Vreemdgegaan?!

Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat mijn relatie goed was. Er waren wat struggles maar we kwamen er altijd samen uit. Een deel van die struggles waren het gebrek aan vertrouwen dat hij in mij had. Ik geef toe dat ik wel wat mannelijke vrienden heb, en hij geen vrouwelijke vrienden, dus in het begin dacht ik dat een beetje jaloezie of wantrouwen wel normaal was. Ik ben echter niet het type dat "vriendschappelijk flirt" of iets in die trant. Ik spreek nooit 1 op 1 met ze af en langszaam aan begon ik zijn wantrouwen overdreven te vinden. Een vriendin zei nog, "als ze steeds bang zijn dat jij vreemd gaan doen ze het zelf". Je raad het al.. Er was een collega. Maar of het nou vreemdgaan was? Ik heb alle gesprekken gelezen (met toestemming) en het begon ermee dat zij op een bedrijfsfeestje flirte, wat hij niet doorhad. Achteraf zei ze dit tegen hem en sindsdien zijn ze blijven praten. Zij met duidelijk flirterige opmerkingen en testend hoe ver ze kon gaan (hoewel het nooit over seks ging) en hij die op geen enkel moment aangaf hier niet van gediend te zijn. Hij ging er ook niet echt op in, maar er waren wel enkele opmerkingen over hoe ik snel boos werd en hoe hij zich soms aan me ergerde, en dat zij wel lief en cute was en dat hij haar best zou zoenen als het uitging. Als klap op de vuurpijl heeft hij ook wat zeer persoonlijke dingen aan haar verteld omdat zij hem blijkbaar de juiste persoon leek om advies aan te vragen. Uiteraard hebben we ruzies gehad, en het spijt hem oprecht. Maar is dit emotioneel vreemdgaan op niet? Ik weet het echt niet.