukkig zijn mijn meiden er voor mij. Toch vraag ik me af of ik hier wel aan goed doe. Ik ben nog steeds een vallende engel. Dit is zo'n zware beproeving des levens. WAAROM????
Zoals in elk relatie heb je te maken met een dip, maar ons dip duurde voor mij te lang. Ik kreeg het gevoel dat er wel iemand anders in het spel moet zijn. Hij bleef maar ontkennen, totdat ik al zijn sms en e-mailberichten stiekem las. In het begin zei hij dat zij, die ook in hetzelfde gebouw werkt, gewoon goede vrienden waren. Zij heeft namelijk ook nog een vriend (relatie van 10 jaar), die ook in een dip zit omdat haar vriend geweld gebruikt.
(daar kan mijn man heel slecht tegen). Ik zei tegen mijn man dat ik voor hun vriendschap openstaat. Toen kwamen er waren momenten dat ik hem niet meer herkende en het allerergste van allemaal dat hij zijn kinderen helemaal vergat. Toen één v/d kinderen ziek was, ging hij gewoon die avond naar haar toe. Ik bleef maar doordrammen dat dit nu veel te ver ging. Met veel pijn gaf hij toe dat hij zomaar gevoelens voor haar kreeg, die hij bij mij niet heeft. En door zijn geflirt gaf zij ook toe gevoelens voor hem te hebben. Ik wist niet meer wat ik hoorde. Ik heb haar zelfs gebeld en gemailed om een bevestiging te krijgen. En wat zegt zij: "het klikt gewoon tussen ons,maar het zijn alleen maar gevoelens en verder lichamelijk niet, we weten beiden dat het verkeerd is, omdat er kinderen in het spel zijn. En hij heeft geen enkel slecht woord over jou gehad, alleen maar lof". Maar ondanks haar woorden was het mijn man die haar niet kon loslaten. De scheidingspapieren liggen al klaar bij mijn advocaat. Maar mijn man kan ons nog niet loslaten, hij wil dit de kinderen niet aandoen. Ze mogen niet hetzelfde meemaken zoals hij zelf vroeger. Hij heeft zijn eigen vader pas op latere leeftijd leren kennen en dat zit hem nog steeds dwars, ook omdat zijn moeder hem verbood contact met zijn eigen vader op te nemen en nu is hij helaas niet meer bij ons. Rust zacht pa. In het begin vond hij alles te snel gaan, na 2 jaar een kind samen en toen met de stroom mee om te gaan trouwen, terwijl hij er nog niet klaar voor was en zo de laatste jaren "gewoon doen alsof". En dan klaagt hij over zijn leeftijd (bijna 40 jaar), geen leuk huis, geen leuke baan etc. Ondanks we veel met elkaar hebben gepraat, moest mijn man steeds weer die andere vrouw spreken of zien. Ik heb toen met beide gesproken wat ze graag wilden. Als ze echt voor elkaar willen gaan, hoeven ze dat alleen maar te zeggen en dan kan ik echt aan mijn eigen toekomst beginnen met mijn meiden. Maar dat konden ze niet. Zij zegt dat ze een vriend heeft en mijn man zegt als hij echt niets voor mij voelde, dan was hij allang bij mij weggegaan. Dat betekent dat hij toch om mij geeft en wil niet zomaar de 15 jaar weggooien. Het moeilijkste is dat hij mij niet eens durft aan te raken, omdat dit zich al heel lang afspeelde en dan vraag ik me af waarom hij bij me blijft als hij nog steeds de gevoelens voor die ander niet kan afsluiten. Ik heb hem nu echt de deur uitgewezen om elkaar een tijdje niet te zien. Voor hem is het veel te makkelijk om in 1 huis te blijven en de meiden dagelijks te kunnen zien, maar de gevoelens voor mij, daar kan hij nog niet aan werken. Gisteren was het zijn 1e nacht, maar kreeg een sms dat hij niet kon slapen. Ik zei dat hij het toch moet blijven volhouden, anders komt hij niet achter hoeveel of wat ik voor hem betekent. Vooral nu we bezig zijn met een nieuwe woning. Ik weet dat we ons in het diepe hebben gegooid, dus moeten wij beiden hieraan werken. Ik kan wel beter slapen als hij niet in de buurt is. Ik ben echt aan een adempauze toe. Er is zoveel gebeurt de afgelopen maanden. Ik kan nu 2 kanten op:
1. Als hij voor mij kiest, dan moet ik weer proberen hem te vertrouwen, echter dat zal wel erg moeilijk worden.
2. Als hij er niet uitkomt, dan ga ik alsnog mijn nieuwe toekomst met de meiden tegemoet.
Ik voel me op dit moment weer sterk, maar er zal weer momenten zijn dat ik me weer als een wrak voelt. Gelukkig zijn mijn meiden er voor mij. Toch vraag ik me af of ik hier wel aan goed doe. Ik ben nog steeds een vallende engel. Dit is zo'n zware beproeving des levens. WAAROM????
donderdag 20 januari 2011 om 22:16
Quote: . Ik kan nu 2 kanten op:
1. Als hij voor mij kiest, dan moet ik weer proberen hem te vertrouwen, echter dat zal wel erg moeilijk worden.
2. Als hij er niet uitkomt, dan ga ik alsnog mijn nieuwe toekomst met de meiden tegemoet.
Wat dacht je van optie 3; dat JIJ kiest, maakt niet uit wat hij wilt. Jouw feestje, zeg maar.
1. Als hij voor mij kiest, dan moet ik weer proberen hem te vertrouwen, echter dat zal wel erg moeilijk worden.
2. Als hij er niet uitkomt, dan ga ik alsnog mijn nieuwe toekomst met de meiden tegemoet.
Wat dacht je van optie 3; dat JIJ kiest, maakt niet uit wat hij wilt. Jouw feestje, zeg maar.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 20 januari 2011 om 22:18
quote:blijfgewoonbianca schreef op 20 januari 2011 @ 22:16:
Quote: . Ik kan nu 2 kanten op:
1. Als hij voor mij kiest, dan moet ik weer proberen hem te vertrouwen, echter dat zal wel erg moeilijk worden.
2. Als hij er niet uitkomt, dan ga ik alsnog mijn nieuwe toekomst met de meiden tegemoet.
Wat dacht je van optie 3; dat JIJ kiest, maakt niet uit wat hij wilt. Jouw feestje, zeg maar.
Goede tip!
Kies voor jezelf en je dochters
Quote: . Ik kan nu 2 kanten op:
1. Als hij voor mij kiest, dan moet ik weer proberen hem te vertrouwen, echter dat zal wel erg moeilijk worden.
2. Als hij er niet uitkomt, dan ga ik alsnog mijn nieuwe toekomst met de meiden tegemoet.
Wat dacht je van optie 3; dat JIJ kiest, maakt niet uit wat hij wilt. Jouw feestje, zeg maar.
Goede tip!
Kies voor jezelf en je dochters
Frankly my dear, I don"t give a damn
donderdag 20 januari 2011 om 23:33
Wil je wachten op iemand die erachter moet komen of hij nog verder wilt met jou, en geef je hem de macht om jouw toekomst te bepalen, of kies je voor jezelf en beslis je of jij op deze manier nog met hém verder wilt? Ik zou voor dat laatste gaan en niet voor een twijfelachtige relatie kiezen waarin het vertrouwen beschadigd is.
Sterkte!
Sterkte!
vrijdag 21 januari 2011 om 00:23
Als jouw dochter(s) later met dit verhaal komen. Schoonzoonlief heeft hen dit "bezorgd / aangedaan / geflikt", wat adviseer jij haar / hen dan? Af te wachten tot hij een beslissing neemt? Daar acht jij je dochters toch veel te goed voor?
Probeer je dit eens echt voor te stellen, voel eens hoe dat voelt als het niet over jezelf gaat en plaats je dan eens terug in je eigen situatie.
Sterkte.
Probeer je dit eens echt voor te stellen, voel eens hoe dat voelt als het niet over jezelf gaat en plaats je dan eens terug in je eigen situatie.
Sterkte.
vrijdag 21 januari 2011 om 08:48
Menoesh,
Je begrijpt toch wel dat de enige reden dat hij jou niet los kan laten is, dat zij hem niet wil omdat ze een vriend heeft he!!!
Kun je daar mee leven. Als madam over vier jaar vrijgezel is, rent jouw man alsnog naar haar toe.
De kinderen zijn belangrijk voor hem (gelukkig) maar jij bent dat niet voor hem,
Je begrijpt toch wel dat de enige reden dat hij jou niet los kan laten is, dat zij hem niet wil omdat ze een vriend heeft he!!!
Kun je daar mee leven. Als madam over vier jaar vrijgezel is, rent jouw man alsnog naar haar toe.
De kinderen zijn belangrijk voor hem (gelukkig) maar jij bent dat niet voor hem,
vrijdag 21 januari 2011 om 15:13
Tjonge tjonge, wat een ongenuanceerde reacties. Man maakt (klassieke) fout, dus vrouw moet gelijk 15 jaar opgeven en hem de deur uit zetten.
Volgens mij hebben deze mensen een belofte aan mekaar gemaakt: in goede en in slechte tijden. Dit is een van die (hele) slechte tijden.
Tuurlijk gedraagt haar man zich als een lul. Wellicht een midlifecrisis, wellicht een is-dit-alles-gevoel, wellicht een 'gewone' verliefdheid op een ander. Het kan altijd gebeuren dat je verliefd wordt op een ander. Ik lees niet in dit verhaal dat die man in zijn verliefdheid gelijk alles achter zich heeft gelaten en zijn vrouw alleen gelaten. Nee, hij is (uiteindelijk) eerlijk over zijn gevoelens, hoe pijnlijk dat ook is, en geeft ook aan voor zijn vrouw te willen vechten.
Elkaar even de ruimte geven klinkt als een strak plan, maar vergeet vooral ook niet met elkaar te praten. Jullie staan nu samen in crisis en jullie hebben beiden de plicht (naar elkaar, maar vooral naar de kinderen) hier proberen uit te komen.
Heel veel sterkte en een , want het is niet makkelijk
Volgens mij hebben deze mensen een belofte aan mekaar gemaakt: in goede en in slechte tijden. Dit is een van die (hele) slechte tijden.
Tuurlijk gedraagt haar man zich als een lul. Wellicht een midlifecrisis, wellicht een is-dit-alles-gevoel, wellicht een 'gewone' verliefdheid op een ander. Het kan altijd gebeuren dat je verliefd wordt op een ander. Ik lees niet in dit verhaal dat die man in zijn verliefdheid gelijk alles achter zich heeft gelaten en zijn vrouw alleen gelaten. Nee, hij is (uiteindelijk) eerlijk over zijn gevoelens, hoe pijnlijk dat ook is, en geeft ook aan voor zijn vrouw te willen vechten.
Elkaar even de ruimte geven klinkt als een strak plan, maar vergeet vooral ook niet met elkaar te praten. Jullie staan nu samen in crisis en jullie hebben beiden de plicht (naar elkaar, maar vooral naar de kinderen) hier proberen uit te komen.
Heel veel sterkte en een , want het is niet makkelijk
dinsdag 25 januari 2011 om 22:27
[quote]Evenaar schreef op 21 januari 2011 @ 15:13:
Volgens mij hebben deze mensen een belofte aan mekaar gemaakt: in goede en in slechte tijden. Dit is een van die (hele) slechte tijden.
Elkaar even de ruimte geven klinkt als een strak plan, maar vergeet vooral ook niet met elkaar te praten. Jullie staan nu samen in crisis en jullie hebben beiden de plicht (naar elkaar, maar vooral naar de kinderen) hier proberen uit te komen.
Dankjewel Evenaar.
Dit is idd een zware beproeving waar ik en ook hij doorheen moeten. Ik heb heel veel suggesties gekregen wat ik moet doen, maar voel aan dat zij hier ook mee zitten om links of rechts in te slaan, uiteindelijk ben ik degene die een juiste besluit moet nemen.
We zijn nu nog maar 2 weken van elkaar echt gescheiden, ieder een eigen plekje om tot rust te komen. Eindelijk heb ik mijn nachtrust weer terug en mijn eetlust. De kinderen hebben weer een regelmaat en voelen ook de rust aan. We hebben het nu zelfs weer gezellig met elkaar, mijn meiden en ik. Nu hij even weg is kan ik op mezelf focussen. Echter de confrontatie is voor mij nog moeilijk. Hij heeft laatst nog gezegd; "wat is dat ene kleine jaartje (zijn uitspatting?) vergeleken met de afgelopen 15 jaar en wat er nog meer jaren samen zullen komen?". Hier moest ik wil even bij stil staan. Op dit moment geniet ik van dit leven met mijn meiden zonder hem. Over een paar weken is hij er weer, dan moeten we proberen om weer te praten. Op dit moment denk ik niet meer vooruit, maar geniet van dit moment.
Het blijft moeilijk.
Iedereen bedankt voor de reactie.
Volgens mij hebben deze mensen een belofte aan mekaar gemaakt: in goede en in slechte tijden. Dit is een van die (hele) slechte tijden.
Elkaar even de ruimte geven klinkt als een strak plan, maar vergeet vooral ook niet met elkaar te praten. Jullie staan nu samen in crisis en jullie hebben beiden de plicht (naar elkaar, maar vooral naar de kinderen) hier proberen uit te komen.
Dankjewel Evenaar.
Dit is idd een zware beproeving waar ik en ook hij doorheen moeten. Ik heb heel veel suggesties gekregen wat ik moet doen, maar voel aan dat zij hier ook mee zitten om links of rechts in te slaan, uiteindelijk ben ik degene die een juiste besluit moet nemen.
We zijn nu nog maar 2 weken van elkaar echt gescheiden, ieder een eigen plekje om tot rust te komen. Eindelijk heb ik mijn nachtrust weer terug en mijn eetlust. De kinderen hebben weer een regelmaat en voelen ook de rust aan. We hebben het nu zelfs weer gezellig met elkaar, mijn meiden en ik. Nu hij even weg is kan ik op mezelf focussen. Echter de confrontatie is voor mij nog moeilijk. Hij heeft laatst nog gezegd; "wat is dat ene kleine jaartje (zijn uitspatting?) vergeleken met de afgelopen 15 jaar en wat er nog meer jaren samen zullen komen?". Hier moest ik wil even bij stil staan. Op dit moment geniet ik van dit leven met mijn meiden zonder hem. Over een paar weken is hij er weer, dan moeten we proberen om weer te praten. Op dit moment denk ik niet meer vooruit, maar geniet van dit moment.
Het blijft moeilijk.
Iedereen bedankt voor de reactie.
woensdag 26 januari 2011 om 00:02
Ik lees mezelf. Incl. 3 meiden. Wij waren alleen een paar jaar korter getrouwd.
Enige wat ik kan zeggen ga samen in relatietherapie. Merken jullie tijdens de therapie dat het echt niet meer gaat werken gebruik dan de therapie om, vooral voor jullie kinderen, op een fatsoenlijke manier uit elkaar te gaan.
Sterkte.
O ja, schrijf jezelf asap in bij de woningstichting. Ze hebben echt geen medelijden met een vrouw met 3 kids en de wachtlijsten zijn laaaaaang...
Edit: Het gaat er niet om wat ZIJ willen maar wat jij en je man willen. Die vrouw staat hier buiten. Jij en je man zijn samen met jullie kinderen het gezin. De vrouw moet zich hier buiten houden en concentreren op haar eigen relatie.
Enige wat ik kan zeggen ga samen in relatietherapie. Merken jullie tijdens de therapie dat het echt niet meer gaat werken gebruik dan de therapie om, vooral voor jullie kinderen, op een fatsoenlijke manier uit elkaar te gaan.
Sterkte.
O ja, schrijf jezelf asap in bij de woningstichting. Ze hebben echt geen medelijden met een vrouw met 3 kids en de wachtlijsten zijn laaaaaang...
Edit: Het gaat er niet om wat ZIJ willen maar wat jij en je man willen. Die vrouw staat hier buiten. Jij en je man zijn samen met jullie kinderen het gezin. De vrouw moet zich hier buiten houden en concentreren op haar eigen relatie.
woensdag 26 januari 2011 om 20:50
Ohjee dit is nog heftiger dan mijn topic.
Allereerst een dikke knuffel.
En je naam is zeker vanwege het engelengeduld wat je opbrengt?
Wat een moeilijke situatie is dit zeg.
Ik vind het knap van je dat je niet ala minute met een besluit komt.
En tevens een verstandig besluit om even ruimte te creeeren.
Zodat hij kan nadenken en kan beseffen waar hij mee bezig is.
Maar bovendien zodat jij de ruimte heb voor jezelf om eens goed na te denken wat jij wilt.
Die opmerking van hem van wat is nu 1 jaartje, vergeleken met de 15 jaar die we samen zijn.
Inderdaad valt iets voor te zeggen.
Maar dit ene jaar zegt ook iets over de toekomst.
Ik vind het enigszins knap dat je in gesprek gaat met de desbetreffende buurvrouw.
Maar ik zou haar er niet bij betrekken, deze vrouw moet zich met haar eigen partner bezig houden en niet met jouw man.
Ik vind het advies van relatietherapie, een goede tip.
Het kan geen kwaad om er eens informatie over op te zoeken, en te bespreken of jullie dit iets vinden.
Heel veel sterkte in ieder geval!
Liefs en een Hug
Allereerst een dikke knuffel.
En je naam is zeker vanwege het engelengeduld wat je opbrengt?
Wat een moeilijke situatie is dit zeg.
Ik vind het knap van je dat je niet ala minute met een besluit komt.
En tevens een verstandig besluit om even ruimte te creeeren.
Zodat hij kan nadenken en kan beseffen waar hij mee bezig is.
Maar bovendien zodat jij de ruimte heb voor jezelf om eens goed na te denken wat jij wilt.
Die opmerking van hem van wat is nu 1 jaartje, vergeleken met de 15 jaar die we samen zijn.
Inderdaad valt iets voor te zeggen.
Maar dit ene jaar zegt ook iets over de toekomst.
Ik vind het enigszins knap dat je in gesprek gaat met de desbetreffende buurvrouw.
Maar ik zou haar er niet bij betrekken, deze vrouw moet zich met haar eigen partner bezig houden en niet met jouw man.
Ik vind het advies van relatietherapie, een goede tip.
Het kan geen kwaad om er eens informatie over op te zoeken, en te bespreken of jullie dit iets vinden.
Heel veel sterkte in ieder geval!
Liefs en een Hug
