Relaties
alle pijlers
Vriend wil pas samenwonen na bevalling
dinsdag 8 mei 2012 om 14:56
Hoi allemaal,
Ik ben op dit moment 4 maanden zwanger en ik woon nog niet samen met mijn vriend. We zijn een jaar uit elkaar geweest, mede doordat hij zich maar niet wilde settelen en ik me aan het lijntje gehouden voelde. Na dit jaar wilde hij me terug en kwam met de mooiste beloftes onder andere dus dat hij heel graag wilde samenwonen. Aan het begin ging het goed maar al snel ging het weer zoals vanouds. Ik wilde dit niet meer en wilde dus weer alleen verder maar toen bleek ik zwanger te zijn. Ik wilde er dus het beste van maken en gaan samenwonen in zijn nieuwe huis. Het huis is in principe af op wat meubels na maar mijn vriend blijft de boot afhouden. Nu heb ik gister gevraagd of hij echt eerlijk wil zijn en nu blijkt dat hij apart wil blijven wonen en na de bevalling wil gaan samenwonen en dan wil kijken hoe het gaat. Ik zag dit dus totaal niet zitten aangezien ik eerst wil wennen aan het samenwonen zonder kind. Nu vindt hij dat ik dramatisch doe en dat ik het zwaar opvat. Ik ben nu ernstig aan het nadenken om het alleen te doen mede omdat onze relatie niet soepel verloopt en ik niet denk dat ik gelukkig ga worden want ik voel me echt tekort gedaan. Overdrijf ik nu??
Ik ben op dit moment 4 maanden zwanger en ik woon nog niet samen met mijn vriend. We zijn een jaar uit elkaar geweest, mede doordat hij zich maar niet wilde settelen en ik me aan het lijntje gehouden voelde. Na dit jaar wilde hij me terug en kwam met de mooiste beloftes onder andere dus dat hij heel graag wilde samenwonen. Aan het begin ging het goed maar al snel ging het weer zoals vanouds. Ik wilde dit niet meer en wilde dus weer alleen verder maar toen bleek ik zwanger te zijn. Ik wilde er dus het beste van maken en gaan samenwonen in zijn nieuwe huis. Het huis is in principe af op wat meubels na maar mijn vriend blijft de boot afhouden. Nu heb ik gister gevraagd of hij echt eerlijk wil zijn en nu blijkt dat hij apart wil blijven wonen en na de bevalling wil gaan samenwonen en dan wil kijken hoe het gaat. Ik zag dit dus totaal niet zitten aangezien ik eerst wil wennen aan het samenwonen zonder kind. Nu vindt hij dat ik dramatisch doe en dat ik het zwaar opvat. Ik ben nu ernstig aan het nadenken om het alleen te doen mede omdat onze relatie niet soepel verloopt en ik niet denk dat ik gelukkig ga worden want ik voel me echt tekort gedaan. Overdrijf ik nu??
dinsdag 8 mei 2012 om 14:59
Waarom ben je uberhaubt zwanger geraakt van hem?
Ik vond het net samenwonen een van de meest zware periodes uit mn relatie. Zoveel dingen moeten in balans komen. Je leert elkaar op een andere manier kennen.
Hoe wil je dat doen als er ook nog de hectiek van een pasgeboren baby bij komt?
Ruzietjes uitpraten boven de wieg?
Ik vond het net samenwonen een van de meest zware periodes uit mn relatie. Zoveel dingen moeten in balans komen. Je leert elkaar op een andere manier kennen.
Hoe wil je dat doen als er ook nog de hectiek van een pasgeboren baby bij komt?
Ruzietjes uitpraten boven de wieg?
dinsdag 8 mei 2012 om 14:59
pff, heel eerlijk denk ik dat je je maar het beste kan voorbereiden op alleenstaand moederschap.
Dus richt in je eigen huis een babykamer in en regel kinderopvang.
Ik heb namelijk het idee, dat hij na de bevalling nog wel terug kan krabbelen wb samenwonen. Of hij (of jij) is het samenwonen al heel snel zat. Zeg dus niet meteen je huis op.
Dus richt in je eigen huis een babykamer in en regel kinderopvang.
Ik heb namelijk het idee, dat hij na de bevalling nog wel terug kan krabbelen wb samenwonen. Of hij (of jij) is het samenwonen al heel snel zat. Zeg dus niet meteen je huis op.
dinsdag 8 mei 2012 om 15:01
Hij wil dus niet met je samenwonen en jij bent door de pil heen zwanger geworden? (ik maak uit "ik kwam erachter dat ik zwanger was" op dat het een opgelukje was. Door de pil heen, zoals velen.)
Nu komt de situatie op mij over alsof hij alleen maar wil samenwonen uit plichtsgevoel, want eerder wilde hij niet samenwonen en nu alleen maar als de baby er is.
Ik voorzie geen "en ze leefden nog lang en gelukkig".
Nu komt de situatie op mij over alsof hij alleen maar wil samenwonen uit plichtsgevoel, want eerder wilde hij niet samenwonen en nu alleen maar als de baby er is.
Ik voorzie geen "en ze leefden nog lang en gelukkig".
dinsdag 8 mei 2012 om 15:03
quote:AngieG schreef op 08 mei 2012 @ 14:56:
Ik ben nu ernstig aan het nadenken om het alleen te doen mede omdat onze relatie niet soepel verloopt en ik niet denk dat ik gelukkig ga worden want ik voel me echt tekort gedaan. Overdrijf ik nu??
Nee, zeker niet! Sterker nog: ik zou het gewoon doen, en dan mag hij nog eens de stap naar jou toe zetten als hij daar écht aan toe is. Bouw je eigen leven verder op, misschien dat hij dáár bij mag in plaats van andersom.
Succes!
Ik ben nu ernstig aan het nadenken om het alleen te doen mede omdat onze relatie niet soepel verloopt en ik niet denk dat ik gelukkig ga worden want ik voel me echt tekort gedaan. Overdrijf ik nu??
Nee, zeker niet! Sterker nog: ik zou het gewoon doen, en dan mag hij nog eens de stap naar jou toe zetten als hij daar écht aan toe is. Bouw je eigen leven verder op, misschien dat hij dáár bij mag in plaats van andersom.
Succes!
dinsdag 8 mei 2012 om 15:04
dinsdag 8 mei 2012 om 15:04
Deze man wil niet met je samenwonen. Als hij het toch gaat doen dan zou hij het alleen voor het kind doen.
Als je net ouders bent geworden is dat meestal niet de beste periode van je relatie. Er veranderd veel en dat kan voor strubbelingen zorgen. Grote kans dat als hij nu niet met je wil samenwonen dat straks met de extra belasting van een baby erbij helemaal niet gaat werken.
Ik zou hem voor de keuze stellen of je gaat nu met mij samenwonen (wel je eigen huis aanhouden) of we gaan helemaal niet meer samenwonen en je verbreekt de relatie.
Als je net ouders bent geworden is dat meestal niet de beste periode van je relatie. Er veranderd veel en dat kan voor strubbelingen zorgen. Grote kans dat als hij nu niet met je wil samenwonen dat straks met de extra belasting van een baby erbij helemaal niet gaat werken.
Ik zou hem voor de keuze stellen of je gaat nu met mij samenwonen (wel je eigen huis aanhouden) of we gaan helemaal niet meer samenwonen en je verbreekt de relatie.
dinsdag 8 mei 2012 om 15:04
quote:Starshine schreef op 08 mei 2012 @ 14:59:
pff, heel eerlijk denk ik dat je je maar het beste kan voorbereiden op alleenstaand moederschap.
Dus richt in je eigen huis een babykamer in en regel kinderopvang.
Ik heb namelijk het idee, dat hij na de bevalling nog wel terug kan krabbelen wb samenwonen. Of hij (of jij) is het samenwonen al heel snel zat. Zeg dus niet meteen je huis op.
Helemaal eens!
En Angie, sterkte met de situatie en het nemen van een besluit!
pff, heel eerlijk denk ik dat je je maar het beste kan voorbereiden op alleenstaand moederschap.
Dus richt in je eigen huis een babykamer in en regel kinderopvang.
Ik heb namelijk het idee, dat hij na de bevalling nog wel terug kan krabbelen wb samenwonen. Of hij (of jij) is het samenwonen al heel snel zat. Zeg dus niet meteen je huis op.
Helemaal eens!
En Angie, sterkte met de situatie en het nemen van een besluit!
dinsdag 8 mei 2012 om 15:05
dinsdag 8 mei 2012 om 15:06
dinsdag 8 mei 2012 om 15:07
Ik bereid me idd al voor op het alleenstaande moederschap en ga zeker mijn huis niet opzeggen. Het is niet zozeer dat hij nog wil feesten maar hij vind samenwonen erg lastig. Het voelt nu idd als plichtbesef en daar heb ik geen zin in. Ik wil samenwonen uit liefde en niet uit verplichting.
We hebben vaker over samenwonen gesproken en toen zei hij wel dat hij het wilde maar ik voelde dat het niet oprecht was en gister kwam dus het hoge woord eruit. Ik weet dat als we samenwonen dat hij niet weg zou gaan maar het gaat erom dat ik niet in zo'n relatie wil zitten. En ja dat ik zwanger ben geworden is een grote domme fout van me maar ondanks alles ben ik er supergelukkig mee. Ook als ik het alleen moet doen.
We hebben vaker over samenwonen gesproken en toen zei hij wel dat hij het wilde maar ik voelde dat het niet oprecht was en gister kwam dus het hoge woord eruit. Ik weet dat als we samenwonen dat hij niet weg zou gaan maar het gaat erom dat ik niet in zo'n relatie wil zitten. En ja dat ik zwanger ben geworden is een grote domme fout van me maar ondanks alles ben ik er supergelukkig mee. Ook als ik het alleen moet doen.
dinsdag 8 mei 2012 om 15:08
Je wilde de relatie al verbreken, maar nu je zwanger bent wil je alsnog gaan samenwonen en voortborduren op een relatie die er al eigenlijk niet meer was? Stel je erop in dat je er alleen voor staat en blijf in je eigen huis wonen. Al zou je wel gaan samenwonen, dan geef ik het een paar maanden. Daarna sta je met je baby op straat en kun je bij je ouders gaan intrekken.
dinsdag 8 mei 2012 om 15:09
Bedankt voor jullie reacties. Ik wil hem idd wel voor de keuze zetten van nu samenwonen of helemaal niet maar ik zal me dan nooit welkom voelen omdat ik weet dat het niet van hem zelf uitgaat. Ik woon nu in een 3 kamer appartement dus ik kan er prima een babykamer maken. Het is gewoon jammer omdat ik het graag anders zou zien.
dinsdag 8 mei 2012 om 15:09
quote:Tia.Dalma schreef op 08 mei 2012 @ 15:03:
[...]
Nee, zeker niet! Sterker nog: ik zou het gewoon doen, en dan mag hij nog eens de stap naar jou toe zetten als hij daar écht aan toe is. Bouw je eigen leven verder op, misschien dat hij dáár bij mag in plaats van andersom.
Succes!
Helemaal mee eens.
Een volwassen man kun je bovendien niet dwingen om iets tegen zijn zin te doen. Als hij uit zichzelf niet bij je wil wonen, gaat samenwonen onder dwang ook niet gezellig worden. Richt je op wat je hebt, TO en trap niet in die klassieke valkuil van denken dat jij die man wel kunt veranderen. Als hij zelf niet wil veranderen, pas dan de omstandigheden gewoon aan aan jouw straatje. En als hij er niet naast komt staan, is dat zonder hem dus.
[...]
Nee, zeker niet! Sterker nog: ik zou het gewoon doen, en dan mag hij nog eens de stap naar jou toe zetten als hij daar écht aan toe is. Bouw je eigen leven verder op, misschien dat hij dáár bij mag in plaats van andersom.
Succes!
Helemaal mee eens.
Een volwassen man kun je bovendien niet dwingen om iets tegen zijn zin te doen. Als hij uit zichzelf niet bij je wil wonen, gaat samenwonen onder dwang ook niet gezellig worden. Richt je op wat je hebt, TO en trap niet in die klassieke valkuil van denken dat jij die man wel kunt veranderen. Als hij zelf niet wil veranderen, pas dan de omstandigheden gewoon aan aan jouw straatje. En als hij er niet naast komt staan, is dat zonder hem dus.
dinsdag 8 mei 2012 om 15:09
dinsdag 8 mei 2012 om 15:09
Waarom gaan samenwonen als de relatie al niet goed is? Niet doen hoor! Gewoon je eigen huis aanhouden en bepaal jij te zijner tijd maar of hij goed genoeg is om uberhaupt mee verder te gaan.
Het domste wat je nu kunt doen is jouw eigen plek opzeggen en bij hem intrekken terwijl hij dit overduidelijk niet wil.
Het domste wat je nu kunt doen is jouw eigen plek opzeggen en bij hem intrekken terwijl hij dit overduidelijk niet wil.
dinsdag 8 mei 2012 om 15:11
quote:AngieG schreef op 08 mei 2012 @ 14:56:
Hoi allemaal,
Ik ben op dit moment 4 maanden zwanger en ik woon nog niet samen met mijn vriend. We zijn een jaar uit elkaar geweest, mede doordat hij zich maar niet wilde settelen en ik me aan het lijntje gehouden voelde. Na dit jaar wilde hij me terug en kwam met de mooiste beloftes onder andere dus dat hij heel graag wilde samenwonen. Aan het begin ging het goed maar al snel ging het weer zoals vanouds. Ik wilde dit niet meer en wilde dus weer alleen verder maar toen bleek ik zwanger te zijn. Ik wilde er dus het beste van maken en gaan samenwonen in zijn nieuwe huis. Het huis is in principe af op wat meubels na maar mijn vriend blijft de boot afhouden. Nu heb ik gister gevraagd of hij echt eerlijk wil zijn en nu blijkt dat hij apart wil blijven wonen en na de bevalling wil gaan samenwonen en dan wil kijken hoe het gaat. Ik zag dit dus totaal niet zitten aangezien ik eerst wil wennen aan het samenwonen zonder kind. Nu vindt hij dat ik dramatisch doe en dat ik het zwaar opvat. Ik ben nu ernstig aan het nadenken om het alleen te doen mede omdat onze relatie niet soepel verloopt en ik niet denk dat ik gelukkig ga worden want ik voel me echt tekort gedaan. Overdrijf ik nu??Dit is sowieso al een hele vreemde redenatie van je gezien de 'relatie' die je hebt met de vader van het kind. Hoezo betekent er het beste van maken samenwonen in zijn huis? Hoe bedenk je dat toch? Omdat je zwanger bent moet er samengewoond worden, hoe dan ook, of de partner dit wil of niet? Vreemd..
Er het beste van maken betekent in jouw situatie en gezien de relatie die jij hebt met de vader van je kind juist absoluut niet gaan samenwonen, want er is helemaal geen sprake van een stabiele relatie. Dus, maak er maar er het beste van in je eigen huis!
Hoi allemaal,
Ik ben op dit moment 4 maanden zwanger en ik woon nog niet samen met mijn vriend. We zijn een jaar uit elkaar geweest, mede doordat hij zich maar niet wilde settelen en ik me aan het lijntje gehouden voelde. Na dit jaar wilde hij me terug en kwam met de mooiste beloftes onder andere dus dat hij heel graag wilde samenwonen. Aan het begin ging het goed maar al snel ging het weer zoals vanouds. Ik wilde dit niet meer en wilde dus weer alleen verder maar toen bleek ik zwanger te zijn. Ik wilde er dus het beste van maken en gaan samenwonen in zijn nieuwe huis. Het huis is in principe af op wat meubels na maar mijn vriend blijft de boot afhouden. Nu heb ik gister gevraagd of hij echt eerlijk wil zijn en nu blijkt dat hij apart wil blijven wonen en na de bevalling wil gaan samenwonen en dan wil kijken hoe het gaat. Ik zag dit dus totaal niet zitten aangezien ik eerst wil wennen aan het samenwonen zonder kind. Nu vindt hij dat ik dramatisch doe en dat ik het zwaar opvat. Ik ben nu ernstig aan het nadenken om het alleen te doen mede omdat onze relatie niet soepel verloopt en ik niet denk dat ik gelukkig ga worden want ik voel me echt tekort gedaan. Overdrijf ik nu??Dit is sowieso al een hele vreemde redenatie van je gezien de 'relatie' die je hebt met de vader van het kind. Hoezo betekent er het beste van maken samenwonen in zijn huis? Hoe bedenk je dat toch? Omdat je zwanger bent moet er samengewoond worden, hoe dan ook, of de partner dit wil of niet? Vreemd..
Er het beste van maken betekent in jouw situatie en gezien de relatie die jij hebt met de vader van je kind juist absoluut niet gaan samenwonen, want er is helemaal geen sprake van een stabiele relatie. Dus, maak er maar er het beste van in je eigen huis!
dinsdag 8 mei 2012 om 15:11
quote:nessemeisje schreef op 08 mei 2012 @ 15:08:
Je wilde de relatie al verbreken, maar nu je zwanger bent wil je alsnog gaan samenwonen en voortborduren op een relatie die er al eigenlijk niet meer was? Stel je erop in dat je er alleen voor staat en blijf in je eigen huis wonen. Al zou je wel gaan samenwonen, dan geef ik het een paar maanden. Daarna sta je met je baby op straat en kun je bij je ouders gaan intrekken.Ja maar ik wil mijn kind ook niet zijn of haar vader ontnemen dus ik vraag me af of ik mezelf dan niet opzij moet zetten voor de baby.
Je wilde de relatie al verbreken, maar nu je zwanger bent wil je alsnog gaan samenwonen en voortborduren op een relatie die er al eigenlijk niet meer was? Stel je erop in dat je er alleen voor staat en blijf in je eigen huis wonen. Al zou je wel gaan samenwonen, dan geef ik het een paar maanden. Daarna sta je met je baby op straat en kun je bij je ouders gaan intrekken.Ja maar ik wil mijn kind ook niet zijn of haar vader ontnemen dus ik vraag me af of ik mezelf dan niet opzij moet zetten voor de baby.
dinsdag 8 mei 2012 om 15:11