vriend te lief ???

Lief is als je rekening met elkaar kan houden, probeert te kijken naar wat de ander wil en je je op elkaar af probeert te stemmen.



Hij kan nog zo laaiend enthousiast helemaal perfect relatiemateriaal lijken maar je irriteren daaraan is geen goed teken.



Ik persoonlijk houd meer van stille blijdschap en dat je af en toe elkaars blik opvangt dan iemand die mij smoort met vele smsjes en superblijheid. Dat voelt voor mij onnatuurlijk en uit balans aan.



Ik heb wel eens een man geprobeerd af te remmen die mij helemaal nog niet kende maar hij bleef maar bezig met hoe mooi, leuk en aardig ik wel niet was. I.p.v. dat hij nou gewoon zijn best deed mij te leren kennen om wie ik was kon hij geen stapje terug doen. Persoonlijk vond ik dat allesbehalve lief.

Als je beiden elkaar heel erg leuk vindt dan gaat alles vanzelf en irriteer je je niet.



Kijk hoe hij reageert als je je grenzen probeert aan te geven en de frequentie e.d. naar beneden probeert bij te stellen. Geef aan dat je het te veel, te snel, te ophemelend, niet genoeg met beide voetjes op de grond vindt en kijk dan hoe er op reageert.



Bij mij lijkt laaiend enthousiasme van de andere partij altijd samen te hangen met hun ideaalbeeld in hun hoofd wat niets te maken had met wie ik als persoonlijkheid ben.

En als je stapeldol op iemand bent en er het type voor dan kan 24 uur per dag 7 dagen per week op elkaars lip zitten geweldig zijn... Maar let vooral dus op balans.

Mozarella, je verhaal klinkt alsof je nu bij hem bent omdat vanuit je hoop. Zoals je eerst voor de aandacht bleef, ben je nu bij je vriend vanuit de hoop om aandacht.



Twee uitersten, die blijkbaar niet bij je passen. Ga je nu weer anderhalf jaar blijven? Voor niets?

quote:tiepetje schreef op 13 oktober 2010 @ 13:50:

thanks voor alle reacties ! Toch handig om even van anderen te horen wat zij ervan denken.



Tja het is gewoon een perfect plaatje, hij heeft alles helemaal op orde, kan zo intrekken in zijn mooie huis, centjes op de bank, hij draagt me op handen, het klikt met onze families/vrienden...Maar hierdoor mis ik dus echt een beetje het vechten voor iemand en wat spanning. Hoewel het ook een verademing is tov mijn vorige relatie. Maar soms benauwt het me een beetje en kan ik zijn knuffels niet open ontvangen. En is moeilijk een momentje te vinden om zelf spontaan iets liefs te doen omdat hij altijd al zo lief doet. Op jullie vraag of ik hem aantrekkelijk vind..lastig ! Qua uiterlijk zou ik niet op hem vallen in de kroeg, maar ik vind zijn innerlijk wel mooi en we zitten gewoon zo op 1 lijn en hebben dezelfde toekomstplannen. Alleen maakt het lief zijn hem wel minder mannelijk ofzo...



pff ingewikkeld !



Ben blij dat hekje het herkent, wat jij beschrijft is precies hoe ik het voel...Wat een criteria voor het slagen van een relatie. Ik vind je erg zakelijk en berekenend overkomen.

Het gaat hier niet om 'zeiken' of niet 'willen'.

Je krijgt er een gevoel van (van dat lieve gedoe) ,wat je helemaal niet wilt voelen, je wilt er van genieten,maar dat gaat niet altijd, om welke reden dan ook.



Ook ik kom uit een relatie van 10 jaar, waar in partner weinig thuis was, weinig knuffelde en geen waardering voor me had.

Nu heb ik een vriend die precies het omgekeerde is. En de eerstet weken vond ik dat allemaal heeeeel fijn, ik knuffelde hem ook bijna plat. We zitten met alles op 1 lijn, hebben goede gesprekken over van alles, maar ik heb hem gister gezegd dat ik weer wat tijd voor mezelf nodig heb, omdat er van alles blijft liggen wat ik al had moeten regelen. En dat is een irritatie geworden (mijn probleem). Hij begreep het volkomen.

Ik heb gezegd dat mn voet van het gaspedaal af moet. Ik denk ook,dat hij verliefder is op mij als ik op hem. Hij kan de hele avond naar me zitten kijken en glimlachen. Als ik koffie ga zetten, komt hij ook naar de keuken, al ga ik de was doen, staat hij er ook. Dat zou van mij wel minder mogen, ook omdat ik dat totaal niet gewend ben en dit verstikkend voelt.

Maar ik zou deze relatie niet zomaar weggooien!!! Want mooier kan het niet worden, het is alleen even balans en evenwicht vinden..

Ik krijg echt wel genoeg ruimte hem ook lief te hebben, maar heb nou eenmaal iets minder behoefte,Ik wil ook wel eens zonder gefreubel aan elkaar op de bank zitten of koffie zetten

.

Doe mij maar zo'n man, graag!!!!

Ik ben zelf zo iemand in een relatie... Ik laat mijn vriend heel graag merken dat ik van hem hou, dat ik hem leuk/lief/lekker vind, dat ik het prettig vind om dingen voor hem te doen etc. Kom uit een relatie waarin dat totaal níet gewaardeerd werd, ik kon net zo goed een neonbord met GEBRUIK MIJ, VERNEDER MIJ op m'n voorhoofd geplakt hebben. In m'n nieuwe relatie heb ik dan ook eerst de kat uit de boom gekeken, en reageerde ik vaak afstandelijker/meer bitchy dan eigenlijk m'n bedoeling was, maar ik wilde niet weer gekwetst worden...



Bijv., als we ruzie hadden, dan kan Vriend nogal kort door de bocht zijn: hij is snel boos, maar het ook snel weer vergeten. Toen wij net een relatie hadden, reageerde ik op zijn boosheid door zelf ook uit m'n vel te springen/kwaad de deur uit te lopen/op m'n strepen te gaan staan. Later zijn we hierover gaan praten en toen bleek dat Vriend nu eenmaal niet zo'n prater is, veel dingen opkropt en vaak met boosheid reageert als hij eigenlijk gekwetst is. Ik ben nu liever geworden, spring niet direct uit m'n vel als hij dwars zit te doen, maar vraag eerder wat er nu écht aan de hand is en zeg iets als: "Ik wil best met je praten, maar dan dus ook práten en niet een portie verongelijkt gaan zitten doen."



Voelde mezelf op een gegeven moment best een sufmuts, maar de communicatie verbeterde wél zienderogen. En Vriend durft zich inmiddels ook meer bloot te geven, hij was al heel knuffelig maar zégt nu ook vaker dat hij van me houdt en praat meer over zijn gevoelens. Laatst was hij weg voor zijn werk en toen belde 'ie me spontaan op met de mededeling dat hij me zo erg miste, werkelijk van me houdt, hij mij zo ongelooflijk lief, spontaan, zorgzaam, enthousiast, intelligent, leuk etc vindt en dat hij even belde omdat hij ineens zo de behoefte voelde om dat daadwerkelijk uit te spreken



Dus blijkbaar wordt lief zijn weldegelijk gewaardeerd, hoewel ik wel erg moet oppassen om niet in de valkuil van té te stappen hoor. Ben ook zo iemand die 3x per dag iets liefs smst/spontaan een cadeautje meeneemt/haar partner helemaal platknuffelt. Best moeilijk om daar een goede balans in te vinden.

Hé, dit topic heeft zo te zien weer een kleine come back. Leuk!



Hier ook een heel lieve vriend! En dat ervaar ik zeker niet als vervelend, alleen soms onwennig. Ik heb ook 2 relaties gehad waarin de partner wat andere prioriteiten had of veel weg was. Dus het voelt soms heel onwerkelijk dat mijn vriend snel terug smst, soms plannen verzet om me te zien, voorstelt om iets te gaan doen. Ik ervaar het als zeer prettig! Soms moet ik ook prioriteiten stellen (huishouden, werk, vriendinnen) en heb ik ook tijd voor mezelf nodig, maar dat lijkt me niet meer dan normaal. Dat heeft hij ook!



Dus, ik mis zeker geen drama, spanningen e.d... die heb ik al meer dan genoeg gehad. Mijn vriend is gewoon een verademing!

Mijn vriend is juist meer het afstandelijke type, ik ben degene die het initiatief neemt tot knuffelen. Ik moest daar in het begin heel erg aan wennen en soms vind ik het nog moeilijk als hij niet wil knuffelen. Maar aan de andere kant ben ik er ook een stuk zelfstandiger door geworden (was best jong toen we een relatie kregen). En doe ik nu ook meer mijn eigen ding ipv me volledig op mijn relatie te richten.



Mij heeft het juist veel goeds gedaan dat ik een wat afstandelijker type ontmoette want ik werd er zelf veel onafhankelijker door. En wanneer ik nu geknuffeld word, voelt het wel heel echt (niet dat het niet echt is wanneer je plat geknuffeld wordt). En hij laat het weer op andere manieren merken dat hij veel van me houdt.



Juist de relaties waarin ik een knuffeltype had, liep ik volledig over hem heen maar kon me ook heel afhankelijk opstellen. En dat gedrag herken ik nu totaal niet meer bij mezelf.

quote:tiepetje schreef op 13 oktober 2010 @ 12:23:

Ik heb sinds een tijdje een relatie (eerder 10 jr met iemand die vaak weeg was daarna een jaar alleen).



Met mijn huidige vriend zit ik helemaal op 1 lijn wat betreft vrijetijdsbesteding, toekomstplannen etc en we hebben het erg gezellig.



Maar...Hij is zo ontzettend lief ! Wat zeur je nu zullen jullie denken... maar ik ben gewend zelfstandig te zijn en degene te zijn in de relatie die knuffels uitdeelt enzo. Mijn vriend sms-t/mailt me een paar x per dag om te melden hoe leuk hij het allemaal vindt. En hij zit altijd helemaal te stralen en is knuffelig.



Soms kan ik hier niet zo goed mee omgaan en vind ik hem daardoor niet meer zo aantrekkelijk. Ik mis een bep. uitdaging van het veroveren, die magie, beetje moeite moeten doen, etc



Herkent iemand dit of ben ik gewoon aan het zeuren?wil je hem ajb aan mij geven? Ik wil wel zo'n man imo..

quote:Chatterly schreef op 18 december 2010 @ 01:07:

[...]





Wat een criteria voor het slagen van een relatie. Ik vind je erg zakelijk en berekenend overkomen.Ja idd.. ze mag hem nog altijd aan mij geven hoor.. ^^