Relaties
alle pijlers
Vriendin weigert (?) contact
dinsdag 29 maart 2011 om 10:02
oke, lang verhaal, maar ik weet nu even niet meer wat ik moet doen.
het gaat om mijn vriendin, mijn beste vriendin, bijna mijn zus zou ik zeggen. Jarenlang samen gewoond, toen allebei verhuisd, zij getrouwd en kinderen, ik getrouwd en kinderen, nu wonen we zo’n 200 km van elkaar. Doet er op zich niet toe, tot begin van dit jaar hadden we nog heel veel contact en zeker één keer per maand gingen we iets met z’n tweeën doen en bijpraten.
In januari is zij bevallen van haar tweede kindje, ik ben er toen bij geweest, die week nog een keer bij haar langs geweest, en een week later ben ik twee weken op vakantie gegaan.
Tijdens mijn vakantie heeft ze een keer gebeld en mijn voicemail ingesproken, dat ze het zo lief vond dat ik zo vaak langs kwam, en dat het zo fijn was enz. En toen… stilte.
Toen ik terug kwam van vakantie heb ik haar heel veel gebeld maar ze nam nooit op. Op een bepaald moment stuurde ze een sms dat ze het heel druk had maar dat ze me snel ging bellen.
Twee weken later had ik nog steeds niets van haar gehoord dus ben ik weer gaan bellen. Ze nam nog steeds niet op, en een paar dagen later kreeg ik weer een sms dat ze me echt binnenkort ging bellen.
Weer een paar weken niets van haar gehoord, dus ging ik weer bellen. Toen kreeg ik een e-mail waarin ze schreef dat ze het ontzettend druk had, dat haar man overspannen was en dat zij alles thuis moest doen. Ik bood aan om te helpen, maar ik kreeg geen reactie.
Na een paar weken probeerde ik weer te bellen (zonder succes). Uiteindelijk heb ik een mail gestuurd waarin ik zei dat ik er alle begrip voor had dat ze het zo druk heeft, maar dat ik me zorgen dat ik haar nooit te spreken krijg en dat ik graag haar wil helpen, al is het maar om tegen mij te kunnen klagen over hoe druk ze het heeft.
Maar goed, ook hier kreeg ik geen reactie op, en inmiddels weet ik niet meer wat ik moet doen. Ik snap er ook niets van, het is niets voor haar om helemaal niets meer van zich te laten horen. Wat moet ik nou doen? Moet ik het laten rusten? Moet ik onaangekondigd langs gaan met het risico dat ze niet thuis geeft en dat ik weer 200 km terug kan gaan rijden? Ik weet het niet meer. Ze is mijn beste vriendin, ik wil haar echt niet kwijt
het gaat om mijn vriendin, mijn beste vriendin, bijna mijn zus zou ik zeggen. Jarenlang samen gewoond, toen allebei verhuisd, zij getrouwd en kinderen, ik getrouwd en kinderen, nu wonen we zo’n 200 km van elkaar. Doet er op zich niet toe, tot begin van dit jaar hadden we nog heel veel contact en zeker één keer per maand gingen we iets met z’n tweeën doen en bijpraten.
In januari is zij bevallen van haar tweede kindje, ik ben er toen bij geweest, die week nog een keer bij haar langs geweest, en een week later ben ik twee weken op vakantie gegaan.
Tijdens mijn vakantie heeft ze een keer gebeld en mijn voicemail ingesproken, dat ze het zo lief vond dat ik zo vaak langs kwam, en dat het zo fijn was enz. En toen… stilte.
Toen ik terug kwam van vakantie heb ik haar heel veel gebeld maar ze nam nooit op. Op een bepaald moment stuurde ze een sms dat ze het heel druk had maar dat ze me snel ging bellen.
Twee weken later had ik nog steeds niets van haar gehoord dus ben ik weer gaan bellen. Ze nam nog steeds niet op, en een paar dagen later kreeg ik weer een sms dat ze me echt binnenkort ging bellen.
Weer een paar weken niets van haar gehoord, dus ging ik weer bellen. Toen kreeg ik een e-mail waarin ze schreef dat ze het ontzettend druk had, dat haar man overspannen was en dat zij alles thuis moest doen. Ik bood aan om te helpen, maar ik kreeg geen reactie.
Na een paar weken probeerde ik weer te bellen (zonder succes). Uiteindelijk heb ik een mail gestuurd waarin ik zei dat ik er alle begrip voor had dat ze het zo druk heeft, maar dat ik me zorgen dat ik haar nooit te spreken krijg en dat ik graag haar wil helpen, al is het maar om tegen mij te kunnen klagen over hoe druk ze het heeft.
Maar goed, ook hier kreeg ik geen reactie op, en inmiddels weet ik niet meer wat ik moet doen. Ik snap er ook niets van, het is niets voor haar om helemaal niets meer van zich te laten horen. Wat moet ik nou doen? Moet ik het laten rusten? Moet ik onaangekondigd langs gaan met het risico dat ze niet thuis geeft en dat ik weer 200 km terug kan gaan rijden? Ik weet het niet meer. Ze is mijn beste vriendin, ik wil haar echt niet kwijt
dinsdag 29 maart 2011 om 10:08
Jij klinkt als een vriendin om te koesteren, er is dus vast iets aan de hand met haar. Ik zou ook zeggen; ga langs en bespreek het met haar persoonlijk, onder het schoonmaken en was opvouwen:) Je mag er best van uitgaan dat zij ook motivatie heeft om deze vriendschap te houden. Succes!
Je weet maar nooit
dinsdag 29 maart 2011 om 10:20
dinsdag 29 maart 2011 om 10:20
Ik heb ook een tijd gehad dat ik geen telefoon opnam, toen was ik depressief. (niet postnataal overigens)
Zo erg kan het dus wel zijn.
Het kan zijn dat je je dan heel erg schaamt voor je gevoelens (omdat je ze zelf niet begrijpt) en er niet met mensen over wilt praten. Of je voelt je een looser en wilt daarom niet dat ze je zo zien.
Er kan ook iets heel anders aan de hand zijn uiteraard, maar ik dacht ook aan een postnatale depressie.
Anders zou ze t toch juist fijn vinden je even te spreken als t allemaal zo moeilijk gaat?
Zo erg kan het dus wel zijn.
Het kan zijn dat je je dan heel erg schaamt voor je gevoelens (omdat je ze zelf niet begrijpt) en er niet met mensen over wilt praten. Of je voelt je een looser en wilt daarom niet dat ze je zo zien.
Er kan ook iets heel anders aan de hand zijn uiteraard, maar ik dacht ook aan een postnatale depressie.
Anders zou ze t toch juist fijn vinden je even te spreken als t allemaal zo moeilijk gaat?
dinsdag 29 maart 2011 om 10:21
Bekend verhaal, alleen andere situatie.
Ik ben twee jaar geleden gescheiden van mijn ex man, nieuwe vriend getroffen en ben bij hem gaan wonen, alleen 84 km verder op.
Voor mij geen ramp want ik bezoek mijn vrienden en familie ook gewoon dan maar een stukje verder rijden, voor mij geen reden om een vriendschap af te sluiten zeg maar. Als je echt elkaars vrienden bent moet afstand geen ramp zijn en zeker niet met de techniek die ze tegenwoordig hebben he, msn/hves/mail etc.
Maar ja mijn beste vriendin dacht hier dus ook anders over.
Zij had een hernia dus ik via hyves alles bijgehouden zeg ma en vaak gekrabbeld gesmst of gebeld. Kreeg ook nergens een reactie op, en als ik een reactie kreeg was het altijd ik heb geen tijd druk druk druk. Ja toen ben ik er ook naar toe gegaan met de kids maar ze was niet thuis ( dit tot drie keer toe). Mijn kinderen gaan om het weekend naar hun vader in Limburg dus voor mij dan ook weer een kans om iedereen daar te bezoeken. Maar ze is er nooit en ze heeft nooit geen tijd.
Gister kreeg ik eens antwoord op mijn vraag of er iets gebeurd was. Maar het kwam er op neer dat ik verder verhuisd was en door scheiding en noem maar op het contact verwaterd was. Nou niet door mij, maar ze zag zichzelf ook niet deze kant uit te komen om gezellig op de koffie te komen en noem maar op.
Nou ja ik had het er al moeilijk mee maar nu ben ik er gewoon echt klaar mee. Heb haar nog wel geantwoord dat ik dit gewoon een rare reden vind maar goed ieder zijn eigen ding. Schijnbaar is het voor haar ook teveel moeite om eens een keer op msn.hyves of mail of sms of noem maar op iets te laten horen.
Ben er in ieders geval wel achter gekomen wie mijn echte vrienden zijn, al zijn het er niet zoveel maar ik weet wat ik er aan heb.
Ik zou dus ook tegen je zeggen gewoon er naar toe rijden ( misschien idd een weekend ervan maken gezien je veel km moet maken) en dan toch kijken of er iets is. Voor je gevoel heb je dan uiteindelijk alles gedaan wat je kon doen en kun je dan verder. Met of zonder haar ( grof om te zeggen) maar als je daar bent en ze is er kan ze je de deur toch niet wijzen en zeker als jullie zo heel goed bevriend zijn.
Heel veel succes ermee en laat eens weten als je er geweest bent
Groetjes
Ik ben twee jaar geleden gescheiden van mijn ex man, nieuwe vriend getroffen en ben bij hem gaan wonen, alleen 84 km verder op.
Voor mij geen ramp want ik bezoek mijn vrienden en familie ook gewoon dan maar een stukje verder rijden, voor mij geen reden om een vriendschap af te sluiten zeg maar. Als je echt elkaars vrienden bent moet afstand geen ramp zijn en zeker niet met de techniek die ze tegenwoordig hebben he, msn/hves/mail etc.
Maar ja mijn beste vriendin dacht hier dus ook anders over.
Zij had een hernia dus ik via hyves alles bijgehouden zeg ma en vaak gekrabbeld gesmst of gebeld. Kreeg ook nergens een reactie op, en als ik een reactie kreeg was het altijd ik heb geen tijd druk druk druk. Ja toen ben ik er ook naar toe gegaan met de kids maar ze was niet thuis ( dit tot drie keer toe). Mijn kinderen gaan om het weekend naar hun vader in Limburg dus voor mij dan ook weer een kans om iedereen daar te bezoeken. Maar ze is er nooit en ze heeft nooit geen tijd.
Gister kreeg ik eens antwoord op mijn vraag of er iets gebeurd was. Maar het kwam er op neer dat ik verder verhuisd was en door scheiding en noem maar op het contact verwaterd was. Nou niet door mij, maar ze zag zichzelf ook niet deze kant uit te komen om gezellig op de koffie te komen en noem maar op.
Nou ja ik had het er al moeilijk mee maar nu ben ik er gewoon echt klaar mee. Heb haar nog wel geantwoord dat ik dit gewoon een rare reden vind maar goed ieder zijn eigen ding. Schijnbaar is het voor haar ook teveel moeite om eens een keer op msn.hyves of mail of sms of noem maar op iets te laten horen.
Ben er in ieders geval wel achter gekomen wie mijn echte vrienden zijn, al zijn het er niet zoveel maar ik weet wat ik er aan heb.
Ik zou dus ook tegen je zeggen gewoon er naar toe rijden ( misschien idd een weekend ervan maken gezien je veel km moet maken) en dan toch kijken of er iets is. Voor je gevoel heb je dan uiteindelijk alles gedaan wat je kon doen en kun je dan verder. Met of zonder haar ( grof om te zeggen) maar als je daar bent en ze is er kan ze je de deur toch niet wijzen en zeker als jullie zo heel goed bevriend zijn.
Heel veel succes ermee en laat eens weten als je er geweest bent
Groetjes
dinsdag 29 maart 2011 om 10:23
Als ze in januari is bevallen en alles komt op haar neer, kan ik me best voorstellen dat er niets 'ergs' aan de hand is maar ze het allemaal gewoon niet meer trekt. Als ik bijna verzuip in het dagelijkse 'moeten' met kinderen (vooral een jonge baby die waarschijnlijk nog niet goed slaapt) en ik zit net 1 tel heb ik vaak ook geen zin om de telefoon op te nemen. Ook niet als het iemand is die ik normaal heel graag spreek. Soms is het gewoon teveel allemaal, en als je er over praat besef je dat nog meer. Dat kan een reden zijn voor haar.
Als je er graag heen wilt houd ik je niet tegen, ik vind je ook een ontzettend lieve vriendin. Maar ik denk niet dat alleen 'iets ergs' dit gedrag kan verklaren.
Als je er graag heen wilt houd ik je niet tegen, ik vind je ook een ontzettend lieve vriendin. Maar ik denk niet dat alleen 'iets ergs' dit gedrag kan verklaren.
dinsdag 29 maart 2011 om 10:26
quote:tot_zoens schreef op 29 maart 2011 @ 10:23:
Als ze in januari is bevallen en alles komt op haar neer, kan ik me best voorstellen dat er niets 'ergs' aan de hand is maar ze het allemaal gewoon niet meer trekt. .Ik hoop ook dat dit het is, maar zelfs dan, vind ik het vreemd dat ze niet belt of zo.
Als ze in januari is bevallen en alles komt op haar neer, kan ik me best voorstellen dat er niets 'ergs' aan de hand is maar ze het allemaal gewoon niet meer trekt. .Ik hoop ook dat dit het is, maar zelfs dan, vind ik het vreemd dat ze niet belt of zo.
dinsdag 29 maart 2011 om 10:28
quote:Tama schreef op 29 maart 2011 @ 10:23:
moonlight, zou je het dan wel of juist niet fijn vinden als iemand je dwingt om erover te praten?
Nou, ik zou haar niet dwingen te praten over gevoelens. Die kunnen echt heel naar zijn en die wil je niet delen dan.
Maar je zou haar misschien wel helpen als je helpt schoonmaken, of een keer helpt met de kinderen.
Als er echt iets aan de hand is moet ze ook naar de huisarts (meestal weten mensen die zelf voor t eerst depressief zijn niet wat ze overkomt). Misschien heeft ze daarbij ook een duwtje nodig.
Nogmaals, ik zeg niet dat het zo is, maar het is een mogelijkheid.
moonlight, zou je het dan wel of juist niet fijn vinden als iemand je dwingt om erover te praten?
Nou, ik zou haar niet dwingen te praten over gevoelens. Die kunnen echt heel naar zijn en die wil je niet delen dan.
Maar je zou haar misschien wel helpen als je helpt schoonmaken, of een keer helpt met de kinderen.
Als er echt iets aan de hand is moet ze ook naar de huisarts (meestal weten mensen die zelf voor t eerst depressief zijn niet wat ze overkomt). Misschien heeft ze daarbij ook een duwtje nodig.
Nogmaals, ik zeg niet dat het zo is, maar het is een mogelijkheid.
dinsdag 29 maart 2011 om 10:34
quote:Tama schreef op 29 maart 2011 @ 10:26:
[...]
Ik hoop ook dat dit het is, maar zelfs dan, vind ik het vreemd dat ze niet belt of zo.
Als ik lees hoe jullie vriendschap altijd gaat kan ik me dat goed voorstellen. Ik kan alleen maar vanuit mezelf redeneren, en ik verwaarloosde mijn vriendinnen ook heel erg. Had er gewoon geen plek voor in mijn hoofd en in de dagelijkse praktijk. Moest een nieuwe balans vinden. Na mijn tweede kind was dit erger dan na de eerste, trouwens.
Ik zou het hoe dan ook wel ontzettend waarderen als jij mijn vriendin was en die hele rit maakte om te kijken of het allemaal nog goed ging met me. Het lijkt me hartstikke fijn om te weten dat iemand die door jou verwaarloosd wordt niet boos is maar juist bezorgd.
[...]
Ik hoop ook dat dit het is, maar zelfs dan, vind ik het vreemd dat ze niet belt of zo.
Als ik lees hoe jullie vriendschap altijd gaat kan ik me dat goed voorstellen. Ik kan alleen maar vanuit mezelf redeneren, en ik verwaarloosde mijn vriendinnen ook heel erg. Had er gewoon geen plek voor in mijn hoofd en in de dagelijkse praktijk. Moest een nieuwe balans vinden. Na mijn tweede kind was dit erger dan na de eerste, trouwens.
Ik zou het hoe dan ook wel ontzettend waarderen als jij mijn vriendin was en die hele rit maakte om te kijken of het allemaal nog goed ging met me. Het lijkt me hartstikke fijn om te weten dat iemand die door jou verwaarloosd wordt niet boos is maar juist bezorgd.
dinsdag 29 maart 2011 om 10:34
Tama wat is dwingen om erover te praten?
Als je haar idd kunt helpen met schoonmaken, kinderen boodshap doen ofzo, dan komt dat praten misschien ook wel vanzelf.
Idd als mensen voor het eerst een in een depressie zijn weten ze het niet, maar bij de huisarts kun je ook altijd heen om gewoon ff je verhaal kwijt te kunnen ( heb ik ook eens gedaan en dat luchtte heel erg op). Uit dat gesprek kwam toen dat ik wel naar een psychologe moest, maar heb hierna wel weer mijn draad opgepakt. en het heeft me goed gedaan.
Als je haar idd kunt helpen met schoonmaken, kinderen boodshap doen ofzo, dan komt dat praten misschien ook wel vanzelf.
Idd als mensen voor het eerst een in een depressie zijn weten ze het niet, maar bij de huisarts kun je ook altijd heen om gewoon ff je verhaal kwijt te kunnen ( heb ik ook eens gedaan en dat luchtte heel erg op). Uit dat gesprek kwam toen dat ik wel naar een psychologe moest, maar heb hierna wel weer mijn draad opgepakt. en het heeft me goed gedaan.
dinsdag 29 maart 2011 om 10:41
[quote]Moonlight82 schreef op 29 maart 2011 @ 10:31:
Heb je overigens geen gemeenschappelijke kennissen die misschien iets weten? quote]
heb ik ook aan gedacht inderdaad om haar moeder op te bellen. Maar dat vind ik toch wel te ver gaan, vooral omdat het contact tussen haar en haar moeder niet altijd even goed is.
En als haar man ook overspannen is vind ik het ook bezwaarlijk om hem op te bellen.
Heb je overigens geen gemeenschappelijke kennissen die misschien iets weten? quote]
heb ik ook aan gedacht inderdaad om haar moeder op te bellen. Maar dat vind ik toch wel te ver gaan, vooral omdat het contact tussen haar en haar moeder niet altijd even goed is.
En als haar man ook overspannen is vind ik het ook bezwaarlijk om hem op te bellen.
dinsdag 29 maart 2011 om 10:42
hoi tama,
ik heb zelf een flinke postnatale dip gehad en was daar zo naar van dat ik mij ook helemaal afsloot.
Ik heb ook een tijd lang de telefoon niet opgenomen mede omdat ik dat niet durfde (in een depressie kun je ook heel angstig zijn). Die angst was niet gegrond, dat wil zeggen, ik was niet speciaal bang voor iets concreets, maar zo van de wereld dat alles zo'n beetje angstig werd.
We weten natuurlijk niet of depressie ook van toepassing is op je vriendin, maar t zou zomaar kunnen, als ik t zo lees.
Gelukkig ben jij een hele waardevolle, lieve vriendin en ik heb t zelf (achteraf) erg gewaardeerd dat ik zelf ook zo'n vriendin had die mij gewoon is blijven bellen. Ik ben zelf zo ongeveer een jaar onbereikbaar geweest en zij was zo trouw en loyaal dat ze contact is blijven zoeken en daar ben ik haar nu heel dankbaar voor.
Ik zou wel goed nagaan (indien mogelijk natuurlijk) of ze bezoek op prijs stelt, want als ze zich terugtrekt zou t ook kunnen dat ze duer niet opendoet. (in een depressie kun je behoorlijk jezelf kwijt zijn).
ik heb zelf een flinke postnatale dip gehad en was daar zo naar van dat ik mij ook helemaal afsloot.
Ik heb ook een tijd lang de telefoon niet opgenomen mede omdat ik dat niet durfde (in een depressie kun je ook heel angstig zijn). Die angst was niet gegrond, dat wil zeggen, ik was niet speciaal bang voor iets concreets, maar zo van de wereld dat alles zo'n beetje angstig werd.
We weten natuurlijk niet of depressie ook van toepassing is op je vriendin, maar t zou zomaar kunnen, als ik t zo lees.
Gelukkig ben jij een hele waardevolle, lieve vriendin en ik heb t zelf (achteraf) erg gewaardeerd dat ik zelf ook zo'n vriendin had die mij gewoon is blijven bellen. Ik ben zelf zo ongeveer een jaar onbereikbaar geweest en zij was zo trouw en loyaal dat ze contact is blijven zoeken en daar ben ik haar nu heel dankbaar voor.
Ik zou wel goed nagaan (indien mogelijk natuurlijk) of ze bezoek op prijs stelt, want als ze zich terugtrekt zou t ook kunnen dat ze duer niet opendoet. (in een depressie kun je behoorlijk jezelf kwijt zijn).
dinsdag 29 maart 2011 om 10:43
