Relaties
alle pijlers
Vriendin weigert (?) contact
dinsdag 29 maart 2011 om 10:02
oke, lang verhaal, maar ik weet nu even niet meer wat ik moet doen.
het gaat om mijn vriendin, mijn beste vriendin, bijna mijn zus zou ik zeggen. Jarenlang samen gewoond, toen allebei verhuisd, zij getrouwd en kinderen, ik getrouwd en kinderen, nu wonen we zo’n 200 km van elkaar. Doet er op zich niet toe, tot begin van dit jaar hadden we nog heel veel contact en zeker één keer per maand gingen we iets met z’n tweeën doen en bijpraten.
In januari is zij bevallen van haar tweede kindje, ik ben er toen bij geweest, die week nog een keer bij haar langs geweest, en een week later ben ik twee weken op vakantie gegaan.
Tijdens mijn vakantie heeft ze een keer gebeld en mijn voicemail ingesproken, dat ze het zo lief vond dat ik zo vaak langs kwam, en dat het zo fijn was enz. En toen… stilte.
Toen ik terug kwam van vakantie heb ik haar heel veel gebeld maar ze nam nooit op. Op een bepaald moment stuurde ze een sms dat ze het heel druk had maar dat ze me snel ging bellen.
Twee weken later had ik nog steeds niets van haar gehoord dus ben ik weer gaan bellen. Ze nam nog steeds niet op, en een paar dagen later kreeg ik weer een sms dat ze me echt binnenkort ging bellen.
Weer een paar weken niets van haar gehoord, dus ging ik weer bellen. Toen kreeg ik een e-mail waarin ze schreef dat ze het ontzettend druk had, dat haar man overspannen was en dat zij alles thuis moest doen. Ik bood aan om te helpen, maar ik kreeg geen reactie.
Na een paar weken probeerde ik weer te bellen (zonder succes). Uiteindelijk heb ik een mail gestuurd waarin ik zei dat ik er alle begrip voor had dat ze het zo druk heeft, maar dat ik me zorgen dat ik haar nooit te spreken krijg en dat ik graag haar wil helpen, al is het maar om tegen mij te kunnen klagen over hoe druk ze het heeft.
Maar goed, ook hier kreeg ik geen reactie op, en inmiddels weet ik niet meer wat ik moet doen. Ik snap er ook niets van, het is niets voor haar om helemaal niets meer van zich te laten horen. Wat moet ik nou doen? Moet ik het laten rusten? Moet ik onaangekondigd langs gaan met het risico dat ze niet thuis geeft en dat ik weer 200 km terug kan gaan rijden? Ik weet het niet meer. Ze is mijn beste vriendin, ik wil haar echt niet kwijt
het gaat om mijn vriendin, mijn beste vriendin, bijna mijn zus zou ik zeggen. Jarenlang samen gewoond, toen allebei verhuisd, zij getrouwd en kinderen, ik getrouwd en kinderen, nu wonen we zo’n 200 km van elkaar. Doet er op zich niet toe, tot begin van dit jaar hadden we nog heel veel contact en zeker één keer per maand gingen we iets met z’n tweeën doen en bijpraten.
In januari is zij bevallen van haar tweede kindje, ik ben er toen bij geweest, die week nog een keer bij haar langs geweest, en een week later ben ik twee weken op vakantie gegaan.
Tijdens mijn vakantie heeft ze een keer gebeld en mijn voicemail ingesproken, dat ze het zo lief vond dat ik zo vaak langs kwam, en dat het zo fijn was enz. En toen… stilte.
Toen ik terug kwam van vakantie heb ik haar heel veel gebeld maar ze nam nooit op. Op een bepaald moment stuurde ze een sms dat ze het heel druk had maar dat ze me snel ging bellen.
Twee weken later had ik nog steeds niets van haar gehoord dus ben ik weer gaan bellen. Ze nam nog steeds niet op, en een paar dagen later kreeg ik weer een sms dat ze me echt binnenkort ging bellen.
Weer een paar weken niets van haar gehoord, dus ging ik weer bellen. Toen kreeg ik een e-mail waarin ze schreef dat ze het ontzettend druk had, dat haar man overspannen was en dat zij alles thuis moest doen. Ik bood aan om te helpen, maar ik kreeg geen reactie.
Na een paar weken probeerde ik weer te bellen (zonder succes). Uiteindelijk heb ik een mail gestuurd waarin ik zei dat ik er alle begrip voor had dat ze het zo druk heeft, maar dat ik me zorgen dat ik haar nooit te spreken krijg en dat ik graag haar wil helpen, al is het maar om tegen mij te kunnen klagen over hoe druk ze het heeft.
Maar goed, ook hier kreeg ik geen reactie op, en inmiddels weet ik niet meer wat ik moet doen. Ik snap er ook niets van, het is niets voor haar om helemaal niets meer van zich te laten horen. Wat moet ik nou doen? Moet ik het laten rusten? Moet ik onaangekondigd langs gaan met het risico dat ze niet thuis geeft en dat ik weer 200 km terug kan gaan rijden? Ik weet het niet meer. Ze is mijn beste vriendin, ik wil haar echt niet kwijt
dinsdag 29 maart 2011 om 10:46
quote:Moonlight82 schreef op 29 maart 2011 @ 10:35:
Het kan ook zijn dat ze ondertussen verwacht dat je heel boos bent en daarom de confrontatie vermijdt.ik dacht dat ik in mijn laatste mail duidelijk heb gemaakt dat ik niet boos ben, alleen maar bezorgd. Maar nu je het zo zegt... misschien heeft zij het anders gelezen. Kan sowieso geen kwaad om nog een kaartje te sturen om aan te geven dat ik echt niet boos ben.
Het kan ook zijn dat ze ondertussen verwacht dat je heel boos bent en daarom de confrontatie vermijdt.ik dacht dat ik in mijn laatste mail duidelijk heb gemaakt dat ik niet boos ben, alleen maar bezorgd. Maar nu je het zo zegt... misschien heeft zij het anders gelezen. Kan sowieso geen kwaad om nog een kaartje te sturen om aan te geven dat ik echt niet boos ben.
dinsdag 29 maart 2011 om 11:39
Ik zou niet benadrukken dat je "echt niet boos bent", maar gewoon een kaartje sturen dat je aan haar denkt. En als het te combineren valt met iets anders, dan zou ik langs gaan. Maar respecteer het ook als zij het nodig heeft zich van de hele wereld af te sluiten. Ze is net bevallen, staat stijf van de hormonen, heeft twee kinderen om voor te zorgen, onderbroken nachten en een man die overspannen is. Ook zonder PPD is ze gewoon aan het overleven. En als je aan het overleven bent, dan betekent dat nu eenmaal dat er even geen tijd is voor dingen die niet noodzakelijk zijn, zoals contact met jou.
Wat ik in een vergelijkbare situatie gewaardeerd heb, is dat mensen mij wel gewoon vertelden wat er speelde in hun leven. Zonder van mij te verwachten dat ik antwoord gaf. Zo had ik in ieder geval het gevóel dat ik betrokken bleef.
Heeft ze verder in haar woonomgeving een goed netwerk? Dat zou voor mij een overweging zijn om wel of juist niet langs te komen. Reken er trouwens op als je wel langskomt, dat ze niet open doet. Toen het hier op z'n ergst was, geneerde ik me te erg voor de bende, voor de afwas, voor de berg was, etc. om iemand binnen te laten. Denk ook niet dat ik iemand anders die achterstand weg had durven laten werken. Daar is iedereen anders in, maar misschien is het goed voor jou om te weten dat hulp -hoe lief ook bedoeld- niet altijd is waar de persoon in kwestie op zit te wachten. Al was het dus maar uit gene.
Wat ik in een vergelijkbare situatie gewaardeerd heb, is dat mensen mij wel gewoon vertelden wat er speelde in hun leven. Zonder van mij te verwachten dat ik antwoord gaf. Zo had ik in ieder geval het gevóel dat ik betrokken bleef.
Heeft ze verder in haar woonomgeving een goed netwerk? Dat zou voor mij een overweging zijn om wel of juist niet langs te komen. Reken er trouwens op als je wel langskomt, dat ze niet open doet. Toen het hier op z'n ergst was, geneerde ik me te erg voor de bende, voor de afwas, voor de berg was, etc. om iemand binnen te laten. Denk ook niet dat ik iemand anders die achterstand weg had durven laten werken. Daar is iedereen anders in, maar misschien is het goed voor jou om te weten dat hulp -hoe lief ook bedoeld- niet altijd is waar de persoon in kwestie op zit te wachten. Al was het dus maar uit gene.
dinsdag 29 maart 2011 om 11:49
dinsdag 29 maart 2011 om 11:50
quote:qwertuu schreef op 29 maart 2011 @ 11:39:
Daar is iedereen anders in, maar misschien is het goed voor jou om te weten dat hulp -hoe lief ook bedoeld- niet altijd is waar de persoon in kwestie op zit te wachten. Al was het dus maar uit gene.daarom zit ik dus te twijfelen of ik wel of niet langs moet gaan. Als het niet goedmet haar gaat zou ik haar niet nog slechter willen laten voelen. Maar ik wil zo graag weten wat er speelt.
Daar is iedereen anders in, maar misschien is het goed voor jou om te weten dat hulp -hoe lief ook bedoeld- niet altijd is waar de persoon in kwestie op zit te wachten. Al was het dus maar uit gene.daarom zit ik dus te twijfelen of ik wel of niet langs moet gaan. Als het niet goedmet haar gaat zou ik haar niet nog slechter willen laten voelen. Maar ik wil zo graag weten wat er speelt.
dinsdag 29 maart 2011 om 11:54
Maar Tama, eigenlijk weet je toch wel wat er speelt? Tweede kindje erbij is al heftig, man ook nog overspannen. Of ze nou een PND heeft of niet, ze is aan het overleven zoals Qwertuu al heel helder zegt.
Het punt is dat jij er graag voor haar wil zijn, dat jullie zo n soort band hebben, dus de vraag is dan toch, hoe vul je dat 'zijn' het beste in?
Hoe oud is die oudste, ken je die goed? Kan die misschien een weekendje logeren bij jullie?
Het punt is dat jij er graag voor haar wil zijn, dat jullie zo n soort band hebben, dus de vraag is dan toch, hoe vul je dat 'zijn' het beste in?
Hoe oud is die oudste, ken je die goed? Kan die misschien een weekendje logeren bij jullie?
dinsdag 29 maart 2011 om 13:51
of ik me buitengesloten voel?... tja, ik weet het niet. het is wel raar om niet meer (bijna) alles met elkaar te delen, dus wat dat betreft heeft het inderdaad invloed ook op mijn leven.
In alle eerlijkheid denk ik dat ik me meer zorgen om haar maak dan dat ik me buitengesloten voel. En natuurlijk komt ze er weer bovenop, maar waarom moet je dat in je eentje doen als er mensen zijn die voor je klaar staan.
In alle eerlijkheid denk ik dat ik me meer zorgen om haar maak dan dat ik me buitengesloten voel. En natuurlijk komt ze er weer bovenop, maar waarom moet je dat in je eentje doen als er mensen zijn die voor je klaar staan.
dinsdag 29 maart 2011 om 14:28
dinsdag 29 maart 2011 om 14:57
dinsdag 29 maart 2011 om 15:20
Je klinkt als een ontzettend lieve beste vriendin.
Ik zit nog even te peinzen hoe ik op dingen gereageerd zou hebben. Heb je haar al simpelweg gevraag wat je in deze situatie voor haar kunt betekenen? Of heb je al aangegeven dat je je machteloos voelt omdat je zo graag iets voor haar zou willen doen, maar dat je niet weet wat en dat je jezelf ook niet op wil dringen?
Het scheelde voor mij al heel erg als mensen snapten dat ze van mij niets moesten verwachten. Zelfs geen chit-chat als ze hier kwamen om mijn boterhammen te smeren zeg maar. De mensen die me in dat gevoel gerust konden stellen, waren de mensen die ik trok. De mensen die snapten dat de vriendschap in die situatie niet wederkerig kón zijn.
Heel veel sterkte ermee in ieder geval. Het lijkt me ontzettend rot en machteloos om zo aan de zijlijn te staan terwijl je je beste vriendin zo ziet ploeteren. Of nou ja, erger nog: terwijl je dat dus niet eens kúnt zien.
Ik zit nog even te peinzen hoe ik op dingen gereageerd zou hebben. Heb je haar al simpelweg gevraag wat je in deze situatie voor haar kunt betekenen? Of heb je al aangegeven dat je je machteloos voelt omdat je zo graag iets voor haar zou willen doen, maar dat je niet weet wat en dat je jezelf ook niet op wil dringen?
Het scheelde voor mij al heel erg als mensen snapten dat ze van mij niets moesten verwachten. Zelfs geen chit-chat als ze hier kwamen om mijn boterhammen te smeren zeg maar. De mensen die me in dat gevoel gerust konden stellen, waren de mensen die ik trok. De mensen die snapten dat de vriendschap in die situatie niet wederkerig kón zijn.
Heel veel sterkte ermee in ieder geval. Het lijkt me ontzettend rot en machteloos om zo aan de zijlijn te staan terwijl je je beste vriendin zo ziet ploeteren. Of nou ja, erger nog: terwijl je dat dus niet eens kúnt zien.
dinsdag 29 maart 2011 om 15:32
Wat ik wel een belangrijk punt vind, is of ze zelf weet wat er aan de hand is. Stel dat ze een depressie heeft maar het zelf niet weet, dan kan ze er wel bij geholpen zijn als iemand haar helpt dat inzicht te verkrijgen.
(Mijn moeder heeft een postnatale depressie gehad zonder dat ze wist wat het was. Schoonzus heeft het wel benoemd toen maar er is geen actie ondernomen)
Als ze zelf weet hoe t zit en ze wil nu geen contact, dan is het lief als je af en toe een kaartje stuurt tot zij weer toe is aan meer.
Maar als de situatie haar boven t hoofd groeit en ze heeft zelf geen idee hoe en wat, dan zou ze er baat bij hebben als iemand haar meeneemt naar de huisarts bijvoorbeeld.
(Ik ga dus even uit van een depressie, wat helemaal niet zo hoeft te zijn)
Maar juist omdat je dat niet kunt zien vanaf 200 km afstand is het moeilijk. Het is iig nooit jouw schuld, je hoeft nooit te denken: had ik maar anders gehandeld. Je hebt immers al van alles geprobeerd.
(Mijn moeder heeft een postnatale depressie gehad zonder dat ze wist wat het was. Schoonzus heeft het wel benoemd toen maar er is geen actie ondernomen)
Als ze zelf weet hoe t zit en ze wil nu geen contact, dan is het lief als je af en toe een kaartje stuurt tot zij weer toe is aan meer.
Maar als de situatie haar boven t hoofd groeit en ze heeft zelf geen idee hoe en wat, dan zou ze er baat bij hebben als iemand haar meeneemt naar de huisarts bijvoorbeeld.
(Ik ga dus even uit van een depressie, wat helemaal niet zo hoeft te zijn)
Maar juist omdat je dat niet kunt zien vanaf 200 km afstand is het moeilijk. Het is iig nooit jouw schuld, je hoeft nooit te denken: had ik maar anders gehandeld. Je hebt immers al van alles geprobeerd.
dinsdag 29 maart 2011 om 15:35
Wonen haar (schoon)ouders in haar buurt? Bel die dan eerst 'ns om te vragen hoe 't er mee gaat.
Zou overigens geen genoegen nemen met dit afpoeieren van haar, maar haar willen zien. Dan zie je vanzelf wel of er iets mis is en of ze je toch nog graag ziet.
Kinderen kunnen 'n vrouw en dus ook 'n vriendschap veranderen, maar je schrijft dat dit haar 2e kind al is, dus als ze bij die 1e normaal deed naar jou, dan zal 't daar wellicht niet aan liggen.
Zou overigens geen genoegen nemen met dit afpoeieren van haar, maar haar willen zien. Dan zie je vanzelf wel of er iets mis is en of ze je toch nog graag ziet.
Kinderen kunnen 'n vrouw en dus ook 'n vriendschap veranderen, maar je schrijft dat dit haar 2e kind al is, dus als ze bij die 1e normaal deed naar jou, dan zal 't daar wellicht niet aan liggen.
woensdag 30 maart 2011 om 06:53
Dat ligt er maar net aan. Mijn eerste sliep meteen door, dus ik kon mijn bevallingsachterstand heel goed wegwerken, maar de tweede was een huiler en ik sliep amper. Als iemand drie minuten tegen me sprak begon ik te klappertanden. Ik was gewoon even op overlevingsstand en dat is allemaal wel goed gekomen, maar veel kon ik die eerste drie/vier maanden er niet bij hebben. Hulp had ik ook niet geaccepteerd; dan was ik me alleen maar rotter gaan voelen.
Jij kent haar het beste... is ze iemand die hulp accepteert? Hoe reageert ze op stress? Heb uit jouw verhaal ook niet het idee dat je iets fout gedaan kunt hebben.
Jij kent haar het beste... is ze iemand die hulp accepteert? Hoe reageert ze op stress? Heb uit jouw verhaal ook niet het idee dat je iets fout gedaan kunt hebben.
vrijdag 1 april 2011 om 11:38
even een update voor degenen die het willen weten.
ze belde net!! Haar man blijkt dus echt een zware burn out te hebben, oudste kind is onhandelbaar (en veel ziek geweest) en de pasgeboren baby huilt 20 uur per dag. En mijn vriendin is een kei, ze trekt gewoon de kar, zorgt voor alles iedereen, maar heeft geen seconde voor zichzelf. Gelukkig niet depressief maar gewoon heel erg moe. En jullie hadden gelijk, ze wil het liever zelf doen dan dat ze nog energie in stopt om iemand anders te vertellen wat ze moeten doen. Ik zou haar zooo graag helpen, maar ik begrijp haar wel. En ik ben blij dat het "verder" goed gaat, dat ik me geen zorgen hoef te maken.
Dank voor de liever berichtjes iedereen!
ze belde net!! Haar man blijkt dus echt een zware burn out te hebben, oudste kind is onhandelbaar (en veel ziek geweest) en de pasgeboren baby huilt 20 uur per dag. En mijn vriendin is een kei, ze trekt gewoon de kar, zorgt voor alles iedereen, maar heeft geen seconde voor zichzelf. Gelukkig niet depressief maar gewoon heel erg moe. En jullie hadden gelijk, ze wil het liever zelf doen dan dat ze nog energie in stopt om iemand anders te vertellen wat ze moeten doen. Ik zou haar zooo graag helpen, maar ik begrijp haar wel. En ik ben blij dat het "verder" goed gaat, dat ik me geen zorgen hoef te maken.
Dank voor de liever berichtjes iedereen!
woensdag 6 april 2011 om 11:40
Ik kwam eens kijken hoe het ervoor stond, maar je gaf al dagen geleden een update dus. Wat een bord vol heeft jouw vriendin zeg! Wat ongelofelijk heftig voor haar. Fijn dat er niets ernstigers aan de hand is zoals een depressie, en dat jij dus niet meer bezorgd hoeft te zijn. Maar ik hoop voor haar dat het gauw beter gaat met iedereen, die houden elkaar natuurlijk ook in een vicieuze cirkel (krijsend kind = vader meer last van burn out + weinig aandacht voor oudste = onhandelbare peuter). Ik word al moe als ik er aan denk. Ze vindt het vast heel fijn dat jij in elk geval aan haar denkt en weer klaarstaat zodra ze hulp wél kan accepteren.
woensdag 6 april 2011 om 11:47