Relaties
alle pijlers
Vriendin steunen
dinsdag 28 maart 2017 om 21:37
Een heel goede vriendin wordt deze week geopereerd aan kanker. We willen als vriendinnengroep een leuk kadopakket samenstellen en van tevoren opsturen. Hebben jullie toevallig ideeen? Misschien een boek, tijdschriften, lekkere thee oid. Of zijn er creatieve ideeen wat je nog meer voor iemand kan doen als iemand zo'n heftige tijd doormaakt.
dinsdag 28 maart 2017 om 21:52
quote:Skawa schreef op 28 maart 2017 @ 21:41:
Rituals handcreme in t Z-H wordt je huid snel droog
Leuk idee, maar met die shitload aan parfum in Rituals zou ik liever een ander merk kiezen voor droge handen
Een lekkere douchegel zodat ze in de ziekenhuis-douche toch ietwat luxe heeft, lekkere dingen (afhankelijk waar ze van houdt), eventueel een tegoedbon erbij door jullie zelf gemaakt voor bijvoorbeeld een avondje bios als ze weg mag?
Rituals handcreme in t Z-H wordt je huid snel droog
Leuk idee, maar met die shitload aan parfum in Rituals zou ik liever een ander merk kiezen voor droge handen
Een lekkere douchegel zodat ze in de ziekenhuis-douche toch ietwat luxe heeft, lekkere dingen (afhankelijk waar ze van houdt), eventueel een tegoedbon erbij door jullie zelf gemaakt voor bijvoorbeeld een avondje bios als ze weg mag?
''The sea, once it casts its spell, holds on in its net of wonder forever.''
dinsdag 28 maart 2017 om 22:18
Wat ik in het ziekenhuis fijn vond: tijdschriften, thee, wijn (mag niet open in mijn ziekenhuis, maar daarna ingehaald), dikke sokken, handcreme, lippenbalsem, flesje voor water (hoef je niet steeds je bed uit), snaai en kaartjes zoals van Postvannummer48 (google). Boeken las ik eigenlijk niet tijdens mijn behandelingen (concentratie ontbrak). Het leukste was gewoon gezelligheid: vrienden die langskwamen borrelen, sushi eten, spelletjes doen, etc.
Hartstikke overbodig maar wat ik erg niet kon waarderen: bezorgde hoofden, kaartjes alsof je stervende bent en bovenal tips tegen kanker of over behandelingen.
Hartstikke overbodig maar wat ik erg niet kon waarderen: bezorgde hoofden, kaartjes alsof je stervende bent en bovenal tips tegen kanker of over behandelingen.
dinsdag 28 maart 2017 om 22:40
Ha! Ik wou ook tablet/laptop typen met netflix.
Je moet kennelijk tegenwoordig betalen in het ziekenhuis als je TV wilt -_- Nog flink veel ook.
Nuja, dingen die ze kan doen in bed eigenlijk. Dat is iig wat ik wil doen als ik weer in het ziekenhuis lig; iets tegen verveling. Schildert ze? Maakt ze kaarten? Koop die dingen en boeien van dat bed, dat wordt wel verschoont hoor
Gamed ze? Steam-tegoed en laptop. etc.
En uiteraard vaak langskomen en zeuren over dat 'Sjonnie echt een slettebak is, hij stond laatst niet alleen met Karen te zoenen maar óók nog op dezelfde avond met Mindy
' 
Prietpraatjes dus zoals vanouds. Het personeel een beetje uittesten in hoeverre je er mee wegkomt om tóch dat wijntje open te trekken of stiekem buiten een peukje gaan roken (wel kruipen etc. zodat ze je niet zien), eigenlijk een uitgelezen kans om weer te doen zoals jullie vroeger op schoolkamp deden (stiekem overlopen naar de jongenszaal hihihih, later 'opblijven' a.k.a. langer blijven dan het bezoekuur).
Je moet kennelijk tegenwoordig betalen in het ziekenhuis als je TV wilt -_- Nog flink veel ook.
Nuja, dingen die ze kan doen in bed eigenlijk. Dat is iig wat ik wil doen als ik weer in het ziekenhuis lig; iets tegen verveling. Schildert ze? Maakt ze kaarten? Koop die dingen en boeien van dat bed, dat wordt wel verschoont hoor
Gamed ze? Steam-tegoed en laptop. etc. En uiteraard vaak langskomen en zeuren over dat 'Sjonnie echt een slettebak is, hij stond laatst niet alleen met Karen te zoenen maar óók nog op dezelfde avond met Mindy
' Prietpraatjes dus zoals vanouds. Het personeel een beetje uittesten in hoeverre je er mee wegkomt om tóch dat wijntje open te trekken of stiekem buiten een peukje gaan roken (wel kruipen etc. zodat ze je niet zien), eigenlijk een uitgelezen kans om weer te doen zoals jullie vroeger op schoolkamp deden (stiekem overlopen naar de jongenszaal hihihih, later 'opblijven' a.k.a. langer blijven dan het bezoekuur).
dinsdag 28 maart 2017 om 23:30
Ook een optie: een storytel-abonnement. Dat is een soort luisterboeken-Netflix. Staat vanalles op, van heel simpele verhaaltjes tot ingewikkelde literatuur.
Verder: kleurboek en kleurpotloden. Grote doos bruynzeel koop je bij blokker voor 10 euro, bij boekenvoordeel hebben ze leuke kleurboeken (veel keus en betaalbaar).
Verder: kleurboek en kleurpotloden. Grote doos bruynzeel koop je bij blokker voor 10 euro, bij boekenvoordeel hebben ze leuke kleurboeken (veel keus en betaalbaar).
dinsdag 28 maart 2017 om 23:40
quote:blueeyes*3 schreef op 28 maart 2017 @ 23:30:
Ook een optie: een storytel-abonnement. Dat is een soort luisterboeken-Netflix. Staat vanalles op, van heel simpele verhaaltjes tot ingewikkelde literatuur.
.Oh ja zeer goede aanrader! De momenten dat je niks anders kan doen dan liggen uit pure ellende, het niet eens lukt om enigszins te zitten; ideaal.
Ook een optie: een storytel-abonnement. Dat is een soort luisterboeken-Netflix. Staat vanalles op, van heel simpele verhaaltjes tot ingewikkelde literatuur.
.Oh ja zeer goede aanrader! De momenten dat je niks anders kan doen dan liggen uit pure ellende, het niet eens lukt om enigszins te zitten; ideaal.
dinsdag 28 maart 2017 om 23:57
quote:sophiax schreef op 28 maart 2017 @ 22:18:
Wat ik in het ziekenhuis fijn vond: tijdschriften, thee, wijn (mag niet open in mijn ziekenhuis, maar daarna ingehaald), dikke sokken, handcreme, lippenbalsem, flesje voor water (hoef je niet steeds je bed uit), snaai en kaartjes zoals van Postvannummer48 (google). Boeken las ik eigenlijk niet tijdens mijn behandelingen (concentratie ontbrak). Het leukste was gewoon gezelligheid: vrienden die langskwamen borrelen, sushi eten, spelletjes doen, etc.
Hartstikke overbodig maar wat ik erg niet kon waarderen: bezorgde hoofden, kaartjes alsof je stervende bent en bovenal tips tegen kanker of over behandelingen.
Helemaal niet overbodig, want tenenkrommend als je het krijgt. Gelukkig snapt het gros van mijn omgeving het heel goed, maar er zijn er wel die echt niet snappen dat je met een goed te behandelen stadium 1 kanker niet zit te wachten op kaartjes en berichtjes waarvan je het gevoel krijgt dat je dood gaat. En ook niet doen: vertellen dat JIJ het zo moeilijk vindt dat je vriendin kanker heeft. Ik vul 'm maar even aan voor de zekerheid.
Wat ik heel erg gewaardeerd heb voor een andere operatie: grappige sokken in mijn brievenbus met een kaartje erbij dat die bedoeld waren voor als ik "cold feet" kreeg.
Chocola doet het ook altijd goed bij mij en bloemen (als dat op die afdeling mag) om de kamer wat op te fleuren. Een keertje koken, zodat het vieze ziekenhuismenu over geslagen kan worden. Of wat lekkere reepjes, nootjes of ander lekkers om gewoon te snaaien. Een fles of pak of blikjes van haar favoriete drinken (alcoholvrij voor in het ziekenhuis), omdat de catering-kar niet alles heeft wat je lekker vindt.
Netflix is ook een fijne! Hebben wij speciaal voor de behandeling genomen, even lekker dom series kijken als je te moe bent voor een boek. Maar als je vriendin geen chemo krijgt, maar alleen een operatie, dan is een boek misschien juist wel een goede keuze. Of een stapel tijdschriften (nieuwe, of oude die ze nog niet gelezen heeft) of puzzelboekjes.
Handcreme en bodylotion zijn inderdaad ook fijn, maar de laatste juist niet als er een grote operatiewond zit waar pleisters op zitten en drains uit komen, want dan mag er niet gesmeerd worden.
Wat ik in het ziekenhuis fijn vond: tijdschriften, thee, wijn (mag niet open in mijn ziekenhuis, maar daarna ingehaald), dikke sokken, handcreme, lippenbalsem, flesje voor water (hoef je niet steeds je bed uit), snaai en kaartjes zoals van Postvannummer48 (google). Boeken las ik eigenlijk niet tijdens mijn behandelingen (concentratie ontbrak). Het leukste was gewoon gezelligheid: vrienden die langskwamen borrelen, sushi eten, spelletjes doen, etc.
Hartstikke overbodig maar wat ik erg niet kon waarderen: bezorgde hoofden, kaartjes alsof je stervende bent en bovenal tips tegen kanker of over behandelingen.
Helemaal niet overbodig, want tenenkrommend als je het krijgt. Gelukkig snapt het gros van mijn omgeving het heel goed, maar er zijn er wel die echt niet snappen dat je met een goed te behandelen stadium 1 kanker niet zit te wachten op kaartjes en berichtjes waarvan je het gevoel krijgt dat je dood gaat. En ook niet doen: vertellen dat JIJ het zo moeilijk vindt dat je vriendin kanker heeft. Ik vul 'm maar even aan voor de zekerheid.
Wat ik heel erg gewaardeerd heb voor een andere operatie: grappige sokken in mijn brievenbus met een kaartje erbij dat die bedoeld waren voor als ik "cold feet" kreeg.
Chocola doet het ook altijd goed bij mij en bloemen (als dat op die afdeling mag) om de kamer wat op te fleuren. Een keertje koken, zodat het vieze ziekenhuismenu over geslagen kan worden. Of wat lekkere reepjes, nootjes of ander lekkers om gewoon te snaaien. Een fles of pak of blikjes van haar favoriete drinken (alcoholvrij voor in het ziekenhuis), omdat de catering-kar niet alles heeft wat je lekker vindt.
Netflix is ook een fijne! Hebben wij speciaal voor de behandeling genomen, even lekker dom series kijken als je te moe bent voor een boek. Maar als je vriendin geen chemo krijgt, maar alleen een operatie, dan is een boek misschien juist wel een goede keuze. Of een stapel tijdschriften (nieuwe, of oude die ze nog niet gelezen heeft) of puzzelboekjes.
Handcreme en bodylotion zijn inderdaad ook fijn, maar de laatste juist niet als er een grote operatiewond zit waar pleisters op zitten en drains uit komen, want dan mag er niet gesmeerd worden.
woensdag 29 maart 2017 om 00:01
woensdag 29 maart 2017 om 01:27
quote:_Beeldig_ schreef op 28 maart 2017 @ 23:59:
Mijn bed werd om de dag verschoond en alleen maar in de ochtend. Ik zou niet blij zijn geweest met dingen waar mijn bed vies van werd, want ik moest hoe dan ook tussen dezelfde lakens nog slapen en met een beetje pech nog twee nachten ook.
Dat is inderdaad een beetje persoonlijk. Net zoals niet iedereen er van kan genieten om stiekem een sigaretje te roken om dat dat eigenlijk enorm vies en onverstandig is ;')
Mijn clou was eigenlijk; dingen die zij écht kan gebruiken. Nuttige dingen. Zoals iemand anders al schreef; kaartjes en zo zijn lief... maar heb je geen hol aan...dat eigen eten meenemen is ook een top-idee. Wederom persoon-gevoelig ( ik hou enorm van ziekenhuis voedsel )
Kijk objectief naar hoe en wie je vriendin is; laat achter wege wat jij denkt dat hoort/moet en dan komt het wel goed. De beste kado's zijn toch de nuttigste.
Overigens koop ik de meest lelijke opblaasballon met 'get wel soon' op een clown o.i.d. die ze bij de balie verkopen als ik niks weet. Het 'je haten vanwege je stomme kut-cadeau wat je overduidelijk hebt gekocht omdat je weet dat ik dat haat (en stiekem ook lachen) ' houd ze ook weer even bezig en actief
Oh wacht pro-tip; letterlijk bij ELK bezoek zo een stomme ballon meenemen.
Mijn bed werd om de dag verschoond en alleen maar in de ochtend. Ik zou niet blij zijn geweest met dingen waar mijn bed vies van werd, want ik moest hoe dan ook tussen dezelfde lakens nog slapen en met een beetje pech nog twee nachten ook.
Dat is inderdaad een beetje persoonlijk. Net zoals niet iedereen er van kan genieten om stiekem een sigaretje te roken om dat dat eigenlijk enorm vies en onverstandig is ;')
Mijn clou was eigenlijk; dingen die zij écht kan gebruiken. Nuttige dingen. Zoals iemand anders al schreef; kaartjes en zo zijn lief... maar heb je geen hol aan...dat eigen eten meenemen is ook een top-idee. Wederom persoon-gevoelig ( ik hou enorm van ziekenhuis voedsel
) Kijk objectief naar hoe en wie je vriendin is; laat achter wege wat jij denkt dat hoort/moet en dan komt het wel goed. De beste kado's zijn toch de nuttigste.
Overigens koop ik de meest lelijke opblaasballon met 'get wel soon' op een clown o.i.d. die ze bij de balie verkopen als ik niks weet. Het 'je haten vanwege je stomme kut-cadeau wat je overduidelijk hebt gekocht omdat je weet dat ik dat haat (en stiekem ook lachen) ' houd ze ook weer even bezig en actief
Oh wacht pro-tip; letterlijk bij ELK bezoek zo een stomme ballon meenemen.
woensdag 29 maart 2017 om 01:36
Ik werd vooral getriggerd door de opmerking dat dat bed toch wel verschoond werd. De mijne dus niet, althans, niet dagelijks. En ook nooit 's avonds. En dan kun je het nog zo stiekem vies en grappig vinden, maar moeten slapen in een bed met verfresten terwijl je een operatiewond hebt, is naast onfris en onhygiënisch ook gewoon niet prettig.
De ballon is een goede! Hoe fouter hoe beter.
De ballon is een goede! Hoe fouter hoe beter.
woensdag 29 maart 2017 om 02:21
Ballonnen zijn tof! Ik verschoonde m'n bed gewoon zelf, maar voelde me ook totaal niet ziek. Mocht eigenlijk niet, maar ik had toch niks te doen tot m'n vrienden kwamen.
Tip voor je vriendin: thuisbezorgd bezorgt gewoon aan bed, ideaal!!!
En nog eentje: mocht ze een drain krijgen: die flessen passen vaak precies in heuptasjes voor bidons. Dat maakt je een stuk mobieler meteen.
Tip voor je vriendin: thuisbezorgd bezorgt gewoon aan bed, ideaal!!!
En nog eentje: mocht ze een drain krijgen: die flessen passen vaak precies in heuptasjes voor bidons. Dat maakt je een stuk mobieler meteen.
woensdag 29 maart 2017 om 13:17
Dank voor alle tips. Het is lastig om t goed te doen, want toen ik nog niet wist of ze in stadium 3 of 4 zat, heb ik wat afgejankt en haar ook wel een keer een emo bericht gestuurd met daarin hoe erg ik het vond, dat ik me besefte hoe dierbaar ze voor me is, en dat ze echt niet dood mag gaan. Gewoon vanuit mijn hart. Is dat echt not done?
Daarna heb ik mezelf wel herpakt hoor (voor haar), en meer de luchtige kant op gegaan. Maar sorry, alleen een 'beterschap' kaart vond ik de situatie geen recht doen als je de dood in de ogen kijkt. Thank god zit ze in stadium 3, wordt de uitzaaiing naar de lymfe geopereerd (geen chemo want daar is deze kanker niet gevoelig voor) en dan maar hopen dat er nergens micro uitzaaiingen blijken te zitten die niet te zien zijn op de scans... Ze blijft maar 3-4 dagen na de operatie in t ziekenhuis. Ze voelt zich nu prima. Operatie is wel pittig omdat de lymfeklieren verwijderd worden, dus afwachten hoe het herstel gaat...
Ballon is een goeie als ik op bezoek ga! En wat lekker eigen eten meenemen ook.
Daarna heb ik mezelf wel herpakt hoor (voor haar), en meer de luchtige kant op gegaan. Maar sorry, alleen een 'beterschap' kaart vond ik de situatie geen recht doen als je de dood in de ogen kijkt. Thank god zit ze in stadium 3, wordt de uitzaaiing naar de lymfe geopereerd (geen chemo want daar is deze kanker niet gevoelig voor) en dan maar hopen dat er nergens micro uitzaaiingen blijken te zitten die niet te zien zijn op de scans... Ze blijft maar 3-4 dagen na de operatie in t ziekenhuis. Ze voelt zich nu prima. Operatie is wel pittig omdat de lymfeklieren verwijderd worden, dus afwachten hoe het herstel gaat...
Ballon is een goeie als ik op bezoek ga! En wat lekker eigen eten meenemen ook.
woensdag 29 maart 2017 om 13:27
Ik denk dat het stukje dat je beseft hoe dierbaar ze je is een hoop goed maakt.
Ik zou, gezien de operatie, gaan voor een leuk boek (beetje gezellig of juist spannend, zolang het maar niet te serieus is of te dichtbij komt) en een abonnement op het een of ander doen. Plus een paar tijdschriften en, als ze het mag hebben, wat lekkere koekjes/snoepjes/nootjes oid, plus wat te drinken. Ik denk zelf dat een doosje thee ook al heel veel kan schelen, zeker als die etenswagentjes alleen maar 'english breakfast' oid hebben. Dan kan ze om heet water vragen en daar zelf lekkere thee van maken.
Hou er ook rekening mee dat ze de eerste dagen/weken thuis ook nog niet zo veel kan. Dus iets waar ze thuis ook nog wat aan heeft kan dan heel fijn zijn (vandaar boek, abo en tijdschriften).
Overigens, bij mijn vader maken we er grappen over (ook kanker, volledig uitgezaaid, niets meer aan te doen). Zo hebben we het al omgedoopt tot slakkenkanker (omdat de kanker zich uiterst traag ontwikkeld - mooi, houden zo) en een slapende tijger. Bij ons helpt dat om de lucht erin te houden, dus misschien is dat ook iets voor jullie?
Ik zou, gezien de operatie, gaan voor een leuk boek (beetje gezellig of juist spannend, zolang het maar niet te serieus is of te dichtbij komt) en een abonnement op het een of ander doen. Plus een paar tijdschriften en, als ze het mag hebben, wat lekkere koekjes/snoepjes/nootjes oid, plus wat te drinken. Ik denk zelf dat een doosje thee ook al heel veel kan schelen, zeker als die etenswagentjes alleen maar 'english breakfast' oid hebben. Dan kan ze om heet water vragen en daar zelf lekkere thee van maken.
Hou er ook rekening mee dat ze de eerste dagen/weken thuis ook nog niet zo veel kan. Dus iets waar ze thuis ook nog wat aan heeft kan dan heel fijn zijn (vandaar boek, abo en tijdschriften).
Overigens, bij mijn vader maken we er grappen over (ook kanker, volledig uitgezaaid, niets meer aan te doen). Zo hebben we het al omgedoopt tot slakkenkanker (omdat de kanker zich uiterst traag ontwikkeld - mooi, houden zo) en een slapende tijger. Bij ons helpt dat om de lucht erin te houden, dus misschien is dat ook iets voor jullie?
woensdag 29 maart 2017 om 14:47
Toen ik kanker had, had ik gewoon genoeg aan m'n eigen emoties en kon ik echt niks met emoties van anderen. Heel rot, want het is goed bedoeld, maar zo was het wel. Evenmin kon/kan ik iets met het relativeren door anderen (opmerkingen als 'kanker is een chronische ziekte, daar ga je niet meer dood aan' of 'ach het is even kut, maar straks is alles weer normaal' halen echt het slechtste in mij naar boven ). Daarentegen waardeer ik slechte kankergrappen juist wel die ook niet iedereen fijn vindt (het YouTubelinkje van een tinderdate met 'ik wil seks met die kale', een vriendin die belt met 'ik heb geen kanker maar wel een wondje aan mijn vinger dus ik ben zielig, zullen we wijn drinken?' of in de rij bij een entree 'Djeez Sophiax, had je geen kankerkorting kunnen regelen? Of zullen we zeggen dat we van Make a Wish zijn dan kunnen we gratis naar binnen'). Het is voor de omgeving gewoon enorm lastig om goed te reageren is mijn ervaring (wat ik ook van lotgenootjes hoor). Dat ligt niet zozeer aan die omgeving, maar vooral aan de sensitiviteit van mijzelf. Voor mij was het vooral belangrijk dat mijn leven buiten de kanker om hetzelfde bleef. Ik wilde dus vooral hetzelfde behandeld worden, overal worden uitgenodigd, hetzelfde geneuzel en geklets aanhoren (vriendinnen die klagen dat ze hoofdpijn hebben is echt niet opeens raar omdat jij toevallig kanker hebt, het wordt pas irritant als dat steeds gemeld wordt 'ik mag hier niet over zeuren want wat jij hebt is veel erger').
woensdag 29 maart 2017 om 15:20
In de eerste schrik en zonder duidelijkheid over het stadium kon ik zo'n schrikreactie van mijn omgeving wel hebben. Maar nu ik inmiddels twee maanden verder ben, volop aan de chemo's zit en het duidelijk is dat de kans op genezing heel groot is vanwege het lage stadium en de gunstige prognose van de behandeling, mag dat zware "ik ben zo bang dat ik je verlies" van mij wel achterwege blijven. Gewoon af en toe een hart onder de riem of een "ik denk aan je" is voldoende. En probeer even af te tasten of ze van het "ik ben zo hard aan het vechten"-slag is of niet. Ik niet namelijk en ik krijg kromme tenen van mensen die me succes wensen bij mijn strijd.
Ik ben ook meer van de harde grappen, af en toe een baalmomentje waarop ik zelf wel vraag om een aai over mijn bol en de chocola. Of wat ik ook heel lief vond: iemand die langs een goede poelier kwam en zomaar een gebraden kippetje voor me meenam. Mensen die zorgen dat er altijd wel een bosje bloemen fleurig in huis de lente binnen staat te brengen. Of iemand die gewoon aan me vraagt wat ik liever heb: bloemen of een boek. Want uiteindelijk kan ik natuurlijk gewoon nog praten.
Ik ben ook meer van de harde grappen, af en toe een baalmomentje waarop ik zelf wel vraag om een aai over mijn bol en de chocola. Of wat ik ook heel lief vond: iemand die langs een goede poelier kwam en zomaar een gebraden kippetje voor me meenam. Mensen die zorgen dat er altijd wel een bosje bloemen fleurig in huis de lente binnen staat te brengen. Of iemand die gewoon aan me vraagt wat ik liever heb: bloemen of een boek. Want uiteindelijk kan ik natuurlijk gewoon nog praten.
woensdag 29 maart 2017 om 21:44
Wat fijn om jullie ervaringen te lezen. Ik begrijp ook goed dat je genoeg hebt aan je eigen emoties, en ook dat mensen gewoon rare opmerkingen kunnen maken. Zelf probeer ik goed erop te letten wat ik wel en niet zeg, maar probeer ook gewoon mijzelf te blijven. Mijn vriendin is niet zo'n prater over haar gevoel, dus hoe het écht met haar gaat is lastig in te schatten. Als ik vraag hoe het gaat, zegt ze meestal dat het goed gaat. Ze vertelt de feitelijkheden over wanneer ze onderzoeken heeft etc. In het begin zat ze er wel doorheen en dat vertelde ze wel. Toen was ze bang om dood te gaan. Toen ik haar voor t eerst zag na de diagnose was ze heel huilerig en was de stemming bedrukt. Maar nu haar kansen zoveel beter zijn omdat er geen verdere uitzaaiingen te zien zijn, lijkt het allemaal goed te gaan. Ze is heel nuchter volgensmij: 'ik ga het gewoon doen en hopelijk valt het mee.' Zij en haar vriend maken er onderling grapjes over tijdens de onderzoeken in t ziekenhuis, en dat vertelt ze ons dan ook lachend.
Na de eerste schrik ga ik gewoon normaal met haar om, net als anders en we hebben het over van alles, net als normaal. Ik app haar alleen wat vaker hoe het gaat en als vriendengroep sturen we haar kaarten en kado's tijdens de moeilijke momenten zoals uitslag van de scans etc. Daar is ze heel blij mee, ze zei de laatste keer dat we dat deden ze helemaal ontroerd was. Nu al even niks gestuurd, want je wilt iemand ook niet overladen met kado's... Het blijft toch lastig hoor waar je goed aan doet. Maar nu ze geopereerd wordt lijkt het me dat ze wel wat extra aandacht kan gebruiken.
Dank voor de tips! Ik heb goede ideeën opgedaan.
Na de eerste schrik ga ik gewoon normaal met haar om, net als anders en we hebben het over van alles, net als normaal. Ik app haar alleen wat vaker hoe het gaat en als vriendengroep sturen we haar kaarten en kado's tijdens de moeilijke momenten zoals uitslag van de scans etc. Daar is ze heel blij mee, ze zei de laatste keer dat we dat deden ze helemaal ontroerd was. Nu al even niks gestuurd, want je wilt iemand ook niet overladen met kado's... Het blijft toch lastig hoor waar je goed aan doet. Maar nu ze geopereerd wordt lijkt het me dat ze wel wat extra aandacht kan gebruiken.
Dank voor de tips! Ik heb goede ideeën opgedaan.
woensdag 29 maart 2017 om 21:57
Je klinkt als een lieve vriendin, Appelsientje. En dat je ook op z'n tijd afstand weet te houden, nu met de operatie even wat extra aandacht geeft en dat je ook gewoon over koetjes en kalfjes praat, klinkt als een prettige manier om met je vriendin om te gaan.
Nog een tipje, wat je volgens mij wel door lijkt te hebben: niet gaan vissen naar diepere emoties. Als zij haar maskertje op heeft, dan mag ze die gewoon op houden. En als die diepere emoties er even niet zijn, dan zijn ze er gewoon even niet. Bij mij zit er één steeds te vissen, bijna letterlijk, naar of ik wel huil. Ehhh... nee? En als wel, dan doe ik dat wel bij mensen die er niet zo om zitten te hengelen.
Die emoties krijg je vanzelf wel te zien.. of niet. Ik vind het het allerfijnst om gewoon privé te huilen bijvoorbeeld. Daar hoef ik geen gezelschap bij. Liever niet zelfs. Als ik wil huilen, dan zet ik de goede muziek aan en dan huil ik wel. Maar meestal ben ik gewoon drukker met wat we vanavond gaan eten en of ik jas en sjaal aan moet of dat het al zonder kan.
Nog een tipje, wat je volgens mij wel door lijkt te hebben: niet gaan vissen naar diepere emoties. Als zij haar maskertje op heeft, dan mag ze die gewoon op houden. En als die diepere emoties er even niet zijn, dan zijn ze er gewoon even niet. Bij mij zit er één steeds te vissen, bijna letterlijk, naar of ik wel huil. Ehhh... nee? En als wel, dan doe ik dat wel bij mensen die er niet zo om zitten te hengelen.
Die emoties krijg je vanzelf wel te zien.. of niet. Ik vind het het allerfijnst om gewoon privé te huilen bijvoorbeeld. Daar hoef ik geen gezelschap bij. Liever niet zelfs. Als ik wil huilen, dan zet ik de goede muziek aan en dan huil ik wel. Maar meestal ben ik gewoon drukker met wat we vanavond gaan eten en of ik jas en sjaal aan moet of dat het al zonder kan.
donderdag 30 maart 2017 om 00:10
Helemaal eens met Beeldig. Je klinkt als een heel lieve vriendin!
Heel eerlijk: mijn masker ging alleen af bij 3 zeer goede vrienden en lang niet altijd, verder ging het altijd goed en had ik nergens last van.... Naast dat ik meer weet over celdeling, kanker, hormonen en behandelingen dat ik ooit had verwacht te leren (ik verslind ieder wetenschappelijk onderzoek wat ik kan vinden over hormoongevoelige tumoren) ben ik door kanker ontzettend goed geworden in acteren en visagie. Energie dat ik niet heb schmink ik er gewoon op.
Nu (2 jaar na de diagnose) merk ik dat ik opener word over mijn emoties, kankerspoken en angst. Nog steeds niet naar mensen die dichtbij staan, maar wel naar collega's, bekenden en bovenal naar lotgenoten. Familie vertel ik nog steeds pas achteraf als er een controle oid is geweest en de alleen feiten. En hoewel ik altijd riep dat ik geen behoefte heb aan lotgenoten, ben ik er nu heel blij mee. Vrienden en familie die een gesprek proberen te voeren over mijn ziekte, de gevolgen, emoties en angst kap ik eigenlijk direct af of ik verander het onderwerp. Stom, maar ik wil het er gewoon niet over hebben.
Heel eerlijk: mijn masker ging alleen af bij 3 zeer goede vrienden en lang niet altijd, verder ging het altijd goed en had ik nergens last van.... Naast dat ik meer weet over celdeling, kanker, hormonen en behandelingen dat ik ooit had verwacht te leren (ik verslind ieder wetenschappelijk onderzoek wat ik kan vinden over hormoongevoelige tumoren) ben ik door kanker ontzettend goed geworden in acteren en visagie. Energie dat ik niet heb schmink ik er gewoon op.
Nu (2 jaar na de diagnose) merk ik dat ik opener word over mijn emoties, kankerspoken en angst. Nog steeds niet naar mensen die dichtbij staan, maar wel naar collega's, bekenden en bovenal naar lotgenoten. Familie vertel ik nog steeds pas achteraf als er een controle oid is geweest en de alleen feiten. En hoewel ik altijd riep dat ik geen behoefte heb aan lotgenoten, ben ik er nu heel blij mee. Vrienden en familie die een gesprek proberen te voeren over mijn ziekte, de gevolgen, emoties en angst kap ik eigenlijk direct af of ik verander het onderwerp. Stom, maar ik wil het er gewoon niet over hebben.