Relaties
alle pijlers
Verder na bedrog, hoe?
vrijdag 13 mei 2016 om 07:48
Dit is het vervolg van het "partner biecht op...' topic
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
zondag 29 mei 2016 om 01:06
ja dat klinkt mooi, maar de werkelijkheid is anders, het is een bolwerk van criminaliteit, een uitzondering daargelaten.
http://vorige.nrc.nl//nie ... Slavenhandel_op_de_Wallen
zondag 29 mei 2016 om 01:09
zondag 29 mei 2016 om 01:14
En die illegaliteit is voor sommige mannen juist een deel van de kick. Het stiekeme, verbodene, etc.. Even ontsnappen uit je burgerlijke leventje als brave huisvader en deel uit willen maken van het 'spannende' louche onderwereldje van mishandeling, misbruik, etc.. Of, ze steken hun kop in het zand, want ze betalen toch voor een dienst?
zondag 29 mei 2016 om 01:14
De Amsterdamse hoerenloper ontrafeld
donderdag 04 juni 2009 | 07:00
Deel
AMSTERDAM Wie is toch die man die schimmig over de Amsterdamse Wallen struint en opeens besluit om bij een raamprostituee naar binnen te stappen? Is het die typische ietwat morsige man die diep weggedoken in zijn lange regenjas eerst een paar keer voor zo
De gemeente wil de oude binnenstad (postcodegebied 1012) in de komende jaren een ander aanzicht geven. Onderdeel van de plannen is het halveren van het aantal ramen voor prostitutie in de binnenstad. Om meer te weten te komen over de gevolgen van de sluiting heeft de Directie Openbare Orde en Veiligheid van de gemeente het onderzoek 'Klanten van raamprostitutie – de vraag naar raamprostitutie in Amsterdam' laten uitvoeren.
Meer inzicht in de klanten is nuttig om de vraag naar commerciële seks te kunnen reguleren en beïnvloeden. Zij hebben rechtstreeks contact met prostituees en weten dus welke gevolgen het gevoerde beleid heeft.
Profielschets van de bezoeker van raamprostituees
Het aantal klanten van raamprostituees in Amsterdam ligt waarschijnlijk rond de 200.000 klanten per jaar. En als gekeken wordt naar demografische kenmerken zoals leeftijd, opleiding, burgerlijke staat en inkomen, blijken prostitutieklanten nauwelijks af te wijken van de gemiddelde man. Hun leeftijd ligt gemiddeld meestal tussen de 25 en 45 jaar en ze zijn afkomstig uit alle lagen van de bevolking. Inkomen, opleiding en arbeidsparticipatie van prostitutieklanten wijken ook nauwelijks af van het gemiddelde.
Ruim de helft van de klanten op de Wallen komt uit het buitenland. In het Singelgebied en de Pijp is de ruime meerderheid van de klanten Nederlands. De voertaal op de Wallen is Engels, ook bij de Nederlandse klanten. Er zijn op dit moment nauwelijks klanten jonger dan 20 jaar. Daarom ligt het niet voor de hand de minimumleeftijd voor prostitutiebezoek te verhogen. Een extra reden om dit niet te doen, is dat een minimumleeftijd zeer moeilijk te handhaven is.
Vraag zal nauwelijks afnemen
Indien het aantal ramen op de Wallen gehalveerd wordt, zal de vraag naar raamprostitutie volgens het rapport waarschijnlijk nauwelijks afnemen. De meeste klanten die raamprostituees bezoeken doen dit omdat ze daar van binnenuit behoefte aan hebben. Zelfs als wordt besloten tot een halvering van het aanbod, blijft Amsterdam aantrekkelijk in vergelijking met andere steden.
Klanten van raamprostitutie hebben een sterke voorkeur voor deze vorm van prostitutie boven bijvoorbeeld escort of seksclubs. Zij zullen dus waarschijnlijk eerder overstappen naar andere gebieden waar raamprostitutie is, dan dat ze overstappen naar andere vormen van prostitutie.
De groep klanten die wel gevoelig is voor veranderingen in het aanbod zal wel kleiner worden. Maar deze groep klanten vormt maar een zeer beperkt deel van alle bezoekers en is verantwoordelijk voor een zeer klein deel van de bezoeken.
Misstanden
De meeste klanten zijn volgens het rapport goed op de hoogte van de misstanden die spelen in de prostitutiewereld en keuren deze af. Prostitutie door minderjarigen bijvoorbeeld wordt unaniem veroordeeld. Over gedwongen prostitutie denken de klanten genuanceerder: de meeste klanten erkennen wel dat dit probleem bestaat, maar zeggen zelf bijna nooit signalen op te pikken.
Als klanten wél signalen van gedwongen prostitutie oppikken, komen ze meestal niet in actie. De meeste klanten vinden het de taak van de politie, toezichthouders en hulpverleners om gedwongen prostitutie te herkennen en er tegen op te treden.
donderdag 04 juni 2009 | 07:00
Deel
AMSTERDAM Wie is toch die man die schimmig over de Amsterdamse Wallen struint en opeens besluit om bij een raamprostituee naar binnen te stappen? Is het die typische ietwat morsige man die diep weggedoken in zijn lange regenjas eerst een paar keer voor zo
De gemeente wil de oude binnenstad (postcodegebied 1012) in de komende jaren een ander aanzicht geven. Onderdeel van de plannen is het halveren van het aantal ramen voor prostitutie in de binnenstad. Om meer te weten te komen over de gevolgen van de sluiting heeft de Directie Openbare Orde en Veiligheid van de gemeente het onderzoek 'Klanten van raamprostitutie – de vraag naar raamprostitutie in Amsterdam' laten uitvoeren.
Meer inzicht in de klanten is nuttig om de vraag naar commerciële seks te kunnen reguleren en beïnvloeden. Zij hebben rechtstreeks contact met prostituees en weten dus welke gevolgen het gevoerde beleid heeft.
Profielschets van de bezoeker van raamprostituees
Het aantal klanten van raamprostituees in Amsterdam ligt waarschijnlijk rond de 200.000 klanten per jaar. En als gekeken wordt naar demografische kenmerken zoals leeftijd, opleiding, burgerlijke staat en inkomen, blijken prostitutieklanten nauwelijks af te wijken van de gemiddelde man. Hun leeftijd ligt gemiddeld meestal tussen de 25 en 45 jaar en ze zijn afkomstig uit alle lagen van de bevolking. Inkomen, opleiding en arbeidsparticipatie van prostitutieklanten wijken ook nauwelijks af van het gemiddelde.
Ruim de helft van de klanten op de Wallen komt uit het buitenland. In het Singelgebied en de Pijp is de ruime meerderheid van de klanten Nederlands. De voertaal op de Wallen is Engels, ook bij de Nederlandse klanten. Er zijn op dit moment nauwelijks klanten jonger dan 20 jaar. Daarom ligt het niet voor de hand de minimumleeftijd voor prostitutiebezoek te verhogen. Een extra reden om dit niet te doen, is dat een minimumleeftijd zeer moeilijk te handhaven is.
Vraag zal nauwelijks afnemen
Indien het aantal ramen op de Wallen gehalveerd wordt, zal de vraag naar raamprostitutie volgens het rapport waarschijnlijk nauwelijks afnemen. De meeste klanten die raamprostituees bezoeken doen dit omdat ze daar van binnenuit behoefte aan hebben. Zelfs als wordt besloten tot een halvering van het aanbod, blijft Amsterdam aantrekkelijk in vergelijking met andere steden.
Klanten van raamprostitutie hebben een sterke voorkeur voor deze vorm van prostitutie boven bijvoorbeeld escort of seksclubs. Zij zullen dus waarschijnlijk eerder overstappen naar andere gebieden waar raamprostitutie is, dan dat ze overstappen naar andere vormen van prostitutie.
De groep klanten die wel gevoelig is voor veranderingen in het aanbod zal wel kleiner worden. Maar deze groep klanten vormt maar een zeer beperkt deel van alle bezoekers en is verantwoordelijk voor een zeer klein deel van de bezoeken.
Misstanden
De meeste klanten zijn volgens het rapport goed op de hoogte van de misstanden die spelen in de prostitutiewereld en keuren deze af. Prostitutie door minderjarigen bijvoorbeeld wordt unaniem veroordeeld. Over gedwongen prostitutie denken de klanten genuanceerder: de meeste klanten erkennen wel dat dit probleem bestaat, maar zeggen zelf bijna nooit signalen op te pikken.
Als klanten wél signalen van gedwongen prostitutie oppikken, komen ze meestal niet in actie. De meeste klanten vinden het de taak van de politie, toezichthouders en hulpverleners om gedwongen prostitutie te herkennen en er tegen op te treden.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 29 mei 2016 om 01:20
?
?
Quote :
Man (43) heeft in ruim twintig jaar zo'n honderdvijftig verschillende prostituees bezocht. Hij beschouwt het zelf als een verwerpelijke verslaving....
'Op mijn 21ste ben ik voor het eerst bij een hoer binnen geweest. In het begin ging ik hooguit eens in de maand, zes weken, in de loop van de jaren werd het vaker: eens in de twee weken, elke week, ook twee keer op een avond is voorgekomen. Bij elkaar zo'n honderdvijftig verschillende vrouwen met wie ik heb gepraat en geneukt, die ik bij naam of in elk geval bij hun werknaam heb gekend, maar niet tot mijn openbare leven heb toegelaten. Ze maken deel uit van mijn sterkste gevoelens en ervaringen, maar die kan ik met niemand delen.Na de eerste keer wist ik een paar dagen niet meer waar ik liep, alsof ik een klap op m'n kop had gekregen, zulke doffe, verbijsterende schuld. Dat slijt, je wordt wereldwijzer, maar het zondebesef blijft.Als ik meeschuifel in de parade van vitrinegluurders, zijn er vaak een paar ramen met meisjes bij wie ik eerder binnen ben geweest. Ik heb geen zin in zo'n meisje, of ik wil haar uitstellen om eerst verder te kijken, of ik wil hét eigenlijk sowieso niet, dus ik wil langs haar, maar zonder dat ze me ziet. Ik maak een omweg, of ik keer struisvogelachtig mijn hoofd af, alsof ze mij dan ook niet ziet. Som mige mannen kunnen dat wel, die groeten en maken even een praatje, gewoon sociaal verkeer als tussen normale mensen. Maar daarvoor ben ik, net als denk ik het merendeel van de hoerenlopers, te onhandig en bang. Bijvoorbeeld dat ik niet meer loskom en tegen wil en dank toch naar binnen ga omdat ik het praatje niet kan afmaken met ''hoi, zie je''.Een meisje kwam een keer naar buiten en riep me achterna: ''Je moet niet doen of je me niet ziet. Dat vind ik zo'n minachting. Je hoeft niet mee naar binnen, maar je kunt me toch wel groeten.'' Daar wist ik niks op terug te zeggen; ze had gelijk, maar ik kon mijn gedrag niet veranderen. Ik schaam me, en schaam me voor die schaamte. Dit voorval is voor mij symbolisch geworden voor wat er niet goed aan is.Anders dan Ischa Meijer, die opgewonden werd van het inwisselbare en het professionele van hoeren, word ik opgewonden van het unieke, van wat er binnen het beperkte scenario aan onverwachts kan gebeuren. Ik ben geloof ik eindeloos op zoek naar de seksualiteit van vrouwen, en mijn diepste hunkering is dan ook dat ze op mij geilen. Dat is waarom ik telkens weer ga. Tegelijk ben ik natuurlijk een geschoolde hoerenloper, ik laat me geen oor aannaaien. Ik ben door en door sceptisch en als ik opwinding denk te bespeuren, zal ik altijd mijn waarneming wantrouwen.Toch heb ik me weleens vergist. Er was ooit een Oekraïens meisje, met wie ik een behoorlijk lange commerciële relatie heb gehad, dat toeliet dat ik haar vingerde terwijl ik haar lichaam streelde, en dan vergat met mij bezig te zijn, haar ogen dichtdeed en zachte piepjes gaf. Tot het genoeg was, dan zei ze: ''Oh, you made me come, your hands are like magic.'' Dat geloofde ik de eerste keer en het weerhield me aanvankelijk om bij haar terug te komen. Want dat is het vreemde en paradoxale. Wanneer vrouwen zoiets hebben gezegd, of wanneer ik iets bijzonder liefs van een vrouw heb ondervonden, ontwikkelt zich meteen een enorme blokkade bij me om naar haar terug te gaan. Alsof ik dan iets moet waarmaken, alsof er iets speciaals van me verwacht wordt. Kun je nagaan hoe ongeschikt ik ben voor een gewone relatie. Maar ik ging dus wel naar haar terug, en de tijd spanne voordat ze ''oh you made me come'' zei, werd elke keer korter, zo begreep ik dat ze het verzon. Ik bleef haar lief vinden, het was denk ik wel een intelligent meisje. Ze las veel, er lag bijvoorbeeld een keer een Rus sische vertaling van The catcher in the rye in haar peeshok.Bij pornofilms weet je ook dat alles geacteerd is. Maar soms zie je scènes waarin de actrice een gebaar uitvindt dat opwinding uitdrukt. Dat gebaar, of die gezichtsuitdrukking, is volstrekt origineel en nieuw, geen regisseur had het kunnen verzinnen. En ook al faket ze het, ze heeft het toch alleen kunnen vinden in haar eigen seksualiteit. Spel en werkelijkheid lopen in elkaar over. Hetzelfde hoop ik steeds bij hoeren te ontdekken. De drie gebiedende klapjes met de vlakke hand op het kussen, waarmee het meisje, naakt op de rand van het bed, me vraagt bij haar te komen nadat ik me gewassen heb, dat is een gebaar dat ze - ook al hoort het bij haar rol - ooit heeft moeten verzinnen. En daarvoor heeft ze alleen kunnen putten uit haar eigen seks. Zo heb ik een aardig surrogaat gevonden voor the real thing.Mijn opwinding is na de ejaculatie meestal weg als sneeuw voor de zon, alsof je de vrouw als een zakdoek hebt gebruikt om je af te vegen en haar daarna zou willen weggooien. Uit schuldgevoel over die postcoïtale dip, heb ik de gewoonte tegen m'n natuurlijke neiging in te gaan en bij wijze van zelfoverwinning een fooi van zeg een snip te geven. Daar zit op een vreemde manier toch ook de redenering aan vast dat ze een volgende keer misschien meer van zichzelf zal geven, omdat ze hoopt op die manier weer zo'n fooi te krijgen. Het is dus chantagegeld; en tegelijk kan ik, als ze de volgende keer inderdaad meer van zichzelf geeft, altijd denken dat ze het alleen om het geld doet en niet om mij, zodat ik in het vervolg dus alleen maar weer die fooi hoef te geven zonder verder emotioneel betrokken te zijn.Groter dan mijn angst voor ziekten is mijn angst dat ik mezelf met mijn verslaving ruïneer en nog eens daklozenkranten sta te verkopen. Voor een 'halfuurtje' betaal ik inclusief fooi 300 gulden. Als ik iets duurs moet aanschaffen, denk ik: ''Ach, het is tenslotte maar twee wippen.'' Zo is mijn hele verhouding met geld door het hoerenlopen geperverteerd.Sinds een maand of wat slik ik een pilletje tegen neerslachtigheid, een soort Prozac. Dankzij de bijwerking - het libido neemt af - heb ik nu nauwelijks nog aanvechting om naar de hoeren te gaan. Toen ik een keer ondanks weinig zin toch ben geweest, lag ik een poos zonder veel gevoel op een meisje te peddelen en dan ga je het wel een heel gedoe vinden. Als het vaselinefilter van de lust er niet voor zit, zie je pas goed hoe vies en armoedig zo'n kamertje is, de borsten van het meisje zijn opeens zo slap, je ruikt de luchtjes van je voorgangers.Het geeft me wel een verneukt gevoel, dat alles waarmee ik mezelf door m'n verslaving gekweld heb, al het gedrag waarvoor ik verwoed verklaringen heb zitten zoeken, dat dat allemaal misschien niet meer is dan een chemisch na te maken stofje waarvan ik een beetje te weinig in m'n hersenen heb. De effecten van zo'n pilletje worden met de tijd minder, maar zolang dat niet zo is, denk ik: ''Mooi, ik heb nu wel genoeg geneukt in m'n leven, het wordt tijd me eens voor iets anders te gaan interesseren''.'
?
Quote :
Man (43) heeft in ruim twintig jaar zo'n honderdvijftig verschillende prostituees bezocht. Hij beschouwt het zelf als een verwerpelijke verslaving....
'Op mijn 21ste ben ik voor het eerst bij een hoer binnen geweest. In het begin ging ik hooguit eens in de maand, zes weken, in de loop van de jaren werd het vaker: eens in de twee weken, elke week, ook twee keer op een avond is voorgekomen. Bij elkaar zo'n honderdvijftig verschillende vrouwen met wie ik heb gepraat en geneukt, die ik bij naam of in elk geval bij hun werknaam heb gekend, maar niet tot mijn openbare leven heb toegelaten. Ze maken deel uit van mijn sterkste gevoelens en ervaringen, maar die kan ik met niemand delen.Na de eerste keer wist ik een paar dagen niet meer waar ik liep, alsof ik een klap op m'n kop had gekregen, zulke doffe, verbijsterende schuld. Dat slijt, je wordt wereldwijzer, maar het zondebesef blijft.Als ik meeschuifel in de parade van vitrinegluurders, zijn er vaak een paar ramen met meisjes bij wie ik eerder binnen ben geweest. Ik heb geen zin in zo'n meisje, of ik wil haar uitstellen om eerst verder te kijken, of ik wil hét eigenlijk sowieso niet, dus ik wil langs haar, maar zonder dat ze me ziet. Ik maak een omweg, of ik keer struisvogelachtig mijn hoofd af, alsof ze mij dan ook niet ziet. Som mige mannen kunnen dat wel, die groeten en maken even een praatje, gewoon sociaal verkeer als tussen normale mensen. Maar daarvoor ben ik, net als denk ik het merendeel van de hoerenlopers, te onhandig en bang. Bijvoorbeeld dat ik niet meer loskom en tegen wil en dank toch naar binnen ga omdat ik het praatje niet kan afmaken met ''hoi, zie je''.Een meisje kwam een keer naar buiten en riep me achterna: ''Je moet niet doen of je me niet ziet. Dat vind ik zo'n minachting. Je hoeft niet mee naar binnen, maar je kunt me toch wel groeten.'' Daar wist ik niks op terug te zeggen; ze had gelijk, maar ik kon mijn gedrag niet veranderen. Ik schaam me, en schaam me voor die schaamte. Dit voorval is voor mij symbolisch geworden voor wat er niet goed aan is.Anders dan Ischa Meijer, die opgewonden werd van het inwisselbare en het professionele van hoeren, word ik opgewonden van het unieke, van wat er binnen het beperkte scenario aan onverwachts kan gebeuren. Ik ben geloof ik eindeloos op zoek naar de seksualiteit van vrouwen, en mijn diepste hunkering is dan ook dat ze op mij geilen. Dat is waarom ik telkens weer ga. Tegelijk ben ik natuurlijk een geschoolde hoerenloper, ik laat me geen oor aannaaien. Ik ben door en door sceptisch en als ik opwinding denk te bespeuren, zal ik altijd mijn waarneming wantrouwen.Toch heb ik me weleens vergist. Er was ooit een Oekraïens meisje, met wie ik een behoorlijk lange commerciële relatie heb gehad, dat toeliet dat ik haar vingerde terwijl ik haar lichaam streelde, en dan vergat met mij bezig te zijn, haar ogen dichtdeed en zachte piepjes gaf. Tot het genoeg was, dan zei ze: ''Oh, you made me come, your hands are like magic.'' Dat geloofde ik de eerste keer en het weerhield me aanvankelijk om bij haar terug te komen. Want dat is het vreemde en paradoxale. Wanneer vrouwen zoiets hebben gezegd, of wanneer ik iets bijzonder liefs van een vrouw heb ondervonden, ontwikkelt zich meteen een enorme blokkade bij me om naar haar terug te gaan. Alsof ik dan iets moet waarmaken, alsof er iets speciaals van me verwacht wordt. Kun je nagaan hoe ongeschikt ik ben voor een gewone relatie. Maar ik ging dus wel naar haar terug, en de tijd spanne voordat ze ''oh you made me come'' zei, werd elke keer korter, zo begreep ik dat ze het verzon. Ik bleef haar lief vinden, het was denk ik wel een intelligent meisje. Ze las veel, er lag bijvoorbeeld een keer een Rus sische vertaling van The catcher in the rye in haar peeshok.Bij pornofilms weet je ook dat alles geacteerd is. Maar soms zie je scènes waarin de actrice een gebaar uitvindt dat opwinding uitdrukt. Dat gebaar, of die gezichtsuitdrukking, is volstrekt origineel en nieuw, geen regisseur had het kunnen verzinnen. En ook al faket ze het, ze heeft het toch alleen kunnen vinden in haar eigen seksualiteit. Spel en werkelijkheid lopen in elkaar over. Hetzelfde hoop ik steeds bij hoeren te ontdekken. De drie gebiedende klapjes met de vlakke hand op het kussen, waarmee het meisje, naakt op de rand van het bed, me vraagt bij haar te komen nadat ik me gewassen heb, dat is een gebaar dat ze - ook al hoort het bij haar rol - ooit heeft moeten verzinnen. En daarvoor heeft ze alleen kunnen putten uit haar eigen seks. Zo heb ik een aardig surrogaat gevonden voor the real thing.Mijn opwinding is na de ejaculatie meestal weg als sneeuw voor de zon, alsof je de vrouw als een zakdoek hebt gebruikt om je af te vegen en haar daarna zou willen weggooien. Uit schuldgevoel over die postcoïtale dip, heb ik de gewoonte tegen m'n natuurlijke neiging in te gaan en bij wijze van zelfoverwinning een fooi van zeg een snip te geven. Daar zit op een vreemde manier toch ook de redenering aan vast dat ze een volgende keer misschien meer van zichzelf zal geven, omdat ze hoopt op die manier weer zo'n fooi te krijgen. Het is dus chantagegeld; en tegelijk kan ik, als ze de volgende keer inderdaad meer van zichzelf geeft, altijd denken dat ze het alleen om het geld doet en niet om mij, zodat ik in het vervolg dus alleen maar weer die fooi hoef te geven zonder verder emotioneel betrokken te zijn.Groter dan mijn angst voor ziekten is mijn angst dat ik mezelf met mijn verslaving ruïneer en nog eens daklozenkranten sta te verkopen. Voor een 'halfuurtje' betaal ik inclusief fooi 300 gulden. Als ik iets duurs moet aanschaffen, denk ik: ''Ach, het is tenslotte maar twee wippen.'' Zo is mijn hele verhouding met geld door het hoerenlopen geperverteerd.Sinds een maand of wat slik ik een pilletje tegen neerslachtigheid, een soort Prozac. Dankzij de bijwerking - het libido neemt af - heb ik nu nauwelijks nog aanvechting om naar de hoeren te gaan. Toen ik een keer ondanks weinig zin toch ben geweest, lag ik een poos zonder veel gevoel op een meisje te peddelen en dan ga je het wel een heel gedoe vinden. Als het vaselinefilter van de lust er niet voor zit, zie je pas goed hoe vies en armoedig zo'n kamertje is, de borsten van het meisje zijn opeens zo slap, je ruikt de luchtjes van je voorgangers.Het geeft me wel een verneukt gevoel, dat alles waarmee ik mezelf door m'n verslaving gekweld heb, al het gedrag waarvoor ik verwoed verklaringen heb zitten zoeken, dat dat allemaal misschien niet meer is dan een chemisch na te maken stofje waarvan ik een beetje te weinig in m'n hersenen heb. De effecten van zo'n pilletje worden met de tijd minder, maar zolang dat niet zo is, denk ik: ''Mooi, ik heb nu wel genoeg geneukt in m'n leven, het wordt tijd me eens voor iets anders te gaan interesseren''.'
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 29 mei 2016 om 01:21
En DIT is dus al een paar keer geroepen in dit en het vorige topic en daar reageert TO helemaal niet op. En dat vind ik raar. Snap best dat ze in zo'n discussie als deze niet iedereen gaat quoten maar heb zoiets van ik heb haar gebundelde reactie op het fenomeen door o.a. haar man uitgebuite meisjes nog niet gezien. Dat lijkt allemaal onder het tapijt te liggen wat die man werkelijk heeft gedaan.
zondag 29 mei 2016 om 01:26
Echt he? Gedwongen prostitutie in stand houden, signaleren dat je blijkbaar iemand tegen haar wil hebt geneukt en vervolgens wijzen naar politie, toezichthouders, etc.
zondag 29 mei 2016 om 01:29
maar even wat quotes uit dat artikel, niet iedereen zal de link aanklikken
"Hij greep me bij de keel en wilde me wurgen. Bij bureau Beursstraat weten ze er van, ik heb aangifte gedaan en ze hebben foto's gemaakt.' Ze kijkt Hans aan terwijl ze praat en volgt hoe hij haar woorden optekent. 'Het werken wordt steeds gevaarlijker. Die pooiers, ze hangen hier de hele avond en nacht rond. Hun bijnamen zijn Puma en Lion. Tijdens mijn werk hoor ik gegil door de muren heen. Maar de vrouwen hier zullen het niet snel toegeven, ze zijn te bang.' Hans noteert alles wat ze zegt en controleert haar paspoort. 'Kun je navragen wat er met mijn aangifte is gebeurd?', roept Barbera als hij vertrekt."
"'Ik zie ze veel: jonge meisjes die werken onder slechte omstandigheden', vertelt Hans. 'Er werkte hier een meisje, Lisa heette ze. Ze zag er erg slecht uit, bleek en mager. Ik knoopte een praatje met haar aan. Ze zei dat het prima ging, niks aan de hand. Ik vroeg het aan haar vriendinnen. Ze slikt pillen en braakt bloed, vertelden zij. Ik probeerde een band met haar op te bouwen. Ze vertelde me dat ze wilde stoppen met de prostitutie, ze was het zat. Ik zei tegen haar: je weet waar het bureau is, je kan altijd langskomen.'
Maar Lisa kwam niet langs. Enige tijd later werd ze in coma naar het ziekenhuis gebracht. Vijf dagen later was ze dood. Twee weken voor haar negentiende verjaardag."
'Dit meisje deed aangifte van twee verdachten die haar in de prostitutie dwongen. Een van die jongens was Turks en zou door zijn banden met de Grijze Wolven ook vuurwapengevaarlijk zijn.' De jongens lieten haar werken in Utrecht, Eindhoven, Enschede en Amsterdam. Nooit bleef ze lang op een plek. De zedencontroleurs op de Wallen wonnen haar vertrouwen. Uiteindelijk was ze bereid aangifte te doen. Vrijwel direct daarna bedreigden haar pooiers haar met de dood en dook ze onder. 'Ik heb de zaak doorgegeven aan de jzp, maar ze hebben er geen aandacht aan kunnen besteden."
"Maar er is niets nieuws onder de zon, zeggen prostituees, hulpverleners en andere betrokkenen. Vrouwen worden sinds jaar en dag de prostitutie in gemanipuleerd. Vroeger werden pooiers met wie de hoer naast een zakelijke overeenkomst ook een relatie aanknoopte 'voosbinkies' genoemd"
"Vanaf 1998 zetten ze een lucratieve handel op in vrouwen uit het Oostblok. Rond 2000 vochten ze op de Wallen een territoriumstrijd uit met bendes uit Joegoslavië, Albanië en Rusland. In korte tijd kreeg de groep veel macht. 'Je zag steeds meer vrouwen met Halit, Nejat of Serdar op hun lichaam getatoeëerd. Dat was een signaal voor andere pooiers: afblijven',"
"Het meisje is net 19. Alle papieren zijn in orde: de inschrijving in de Kamer van Koophandel, uittreksels, immigratiepapieren. In een hoek van het kamertje bijt ze op haar nagels en kijkt toe hoe haar vriendin in het Duits worstelt met de vragen van de agenten. Hans en Ron lopen de koude nacht in. 'Hoe kan een 19-jarig meisje dat de taal niet spreekt, al die papieren hebben geregeld?'
"Van de vrouwen uit Rusland, Bulgarije, Polen, Roemenië en Slowakije die in Nederland arriveerden, werden de paspoorten afgepakt. De groep regelde verblijfsvergunningen voor hen via een advocaat in Alkmaar of ze kregen vervalste paspoorten. Ze werden aan het werk gezet op de Wallen. Daarnaast intimideerde en bedreigde de groep vrouwen die al op de Wallen werkten. Ook zij moesten voor hen gaan werken."
"Wij kregen namelijk op een gegeven ogenblik te horen dat een groep vrouwen de volgende dag naar Antwerpen zou worden gebracht voor een borstvergroting,"
"Een week na het ongeluk, eind oktober 2004, kocht de groep een Belgisch meisje. Iedereen op de Wallen heeft het erover, maar niemand weet waar het meisje nu is. Hans weet niet wat hij aanmoet met de zus van het meisje die maar blijft bellen. 'Wat kan ik tegen haar zeggen? We weten niet waar zij nu is, ze heeft geen aangifte gedaan."
"Hij greep me bij de keel en wilde me wurgen. Bij bureau Beursstraat weten ze er van, ik heb aangifte gedaan en ze hebben foto's gemaakt.' Ze kijkt Hans aan terwijl ze praat en volgt hoe hij haar woorden optekent. 'Het werken wordt steeds gevaarlijker. Die pooiers, ze hangen hier de hele avond en nacht rond. Hun bijnamen zijn Puma en Lion. Tijdens mijn werk hoor ik gegil door de muren heen. Maar de vrouwen hier zullen het niet snel toegeven, ze zijn te bang.' Hans noteert alles wat ze zegt en controleert haar paspoort. 'Kun je navragen wat er met mijn aangifte is gebeurd?', roept Barbera als hij vertrekt."
"'Ik zie ze veel: jonge meisjes die werken onder slechte omstandigheden', vertelt Hans. 'Er werkte hier een meisje, Lisa heette ze. Ze zag er erg slecht uit, bleek en mager. Ik knoopte een praatje met haar aan. Ze zei dat het prima ging, niks aan de hand. Ik vroeg het aan haar vriendinnen. Ze slikt pillen en braakt bloed, vertelden zij. Ik probeerde een band met haar op te bouwen. Ze vertelde me dat ze wilde stoppen met de prostitutie, ze was het zat. Ik zei tegen haar: je weet waar het bureau is, je kan altijd langskomen.'
Maar Lisa kwam niet langs. Enige tijd later werd ze in coma naar het ziekenhuis gebracht. Vijf dagen later was ze dood. Twee weken voor haar negentiende verjaardag."
'Dit meisje deed aangifte van twee verdachten die haar in de prostitutie dwongen. Een van die jongens was Turks en zou door zijn banden met de Grijze Wolven ook vuurwapengevaarlijk zijn.' De jongens lieten haar werken in Utrecht, Eindhoven, Enschede en Amsterdam. Nooit bleef ze lang op een plek. De zedencontroleurs op de Wallen wonnen haar vertrouwen. Uiteindelijk was ze bereid aangifte te doen. Vrijwel direct daarna bedreigden haar pooiers haar met de dood en dook ze onder. 'Ik heb de zaak doorgegeven aan de jzp, maar ze hebben er geen aandacht aan kunnen besteden."
"Maar er is niets nieuws onder de zon, zeggen prostituees, hulpverleners en andere betrokkenen. Vrouwen worden sinds jaar en dag de prostitutie in gemanipuleerd. Vroeger werden pooiers met wie de hoer naast een zakelijke overeenkomst ook een relatie aanknoopte 'voosbinkies' genoemd"
"Vanaf 1998 zetten ze een lucratieve handel op in vrouwen uit het Oostblok. Rond 2000 vochten ze op de Wallen een territoriumstrijd uit met bendes uit Joegoslavië, Albanië en Rusland. In korte tijd kreeg de groep veel macht. 'Je zag steeds meer vrouwen met Halit, Nejat of Serdar op hun lichaam getatoeëerd. Dat was een signaal voor andere pooiers: afblijven',"
"Het meisje is net 19. Alle papieren zijn in orde: de inschrijving in de Kamer van Koophandel, uittreksels, immigratiepapieren. In een hoek van het kamertje bijt ze op haar nagels en kijkt toe hoe haar vriendin in het Duits worstelt met de vragen van de agenten. Hans en Ron lopen de koude nacht in. 'Hoe kan een 19-jarig meisje dat de taal niet spreekt, al die papieren hebben geregeld?'
"Van de vrouwen uit Rusland, Bulgarije, Polen, Roemenië en Slowakije die in Nederland arriveerden, werden de paspoorten afgepakt. De groep regelde verblijfsvergunningen voor hen via een advocaat in Alkmaar of ze kregen vervalste paspoorten. Ze werden aan het werk gezet op de Wallen. Daarnaast intimideerde en bedreigde de groep vrouwen die al op de Wallen werkten. Ook zij moesten voor hen gaan werken."
"Wij kregen namelijk op een gegeven ogenblik te horen dat een groep vrouwen de volgende dag naar Antwerpen zou worden gebracht voor een borstvergroting,"
"Een week na het ongeluk, eind oktober 2004, kocht de groep een Belgisch meisje. Iedereen op de Wallen heeft het erover, maar niemand weet waar het meisje nu is. Hans weet niet wat hij aanmoet met de zus van het meisje die maar blijft bellen. 'Wat kan ik tegen haar zeggen? We weten niet waar zij nu is, ze heeft geen aangifte gedaan."
zondag 29 mei 2016 om 01:39
Sinds 1 oktober 2000 is het toegestaan vrouwen seksueel te exploiteren en is het beroep van pooier genormaliseerd. De wet gaat ervan uit dat iedere prostituee haar werk uit vrije wil doet en dat gedwongen prostitutie nauwelijks voorkomt. Volgens de wet is de gemiddelde prostituee een zelfstandige, niet-verslaafde, Nederlandse vrouw, die geld verdient met sekswerk en bovendien een nette boekhouding heeft en belasting afdraagt.
Sinds datzelfde jaar 2000 heeft Nederland een nationale rapporteur mensenhandel. Deze rapporteur brengt elk jaar de uitbuiting in de seksindustrie in kaart. Een omvangrijke klus, want seksuele uitbuiting komt niet alleen in afgelegen dorpen als Kraggenburg voor, waar een bende Afrikaanse vrouwen in een loods in Flevoland misbruikte, maar overal in Nederland. Gedwongen prostitutie is big business.
De gegarandeerde afzet van vrouwen en het minimale risico voor de criminelen maken Nederland een luilekkerland voor mensenhandelaars. Zeker één op de vijf prostituees werkt onder dwang, schat de rapporteur mensenhandel. Andere organisaties komen tot nóg hogere schattingen. In cijfers uitgedrukt: van de circa 25.000 prostituees in Nederland worden er vijf- tot tienduizend door pooiers gedwongen seks met klanten te hebben.
Die vrouwen hebben te maken met fysiek geweld, verkrachting en opsluiting, worden geregeld doorverkocht aan andere pooiers en verdienen zelf nauwelijks iets. Het woord slaaf komt aardig in de richting om de situatie van deze vrouwen te omschrijven.
De politiek dacht lang dat prostitutie en mensenhandel twee totaal verschillende onderwerpen waren, die je niet op één vergadering kon bespreken. Hier lijkt verandering in te komen. In de praktijk hebben prostitutie en mensenhandel immers veel met elkaar te maken. Zo valt in de rapporten van de rapporteur mensenhandel te lezen dat veel 'legale' seksbazen tot over hun oren in de mensenhandel zitten.
Ook hulpverleners bevestigen de verwevenheid: juist de laatste vier jaar zien zij een flinke toename van gedwongen prostitutie.
En hoerenlopers maken al helemaal geen onderscheid tussen vrijwillige en onvrijwillige prostituees. De bezoekers van websites zoals hookers.nl hebben alleen belangstelling voor de borstomvang, de prijs en of het ook zonder condoom mag. Eén van de slachtoffers van de Kraggenburgse bende had een hoerenloper om hulp gesmeekt. Zijn reactie was onverschillig: hij wilde slechts waar voor zijn geld.
Wie vraagtekens zet bij het liberale prostitutiebeleid in Nederland wordt altijd de mond gesnoerd met het oudste cliché ter wereld: prostitutie is er altijd geweest en zal er altijd zijn. Maar is dat wel een goed argument? Ziekte en geweld zijn ook onuitroeibaar, maar toch proberen we ze uit te bannen.
Ik stel dan ook voor het vreselijke cliché van 'het oudste beroep' overboord te gooien en eens eerlijk na te denken over prostitutie. Een paar vragen die dan we echt moeten stellen:
* Is het wel zo normaal dat vrijwel de gehele Nederlandse seksindustrie op buitenlandse - en vaak illegale - meisjes drijft? Kennelijk is prostitutie geen gewoon beroep: zelfstandige, niet-verslaafde Nederlandse vrouwen willen het werk niet doen.
* Is het wel normaal dat tienduizenden Nederlandse mannen seks hebben met een slachtoffer van mensenhandel? Maakt het betalen voor seks met zo'n slaaf de hoerenloper niet medeplichtig aan mensenhandel?
* Is seks met een vrouw onder dwang niet gewoon verkrachting? Als één op de vijf prostituees tot prostitutie gedwongen is, maakt één op de vijf hoerenlopers zich schuldig aan verkrachting. In het Wetboek van Strafrecht staat hier een celstraf van maximaal twaalf jaar op; mensenhandelaars komen er met een gemiddelde straf van twee jaar van af - als ze al worden gepakt - en hoerenlopers gaan altijd vrijuit.
* Mag iemand zich eigenlijk wel seksueel laten exploiteren door anderen? De wet verbiedt mensen zichzelf als slaven te verkopen en ook de verkoop van je eigen lichaamsdelen is verboden.
* Bestaat eigenlijk wel zoiets als vrijwillige prostitutie? Wie zich in de achtergrond van prostituees verdiept, vindt armoede, misbruik, verslaving en psychische problemen. De happy hookers die men zo graag wil zien, zijn buitengewoon dun gezaaid.
Het oudste beroep ter wereld is waarschijnlijk de oudste vorm van vrouwenonderdrukking. Het zou alleen maar een teken van beschaving zijn - niet meer - als het exploiteren van vrouwen opnieuw strafbaar wordt gesteld en het hoerenlopen erbij. Niet alleen voor wat betreft verslaafde of minderjarige, maar voor álle prostituees.
http://kris2.punt.nl/cont ... erenlopers-is-verkrachter
Sinds datzelfde jaar 2000 heeft Nederland een nationale rapporteur mensenhandel. Deze rapporteur brengt elk jaar de uitbuiting in de seksindustrie in kaart. Een omvangrijke klus, want seksuele uitbuiting komt niet alleen in afgelegen dorpen als Kraggenburg voor, waar een bende Afrikaanse vrouwen in een loods in Flevoland misbruikte, maar overal in Nederland. Gedwongen prostitutie is big business.
De gegarandeerde afzet van vrouwen en het minimale risico voor de criminelen maken Nederland een luilekkerland voor mensenhandelaars. Zeker één op de vijf prostituees werkt onder dwang, schat de rapporteur mensenhandel. Andere organisaties komen tot nóg hogere schattingen. In cijfers uitgedrukt: van de circa 25.000 prostituees in Nederland worden er vijf- tot tienduizend door pooiers gedwongen seks met klanten te hebben.
Die vrouwen hebben te maken met fysiek geweld, verkrachting en opsluiting, worden geregeld doorverkocht aan andere pooiers en verdienen zelf nauwelijks iets. Het woord slaaf komt aardig in de richting om de situatie van deze vrouwen te omschrijven.
De politiek dacht lang dat prostitutie en mensenhandel twee totaal verschillende onderwerpen waren, die je niet op één vergadering kon bespreken. Hier lijkt verandering in te komen. In de praktijk hebben prostitutie en mensenhandel immers veel met elkaar te maken. Zo valt in de rapporten van de rapporteur mensenhandel te lezen dat veel 'legale' seksbazen tot over hun oren in de mensenhandel zitten.
Ook hulpverleners bevestigen de verwevenheid: juist de laatste vier jaar zien zij een flinke toename van gedwongen prostitutie.
En hoerenlopers maken al helemaal geen onderscheid tussen vrijwillige en onvrijwillige prostituees. De bezoekers van websites zoals hookers.nl hebben alleen belangstelling voor de borstomvang, de prijs en of het ook zonder condoom mag. Eén van de slachtoffers van de Kraggenburgse bende had een hoerenloper om hulp gesmeekt. Zijn reactie was onverschillig: hij wilde slechts waar voor zijn geld.
Wie vraagtekens zet bij het liberale prostitutiebeleid in Nederland wordt altijd de mond gesnoerd met het oudste cliché ter wereld: prostitutie is er altijd geweest en zal er altijd zijn. Maar is dat wel een goed argument? Ziekte en geweld zijn ook onuitroeibaar, maar toch proberen we ze uit te bannen.
Ik stel dan ook voor het vreselijke cliché van 'het oudste beroep' overboord te gooien en eens eerlijk na te denken over prostitutie. Een paar vragen die dan we echt moeten stellen:
* Is het wel zo normaal dat vrijwel de gehele Nederlandse seksindustrie op buitenlandse - en vaak illegale - meisjes drijft? Kennelijk is prostitutie geen gewoon beroep: zelfstandige, niet-verslaafde Nederlandse vrouwen willen het werk niet doen.
* Is het wel normaal dat tienduizenden Nederlandse mannen seks hebben met een slachtoffer van mensenhandel? Maakt het betalen voor seks met zo'n slaaf de hoerenloper niet medeplichtig aan mensenhandel?
* Is seks met een vrouw onder dwang niet gewoon verkrachting? Als één op de vijf prostituees tot prostitutie gedwongen is, maakt één op de vijf hoerenlopers zich schuldig aan verkrachting. In het Wetboek van Strafrecht staat hier een celstraf van maximaal twaalf jaar op; mensenhandelaars komen er met een gemiddelde straf van twee jaar van af - als ze al worden gepakt - en hoerenlopers gaan altijd vrijuit.
* Mag iemand zich eigenlijk wel seksueel laten exploiteren door anderen? De wet verbiedt mensen zichzelf als slaven te verkopen en ook de verkoop van je eigen lichaamsdelen is verboden.
* Bestaat eigenlijk wel zoiets als vrijwillige prostitutie? Wie zich in de achtergrond van prostituees verdiept, vindt armoede, misbruik, verslaving en psychische problemen. De happy hookers die men zo graag wil zien, zijn buitengewoon dun gezaaid.
Het oudste beroep ter wereld is waarschijnlijk de oudste vorm van vrouwenonderdrukking. Het zou alleen maar een teken van beschaving zijn - niet meer - als het exploiteren van vrouwen opnieuw strafbaar wordt gesteld en het hoerenlopen erbij. Niet alleen voor wat betreft verslaafde of minderjarige, maar voor álle prostituees.
http://kris2.punt.nl/cont ... erenlopers-is-verkrachter
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 29 mei 2016 om 01:44
BGb die cijfers zijn schrikbarend maar ook nietszeggend want kenmerk van vrouwen die gedwongen in de prostitutie werken is dat ze bang zijn voor hun pooiers en dus zullen ze zeggen dat ze hun werk vrijwillig doen, anders hebben ze nl. een probleem. Die meiden krijgen de kans niet om hun verhaal te doen ze worden van locatie naar locatie verplaatst zodat ze geen banden kunnen opbouwen met anderen. Paspoorten afgepakt, bij aankomst misbruikt en mishandeld want dan werken ze tenminste mee en hun familie wordt bedreigd.
De vrouwen die vrijwillig zeggen te werken, vraag je daarbij af wat is vrijwillig? zie Barbara in het artikel dat ik eerder postte, zij is er ingerold onder dwang van een loverboy die haar nu bedreigt en mishandelt.
De vrouwen die vrijwillig zeggen te werken, vraag je daarbij af wat is vrijwillig? zie Barbara in het artikel dat ik eerder postte, zij is er ingerold onder dwang van een loverboy die haar nu bedreigt en mishandelt.
zondag 29 mei 2016 om 01:57
Ik kom ook vrijwel nergens tegen dat iemand verslaafd is aan alléén hoerenlopen. Wel verslaving aan seks in alle mogelijke vormen ( én porno kijken én sekschats én parkingseks én hoerenlopen ) , uren per dag.
Misschien heb ik de verkeerde zoektermen gebruikt, maar ik vind het wel opvallend.
Misschien heb ik de verkeerde zoektermen gebruikt, maar ik vind het wel opvallend.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
