Relaties
alle pijlers
Verder na bedrog, hoe?
vrijdag 13 mei 2016 om 07:48
Dit is het vervolg van het "partner biecht op...' topic
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
maandag 20 juni 2016 om 11:37
Krampachtig, koste wat het kost, vast willen houden aan 'het plaatje' , niet aan jezelf - laat staan aan de buitenwereld - toe willen geven dat het helemaal niet zo goed gaat, het je kinderen niet aan willen doen (!) en zo maar aanmodderen, hopend dat er ergens een moment komt dat dit wat zakt, dat jullie weer verder kunnen met elkaar.
Door zo geforceerd proberen om de boel bij elkaar te houden, om zo je man en je kinderen in een wurggreep te houden en maar vooral voor te wenden dat er niets aan de hand is, is naar mijn mening vele malen schadelijker dan het erkennen en het uitspreken. Zeker voor de kinderen. Wat is er zo erg aan wanneer 'men' weet dat het op dit moment niet goed gaat in jullie relatie, TO? Is het zo belangrijk voor je dat iedereen vooral maar het idee heeft dat het goed gaat bij/met jullie? Waarom is dat zo belangrijk, wanneer dit ten koste gaat van jezelf en de kinderen?
Door zo geforceerd proberen om de boel bij elkaar te houden, om zo je man en je kinderen in een wurggreep te houden en maar vooral voor te wenden dat er niets aan de hand is, is naar mijn mening vele malen schadelijker dan het erkennen en het uitspreken. Zeker voor de kinderen. Wat is er zo erg aan wanneer 'men' weet dat het op dit moment niet goed gaat in jullie relatie, TO? Is het zo belangrijk voor je dat iedereen vooral maar het idee heeft dat het goed gaat bij/met jullie? Waarom is dat zo belangrijk, wanneer dit ten koste gaat van jezelf en de kinderen?
maandag 20 juni 2016 om 12:09
Ik heb niet de indruk dat het allemaal 'zo goed' gaat, dat ik me daar krampachtig aan vast hou. Ik heb nooit zoveel gehad met het 'plaatje naar de buitenwereld'. Dat heeft mij nooit zo geïnteresseerd. (Hoe iets overkomt, status in je werk etc.)
Maar wel dat ik me realiseer wat mensen voor (sterk) oordeel kunnen hebben, en hoe dit voor de kinderen zou zijn als ze dit van hun vader zouden weten. DAT houdt me tegen om niet meer mensen in vertrouwen te durven nemen. Dat de kans dan groot is dat ze via via dit horen.
Het is niet mijn bedoeling iedereen in een 'wurggreep' (?) te houden. Ik probeer juist de schade te overzien en beperken. En dat het een k#t situatie is, daarvan ben ik me wel degelijk bewust.
Ik voel me juist machteloos hoe ik hier anders mee om zou kunnen gaan. Voel me eenzaam en verdrietig. Het lijkt me ZO heerlijk om het aan familie of vrienden te kunnen zeggen. Of dat er een draaiboek zou bestaan voor situaties als deze. Dat je zeker weet dat je 'de' juiste route bewandelt. En dat dat dan ook meteen 'goed' voelt.
We maken wel (kleine) vorderingen. Als ik terugkijk. Want het verandert wel. Maar het gaat zo verrekte langzaam. En het is zo angstig en onzeker om niet te weten of je de goede weg wel bewandelt. En ik ben zo moe, zo belachelijk moe.
Sorrie.
Voor de klaagzang.
Maar wel dat ik me realiseer wat mensen voor (sterk) oordeel kunnen hebben, en hoe dit voor de kinderen zou zijn als ze dit van hun vader zouden weten. DAT houdt me tegen om niet meer mensen in vertrouwen te durven nemen. Dat de kans dan groot is dat ze via via dit horen.
Het is niet mijn bedoeling iedereen in een 'wurggreep' (?) te houden. Ik probeer juist de schade te overzien en beperken. En dat het een k#t situatie is, daarvan ben ik me wel degelijk bewust.
Ik voel me juist machteloos hoe ik hier anders mee om zou kunnen gaan. Voel me eenzaam en verdrietig. Het lijkt me ZO heerlijk om het aan familie of vrienden te kunnen zeggen. Of dat er een draaiboek zou bestaan voor situaties als deze. Dat je zeker weet dat je 'de' juiste route bewandelt. En dat dat dan ook meteen 'goed' voelt.
We maken wel (kleine) vorderingen. Als ik terugkijk. Want het verandert wel. Maar het gaat zo verrekte langzaam. En het is zo angstig en onzeker om niet te weten of je de goede weg wel bewandelt. En ik ben zo moe, zo belachelijk moe.
Sorrie.
Voor de klaagzang.
maandag 20 juni 2016 om 12:29
Dit is geen klaagzang Zeeland. Dit is zoals het is in jouw ogen. Natuurlijk vreet het allemaal energie en ervaar je op dit moment meer negatieve dan positieve emoties maar dat mag.
Emoties zijn nooit fout. Zij zijn van jou, horen bij jou en aan jou de taak wat je er mee wil en kan en dat kost tijd. Gun jezelf die tijd en bewandel je weg zoals jij denkt die te moeten volgen.
Twijfel je aan jouw weg kijk dan of er een alternatieve weg is of kijk of er iemand is die een deel meeloopt en misschien een andere, misschien wel betere weg weet. Misschien dat jouw psycholoog vaker mee wil "wandelen"?
Emoties zijn nooit fout. Zij zijn van jou, horen bij jou en aan jou de taak wat je er mee wil en kan en dat kost tijd. Gun jezelf die tijd en bewandel je weg zoals jij denkt die te moeten volgen.
Twijfel je aan jouw weg kijk dan of er een alternatieve weg is of kijk of er iemand is die een deel meeloopt en misschien een andere, misschien wel betere weg weet. Misschien dat jouw psycholoog vaker mee wil "wandelen"?
maandag 20 juni 2016 om 14:33
heel eerlijk denk ik dat we het plaatje moeten los laten dat je leven ooit weer wordt zoals het was. Hoe ouder je wordt hoe meer er op je pad komt. Het gaat niet meer om een gladde zee maar hoe om te gaan met de golven? Als je nog van elkaar houdt kan het ooit weer gaan werken..Maar dat kost tijd.
Leven wordt door beschadigingen nooit meer hetzelfde. Als je blijft communiceren komt er licht waar dat ook mag eindigen. Focus je op het nu .............En weet dat er zoveel mannen en vrouwen zijn die hun plezier(sex, vreemdgaan) ergens anders zoeken...Buiten kant is niet wat het is...........
Pak wel iets op voor jezelf. Om daar je energie uit te halen...
Er is zoveel verdriet op deze wereld en allemaal zo niet nodig....
sterkte ..........
ps denk niet dat ik praat uit een roos kleurige wereld, ik voel ook veel pijn .............snap je meer als geen ander
Leven wordt door beschadigingen nooit meer hetzelfde. Als je blijft communiceren komt er licht waar dat ook mag eindigen. Focus je op het nu .............En weet dat er zoveel mannen en vrouwen zijn die hun plezier(sex, vreemdgaan) ergens anders zoeken...Buiten kant is niet wat het is...........
Pak wel iets op voor jezelf. Om daar je energie uit te halen...
Er is zoveel verdriet op deze wereld en allemaal zo niet nodig....
sterkte ..........
ps denk niet dat ik praat uit een roos kleurige wereld, ik voel ook veel pijn .............snap je meer als geen ander
maandag 20 juni 2016 om 14:45
Hoe zou dat jou helpen, Zeeland, als je dit allemaal aan familie en vrienden gaat vertellen?
Waar word je zo moe van? Wat kun je doen om minder moe te worden?
Ik denk niet dat jij jezelf een rad voor ogen draait, dat je doet alsof het allemaal goed gaat. Ik lees jouw berichten over je huiselijk leven anders. Je kinderen hebben hun adem ingehouden en ademen nu voorzichtig weer uit. Je man is druk doende met het sleutelen aan zijn nieuwe zelf en gebruikt jou en de kinderen als oefenobjecten. En jij? Je voelt je eenzaam, doodmoe en machteloos en terwijl jij je zo voelt, gaat het dagelijks leven ook gewoon door.
Je zegt dat je alles op alles stelt om de schade te beperken. Wat denk je dat er gebeurt als je dat niet doet? Wat is het ergste dat er dan kan gebeuren?
Er is geen draaiboek voor dit soort situaties, je doet wat je kunt en dat is goed genoeg. Stop alsjeblieft met boven je macht werken, dat houd je echt niet vol.
Waar word je zo moe van? Wat kun je doen om minder moe te worden?
Ik denk niet dat jij jezelf een rad voor ogen draait, dat je doet alsof het allemaal goed gaat. Ik lees jouw berichten over je huiselijk leven anders. Je kinderen hebben hun adem ingehouden en ademen nu voorzichtig weer uit. Je man is druk doende met het sleutelen aan zijn nieuwe zelf en gebruikt jou en de kinderen als oefenobjecten. En jij? Je voelt je eenzaam, doodmoe en machteloos en terwijl jij je zo voelt, gaat het dagelijks leven ook gewoon door.
Je zegt dat je alles op alles stelt om de schade te beperken. Wat denk je dat er gebeurt als je dat niet doet? Wat is het ergste dat er dan kan gebeuren?
Er is geen draaiboek voor dit soort situaties, je doet wat je kunt en dat is goed genoeg. Stop alsjeblieft met boven je macht werken, dat houd je echt niet vol.
maandag 20 juni 2016 om 14:56
Die heeft helaas af moeten bellen door privé omstandigheden vandaag. Vrijdag 'mag' ik weer. Ik kijk er echt naar uit. Mss idd eens kijken of tijdelijk verhogen v aantal keren komen zinvol is. Ik fantaseer er wel eens over om
me te laten opnemen, idioot hè? 
Daarna voel ik me meteen super schuldig. (Kinderen achter laten, ergens tussen de psychiatrische patiënten gaan zitten, alsof dat wat oplost.) Komt puur uit een verlangen voort dat 'iemand' het ff van me over neemt. Is geen realistische oplossing, dat weet ik.
maandag 20 juni 2016 om 15:04
:
[...]
Die heeft helaas af moeten bellen door privé omstandigheden vandaag. Vrijdag 'mag' ik weer. Ik kijk er echt naar uit. Mss idd eens kijken of tijdelijk verhogen v aantal keren komen zinvol is. Ik fantaseer er wel eens over om
En precies om deze post denk ik dat het goed is om elkaar in ieder geval tijdelijk wat fysieke en mentale ademruimte te geven, want dit houdt geen mens vol. Waarom ga jij of gaat hij niet even tijdelijk ergens anders bivakkeren? Sorry Zeeland, maar ik denk dat wanneer je fantaseert over een opname je echt actie moet gaan ondernemen, dit gaat niet goed zo. Niet alleen voor jou, maar ook voor de kinderen. Zij hebben immers niet de keus om er even tussenuit te gaan, om even in wat rustiger vaarwater te gaan zitten. Jullie wel, of kunnen in ieder geval die keuze voor de kinderen maken. Want denk niet dat de kinderen hier helemaal niks van mee krijgen, daar geloof ik met oudere kinderen echt niks van.
Edit; ik bedoel het echt niet l*llig. Maar lijkt het je dan niet heerlijk om even een paar dagen niet zoveel drama te hebben? Even niet te hoeven analyseren? Gewoon even kunnen 'zijn'? Of beangstigt je dat juist? Ben je dan bang dat je gezinssituatie niet meer terugkomt?
maandag 20 juni 2016 om 15:04
Ik stelde mezelf die vraag vandaag ook, kon niet zo goed iets verzinnen. Had het meeste zin om mezelf de hele dag in bed onder mijn dekbed te verstoppen, maar dat is een 'oplossing' die me niet veel verder zal brengen. (Deed ik in de periode van mijn depressie ook en dat verlangen naar een winterslaap leverde niet veel concreets op.) Dus heb ik me maar op een rommelkamertje gestort, om die een beetje uit te mesten. Opruimen, weggooien. Dat leidde de aandacht wel even af, en het was ook fijn om letterlijk een beetje ruimte te maken. Verder weet ik niet zo goed wat dat 'bijtanken' is. Dat bedoel ik niet 'zielig', ik wéét dat ik niet bij de pakken neer moet gaan zitten.. Maar de dingen die ik verzin (sport, hobby, ff shoppen etc), ik word al moe bij de gedachte eraan..
maandag 20 juni 2016 om 15:08
maandag 20 juni 2016 om 15:14
Het zou me helpen in die zin dat ik me minder eenzaam zou voelen. Dat ik zou kunnen ervaren dat ik er niet alleen in sta. En nu sta ik er alleen in met mijn man, maar die heeft natuurlijk een heel ander proces dan ik.
Maar ik ga dit niet delen met familie/vrienden om eerder genoemde redenen. Het is gewoon niet verstandig. (Maar ik verlang er wèl naar)
Het ergste wat er kan gebeuren..? Dat de kinderen dit weten van hun vader, dat ze een vertekend beeld krijgen van mannen, dat ze ongelukkig worden, dat ze gepest zouden worden door anderen die dit zouden weten. ("Jouw vader is een hoerenloper !") Dat het gezin uit elkaar valt
maandag 20 juni 2016 om 15:17
maandag 20 juni 2016 om 15:17
Timetraveler; op al je vragen in je edit: 'ja'!
Ik ben geen reislustig type maar fantaseer regelmatig over stiekem al mijn spaargeld opnemen en gewoon verdwijnen met het eerstvolgende vliegtuig naar een zonnig ver eiland.
(Zal dit niet doen, want ik ben nuchter genoeg om te weten dat ik dan mijn eigen piekergedachtes mee zal nemen, en dat ik in die hangmat, tussen de palmbomen, voor me uit zal staren naar een zongebruind bikinimodel, en me af zal vragen of zij op één van zijn hoertjes zou lijken. Ik kan toch niet ontsnappen aan dit soort gedachtes.)
(Zoon komt binnen met 2 vrienden, moet ff socialisen)
Ik ben geen reislustig type maar fantaseer regelmatig over stiekem al mijn spaargeld opnemen en gewoon verdwijnen met het eerstvolgende vliegtuig naar een zonnig ver eiland.
(Zal dit niet doen, want ik ben nuchter genoeg om te weten dat ik dan mijn eigen piekergedachtes mee zal nemen, en dat ik in die hangmat, tussen de palmbomen, voor me uit zal staren naar een zongebruind bikinimodel, en me af zal vragen of zij op één van zijn hoertjes zou lijken. Ik kan toch niet ontsnappen aan dit soort gedachtes.)
(Zoon komt binnen met 2 vrienden, moet ff socialisen)
maandag 20 juni 2016 om 15:21
Dit is wat ik bedoel met krampachtig vasthouden. Het is zó begrijpelijk dat je doodmoe bent en amper ergens energie voor hebt. Daarbij zijn momenteel de verhoudingen in jullie relatie, jullie gezin behoorlijk op scherp gezet, met als gevolg dat jullie allemaal op jullie tenen lopen. Er is diverse keren de suggestie gedaan om even wat afstand te nemen, letterlijk afstand van elkaar en afstand van de situatie waar jullie nu in zitten. Al zou je je maar een weekje afmelden op je werk (ziek/verlof) en in die week even ergens anders gaan wonen, dan zul je zien dat dingen veranderen. Nee, er zal niet direct een uitkomst komen na een week, maar het geeft jullie allemaal even wat lucht. Wat afstand (letterlijk en figuurlijk) kan zo veel goeds brengen. En hoewel je aangeeft dat de kinderen op eieren lopen, dat jij aan het eind van je latijn bent en dat ook je man zoekende is, onderneem je niets. Je blijft krampachtig de boel in stand houden, je blijft werken (ook daar ging het moeizaam, meen ik (slecht nieuws gesprek recentelijk?), je blijft geforceerd in dit kringetje ronddraaien. En ik denk dat 1 van de redenen waarom je niet kiest voor even tijdelijk wat afstand is, wat ik eerder al schreef: angst om wat 'men' vindt. Wat zeg je tegen vrienden/familie, waarom jij even niet thuis woont? Niemand mag immers bij jullie achter de deur kijken. Voor de buitenwereld is immers nog altijd alles pais en vree. Ik denk dat het wel degelijk een rol speelt in de redden waarom je dit niet doet. Ik denk echt dat je jullie alle vier hier een dienst mee bewijst: neem wat afstand! Zorg voor wat rust voor jezelf door even uit de dagelijkse praktijk te stappen, in een huisje waar je even alleen bent, waar je kunt janken, waar je kunt voelen, waar je kunt nadenken...
maandag 20 juni 2016 om 15:27
Kaasmadam; en dan..?
Begrijp me niet verkeerd, ik verlang óók naar 'even weg', even niks, etc
Maar dan? Zit ik een weekje in mijn hutje op de hei.
Verandert het iets? Alles zal toch hetzelfde zijn als ik terug ga..?
Mss als ik een week met een therapeut ofzo in dt hutje op de hei zou zitten. Sparren, janken, ordenen, ventileren, pijn hebben, gillen, en verstillen.
Mss dan..?
Dat ik dan...meer helderheid krijg ofzo..?
Maar vandaag was ik vrij, ik werd GEK van mijn eigen gedachtes, in een kringetje.
Begrijp me niet verkeerd, ik verlang óók naar 'even weg', even niks, etc
Maar dan? Zit ik een weekje in mijn hutje op de hei.
Verandert het iets? Alles zal toch hetzelfde zijn als ik terug ga..?
Mss als ik een week met een therapeut ofzo in dt hutje op de hei zou zitten. Sparren, janken, ordenen, ventileren, pijn hebben, gillen, en verstillen.
Mss dan..?
Dat ik dan...meer helderheid krijg ofzo..?
Maar vandaag was ik vrij, ik werd GEK van mijn eigen gedachtes, in een kringetje.
maandag 20 juni 2016 om 15:31
"Maar vandaag was ik vrij, ik werd GEK van mijn eigen gedachtes, in een kringetje."
Zeeland, vooral je laatste post klinkt ergens ook 'gewoon' als liefdesverdriet wat je voelt. De angst om alleen te zijn, met je eigen gedachten en gevoelens geconfronteerd te worden. De angst om de ander los te moeten laten, niet alleen durven zijn, bang om op jezelf aangewezen te zijn.
Heb je voor je getrouwd was weleens op jezelf gewoond Zeeland? Je eigen ruimte gehad, ervaren wat jouw eigen leefritme is, etc?
Zeeland, vooral je laatste post klinkt ergens ook 'gewoon' als liefdesverdriet wat je voelt. De angst om alleen te zijn, met je eigen gedachten en gevoelens geconfronteerd te worden. De angst om de ander los te moeten laten, niet alleen durven zijn, bang om op jezelf aangewezen te zijn.
Heb je voor je getrouwd was weleens op jezelf gewoond Zeeland? Je eigen ruimte gehad, ervaren wat jouw eigen leefritme is, etc?
maandag 20 juni 2016 om 15:32
Fantaseren over een opname zegt mij dat je krampachtig op zoek ben naar een escape uit deze situatie. Tijdelijk even weg van deze zware complexe materie die je als een bal achter je aansleept. De hele dag door, elke dag weer.
Je kunt dat afdoen als onzin, maar je kunt er ook naar kijken en luisteren wat de boodschap van deze fantasie/gedachte is.
Stil zijn, zoals Wiebeltje dat omschreef.
Voel maar: Wat heb je nodig, waar heb je behoefte aan en hoe kun je daar een invulling aan geven?
Jouw primaire oplossing is jezelf onder een dekbed verstoppen (wat is de behoefte die daar achter zit?) maar je weet dat dat geen zinvolle oplossing is, dus die verwerp je. Jij heb nu ervoor gekozen om de behoefte dan maar te negeren en precies de andere weg te nemen: afleiden.
Ik wil niet zeggen dat dat slecht is, maar het is wel jammer dat je je behoefte, je 'nood' daarmee negeert. Er geen gehoor aan geeft en hem eigenlijk het zwijgen oplegt.
Er zijn natuurlijk buiten sporten, shoppen en hobby nog legio mogelijkheden om bij te tanken, jezelf aandacht te geven en even te ontspannen in alle hectiek. Dat waar je kennelijk ècht behoefte aan hebt.
Wat lukrake suggesties?
Een dagje welness/sauna, een wandelweekend, uitwaaien aan zee, een museumbezoek, een paar dagen in een luxe hotel in de natuur (al dan niet met een vriendin), paardrijden, een schrijfworkshop..... ach teveel om op te noemen. Ik weet zeker dat andere forummers ook zó een heel blik ideeën voor je open kunnen trekken.
Als je er voor openstaat...
maandag 20 juni 2016 om 15:42
Zeeland, de situatie zal zich inderdaad niet oplossen als je weekje in je hutje op de hei gaat zitten. Maar wat het je mogelijk wél brengt is de gelegenheid om even afstand te nemen, om even niet meer te hoeven werken, om even niet meer te hoeven zorgen en om even alleen maar met jezelf bezig te hoeven zijn. Je schrijft dat je vandaag vrij was en gek werd van je eigen gedachten. Maar...is dat niet juist een goed ding, dat je geconfronteerd wordt met je eigen gedachten en gevoelens? Wat ik oppik uit je berichten is dat je amper tijd hebt om na te denken en te voelen, om wat ruimte voor jezelf in te nemen. Je hebt immers je werk, de zorg voor je jongens, jullie huis wat aan verbouwing onderhevig is en waar je af en toe een momentje voor jezelf probeert te creeëren door 's avonds in bed te tabletten, daarvan weet je nu dat je man dit stoort en zul je dit wellicht ook niet meer doen. Ik snap dat je je dood- en doodmoe voelt. Ik denk echt dat de enige manier om wat rust te vinden is om wat afstand te nemen. Letterlijk.
![:-]](https://forum.viva.nl/smilies/77_happy.gif){kind=small}
maandag 20 juni 2016 om 16:11
ik fantaseer ook over weggaan. verhuizen. 3 maanden naar zuid Spanje of naar een Grieks eiland. Ben zo ontzettend moe van onze sores.
Af en toe even onder het dekbed of ad wijn helpt wel bij mij. Het verandert helemaal niks, maar toch helpt het. Of even eruit. We hadden vrijkaartjes voor Doemaar vorige week, dat was heerlijk.
Geef er gewoon es aan toe. Geen dagen of weken maar een middagje? en als je gek wordt van jezelf, wat doe je dan? Huil je dan ook, of schreeuw je? Schrijf je voor jezelf?
Af en toe even onder het dekbed of ad wijn helpt wel bij mij. Het verandert helemaal niks, maar toch helpt het. Of even eruit. We hadden vrijkaartjes voor Doemaar vorige week, dat was heerlijk.
Geef er gewoon es aan toe. Geen dagen of weken maar een middagje? en als je gek wordt van jezelf, wat doe je dan? Huil je dan ook, of schreeuw je? Schrijf je voor jezelf?
maandag 20 juni 2016 om 16:11
