Relaties
alle pijlers
Verder na bedrog, hoe?
vrijdag 13 mei 2016 om 07:48
Dit is het vervolg van het "partner biecht op...' topic
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
maandag 20 juni 2016 om 16:18
In normale, rustige omstandigheden is een verbouwing vaak al een chaotische, drukke periode. In jullie huidige situatie zou voor mij een verbouwing iets zijn waar ik gillend gek van zou worden. Niet nóg meer chaos en rotzooi! Het is al zo'n bende! En ik snap dat zo'n verbouwing vaak lang van tevoren gepland wordt en dat zal bij jullie mogelijk ook het geval zijn, maar ook hier denk ik weer: pas op de plaats! Stel desnoods zo'n verbouwing uit, maar ga niet een nóg grotere chaos creeëren in je huis en je hoofd dan wat er al is. Ook hier zie ik je weer doorgaan, alsof er niets gebeurd is. Een verbouwing van je huis impliceert immers een uitbreiding/verbetering, hoe moet ik het zeggen? In elk geval geen stilstand. Met een verbouwing laat je zien: wij breiden uit, wij gaan verder, wij verbeteren. Oók aan de buitenwereld. Doen alsof er niets aan de hand is, terwijl je huis aan alle kanten trilt op z'n grondvesten...
maandag 20 juni 2016 om 16:50
Ik ben toch benieuwd in welk kringetje die gedachten gaan. Niet dat je hier in detail moet vertellen wat je denkt. Draaien die gedachten om je man en zijn hoerenbezoek, draaien ze om jou en evt. de kinderen en hoe jij/jullie verder moeten?
Het klinkt eenvoudig, maar stop met overdenken. Het maakt gewoon niet uit, overdenken helpt je niet, er verandert niets mee, het heden niet, het verleden niet en ook de toekomst niet. Het is gebeurd, het is nu niet meer terug te draaien, leg je erbij neer, het is wat het is. Een flinke wandeling, alleen of met die enen goede vriendin wel te verstaan, zou echt al een goed begin zijn van een eventueel herstel. Misschien moet je er niet aan denken, maar het helpt je om je gedachten kwijt te raken. (ervaringsdeskundige)
Het klinkt eenvoudig, maar stop met overdenken. Het maakt gewoon niet uit, overdenken helpt je niet, er verandert niets mee, het heden niet, het verleden niet en ook de toekomst niet. Het is gebeurd, het is nu niet meer terug te draaien, leg je erbij neer, het is wat het is. Een flinke wandeling, alleen of met die enen goede vriendin wel te verstaan, zou echt al een goed begin zijn van een eventueel herstel. Misschien moet je er niet aan denken, maar het helpt je om je gedachten kwijt te raken. (ervaringsdeskundige)
maandag 20 juni 2016 om 16:51
maandag 20 juni 2016 om 16:55
maandag 20 juni 2016 om 17:07
TO hecht wel degelijk aan de buitenwereld. Was dat niet haar schrikbeeld dat als ze mee zou gaan naar Rodernansa (of hoe het het ook alweer) dat ze zo bang was dat men daar, wanneer ze haar daar zouden zien, wel zouden snappen dat haar man haar bedonderd had? Dat ze haar meelijwekkend aan zouden kijken?
Ik snap heel goed dat je niet in detail wil treden over wat er precies speelt, maar dat je vervolgens doet alsof je neus bloedt, er met geen woord over rept naar mensen die je nabij staan (je zus die jou in vertrouwen nam laatst in de sauna, je vriendinnen met wie je laatst bijna de afspraak was vergeten), dát snap ik niet. Deze mensen kunnen jou tot steun zijn, zonder dat ze exact weten wat er speelt. Maar ook bij hen hou je (voor zover mij bekend) de schijn op. Ik snap niet dat je je dit zelf allemaal ontzegt. Maar ook richting hen, je zus, je vriendinnen: je ontneemt ook hen de kans om je te helpen, om dichtbij je te komen. Als ik je zus/vriendin was, zou ik daar oprecht verdrietig van zijn. Schijnbaar beteken ik dan toch niet zoveel voor je. Je vertrouwt me immers niet...
Ik snap heel goed dat je niet in detail wil treden over wat er precies speelt, maar dat je vervolgens doet alsof je neus bloedt, er met geen woord over rept naar mensen die je nabij staan (je zus die jou in vertrouwen nam laatst in de sauna, je vriendinnen met wie je laatst bijna de afspraak was vergeten), dát snap ik niet. Deze mensen kunnen jou tot steun zijn, zonder dat ze exact weten wat er speelt. Maar ook bij hen hou je (voor zover mij bekend) de schijn op. Ik snap niet dat je je dit zelf allemaal ontzegt. Maar ook richting hen, je zus, je vriendinnen: je ontneemt ook hen de kans om je te helpen, om dichtbij je te komen. Als ik je zus/vriendin was, zou ik daar oprecht verdrietig van zijn. Schijnbaar beteken ik dan toch niet zoveel voor je. Je vertrouwt me immers niet...
maandag 20 juni 2016 om 17:59
TO je kan het heus wel je zus of een vriendin in vertrouwen nemen je hoeft niet te alles in detail te vertellen. Ik snap je niet helemaal hierin. Als je iemand in vertrouwen neemt vanwege je problemen houdt dat niet in dat ze scheef gaan kijken. Jij houdt het allemaal in stand omdat je je nog steeds kapot schaamt dat je vent naar de hoeren ging. Zou het een verschil hebben gemaakt als hij een account had en veelvuldige afspraakjes maakte voor de seks?
Het hutje op de hei is niet zo vreemd dan kun je helemaal zelf doen wat je wilt en alles bekijken en loslaten dat proces is al in gang gezet en het wordt moeilijk om te stoppen want de fundamentele vragen komen aan bod en die kan je niet wegstoppen. Het andere alternatief is dat hij voorlopig ergens apart gaat wonen zodat jullie allebei kunnen beslissen wat jullie verder willen. Dan hoef je geen verstoppertje meer te spelen, je hoeft ook geen uitleg te geven maar gewoon dat het niet goed gaat en jullie allebei tijd nodig hebben. Maar dat zal niet gebeuren .
Het hutje op de hei is niet zo vreemd dan kun je helemaal zelf doen wat je wilt en alles bekijken en loslaten dat proces is al in gang gezet en het wordt moeilijk om te stoppen want de fundamentele vragen komen aan bod en die kan je niet wegstoppen. Het andere alternatief is dat hij voorlopig ergens apart gaat wonen zodat jullie allebei kunnen beslissen wat jullie verder willen. Dan hoef je geen verstoppertje meer te spelen, je hoeft ook geen uitleg te geven maar gewoon dat het niet goed gaat en jullie allebei tijd nodig hebben. Maar dat zal niet gebeuren .
maandag 20 juni 2016 om 19:45
Hoe komt het dat je zo veel in je hoofd zit TO?
Is daar nooit over gesproken tijdens therapie?
Ken je het boek "uit je hoofd in je leven"?
Ik ben bang dat je op deze manier weer op een depressie afstevent.
Mijn overtuiging is: Als je een of twee weken iedere dag een flink eind fietst ga je je beter voelen.
Of lopen, wat je het prettigst vind.
Neem een week vrij, neem een hotel en huur een fiets.
Laat je lekker in de watten leggen.
Vertel desnoods aan een vreemde wat je overkomen is. Op een terras. En dan fiets je weer verder. Wat kan het jou schelen
Misschien heeft die vreemde ook iets vergelijkbaars meegemaakt. Wie weet.
Ik droom er ook vaak van opgenomen te worden. Als ik het gevoel heb dat ik de zaken niet meer aankan. Of als ik de controle verlies. Ik weet waardoor het bij mij veroorzaakt wordt, waar komt het bij jou door, dat verantwoordelijkheidsgevoel en die angst los te laten?
Jouw man en kinderen redden zich toch wel een week? En anders wordt het tijd dat ze dat leren.
Is daar nooit over gesproken tijdens therapie?
Ken je het boek "uit je hoofd in je leven"?
Ik ben bang dat je op deze manier weer op een depressie afstevent.
Mijn overtuiging is: Als je een of twee weken iedere dag een flink eind fietst ga je je beter voelen.
Of lopen, wat je het prettigst vind.
Neem een week vrij, neem een hotel en huur een fiets.
Laat je lekker in de watten leggen.
Vertel desnoods aan een vreemde wat je overkomen is. Op een terras. En dan fiets je weer verder. Wat kan het jou schelen
Misschien heeft die vreemde ook iets vergelijkbaars meegemaakt. Wie weet.
Ik droom er ook vaak van opgenomen te worden. Als ik het gevoel heb dat ik de zaken niet meer aankan. Of als ik de controle verlies. Ik weet waardoor het bij mij veroorzaakt wordt, waar komt het bij jou door, dat verantwoordelijkheidsgevoel en die angst los te laten?
Jouw man en kinderen redden zich toch wel een week? En anders wordt het tijd dat ze dat leren.
maandag 20 juni 2016 om 19:53
Met een therapeut een week in een hutje op de hei.
Als ik niet een beetje eng werd van dat idee zou ik er hartelijk om moeten lachen.
Ga lekker met een vriendin naar Spanje en zeg dat je man is vreemd gegaan met iemand die je niet kent.
Dan komt die gebruinde schoonheid langs en zeg je "Zou ze op haar lijken?"
Ondertussen wordt je zelf steeds bruiner en begint er een oude Spanjaard naar je te lonken.
Dat lijkt me veel beter dan met een therapeut in een hutje op de hei.
Als ik niet een beetje eng werd van dat idee zou ik er hartelijk om moeten lachen.
Ga lekker met een vriendin naar Spanje en zeg dat je man is vreemd gegaan met iemand die je niet kent.
Dan komt die gebruinde schoonheid langs en zeg je "Zou ze op haar lijken?"
Ondertussen wordt je zelf steeds bruiner en begint er een oude Spanjaard naar je te lonken.
Dat lijkt me veel beter dan met een therapeut in een hutje op de hei.
maandag 20 juni 2016 om 23:45
Bgb; die vriendin moest werken vandaag, maar ik kan haar idd wel weer eens bellen. (Wil haar niet teveel belasten, zij heeft wat minder draagkracht door wat medische dingetjes)
Ieleen: (quote : Hoe komt het dat je zo veel in je hoofd zit TO?
Is daar nooit over gesproken tijdens therapie?
Ken je het boek "uit je hoofd in je leven"?)
Dat boek ken ik niet. Klinkt wel als iets waar ik veel aan kan hebben. Zal het eens googlen, bedankt. In therapie kwam dit idd ook naar boven. (Verstand <----> gevoel)
Een deel v het verhaal delen zou ik denk ik niet kunnen. Iets verzwijgen is al nauwelijks op te brengen, als ik een stukje zou vertellen ("zus, er is IETS, in mijn relatie, helemaal scheef, ik kan het maar geen plek geven !") Mijn zus zou dan -logisch- doorvragen tot ze wist waar ik het over had. Zou iedereen doen denk ik.
Dat idee van tegen een wildvreemde op n terrasje vertellen, dat is ook wel eens in me opgekomen. Leuk idee. Ik zou dat zelf ook wel 'fris'/verrassend vinden als een willekeurige passant mij zo'n persoonlijk verhaal zou durven vertellen. Zouden méér mensen (sowieso) moeten doen; wordt de wereld een stuk echter en persoonlijker mee.
En ja, een vakantie in Spanje met een vriendin klinkt idd aanlokkelijker dan het hutje op de (regenachtige) hei met een therapeut en een boksbal.
Ieleen: (quote : Hoe komt het dat je zo veel in je hoofd zit TO?
Is daar nooit over gesproken tijdens therapie?
Ken je het boek "uit je hoofd in je leven"?)
Dat boek ken ik niet. Klinkt wel als iets waar ik veel aan kan hebben. Zal het eens googlen, bedankt. In therapie kwam dit idd ook naar boven. (Verstand <----> gevoel)
Een deel v het verhaal delen zou ik denk ik niet kunnen. Iets verzwijgen is al nauwelijks op te brengen, als ik een stukje zou vertellen ("zus, er is IETS, in mijn relatie, helemaal scheef, ik kan het maar geen plek geven !") Mijn zus zou dan -logisch- doorvragen tot ze wist waar ik het over had. Zou iedereen doen denk ik.
Dat idee van tegen een wildvreemde op n terrasje vertellen, dat is ook wel eens in me opgekomen. Leuk idee. Ik zou dat zelf ook wel 'fris'/verrassend vinden als een willekeurige passant mij zo'n persoonlijk verhaal zou durven vertellen. Zouden méér mensen (sowieso) moeten doen; wordt de wereld een stuk echter en persoonlijker mee.
En ja, een vakantie in Spanje met een vriendin klinkt idd aanlokkelijker dan het hutje op de (regenachtige) hei met een therapeut en een boksbal.
maandag 20 juni 2016 om 23:55
Ja, mss is dat...minder erg..? Weet ik eigenlijk niet, of dat minder erg is. Maar ik wil eigenlijk ook niet dat de kinderen DAT zouden denken. Dan stellen ze dáár vragen over, moet je gaan verzinnen om wie het zgn ging, hoe vaak, wanneer, waarom, etc. Hoe vaak laat je hem dan in dat fictieve verhaal vreemd gaan om enigszins de werkelijkheid te benaderen qua 'ernst'..? Plus als je liegt moet je onthouden wat je verzonnen hebt;
ingewikkeld.
dinsdag 21 juni 2016 om 00:26
:
[...]
Ja, mss is dat...minder erg..? Weet ik eigenlijk niet, of dat minder erg is. Maar ik wil eigenlijk ook niet dat de kinderen DAT zouden denken. Dan stellen ze dáár vragen over, moet je gaan verzinnen om wie het zgn ging, hoe vaak, wanneer, waarom, etc. Hoe vaak laat je hem dan in dat fictieve verhaal vreemd gaan om enigszins de werkelijkheid te benaderen qua 'ernst'..? Plus als je liegt moet je onthouden wat je verzonnen hebt;
het gaat me er niet om dat je dit aan je kinderen vertelt maar aan een vriendin
en dan de vette regels: wat vind jij? het verbaast me dat je daar nog niet over uit bent.
Ik zelf vind vreemdgaan op structurele basis onvergeeflijk, maar vreemdgaan met een hoertje voor 50 euro beseffende dat je meewerkt aan mensenhandel en onderdrukking hoe kan dat in godsnaam minder erg of uberhauptvergelijkbaar zijn?
dinsdag 21 juni 2016 om 00:43
bij vreemdgaan mag je er vanuit gaan dat de seks gelijkwaardig is. Dat de minnares niet gedwongen is en waarschijnlijk merrderjarig. Betekent ook dat de vreemdganger moeite moet doen, hij haarvhet hof moet maken en het risico moet nemen dat hij afgewezen wordt.
jouw man wilde alleen scoren, snelle wip. Geen oog voor de vrouw in kwestie. Zij is voorwerp.
Wat vind jij makkelijker om mee te leven? een man die gelijkwaardige seks wil of een man die een vrouw gebruikt als voorwerp om zijn behoeften te bevredige. Beide types kunnen lijden aan diezelfde vermaarde seksverslaving. Maar maken een andere rationele keuze in het zoeken naar seks.
jouw man wilde alleen scoren, snelle wip. Geen oog voor de vrouw in kwestie. Zij is voorwerp.
Wat vind jij makkelijker om mee te leven? een man die gelijkwaardige seks wil of een man die een vrouw gebruikt als voorwerp om zijn behoeften te bevredige. Beide types kunnen lijden aan diezelfde vermaarde seksverslaving. Maar maken een andere rationele keuze in het zoeken naar seks.
dinsdag 21 juni 2016 om 07:16
Waarom? Je kan ook zeggen dat je het er verder niet over wil hebben. Dat je de dame in kwestie niet kent en dat je niet weet hoe vaak. Je hoeft er toch niet meteen een heel verhaal omheen te verzinnen?:
[...]
Ja, mss is dat...minder erg..? Weet ik eigenlijk niet, of dat minder erg is. Maar ik wil eigenlijk ook niet dat de kinderen DAT zouden denken. Dan stellen ze dáár vragen over, moet je gaan verzinnen om wie het zgn ging, hoe vaak, wanneer, waarom, etc. Hoe vaak laat je hem dan in dat fictieve verhaal vreemd gaan om enigszins de werkelijkheid te benaderen qua 'ernst'..? Plus als je liegt moet je onthouden wat je verzonnen hebt;
Opinions are like assholes. Everybody has one.
