Relaties
alle pijlers
Verder na bedrog, hoe?
vrijdag 13 mei 2016 om 07:48
Dit is het vervolg van het "partner biecht op...' topic
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
dinsdag 31 mei 2016 om 12:33
Idd prima om ook op andere plekken je licht op te steken. Wat ik bedoel is: ondanks de tientallen - honderden reacties die ze hier heeft gehad, lijkt ze amper wat te doen met alle adviezen. Ze blijft maar in kringetjes draaien, lijkt niet echt de diepte in te willen gaan over de ernst van wat hij heeft gedaan. Zolang ze weg blijft lopen voor haar echte, diepste gevoelens kan dit idd nog jaren zo doorgaan. Ik denk dat ze bang is voor de confrontatie met haar eigen gevoel, bang om toe te geven aan het verdriet, de walging, de boosheid, het respectloze.
En zolang je dat maar steeds weer lekker laat doorsudderen, niet bereid om er vol in te gaan en bij jezelf te rade te gaan wat dit nu inhoudt, dan ben je volgens mij de grootste dief van jezelf. Je staat dan het geluk van iedereen in je gezin in de weg. Want dit blijft etteren, dit gaat niet meer weg. Tenzij je er voor kiest om er iets mee te doen.
En zolang je dat maar steeds weer lekker laat doorsudderen, niet bereid om er vol in te gaan en bij jezelf te rade te gaan wat dit nu inhoudt, dan ben je volgens mij de grootste dief van jezelf. Je staat dan het geluk van iedereen in je gezin in de weg. Want dit blijft etteren, dit gaat niet meer weg. Tenzij je er voor kiest om er iets mee te doen.
dinsdag 31 mei 2016 om 12:37
Ik heb beide topics helemaal gevolgd en geprobeerd To te steunen en feedback te geven.
Met alle respect, en met begrip voor haar eigen manier
Maar waar ik een beetje op flipte was dat ik denkfouten zou maken. Dat vond ik aanmatigend. Waarop mijn toon ook wat pittiger werd. In de hoop door de plaat voor het hoofd van TO te breken.
Niet omdat ik mezelf een beter mens zou vinden zoals hier ook ergens werd gesuggereerd. Maar omdat zachte heelmeesters stinkende wonden maken.
Hielp ook niet.
Wat ook een gegeven is, is dat mensen hun eigen weg moeten gaan, en hun eigen fouten moeten maken. Daar is ze mee bezig. Prima. Ik hoop dat de schade die ze aan zichzelf en haar kinderen doet door zich zo op hem te blijven richten ipv op zichzelf uiteindelijk meevalt.
Met alle respect, en met begrip voor haar eigen manier
Maar waar ik een beetje op flipte was dat ik denkfouten zou maken. Dat vond ik aanmatigend. Waarop mijn toon ook wat pittiger werd. In de hoop door de plaat voor het hoofd van TO te breken.
Niet omdat ik mezelf een beter mens zou vinden zoals hier ook ergens werd gesuggereerd. Maar omdat zachte heelmeesters stinkende wonden maken.
Hielp ook niet.
Wat ook een gegeven is, is dat mensen hun eigen weg moeten gaan, en hun eigen fouten moeten maken. Daar is ze mee bezig. Prima. Ik hoop dat de schade die ze aan zichzelf en haar kinderen doet door zich zo op hem te blijven richten ipv op zichzelf uiteindelijk meevalt.
dinsdag 31 mei 2016 om 12:44
quote:rrinkje schreef op 31 mei 2016 @ 12:37:
Ik heb beide topics helemaal gevolgd en geprobeerd To te steunen en feedback te geven.
Met alle respect, en met begrip voor haar eigen manier
Maar waar ik een beetje op flipte was dat ik denkfouten zou maken. Dat vond ik aanmatigend. Waarop mijn toon ook wat pittiger werd. In de hoop door de plaat voor het hoofd van TO te breken.
Niet omdat ik mezelf een beter mens zou vinden zoals hier ook ergens werd gesuggereerd. Maar omdat zachte heelmeesters stinkende wonden maken.
Hielp ook niet.
Wat ook een gegeven is, is dat mensen hun eigen weg moeten gaan, en hun eigen fouten moeten maken. Daar is ze mee bezig. Prima. Ik hoop dat de schade die ze aan zichzelf en haar kinderen doet door zich zo op hem te blijven richten ipv op zichzelf uiteindelijk meevalt.Helemaal eens! En die opmerking over die denkfout was idd vreselijk uit de hoogte
Ik heb beide topics helemaal gevolgd en geprobeerd To te steunen en feedback te geven.
Met alle respect, en met begrip voor haar eigen manier
Maar waar ik een beetje op flipte was dat ik denkfouten zou maken. Dat vond ik aanmatigend. Waarop mijn toon ook wat pittiger werd. In de hoop door de plaat voor het hoofd van TO te breken.
Niet omdat ik mezelf een beter mens zou vinden zoals hier ook ergens werd gesuggereerd. Maar omdat zachte heelmeesters stinkende wonden maken.
Hielp ook niet.
Wat ook een gegeven is, is dat mensen hun eigen weg moeten gaan, en hun eigen fouten moeten maken. Daar is ze mee bezig. Prima. Ik hoop dat de schade die ze aan zichzelf en haar kinderen doet door zich zo op hem te blijven richten ipv op zichzelf uiteindelijk meevalt.Helemaal eens! En die opmerking over die denkfout was idd vreselijk uit de hoogte
dinsdag 31 mei 2016 om 15:38
Zeeland, ik word helemaal triest als ik jou zie bewegen. Het lijkt beweging, maar je staat stil in mijn ogen. Je wilt het liefst dat dit alles niet gebeurd is, zodat jij niets hoeft met een man die zo lang stiekem naar de hoeren ging, zo lang jou onwetend hield, en je het tenslotte vertelde omdat hij echt in het nauw kwam (dacht hij zelf), niet vanuit schuldgevoel (dan zou je het biechten kunnen noemen misschien).
En nu 'manage' je jezelf, je man en de hele VIVA- én Libelle goegemeente. Op het Libelle-forum schrijf je dan ook nog dat mensen boos op je werden vanwege niet antwoorden. En dat er minder mensen met levenservaring zouden schrijven. Ik vind het verbijsterend. Ik zie mezelf niet als oud, wel als iemand met levenservaring (tegen wil en dank, liever niet gehad en wat naïever gebleven trouwens). Ik zie hier mensen continu van elkaar leren. Ik zie mensen die je aan de tand voelden, je wakker wilden schudden. Ik zie mensen die vaststelden dat je bepaalde reacties er uit pikte omdat het lijkt of je die bepaalde reacties beter kan inpassen in waar jij al staat, hoe jij het wenst. Dat is allemaal legitiem als en omdat het bij jouw ontwikkeling past. En bij jouw tempo. Maar draai het alsjeblieft niet om als 'mensen die boos werden' of 'mensen met weinig levenservaring'. Ben je mal meid.
Ik ben benieuwd hoe je hierover denkt als de tijd voorbij is gegaan. Als je over een jaar, of twee jaar, de reacties weer leest. Als je zonder weerzin kunt lezen, want die begrijp ik ook wel, als het het hoerenbezoek betreft. Ik kon die reacties hier ook niet lezen, vond het te erg, zelfs jaren na mijn eigen ervaring nog, maar realiseer me prima dat dat is omdat ik het gewoon niet wil weten. Niet omdat het niet speelt, of niet aan de hand is. Dat kan jouw reden ook zijn, maar realiseer je dat dan. Dan zijn de mensen niet te scherp, niet boos, niet zonder levenservaring. Dan wil jij (net als ik) niet al die smerigheid kennen en je (bij mij ex-) man er mee in verband brengen. Dat mag. Maar draai het niet om.
Ik wil het nog een keer zeggen. Ik heb je nog niet één keer stil zien staan. Stil zien worden. Ik hoopte eigenlijk dat dat dan nu zou komen, dat dat de reden was dat je hier zei te stoppen met schrijven. Maar op het moment dat je nog geen paar uur later opnieuw start met schrijven, start opnieuw 'de drukte' van mensen die er iets van vinden. Misschien in aantal wel minder berichten per dag, maar jij wordt er niet stil van. Jij blijft van niets iets maken. Jij gaat niet doorvoelen hoe het met je gaat, je gaat het beredeneren tot je een ons weegt. Met een nieuwe groep mensen. En ondertussen huil je elke dag. Noem je je leven een hel. Moet je je jongens tot op het bot beschermen.
Dat je lijf en geest inmiddels niet schreeuwen om stilte, ongelooflijk, dat doorbikkelen van jou! Stilstand. Het gewoon niet weten. Probeer dat nu eens. Want je weet het toch ook niet? Ik begrijp er niets van. Laat los en zie wat naar je toekomt. Wat van jou is. Wie bij jou is, wil zijn en wil blijven: in openheid en eerlijkheid. Het is mijn eerste advies geweest en het is onveranderd van kracht voor jou van mij.
En nu 'manage' je jezelf, je man en de hele VIVA- én Libelle goegemeente. Op het Libelle-forum schrijf je dan ook nog dat mensen boos op je werden vanwege niet antwoorden. En dat er minder mensen met levenservaring zouden schrijven. Ik vind het verbijsterend. Ik zie mezelf niet als oud, wel als iemand met levenservaring (tegen wil en dank, liever niet gehad en wat naïever gebleven trouwens). Ik zie hier mensen continu van elkaar leren. Ik zie mensen die je aan de tand voelden, je wakker wilden schudden. Ik zie mensen die vaststelden dat je bepaalde reacties er uit pikte omdat het lijkt of je die bepaalde reacties beter kan inpassen in waar jij al staat, hoe jij het wenst. Dat is allemaal legitiem als en omdat het bij jouw ontwikkeling past. En bij jouw tempo. Maar draai het alsjeblieft niet om als 'mensen die boos werden' of 'mensen met weinig levenservaring'. Ben je mal meid.
Ik ben benieuwd hoe je hierover denkt als de tijd voorbij is gegaan. Als je over een jaar, of twee jaar, de reacties weer leest. Als je zonder weerzin kunt lezen, want die begrijp ik ook wel, als het het hoerenbezoek betreft. Ik kon die reacties hier ook niet lezen, vond het te erg, zelfs jaren na mijn eigen ervaring nog, maar realiseer me prima dat dat is omdat ik het gewoon niet wil weten. Niet omdat het niet speelt, of niet aan de hand is. Dat kan jouw reden ook zijn, maar realiseer je dat dan. Dan zijn de mensen niet te scherp, niet boos, niet zonder levenservaring. Dan wil jij (net als ik) niet al die smerigheid kennen en je (bij mij ex-) man er mee in verband brengen. Dat mag. Maar draai het niet om.
Ik wil het nog een keer zeggen. Ik heb je nog niet één keer stil zien staan. Stil zien worden. Ik hoopte eigenlijk dat dat dan nu zou komen, dat dat de reden was dat je hier zei te stoppen met schrijven. Maar op het moment dat je nog geen paar uur later opnieuw start met schrijven, start opnieuw 'de drukte' van mensen die er iets van vinden. Misschien in aantal wel minder berichten per dag, maar jij wordt er niet stil van. Jij blijft van niets iets maken. Jij gaat niet doorvoelen hoe het met je gaat, je gaat het beredeneren tot je een ons weegt. Met een nieuwe groep mensen. En ondertussen huil je elke dag. Noem je je leven een hel. Moet je je jongens tot op het bot beschermen.
Dat je lijf en geest inmiddels niet schreeuwen om stilte, ongelooflijk, dat doorbikkelen van jou! Stilstand. Het gewoon niet weten. Probeer dat nu eens. Want je weet het toch ook niet? Ik begrijp er niets van. Laat los en zie wat naar je toekomt. Wat van jou is. Wie bij jou is, wil zijn en wil blijven: in openheid en eerlijkheid. Het is mijn eerste advies geweest en het is onveranderd van kracht voor jou van mij.
dinsdag 31 mei 2016 om 15:59
quote:sofietje83 schreef op 31 mei 2016 @ 15:48:
Wat je vertelt over het viva-forum, dat moet vervelend geweest zijn.
Hopelijk voel je je hier rustiger en heb je iets meer aan de inzendingen.
Tja en dat krijg je dan nadat mensen 2 topics vol hebben willen helpen.
Ach een kat in het nauw maakt rare sprongen.
Ik hoop dat ze met behulp van een ander forum haar tapijt zo dik kan krijgen dat alle rommel er netjes en ordelijk onder kan blijven.
Wat je vertelt over het viva-forum, dat moet vervelend geweest zijn.
Hopelijk voel je je hier rustiger en heb je iets meer aan de inzendingen.
Tja en dat krijg je dan nadat mensen 2 topics vol hebben willen helpen.
Ach een kat in het nauw maakt rare sprongen.
Ik hoop dat ze met behulp van een ander forum haar tapijt zo dik kan krijgen dat alle rommel er netjes en ordelijk onder kan blijven.
dinsdag 31 mei 2016 om 16:22
quote:sofietje83 schreef op 31 mei 2016 @ 15:48:
Wat je vertelt over het viva-forum, dat moet vervelend geweest zijn.
Hopelijk voel je je hier rustiger en heb je iets meer aan de inzendingen.
Tja en dat krijg je dan nadat mensen 2 topics vol hebben willen helpen.Sterker nog ze doet daar verontwaardigd dat Viva er een blog artikel van maakte. Ik herinner het me compleet anders: forummers waaronder ik, spraken er schande van dat Viva het topic tot blog maakte. Kijk maar naar de reacties onder die blog. Maar tot m'n grote verbazing was TO niet verontwaardigd maar vond ze het prima allemaal. Niks aan het handje. Nu beweert ze ineens heel wat anders.
Wat je vertelt over het viva-forum, dat moet vervelend geweest zijn.
Hopelijk voel je je hier rustiger en heb je iets meer aan de inzendingen.
Tja en dat krijg je dan nadat mensen 2 topics vol hebben willen helpen.Sterker nog ze doet daar verontwaardigd dat Viva er een blog artikel van maakte. Ik herinner het me compleet anders: forummers waaronder ik, spraken er schande van dat Viva het topic tot blog maakte. Kijk maar naar de reacties onder die blog. Maar tot m'n grote verbazing was TO niet verontwaardigd maar vond ze het prima allemaal. Niks aan het handje. Nu beweert ze ineens heel wat anders.
dinsdag 31 mei 2016 om 16:29
ik heb het ook even gelezen op Libelle. En ik vind het niveau bedroevend laag. Maar als dat is wat je wilt TO succes.
Ik vraag me wel af hoe je aan het waanidee komt dat je op iedereen moest antwoorden, dat is nooit gezegd.
Ik vind het ook niet aardig om mensen hier weg te zetten omdat ze minder ervaring zouden hebben. Ik ben bijna 50 en heb al heel wat meegemaakt. Zo ken ik er nog wel een paar. Bgb, S-Meds, Elmervrouw, Suzy. (ik denk dat die ook in dezelfde leeftijd zitten) Anderen die iets jonger zijn maar wel veel meegemaakt hebben, Misia bijvoorbeeld. Al die mensen die hier lange berichten getypt hebben over hun ervaringen. Wiebeltje, Kiki en meer. En gewoon iedereen die de moeite heeft genomen om meerdere malen uitgebreid op je te reageren. Iedereen met zijn eigen invalshoek maar allemaal vanuit medeleven en mededogen.
Ik weet niet wat jij nog wilt horen.Alles is al gezegd. Ik denk dat jij wilt horen dat het allemaal niet zo stinkt dat het geen smerige stront is maar mest. Pokon voor je huwelijk.
Terwijl ik denk, arme meid. Heb je het nu nog niet door. 6, 7 weken hoe lang weet je het nu?
maar goed.
Ik vraag me wel af hoe je aan het waanidee komt dat je op iedereen moest antwoorden, dat is nooit gezegd.
Ik vind het ook niet aardig om mensen hier weg te zetten omdat ze minder ervaring zouden hebben. Ik ben bijna 50 en heb al heel wat meegemaakt. Zo ken ik er nog wel een paar. Bgb, S-Meds, Elmervrouw, Suzy. (ik denk dat die ook in dezelfde leeftijd zitten) Anderen die iets jonger zijn maar wel veel meegemaakt hebben, Misia bijvoorbeeld. Al die mensen die hier lange berichten getypt hebben over hun ervaringen. Wiebeltje, Kiki en meer. En gewoon iedereen die de moeite heeft genomen om meerdere malen uitgebreid op je te reageren. Iedereen met zijn eigen invalshoek maar allemaal vanuit medeleven en mededogen.
Ik weet niet wat jij nog wilt horen.Alles is al gezegd. Ik denk dat jij wilt horen dat het allemaal niet zo stinkt dat het geen smerige stront is maar mest. Pokon voor je huwelijk.
Terwijl ik denk, arme meid. Heb je het nu nog niet door. 6, 7 weken hoe lang weet je het nu?
maar goed.
dinsdag 31 mei 2016 om 16:42
Ik ben een meelezer. Heb alleen in het 1e topic gereageerd. Heb me steeds afgevraagd waar jij de puf vandaan haalde om alles te lezen, en er op te reageren. Terwijl je gevoelens en gedachten toch een chaos moesten zijn.
Toen ik las dat je met dit topic stopte vond ik dat een verstandig besluit.
En nu ga je ergens anders alles weer herhalen.
Hoeveel chaos wil je om je heen creëren?
Doe je dat, zoals wiebeltje terecht opmerkt, om zelf maar niets te voelen?
Je échte ware gevoelens?
Het lijkt alsof je heel erg aan jezelf werkt, maar je drijft, op deze manier, alleen maar verder en verder van jezelf af.
Toen ik las dat je met dit topic stopte vond ik dat een verstandig besluit.
En nu ga je ergens anders alles weer herhalen.
Hoeveel chaos wil je om je heen creëren?
Doe je dat, zoals wiebeltje terecht opmerkt, om zelf maar niets te voelen?
Je échte ware gevoelens?
Het lijkt alsof je heel erg aan jezelf werkt, maar je drijft, op deze manier, alleen maar verder en verder van jezelf af.
dinsdag 31 mei 2016 om 16:52
ik lees daar op libelle ook nog niets nieuws. maar a la, op zich niet gek dat je op verschillende plekken wilt praten.
want dat is het vast, je zit ermee, je zou het van de daken willen schreeuwen, maar je moet je mond houden in je omgeving. voor de kinderen, voor de familie, noem maar op. nou dat frustreert flink.
ik zou alleen denken dat je hier inmiddels veel mensen had, verschillende meningen. pb berichten ook. die huisarts, een therapeut, een vriendin. zo al met al een aardig kringetje om erover te kletsen.
het probleem gaat er alleen niet door weg. jij woont met die vent. je wilt eigenlijk door, maar het huwelijk ligt op zijn gat. je wilt geen seks meer met hem. en die kerel had daarvoor al niet genoeg. nou, hoe moet dat nu. die staat straks weer op knappen en dan weten we weer hoe laat het is.
het kutte is dat de situatie vraagt om een doorhakking van de knoop. of je gaat door en gaat dit achter jullie laten. of je gaat uit elkaar, haalt ook druk van de ketel. ieder kan weer doen wattie wil.
want dat is het vast, je zit ermee, je zou het van de daken willen schreeuwen, maar je moet je mond houden in je omgeving. voor de kinderen, voor de familie, noem maar op. nou dat frustreert flink.
ik zou alleen denken dat je hier inmiddels veel mensen had, verschillende meningen. pb berichten ook. die huisarts, een therapeut, een vriendin. zo al met al een aardig kringetje om erover te kletsen.
het probleem gaat er alleen niet door weg. jij woont met die vent. je wilt eigenlijk door, maar het huwelijk ligt op zijn gat. je wilt geen seks meer met hem. en die kerel had daarvoor al niet genoeg. nou, hoe moet dat nu. die staat straks weer op knappen en dan weten we weer hoe laat het is.
het kutte is dat de situatie vraagt om een doorhakking van de knoop. of je gaat door en gaat dit achter jullie laten. of je gaat uit elkaar, haalt ook druk van de ketel. ieder kan weer doen wattie wil.
dinsdag 31 mei 2016 om 17:05
Misschien doet TO wel hetzelfde als haar man, maar op een heel andere manier. Problemen in hunzelf of relatie daarbuiten proberen op te lossen. De een gaat aan de drank of drugs, de ander hoeren, een minnaar of is obsessief bezig met een hobby. TO wil iets dat stuk is rechtbreien door vooral niet de focus bij haarzelf te leggen (Wil ik dit nou echt? Kan ik mijn man en zijn daden wel accepteren?). En probeert vooral een manier te vinden om die scheur in haar relatie zo gecontroleerd, netjes en onzichtbaar dicht te kitten.
dinsdag 31 mei 2016 om 17:09
Ik zei het al eerder in dit topic, maar ik zie dat het nog steeds geldt:
Stop denken (lees: analyseren, forummen, vergelijken enz.) en ga voelen Zeeland!
Geen enkel forum, lotgenoot of ervaringsverhaal kan je redden uit deze complexe chaos.
Alleen jij en je eigen gevoel kunnen je kompas zijn. Ga nou eindelijk eens terug naar jezelf...
Stop denken (lees: analyseren, forummen, vergelijken enz.) en ga voelen Zeeland!
Geen enkel forum, lotgenoot of ervaringsverhaal kan je redden uit deze complexe chaos.
Alleen jij en je eigen gevoel kunnen je kompas zijn. Ga nou eindelijk eens terug naar jezelf...
dinsdag 31 mei 2016 om 18:47
quote:iemand_anders schreef op 31 mei 2016 @ 17:09:
Ik zei het al eerder in dit topic, maar ik zie dat het nog steeds geldt:
Stop denken (lees: analyseren, forummen, vergelijken enz.) en ga voelen Zeeland!
Geen enkel forum, lotgenoot of ervaringsverhaal kan je redden uit deze complexe chaos.
Alleen jij en je eigen gevoel kunnen je kompas zijn. Ga nou eindelijk eens terug naar jezelf...
Zeeland, dit is denk ik een verstandige tip.
Wat kan het jou schelen hoe anderen het ervaren, verklaren, ermee dealen.
Het gaat om jou.
Ik heb het gevoel dat een gedeelte van jou er (van jou) niet mag zijn?
Ik zei het al eerder in dit topic, maar ik zie dat het nog steeds geldt:
Stop denken (lees: analyseren, forummen, vergelijken enz.) en ga voelen Zeeland!
Geen enkel forum, lotgenoot of ervaringsverhaal kan je redden uit deze complexe chaos.
Alleen jij en je eigen gevoel kunnen je kompas zijn. Ga nou eindelijk eens terug naar jezelf...
Zeeland, dit is denk ik een verstandige tip.
Wat kan het jou schelen hoe anderen het ervaren, verklaren, ermee dealen.
Het gaat om jou.
Ik heb het gevoel dat een gedeelte van jou er (van jou) niet mag zijn?
dinsdag 31 mei 2016 om 22:42
dinsdag 31 mei 2016 om 23:28
Wat ik deed: (Ja ik heb hetzelfde meegemaakt, zelfs de twintig jaar is hetzelfde)
Dag 1: in shock
Dag 2: details vragen
Dag 3: tasje gepakt/opvang voor kinderen geregeld/op stoep gestaan bij (beste) vriendin
(daar gepraat, geslapen, gemaild met man, uithuilen)
Dag 4: weer terug naar huis
Dag 5: Man naar huisarts en terug met verwijzing therapeut
Daarna..... praten, veel praten..... man kampte met zelfde ongenoegens/ontevredenheid over eigen leven als TO man. Deed het ook al voor ons huwelijk. Gewoonte/patroon.
Man voelde zich na paar sessies met therapeut zo goed! Bevrijd van zijn last, bevrijd van zijn behoefte/gewoonte/verslaving. Klaar voor een nieuw en eerlijk leven!
en ik?
ik zat met 20 jaar leugens/nepleven/had eindelijk een verklaring voor mijn/ons ontzettend bedroevende sexleven (in tegenstelling tot TO)
Ik zocht voor mezelf een therapeut, los van zijn ding. Leerde mezelf kennen en veranderde. Van een pleasende vrouw naar een vrouw die gewoon haar eigen ding wilde en ging doen!
Wij waren nog drie jaar samen. Eerste jaar zoekend en vechtend voor ons! Daarna, toen ik merkte dat er geen enkele inspanning meer bleek van de andere kant..... ging ik volledig mijn eigen weg! Dat vond hij niet leuk, want was hij niet gewend!
Nu? Zijn we twee jaar gescheiden! Het ging niet meer!
Ik zei vaak..... Jij wordt veel gelukkiger met een andere/nieuwe vrouw! Die dit niet is "aangedaan"/ niet in 20 jaar leugens heeft hoeven leven.
Ik kon het niet meer.
Wij zijn beide gelukkig nu. No hard feelings! Ik waardeer hem als (goede en lieve) vader van mijn kinderen. Maar samen ging hem gewoon niet meer worden.
Waarom ik niet eerder reageerde?.......
Heb alles meegelezen. Herkende veel. Maar doet toch stiekem nog steeds te veel pijn
en ook omdat ik denk dat TO dit scenario niet wil horen!
Dag 1: in shock
Dag 2: details vragen
Dag 3: tasje gepakt/opvang voor kinderen geregeld/op stoep gestaan bij (beste) vriendin
(daar gepraat, geslapen, gemaild met man, uithuilen)
Dag 4: weer terug naar huis
Dag 5: Man naar huisarts en terug met verwijzing therapeut
Daarna..... praten, veel praten..... man kampte met zelfde ongenoegens/ontevredenheid over eigen leven als TO man. Deed het ook al voor ons huwelijk. Gewoonte/patroon.
Man voelde zich na paar sessies met therapeut zo goed! Bevrijd van zijn last, bevrijd van zijn behoefte/gewoonte/verslaving. Klaar voor een nieuw en eerlijk leven!
en ik?
ik zat met 20 jaar leugens/nepleven/had eindelijk een verklaring voor mijn/ons ontzettend bedroevende sexleven (in tegenstelling tot TO)
Ik zocht voor mezelf een therapeut, los van zijn ding. Leerde mezelf kennen en veranderde. Van een pleasende vrouw naar een vrouw die gewoon haar eigen ding wilde en ging doen!
Wij waren nog drie jaar samen. Eerste jaar zoekend en vechtend voor ons! Daarna, toen ik merkte dat er geen enkele inspanning meer bleek van de andere kant..... ging ik volledig mijn eigen weg! Dat vond hij niet leuk, want was hij niet gewend!
Nu? Zijn we twee jaar gescheiden! Het ging niet meer!
Ik zei vaak..... Jij wordt veel gelukkiger met een andere/nieuwe vrouw! Die dit niet is "aangedaan"/ niet in 20 jaar leugens heeft hoeven leven.
Ik kon het niet meer.
Wij zijn beide gelukkig nu. No hard feelings! Ik waardeer hem als (goede en lieve) vader van mijn kinderen. Maar samen ging hem gewoon niet meer worden.
Waarom ik niet eerder reageerde?.......
Heb alles meegelezen. Herkende veel. Maar doet toch stiekem nog steeds te veel pijn
en ook omdat ik denk dat TO dit scenario niet wil horen!
