Relaties
alle pijlers
Verwarrend
zondag 27 maart 2011 om 11:15
Hallo allemaal!
Omdat ik er zelf niet uitkom en het me teveel bezighoudt, heb ik besloten om mijn verhaal hier in korte lijnen neer te zetten.
Sinds een aantal maanden ga ik met een leuke man om. Een relatie is het nog niet echt te noemen maar we hadden/hebben het leuk met elkaar en dat was voor mij eerst ook genoeg. Ik voelde wel al meteen veel voor hem maar ik had mijn eigen leven goed op de rails dus ik vond het eerst prima zo. Na een tijdje merkte ik dat het niet zo goed met hem ging en ik besloot ernaar te vragen. Hij wimpelde het steeds wat af als ik ernaar vroeg en ik wilde ook niet aandringen. Hij was altijd redelijk gesloten en ook afstandelijk soms. Op een dag wilde ik hem even zien en spraken we af. Zomaar, zonder vraag en zonder aanleiding vertelde hij me toen wat er aan de hand was. Iets heel belangrijks.
Hij ging maar door met vertellen en hij was ( eindelijk ) helemaal open. Hij begon over ons, wat hij voelde en kuste- en omhelsde me zoals hij nog nooit had gedaan. Heel intens, dat verschil voel je gewoon. We waren voor het eerst heel dicht bijelkaar gevoelsmatig.
Toen ik later weer thuis was, en ook de dagen daarna, bleef het maar door mijn hoofd spoken. Ineens voelde ik zoveel meer voor hem en ik dacht ook dat we door zijn openheid veel dichter bij elkaar stonden. Maar sinds die dag is hij juist nog afstandelijker dan daarvoor. Hij stuurt bijna geen berichtjes meer en als ie wat stuurt is het kort en oppervlakkig. We hebben elkaar een paar keer weer gezien maar ook dan sluit hij zich voor me af. Ik voel dat meteen aan en daardoor ga ik me ook inhouden omdat ik mezelf niet op wil dringen. Door dit alles ben ik erg onrustig en onzeker en vraag ik me af waarom hij zo doet. Wanneer is/was het nou echt. Als hij afstandelijk is of toen hij zo open en lief was.
Ik heb het hem ook gevraagd maar hij zegt dat hij zich er niet van bewust is, maar dat geloof ik niet.
Wat denken jullie hiervan?
Groetjes, Demie
Omdat ik er zelf niet uitkom en het me teveel bezighoudt, heb ik besloten om mijn verhaal hier in korte lijnen neer te zetten.
Sinds een aantal maanden ga ik met een leuke man om. Een relatie is het nog niet echt te noemen maar we hadden/hebben het leuk met elkaar en dat was voor mij eerst ook genoeg. Ik voelde wel al meteen veel voor hem maar ik had mijn eigen leven goed op de rails dus ik vond het eerst prima zo. Na een tijdje merkte ik dat het niet zo goed met hem ging en ik besloot ernaar te vragen. Hij wimpelde het steeds wat af als ik ernaar vroeg en ik wilde ook niet aandringen. Hij was altijd redelijk gesloten en ook afstandelijk soms. Op een dag wilde ik hem even zien en spraken we af. Zomaar, zonder vraag en zonder aanleiding vertelde hij me toen wat er aan de hand was. Iets heel belangrijks.
Hij ging maar door met vertellen en hij was ( eindelijk ) helemaal open. Hij begon over ons, wat hij voelde en kuste- en omhelsde me zoals hij nog nooit had gedaan. Heel intens, dat verschil voel je gewoon. We waren voor het eerst heel dicht bijelkaar gevoelsmatig.
Toen ik later weer thuis was, en ook de dagen daarna, bleef het maar door mijn hoofd spoken. Ineens voelde ik zoveel meer voor hem en ik dacht ook dat we door zijn openheid veel dichter bij elkaar stonden. Maar sinds die dag is hij juist nog afstandelijker dan daarvoor. Hij stuurt bijna geen berichtjes meer en als ie wat stuurt is het kort en oppervlakkig. We hebben elkaar een paar keer weer gezien maar ook dan sluit hij zich voor me af. Ik voel dat meteen aan en daardoor ga ik me ook inhouden omdat ik mezelf niet op wil dringen. Door dit alles ben ik erg onrustig en onzeker en vraag ik me af waarom hij zo doet. Wanneer is/was het nou echt. Als hij afstandelijk is of toen hij zo open en lief was.
Ik heb het hem ook gevraagd maar hij zegt dat hij zich er niet van bewust is, maar dat geloof ik niet.
Wat denken jullie hiervan?
Groetjes, Demie
zondag 27 maart 2011 om 11:26
Dit klinkt mij in de oren als veel te ingewikkeld voor iets dat nog maar net van start is gegaan. Deze fase zou moeten bestaan uit verliefde gevoelens en niet uit "moeilijk gedoe" en frustraties.
Ik geloof best dat deze man ergens mee zit en dat het iets groots is hoor en dat is dan heel erg naar voor hem, maar wellicht is het beter als dat "iets" dan eerst afgehandeld/verwerkt wordt (jeetje, wat lastig praten als je niet weet waar het over gaat..... ) voordat jullie met elkaar verder gaan. En als ik jou was, zou ik niet degene zijn die hem wel even op zal vangen. Die rol wil je namelijk helemaal niet. Je bent geen buddy voor deze man die hij kan bellen als hij het moeilijk heeft.
Jij bent duidelijk al een flink aantal stappen verder dan hij is in je gevoelsleven en dat kan jou alleen maar verdriet en afwijzing opleveren. Vraag jezelf eens af of je je daarvoor beschikbaar wilt stellen.....
Ik geloof best dat deze man ergens mee zit en dat het iets groots is hoor en dat is dan heel erg naar voor hem, maar wellicht is het beter als dat "iets" dan eerst afgehandeld/verwerkt wordt (jeetje, wat lastig praten als je niet weet waar het over gaat..... ) voordat jullie met elkaar verder gaan. En als ik jou was, zou ik niet degene zijn die hem wel even op zal vangen. Die rol wil je namelijk helemaal niet. Je bent geen buddy voor deze man die hij kan bellen als hij het moeilijk heeft.
Jij bent duidelijk al een flink aantal stappen verder dan hij is in je gevoelsleven en dat kan jou alleen maar verdriet en afwijzing opleveren. Vraag jezelf eens af of je je daarvoor beschikbaar wilt stellen.....
zondag 27 maart 2011 om 11:30
Heey Demie,
als eerste een knuffel, wat een rotsituatie!
Je schrijft dat het heel belangrijk is wat hij je vertelde, kun je je voorstellen dat dit invloed heeft op zijn afstandelijke gedrag?
Heeft5 hij misschien tijd nodig om dit alleen op een rijtje te zetten?
Je gelooft niet dat hij dit onbewust doet, maar dat zou zomaar kunnen. Het zou voor jou alleen wel prettig zijn wanneer hij zich hier wel bewust van wordt.
Misschien is hij niet zso open van zichzelf en was zijn open houding een soort uitbarsting?
Dan moet je jezelf eens afvragen of je verder wil met een gesloten, afstandelijke man, daar moet je nl maar tegen kunnen.
Als ik naar mezelf en mijn relatie kijk merk ik dat mijn vriend ook veel geslotener is dan ik, op bepaalde momenten na, dan moet hij gewoon even alles kwijt. Ik ben zelf erg afstandelijk als er mij iets dwarszit en op aandringen van hem moet ik dat dan vertellen. In het begin kostte dat mij hel veel moeite, maar het wordt steeds makkelijker en voel me er steeds beter bij.
Vriend blijft wie hij is en daar kan ik heel goed mee leven. Hij vertelt het wel, als hij het daar tijd voor vindt, en voor de rest he bben we gewoon leuke, gezellige of diepe persoonlijke gesprekken.
Punt is: je moet het er samen wel over kunnen hebben. En vooral: jij mag je er niet zo onzeker en verward door gaan voelen. Weet je ze;f hoe je aan dit gevoel komt?
als eerste een knuffel, wat een rotsituatie!
Je schrijft dat het heel belangrijk is wat hij je vertelde, kun je je voorstellen dat dit invloed heeft op zijn afstandelijke gedrag?
Heeft5 hij misschien tijd nodig om dit alleen op een rijtje te zetten?
Je gelooft niet dat hij dit onbewust doet, maar dat zou zomaar kunnen. Het zou voor jou alleen wel prettig zijn wanneer hij zich hier wel bewust van wordt.
Misschien is hij niet zso open van zichzelf en was zijn open houding een soort uitbarsting?
Dan moet je jezelf eens afvragen of je verder wil met een gesloten, afstandelijke man, daar moet je nl maar tegen kunnen.
Als ik naar mezelf en mijn relatie kijk merk ik dat mijn vriend ook veel geslotener is dan ik, op bepaalde momenten na, dan moet hij gewoon even alles kwijt. Ik ben zelf erg afstandelijk als er mij iets dwarszit en op aandringen van hem moet ik dat dan vertellen. In het begin kostte dat mij hel veel moeite, maar het wordt steeds makkelijker en voel me er steeds beter bij.
Vriend blijft wie hij is en daar kan ik heel goed mee leven. Hij vertelt het wel, als hij het daar tijd voor vindt, en voor de rest he bben we gewoon leuke, gezellige of diepe persoonlijke gesprekken.
Punt is: je moet het er samen wel over kunnen hebben. En vooral: jij mag je er niet zo onzeker en verward door gaan voelen. Weet je ze;f hoe je aan dit gevoel komt?
zondag 27 maart 2011 om 11:40
Het hoeft ook niet per se zo te zijn dat het iets was wat hij aan je opbiechtte. Voor veel mannen is het uberhaupt vertellen aan een vrouw die ze leuk vinden dat ze een moeilijkheid ondervinden al een biechtgang. Als deze man nu al zo gesloten en afstandelijk is, dan zegt dat bijna alles over wat je in de toekomst kunt verwachten aan (non-)communicatie.
Die kortstondige intense en voor jou blij verrassende buien van diep amoureus gedrag, gevolgd door maanden of zelfs jaren van emotionele en informatieve afstand, ken ik. Heb wel eens het idee dat mannen standaard zo veel mogelijk achterhouden, en dat er heel soms even een korte inspanning van emotionaliteit volgt om jouw aanwezigheid voorlopig veilig te stellen. Jij krijgt immers hoop en zelfs frisse moed door dat intieme gedrag. Zo conditioneren veel mannen de vrouw in hun leven, zodat ze aan een lijntje gehouden kan worden. Ik zeg niet dat dit altijd bewust zo gebeurt, maar het gebeurt wel en het wordt ook niet beter mettertijd, en daar gaat het om. Geloof maar gerust dat die afstandelijkheid zijn ware gezicht is. Zijn comfort-zone, in elk geval.
Die kortstondige intense en voor jou blij verrassende buien van diep amoureus gedrag, gevolgd door maanden of zelfs jaren van emotionele en informatieve afstand, ken ik. Heb wel eens het idee dat mannen standaard zo veel mogelijk achterhouden, en dat er heel soms even een korte inspanning van emotionaliteit volgt om jouw aanwezigheid voorlopig veilig te stellen. Jij krijgt immers hoop en zelfs frisse moed door dat intieme gedrag. Zo conditioneren veel mannen de vrouw in hun leven, zodat ze aan een lijntje gehouden kan worden. Ik zeg niet dat dit altijd bewust zo gebeurt, maar het gebeurt wel en het wordt ook niet beter mettertijd, en daar gaat het om. Geloof maar gerust dat die afstandelijkheid zijn ware gezicht is. Zijn comfort-zone, in elk geval.
zondag 27 maart 2011 om 11:46
Jeetje, wat een snelle en lieve reacties!
Wat er gebeurd is, is gebeurd toen wij al met elkaar omgingen. Dus niet iets van vroeger of iets wat hij nog niet verwerkt had. In het begin was het ook leuker en vrijer tussen ons. Ik wil hem niet opgeven of laten zitten hierdoor. Wel heb ik hem gemaild nog diezelfde dag en geschreven dat wanneer hij rust en ruimte nodig heeft dat hij het dan moet zeggen. Dan zou ik dat accepteren en begrijpen. Maar dit wilde hij niet.
Toen hij zo open en eerlijk was voelde ik heel veel liefde. Het was eigenlijk tegelijk een soort liefdesverklaring. Nu hij zo doet, vraag ik me af wat en of hij wat voor me voelt. Was het toen echt of alleen emotie of is dit afstandelijk zijn echt of alleen emotie/ in de knoop zitten.
Wat er gebeurd is, is gebeurd toen wij al met elkaar omgingen. Dus niet iets van vroeger of iets wat hij nog niet verwerkt had. In het begin was het ook leuker en vrijer tussen ons. Ik wil hem niet opgeven of laten zitten hierdoor. Wel heb ik hem gemaild nog diezelfde dag en geschreven dat wanneer hij rust en ruimte nodig heeft dat hij het dan moet zeggen. Dan zou ik dat accepteren en begrijpen. Maar dit wilde hij niet.
Toen hij zo open en eerlijk was voelde ik heel veel liefde. Het was eigenlijk tegelijk een soort liefdesverklaring. Nu hij zo doet, vraag ik me af wat en of hij wat voor me voelt. Was het toen echt of alleen emotie of is dit afstandelijk zijn echt of alleen emotie/ in de knoop zitten.
zondag 27 maart 2011 om 11:49
Geloof maar niet gerust dat die afstandelijkheid zijn ware gezicht is hoor.
Ik bedoel hiermee dat er meerdere ervaringen zijn met mannen die gesloten zijn om vervolgens weer enthousiast hun hart open-plempen en het vervolgens weer sluiten.
Sommige mannen blijven gesloten, sommige mannen veranderen naarmate de vertrouwensband hechter wordt.
Net zoals vrouwen, zijn mannen gewoon mensen die ook gekwetst kunnen zijn en daarom wat gematigder met het uiten van hun gevoelens zijn soms. Niet alle mannen spelen met het gevoel van een meid die kenbaar maakt hem leuk te vinden zodat ze nog maar even blijft hangen!
Het is aan JOU om nu te bepalen of je tegen dit gedrag kunt en of je het geloof hebt dat hij voor jou wil gaan.
Een vent die gesloten is, kan namelijk best wel diepe gevoelens voor iemand hebben hoor.
Ik bedoel hiermee dat er meerdere ervaringen zijn met mannen die gesloten zijn om vervolgens weer enthousiast hun hart open-plempen en het vervolgens weer sluiten.
Sommige mannen blijven gesloten, sommige mannen veranderen naarmate de vertrouwensband hechter wordt.
Net zoals vrouwen, zijn mannen gewoon mensen die ook gekwetst kunnen zijn en daarom wat gematigder met het uiten van hun gevoelens zijn soms. Niet alle mannen spelen met het gevoel van een meid die kenbaar maakt hem leuk te vinden zodat ze nog maar even blijft hangen!
Het is aan JOU om nu te bepalen of je tegen dit gedrag kunt en of je het geloof hebt dat hij voor jou wil gaan.
Een vent die gesloten is, kan namelijk best wel diepe gevoelens voor iemand hebben hoor.
zondag 27 maart 2011 om 11:50
Dit klinkt als een typetje (MI= Man met Issues) waar ik afscheid van heb genomen. Ik ben er nog steeds niet achter hoe ik wel met hem had moeten omgaan en kan je alleen maar iets vertellen hoe ik het in ieder geval niet had moeten doen of hoe ik het misschien nu zou doen.
Het is mooi dat je je zo betrokken bij hem voelt. Let alleen op dat jij niet voor hem gaat voelen en probeer met hem een oplossing te zoeken. Dit is zijn issue/obstakel en als hij er hulp bij wil, dan zal hij om moeten vragen. En dan...dan nog is het maar de vraag of jij hem kan helpen, ondersteuning bieden kan altijd.
Het is ongelooflijk moeilijk om iemand te zien worstelen, vooral wanneer de oplossing zo dichtbij is, maar het komt toch niet aan als diegene de oplossing zelf niet ziet. Je kan niet zijn problemen op jou nemen en de redder spelen.Het stomme is dat ik dit nu pas begrijp door een situatie op mijn werk. Mijn leidinggevende zit continu in mijn ruimte en geeft aan dat hij mij wil helpen met mijn geworstel. Het enige wat ik heb is "Blijf uit mijn buurt!!". Als ik zelf de situatie niet overzie en geen ruimte daarvoor krijg, dan heb ik geen behoefte aan de oplossing van een ander en al helemaal niet aan het 'meevoelen' van een ander. Ik ben toch niet hulpeloos/achterlijk?
Soms is het enkel uit kunnen spreken van je gevoel al hulp genoeg en is alles daar bovenop gewoon te veel.
Kortom om een persoon niet meer weg te jagen van mij zal ik mij de volgende keer niet ongevraagd hulpvaardig opstellen en zal ik alleen maar luisteren in plaats van het beter weten.
Ik weet niet of je hier wat aan hebt, maar zo zou ik het de volgende keer aanpakken bij een 'gesloten persoon'.
Het is mooi dat je je zo betrokken bij hem voelt. Let alleen op dat jij niet voor hem gaat voelen en probeer met hem een oplossing te zoeken. Dit is zijn issue/obstakel en als hij er hulp bij wil, dan zal hij om moeten vragen. En dan...dan nog is het maar de vraag of jij hem kan helpen, ondersteuning bieden kan altijd.
Het is ongelooflijk moeilijk om iemand te zien worstelen, vooral wanneer de oplossing zo dichtbij is, maar het komt toch niet aan als diegene de oplossing zelf niet ziet. Je kan niet zijn problemen op jou nemen en de redder spelen.Het stomme is dat ik dit nu pas begrijp door een situatie op mijn werk. Mijn leidinggevende zit continu in mijn ruimte en geeft aan dat hij mij wil helpen met mijn geworstel. Het enige wat ik heb is "Blijf uit mijn buurt!!". Als ik zelf de situatie niet overzie en geen ruimte daarvoor krijg, dan heb ik geen behoefte aan de oplossing van een ander en al helemaal niet aan het 'meevoelen' van een ander. Ik ben toch niet hulpeloos/achterlijk?
Soms is het enkel uit kunnen spreken van je gevoel al hulp genoeg en is alles daar bovenop gewoon te veel.
Kortom om een persoon niet meer weg te jagen van mij zal ik mij de volgende keer niet ongevraagd hulpvaardig opstellen en zal ik alleen maar luisteren in plaats van het beter weten.
Ik weet niet of je hier wat aan hebt, maar zo zou ik het de volgende keer aanpakken bij een 'gesloten persoon'.
zondag 27 maart 2011 om 12:00
Ja, dat dacht ik wel, dat er iets recent was voorgevallen. Misschien was het zelfs wel zo dat hij er niet echt onderuit kon om het je te vertellen?
Volgens mij kun je het willen delen van persoonlijke informatie en emoties door mannen met een vrouw aardig vergelijken met het willen delen van haar lichaam door vrouwen met een man. Een vrouw laat ook niet zomaar haar naakte lichaam aan iemand zien, en al helemaal niet aan mannen. Zo laat een man nog veel minder snel zijn emoties zien. Emoties zijn een taboe, seks niet. Er zijn mannen die enorm vertrouwd zijn met hun emoties en het uiten daarvan, die hebben zich daar meestal bewust in bekwaamd. Maar de meeste mannen verbergen hun emoties onder een dikke jas van eigenheimerij.
Een jas, die hij zich echt niet door jou laat uittrekken.
Het schijnt voor een man nog veel moeilijker te zijn om zich emotioneel over te geven aan de partner dan voor een vrouw om zich lichamelijk over te geven (en dat vind ik ook al heel wat). Voor veel vrouwen is die afstandelijkheid en dat mysterie een trigger, het is een uitdaging om die emoties aan hem te ontlokken want dat streelt haar ego, en vooral: als het haar lukt, dan zit ze gebeiteld.
Ik hou daar niet van. Ik geloof daar niet in! Het is graag of niet. De wens tot openheid zit er uit eigen beweging in. Of niet, dus. Als een man zijn emoties en andere info niet met mij deelt, dan deel ik om de drommel mijn lichaam niet met hem. Ja zeg! Lekker eerlijk. Wat de reden of oorzaak mag zijn van zijn afstandelijkheid interesseert me niet. Hallo, ik ben geen therapeut. Dat hij zo is, interesseert me, omdat dit mij een reeel idee geeft van wat ik in de toekomst van hem mag verwachten/ niet hoef te verwachten.
Volgens mij kun je het willen delen van persoonlijke informatie en emoties door mannen met een vrouw aardig vergelijken met het willen delen van haar lichaam door vrouwen met een man. Een vrouw laat ook niet zomaar haar naakte lichaam aan iemand zien, en al helemaal niet aan mannen. Zo laat een man nog veel minder snel zijn emoties zien. Emoties zijn een taboe, seks niet. Er zijn mannen die enorm vertrouwd zijn met hun emoties en het uiten daarvan, die hebben zich daar meestal bewust in bekwaamd. Maar de meeste mannen verbergen hun emoties onder een dikke jas van eigenheimerij.
Een jas, die hij zich echt niet door jou laat uittrekken.
Het schijnt voor een man nog veel moeilijker te zijn om zich emotioneel over te geven aan de partner dan voor een vrouw om zich lichamelijk over te geven (en dat vind ik ook al heel wat). Voor veel vrouwen is die afstandelijkheid en dat mysterie een trigger, het is een uitdaging om die emoties aan hem te ontlokken want dat streelt haar ego, en vooral: als het haar lukt, dan zit ze gebeiteld.
Ik hou daar niet van. Ik geloof daar niet in! Het is graag of niet. De wens tot openheid zit er uit eigen beweging in. Of niet, dus. Als een man zijn emoties en andere info niet met mij deelt, dan deel ik om de drommel mijn lichaam niet met hem. Ja zeg! Lekker eerlijk. Wat de reden of oorzaak mag zijn van zijn afstandelijkheid interesseert me niet. Hallo, ik ben geen therapeut. Dat hij zo is, interesseert me, omdat dit mij een reeel idee geeft van wat ik in de toekomst van hem mag verwachten/ niet hoef te verwachten.
